ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 18 หายโกรธกันนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 2 ส.ค. 54

“เป็นอะไรไปยุน เหม่ออะไร” คิม แทยอน เอ่ยถามยุนอา ตั้งแต่ออกมาจากที่เกิดเหตุยุนอาก็เอาแต่เบนหน้าออกไปนอกรถ ดีนะที่ตอนขากลับไม่ให้ขับไม่งั้นคงไม่มีสมาธิแน่ๆ
“อ๋อ! เปล่าหรอก แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ” ร่างสูงหันมาตอบแทยอน ก่อนจะหันไปมองซอฮยอนที่นั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาแถมยังเชิดหน้าใส่เธออีก
                เสียงรถจอดสนิทเมื่อถึงที่หมาย ร่างบางของซอฮยอนก็รีบเปิดประตูรถแล้วเดินออกจากรถไปทันที ก่อนที่คนในบ้านจะเดินออกมาดู
“ไปไหนกันมาคะ แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น” ทิฟฟานี่เอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนตัวดีของเธอทำหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่
“มันไม่ใช่เรื่องของเธอ” คำพูดแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครตอบ
“ไม่มีอะไรหรอกฟานี่ ไม่รู้ทำไมเวลาคนเราจะทำอะไรต้องมีซาตานมารผจญมาคอยขัดอยู่เรื่อย” ซอฮยอนตอบเพื่อนสาวพลางเหลือบไปมองแทยอน และยุนอา
“ซอฮยอนนา!!” แทยอนทำเสียงดุ
“ฉันเข้าไปข้างในก่อนนะฟานี่” ซอฮยอนรีบบอกกับเพื่อนก่อนจะเดินเข้าไปโดยไม่หันกลับมามอง
“มันเกิดอะไรขึ้นพี่แท พี่ยุน บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ” ทิฟฟานี่ขู่ก่อนจะจิกสายตามายังพวกเขาทั้งสอง ทำเอาคนในเหตุการณ์ขนลุกเป็นแถบ
“คือว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้….” ว่าแล้วยุนอาก็อธิบายเรื่องทั้งหมดให้ทิฟฟานี่ฟัง โดยมีแทยอนเสริมและแขวะบ้างเล็กน้อย
.
.
“โอ๊ย! เมื่อไหร่จะเสร็จซะทีเนี่ยฉันร้อนจนแทบจะละลายอยู่แล้ว>O<”
“อย่าบ่นได้มั้ยยัยเป็ดปักกิ่งบอกให้รอในรถก็ไม่รอ เพราะเธอพวกเราถึงได้เป็นแบบนี้>O<” ยูริตวาดกลับ ทำเอาคนข้างๆเริ่มไม่พอใจ
“ฉันทำอะไร เพราะเธอขับไม่ดีเองต่างหาก”
“ฉันขับของฉันดีอยู่แล้ว แต่เธอ! เธอกลับมาแย่งพวงมาลัยฉัน ทำให้รถฉันต้องพุ่งเข้าชนกับถังขยะของรัฐจนต้องถูกปรับ เพราะเธอคนเดียวTOT” ยูริยังคงเถียงต่อ
“ก็เธอขับช้านี่ ฉันก็เลยจะขับให้ ฉันผิดตรงไหน –[]–”
“ผิดตรงที่เธอจะขับให้ฉันนี่แหละยัยเป็ดหัวทอง ถ้าเธอไม่ทำแบบนั้นนะป่านนี้เราคงตามพวกไอ้แททันแล้ว”
“ฉันก็แค่อยากจะตามยุนอาให้ทันเหมือนกันนี่…” เจสสิก้าตอบเสียงอ่อย
“ทำไมต้องมาซวยแบบนี้ด้วยวะ ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเจออะไรแบบนี้ก่อนที่ฉันจะรู้จักเธอ>*<” ยูริบ่น พลางยีหัวตัวเองแรงๆ แถมทำหน้าเครียดสุดขีดแล้วมองเจสสิก้าตาขวาง คนที่ถูกมองก็เกิดอาการงอนชักสีหน้าบึ้งตึง
“ใช่สิ! ฉันมันเป็นตัวซวย ทำอะไรก็ไม่ดีไม่ได้เรื่องซักอย่าง” เธอตวาดใส่หน้ายูริก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทาง เชิดหน้าขึ้นสี่สิบห้าองศา หวังอยู่ในใจสักนิดว่าจะให้ยูริง้อ…
“นี่เธองอนฉันเหรอ^w^” ยูริชะโงกหน้าไปทางเจสสิก้า เขาเอาแขนวางบนหลังคารถคันหรูแล้วเคาะนิ้วเป็นจังหวะ
…………( –_–)” ไร้คำตอบ
‘จะง้อฉันล่ะสิไอ้ลิงดำ’
“ตกลงเธองอนฉันจริงๆ เหรอ”
………….(Y^Y)” เมื่อไร้คำตอบอีกครั้ง ยูริก็ตัดสินใจเด็ดขาด
“ฉันไม่ง้อหรอกนะ ขึ้นรถได้แล้ว ยัยเป็ดหัวทอง >-<” หลังจากที่ไม่มีภาระอันใดต่ออีกยุริก็เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะบิดกุญแจสตาร์ทรถ
“นี่! เธอจะไม่ง้อฉันหน่อยเหรอTOT” เจสสิก้าก้มลงมองที่กระจกข้างหน้าต่างฝั่งคนขับที่เลื่อนลงมาจนสุด
‘อยากให้ง้อก็ไม่บอก^^’
“พูดมากน่า ขึ้นรถเร็วไม่ต้องไปตามสองคนนั่นแล้ว เราต้องรีบกลับบ้าน ขืนไปต่ออาจมีเรื่องซวยมากกว่านี้” ยูริออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด
“ไม่! ฉันไม่ขึ้นจนกว่าเธอจะง้อฉันT^T” เฮอะ! กว่าจะถึงบ้าน เสียเวลาจัง
“เฮ้อ…. T.T~!” ยูริถอนหายใจแรงๆ ส่ายหัวอย่างคนเบื่อโลกแล้วทะยานรถออกไปสองจังหวะ ไกลสิบเมตร ทำให้คนที่อยู่นอกรถเกิดอาการจิตหลุด!
“นี่เธอจะทิ้งฉันเหรอ รอด้วยสิ!TTOTT” แล้วเจสสิก้าก็วิ่งไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งอย่างไม่ข้อแม้ไดๆ
‘แค่นี้ก็จบ ไม่เห็นยุ่งยากอะไรเล้ย’
 ร่างสูงคิดในใจก่อนจะขับรถกลับบ้านโดยไม่มีปากเสียงใดๆ ตลอดทาง
.
.
               
                ยุนอาเข้ามาในห้องนอนด้วยฝีเท้าที่เบาก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่กลางห้อง มองหญิงสาวร่างบางที่ยืนพิงขอบหน้าต่างอยู่ เธอจะง้อซอฮยอนยังไงดีล่ะ ยุนอาส่ายหัวแรงๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
                “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปขัดขวางอะไรกับความรักของเธอเลยนะซอฮยอน”
                “ฉันไม่เชื่อ” ซอฮยอนเอ่ยเสียงเย็นก่อนจะหันมามองร่างสูงสายตานิ่ง
                “ฉันไม่เคยดีในสายตาเธอเลยใช่มั้ย” ยุนอาตัดพ้อ มองคนตรงหน้าอย่างอ่อนใจ
                “พี่ยุนขับรถปาดหน้าเรา...” เธอพูดแล้วเชิดหน้าไปทางอื่นแล้วกอดอกเหมือนจะไม่ยอมสยบเชื่อใครง่ายๆ เหตุผลที่ดีกว่าประโยคที่ว่า ‘เพราะพี่แทสั่ง’ มีอีกมั้ย..
                “ฉันขอโทษ” สายตาเว้าวอนขออภัยในครั้งนี้มิอาจทำให้ซอฮยอนสยบได้เลย
                “ก็พี่ยุนทำไม่ถูก ฉันเกือบบาดเจ็บหรือไม่ก็เกือบตาย พี่ยุนคิดจะฆ่าฉันเหรอคะ”
                “ไม่นะ! ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น”
                “แต่พี่ยุนทำ”
                “ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
                “ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวของพี่...” ซอฮยอนเดินหนีไปอีกสามก้าวแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
                “ที่เราทำไปเพราะเป็นห่วงเธอนะ ซอฮยอน”
                “ห่วง ห่วงแล้วขับรถปาดหน้าได้ยังไงคะ”
                “...”
                “...”
                “เธอเป็นน้องสาวของพี่แท อันที่จริงฉันก็ไม่ได้รู้กันหรอกว่าพี่แทจะเห็นที่เธอออกไปข้างนอกกับเขาคนนั้น คนที่เป็นแฟนเธอแต่กลับเป็นคนที่พี่แทบอกกับฉันว่าเขาเป็นคนไม่ดี ฉันก็เลย...อยากจะช่วยเธอน่ะ”
                “แล้วพี่ยุนรู้ได้ไงว่าพี่ยงฮวาเป็นคนไม่ดี แล้วรู้ว่าเขาทำอะไรไว้งั้นเหรอคะพี่ยุนถึงได้…” ยุนอาไม่พูดตอบ แต่ยังคงพูดในสิ่งที่เขาจะง้อเธอให้หายโกรธ...
                “ฉันไม่รู้หรอกแต่เธอต้องรับผิดชอบมาช่วยฉันเพาะกล้าหญ้านางแอ่นบิน เพราะพ่อฉันโกรธมากที่เธอเด็ดมัน–­_–” ยุนอาพูดอย่างจริงจังทำเอาอีกฝ่ายงุนงง...
                “–[]–??” หญ้า... หญ้านางแอ่นบินเกี่ยวอะไรด้วยกับเรื่องที่เขาขับรถปาดหน้ารถของยงฮวา และเป็นกองสนับสนุนแทยอน ให้ตายสิคนเรา... ยุนอายืนจ้องอากัปกิริยาของสาวร่างบางที่กำลังลังเลในสิ่งที่เธอยื่นให้ มันแย่มากเลยที่เธอเด็ดมัน แต่ไม่รับผิดชอบ แต่เป็นไม้ตายที่เด็ดสุดเท่าที่จะสรรหามาได้ละ–_^
                “รับปากมั้ยว่าจะไปช่วย”
                “อือ” รับปากอย่างไม่ค่อยเต็มใจ
                “ก้อย” ยุนอามองหน้าซอฮยอนแล้วมองมาที่นิ้วก้อยข้างซ้ายของตัวเองที่กำลังรออีกมือมาเกี่ยวก้อยด้วย
                “ก้อยก็ได้!!!”
                “หายโกรธกันนะ”
                “อือ” ซอฮยอนตอบไปโดยไม่ทันฟัง อ๊าก!!! นี่เธอยกโทษให้ยุนอาแล้วงั้นเหรอ!
                “เดี๋ยวจะทานอาหารกลางวันกันแล้ว เราไปกันตอนนี้เลยนะ^^” ได้ทีแล้วยุนอาก็ชวนเธอไปทานอาหารกลางวัน
                “ใครจะไปกับพี่ยุนกันฉันยังไม่หาย...” ซอฮยอนยังคงเล่นตัว และลืมไปว่าเธอหายโกรธแล้ว...
                “ก็เธอเพิ่งบอกฉันแหมบๆ ว่าหายโกรธแล้ว หรือจะปฏิเสธ รู้มั้ยว่าเธอเกี่ยวก้อยกับฉันแล้วมันหมายความว่าเธอจะไม่ถอนคำพูดน่ะ>.<” เธอยอมจำนนอย่างหาข้อแม้มิได้
                “ไปก็ไปค่ะ... แต่พี่ยุนคงไม่ทำแบบที่ทำในวันนี้อีกแล้วใช่มั้ยคะ” แบบไหนล่ะ วันนี้ทำไปก็หลายอย่าง... แต่ซอฮยอนหมายถึงเรื่องที่ยุนอาขับรถปาดหน้ารถของยงฮวาต่างหาก และเธอก็กำลังรอคำรับปากจากอีกคนอยู่
                “บางทีฉันอาจทำได้มากกว่านั้น เธอก็น่าจะสัมผัสความสุดยอดของฉันได้นี่” –O–หมายความว่าไงน่ะ!!!
                “แต่ฉันก็ยังไม่ได้ทำ เธอไม่มีสิทธิ์มาโกรธฉันนะ เพราะเธอไม่มีหลักฐาน^O^”
                “พี่ยุน >*<” ซอฮยอนทำหน้างอนแล้วเดินออกไปจากห้องนอน…ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาอย่างไร้สาเหตุ
                .
.
หลังจากที่มีปัญหามามากแล้วในช่วงกลางวัน ยุนอาพาซอฮยอนเดินเล่นอยู่ในสวนดอกกลาดิโอลัส ดอกไม้ในตะกูลไอริส เป็นดอกไม้ที่ขึ้นง่ายที่สร้างความสวยงามให้กับสวนโดยเฉพาะเมื่อปลูกเป็นจำนวนมากๆ ยุนอาต้องการใซอฮยอนมาสัมผัสกับกลาดิโอลัสผู้หงอยเหงาเศร้าสร้อย ซึ่งดอกกลาดิโอลัสพันธุ์นี้เป็นพันธุ์ที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลในตอนเย็นเท่านั้น มีลำต้นไม่สูงและแข็งแรงมากนัก มีสีผสมระหว่างเหลืองปนขาวและแถบสีม่วง จะบานสะพรั่งในตอนกลางคืนและส่งกลิ่นหอมในตอนกลางคืน ซอฮยอนเดินไปเดินมาแล้วสูดดมกลิ่นของดอกกลาดิโอลัสดอกแล้วดอกเล่าจนจะช้ำไปหมด...
“เมื่อตอนเช้าไม่เห็นว่ามันจะมีกลิ่นเลย>w< แต่หอมมากค่ะ” ซอฮยอนยังคงดมดอกกลาดิโอลัสต่อไปจนกระทั่ง
“อุ๊ย! ว้าย!>O<”
“อั๊ก!!>O<” ซอฮยอนเซถอยหลังมาชนเข้ากับยุนอาจนทั้งคู่ล้มลงอย่างแรง...
“งูค่ะ งู!!!” ซอฮยอนน้ำตาปริ่ม กำเสื้อยุนอา ก่อนจะกอดร่างของร่างสูงไว้แน่นด้วยความกลัว
“ซอฮยอน” ยุนอาโอบร่างบางของอีกฝ่ายไว้แน่นแล้วลูบผมเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม
 
‘ฉันอยากอยู่แบบนี้นานๆ จัง ซอฮยอน’
 
“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัวไม่มีงูหรอกนะดูนั่นสิ^^” ยุนอาว่าพลางชี้ไปทางต้นกลาดิโอลัสตรงหน้า ซอฮยอนที่ซบหน้ากับอกของยุนอาอยู่ก็หันไปมองด้วยใจระทึก
Viper gladiolus เป็นพันธุ์ของกลาดิโอลัสที่มีกลีบสีเทาอมเขียวและมีแถบสีนำตาลคล้ำ คลายศีรษะของงูพิษที่มีลำตัวตั้งตรงและพร้อมที่จะฉกศัตรู แต่เป็นดอกกลาดิโอลัสพันธุ์ที่มีกลิ่นหอมมากที่สุดในบรรดากลาดิโอลัสพันธุ์ต่างๆ
“น่ากลัวจังค่ะTOT”
“อยู่กับฉัน เธอไม่ต้องกลัวอะไรหรอก และเธอจะไม่กลัวอะไรเลยด้วย^^”
^^ แหมพี่ยุน ขนาดพี่ยุนยังกลัวพ่อพี่เลย แล้วฉันอยู่กับพี่ยุนแล้วจะเป็นอย่างที่พี่ยุนว่าแน่เร้อ” ซอฮยอนล้อ
“–O– เธอนี่มัน...! ช่างเถอะไปกินข้าวเย็นกัน” แล้วทั้งคู่ก็หันกลับไปทางตัวบ้านเพื่อไปทานขาวเย็น...
“ซอ^^” แล้วก็มีเสียงหนึ่งที่คุ้นๆ เรียกชื่อซอฮยอน ทั้งคู่จึงหันไปมอง...
“พี่ยงฮวา^O^” ซอฮยอนเรียกชื่อเขาแล้วยิ้มอย่างดีใจที่เจอเขาที่นี่อีกครั้ง อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ไปไหนไกล สวรรค์คงเห็นใจเธอล่ะมั้งเนี่ย... ยุนอามองซอฮยอนกับยงฮวายืนทักทายกันอย่างก้อนหินไม่มีปากเสียง แถมยังมีสายตาเยาะเย้ยจากชายร่างสูงนั่นอีก
 
‘นายมันเหนือกว่าฉันตรงไหนจอง ยงฮวา!!!!’
 
ยุนอาเดินออกจากตรงนั้นไปอย่างเงียบๆ แล้วเจอกับแทยอนที่กำลังยืนกอดอกมองข้ามไหล่ยุนอาไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
                .
                .
                เย็นนีแปลกกว่าทุกครั้งที่มีจองยงฮวานั่งร่วมด้วย เขานั่งตรงข้ามกับซอฮยอน โดยมียุนอานั่งข้างๆ ถัดจากยุนอาก็เป็นเจสสิก้าและซันนี่ ตรงข้ามยุนอาคือแทยอน ด้านซ้ายของแทยอนคือซอฮยอน ด้านขวาเป็นทิฟฟานี่และซูยอง
                จอง ยงฮวาเริ่มตักโน่นตักนี่ไปจานของซอฮยอน จนคิม แทยอนไม่มีกะจิตกะใจกินแม้ว่าทิฟฟานี่จะตักอาหารมาใส่จานให้เธอบ้างแล้ว ส่วนเจ้าของบ้านอย่างยุนอาก็ได้แต่นั่งมองดูสีหน้าของซอฮยอนที่ดูมีความสุข อย่างน้อยใจและแอบขุ่นเคืองบ้างว่าทำไม ทั้งที่ห้าม ทั้งที่เตือน แต่เธอก็ยังคงเห็นดีเห็นงามในตัวเขา! จอง ยงฮวาที่กำลังนั่งอยู่ข้างยุนอาในตอนนี้!...
“ก็ฉันบอกว่านี่ของฉัน เธออย่า!!!” ยูริจิ้มส้อมลงกับน่องไก่ในจานที่เหลือชิ้นสุดท้ายแล้วดึงเข้าหาตัว แต่ว่าสาวผมทองที่อยู่ตรงกันข้ามจะไม่ยอมเลย เธอก็กำลังดึงไปทางเธอเหมือนกัน
                “อย่ามาทำอะไรที่มันน่าเกลียดแบบนี้นะไอ้ลิง ฉันเห็นก่อนนะ”
                “เขาเห็นพร้อมกันทั้งโต๊ะอาหาร แต่ฉันจิ้มโดนก่อน เพราะฉะนั้นมันเป็นของฉัน Mine! Mine! Mine!>O<”
                “ก็บอกว่าของฉันT^T”
                “ของฉัน!–O–”
                “ของฉัน!”
                “แบ่งกันเลย แฟร์ๆ ฉันเอาเนื้อเธอเอากระดูก^O^”
                “ดะ..ดี เฮ้ ได้ไง ขี้โกงนี่>O<”
                “เปล่าโกง”
                “โกง”
                “ไม่โกงนะ” ยูริและเจสสิก้ามัวแต่แย่งชิงน่องไก่จนไม่ทันสังเกตว่ามีใครอีกคนที่ต้องการน่องไก่ชิ้นนั้นเหมือนกัน
                “ช่างเถอะจะโกงไม่โกงก็ตามแต่มันเป็นของฉันเพราะฉันทอด มันเป็นของฉัน”
 
                หมับ!
ซูยองว่าจบก็คว้าหมับที่น่องไก่ แล้วดึงไปกัด แทะ เคี้ยว อย่างเอร็ดอร่อยท่ามกลางใบหน้าที่แสดงถึงความเสียดายของเป็ดและลิง...
                “ไอ้หยอง!!!!!” ยูริกระโจนเข้าใส่ซูยองจนล้มไปทั้งเก้าอี้แล้วล็อคแขนล็อคคอแน่นด้วยสติที่หลุดกระเจิง
                “TTOTT! ฉันหิวข้าวอยากกินไก่ทำไมแกต้องเอาของฉันไปด้วยวะ ฮ้า!”
                “พะ พี่ยูล ปล่อย อัก ออก แอก>O<!!!” เสียงของซูยองพยายามพูดออกมาให้เป็นศัพท์ เพราะตอนนี้เธอเริ่มหายใจไม่ออก
 “ฉันอิ่มแล้ว” แทยอนว่าก่อนจะวางทุกสิ่งทุกอย่างแล้วทำท่าว่าจะไปจากโต๊ะอาหาร
                “พี่แทคะ พี่ไม่ได้ทานอะไรเลยนะ” ทิฟฟานี่รั้งไว้ แทยอนหันกลับมามองหน้าหญิงสาวสลับกับจานข้าวไปมา
                “ฉันอิ่มแล้ว เธอก็น่าจะเข้าใจว่าฉันอิ่มแล้ว” แทยอนก้าวขาเดินออกไปสองก้าว
“พี่แทคะ...” ทิฟฟานี่ทำหน้าเหมือนวิงวอนอะไรสักอย่าง
“เฮ้อ!” แทยอนส่ายหน้าแล้วกลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง ตักอาหารเกือบทุกอย่างราดบนข้าวเปล่าจนท่วมท้นแล้วเดินออกไปไม่สนใคร...
“รอฉันด้วยค่ะพี่แท!>o<” ทิฟฟานี่ทำเหมือนแทยอนทุกอย่างเพียงแต่ว่าเธอยกเชิงเทียนกลางโต๊อาหารไปด้วยเท่านั้น
                “ฉันก็อิ่มแล้ว” ยุนอาก็ลุกขึ้นบ้าง แต่ก็เดินออกไปมือเปล่า
“ยุน~~” เจสสิก้าเรียกเสียงออดอ้อน ทำให้ยุนอาหันมายิ้มจางๆ ให้เพื่อยืนยัน
“ฉันอิ่มแล้วล่ะเจส”
“แน่นะ”
“แน่สิ^^”
“ไม่โกหกนะ”
“ไม่เคยโกหก” ยุนอาเดินไปอีกไม่ทันที่ก้าวนั้นจะแตะไปอีกหนึ่งเสต็ป เจสสิก้าก็เรียกอีก
“เธออย่าโกหกฉันนะยุน”
“ไม่โกหกแน่ๆ เจส”
“ไม่ไว้ใจอ่ะ” ยุนอาเดินกลับมาแล้วคว้าจานข้านเปล่ากับซุปกิมจิเต้าหู้หมูเดินออกไปจากห้องอาหาร คนละทางกับแทยอน เจสสิก้าเหวอและเกิดอาการเหลอหลา ก่อนจะตั้งสติได้คว้าจานข้าวเปล่าตามยุนอาไป
“ยุนนน~~~น ฉันไปด้วยT^T” เจสสิก้าวิ่งตามไปได้สองก้าวก็กลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง
“ปลานึ่งมะนาว~~ ขอนะ TwT” เจสสิก้ายกจานปลานึ่งมะนาวที่อยู่ตรงหน้ายงฮวาไปอย่างไม่เหลือไว้ให้แม้กระทั่งเศษจาน
“เฮ่ย! ไม่นะปลานึ่งมะนาวTTOTT นั่นมันของโปรดของฉันเหมือนกันนะยัดเป็ดติดไข้เหลือง” ยูริผละออกจากตัวซูยองแล้วคว้าจานข้าวของตัวเองกับโก๊ดตึงชิม สันคอและซี่โครงหมูหอบตามเจสสิก้าและยุนอาไป
ถ้วยใส่อาหารดีๆ และอาหารที่ดีๆ เหลือเยอะๆ ต่างถูกพาออกไปกันหมดแล้ว ซันนี่นั่งกอดอกอย่างเซ็งๆ และตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อดี
“อะไรกัน... ฉันจะกินอะไร น้ำผัดผักเหรอ หรือว่าเศษกระดูกน่องไก่ดีล่ะ –*–” ซูยองตะเกียกตะกายขึ้นจากพื้นแล้วมาโอบไหล่แฟนสาว
“ซันบันจ๋า เรามีข้าวเหลือ เราก็เอาไปคลุกซอส คลุกเกลือ คลุกน้ำปลากับพริกไทยกันในครัวเถอะจ้ะT^T” ว่าจบทั้งคู่ก็ตามกันไปในครัวอย่างไร้กังวล
ซอฮยอนกับยงฮวามองไปที่จานอาหารของกันและกันแล้วยิ้มจางๆ ...
“เรากินข้าวเปล่ากันก็ได้นี่คะ^^” ซอฮยอนว่าก่อนจะตักข้าวเข้าปาก จมูกเริ่มแดง ตาเริ่มบวม... ไม่ไหวแล้วนะ ตอนนี้เธอจะทนไม่ไหวแล้วนะ... ส่วนยงฮวาเขาก็ได้แต่ทนกินไปอย่างเจ็บใจและคาดโทษใครบางคนอยู่ในใจ
ไม่ใช่แค่คนเดียวซะด้วยสิ!
               
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

121 ความคิดเห็น

  1. #108 Gerbera Daisy♥karn (จากตอนที่ 19)
    12 ส.ค. 55 / 06:19 น.
    ไม่ชอบยงเลย
    #108
    0
  2. #93 KM*PumpkinPie (จากตอนที่ 19)
    22 มี.ค. 55 / 12:05 น.
    -*- กรูล่ะเซ็ง อี่ย้งมาขัดตลอด มาเพื่อ?? ซอกับยูนอุตส่าห์ดีกันแล้วแท้ๆ(ถึงแม้จะดีกันแบบงงๆก็เถอะ)
    แล้วก็นะ แต่ละคน ฮากันไปมั้ยเนี่ย ถือข้าวกกันไปคนละจานสองจาน แล้วเอ่อ..ทิฟ เอาเชิงเทียนไปเพื่อ?? คิดว่าจะไปดินเนอร์กับแแทเหรอคะ คึคึ สงสารยูนเว้ย เมื่อไหร่จะได้สมหวังกับเค้าสักทีเนี่ย
    ปล.ไอ่โก๊ดตึงชิม นี่มันคืออะไรอ่ะ ไรเตอร์ ฮ่ะๆ
    #93
    0
  3. #68 Vesperia (จากตอนที่ 19)
    3 ส.ค. 54 / 21:18 น.
    555 เอาอาหารไปหมดเลยยยยย

    ฟานี่เอาเชิงเทียนไปทำไมลูก -*-
    #68
    0
  4. #67 dechimo9 (จากตอนที่ 19)
    3 ส.ค. 54 / 15:13 น.
     เอายงไปเก็บทีดิ...เกลียดมันว่ะ
    #67
    0