เอาอีกแล้วกู

เมื่อวานตอนกลางคืนโทรหาไอ้วุฒิ

ผม :"เฮ้ย พรุ่งนี้มึงมาที่โรงเรียนด้วยนะ มาเอาชีท"

วุฒิ :"เออ... กี่โมง"

ผม :"2 โมงครึ่ง - 3 โมงเช้า"


นัดกันเสร็จสรรพ วันรุ่งขึ้นซึ่งคือวันนี้

ผมตื่น 2 โมงกับอีก 15 นาที =_=

รีบลงจากห้องมาแทบตกบันไดคอหักตาย

ค้นหาเสื้อผ้า รีบอาบน้ำ ได้เสื้อยืดสีดำมาตัวนึง หากางเกงสุดชีวิต

หาไม่เจอ... ผมตะโกนถามน้อง

"เฮ้ย!! กางเกงยีนส์เค้าอ่ะ"

น้องชายผมทำหน้างงๆ "อ้าว ไม่รู้เหรอว่าเมื่อวานพ่อเค้ารื้อตู้เสื้อผ้า
เอากางยีนส์ที่แกไม่ค่อยได้ใส่ส่งซักไปแล้ว"

เวรเอ๊ยยยยยยยย!!!!!!!!!!!

ผมใส่กางเกง JJ สีดำไปโรงเรียน ขำๆตัวเองอยู่เหมือนกัน

ไปถึง 3 โมงเป๊ะ นึกในใจไอ้วุฒิมันคงคอยกูอยู่

เปล่า! ไม่เห็นเงามันเลย -*-

รอได้ 15 นาที ปวดท้องอีกแล้ว ไม่รู้เป็นโรคกระเพาะรึเปล่า

กินข้าวครบทุกมื้อนะ แต่ทำไมหมู่นี้ปวดท้องบ่อยจัง

จนกระทั่ง 3 โมง 15 นาที ไอ้วุฒิโผล่มาจนได้

ผมงี้แทบฆ่ามันทิ้งทั้งๆที่หัวเราะนั่นแหละ

กูรีบแทบตาย ดันมาช้ากว่ากูอีก -*-


ตอนกลับบ้าน เจอคู่อริอยู่ใกล้ๆโรงเรียน

ผมงี้ปวดท้องจนหน้าซีดไปหมดเดินหนีมันเลย

มันเดินมาหาผม พาเพื่อนมาอีกคน

สายตามันนี่แบบ... โคตรหาเรื่อง

ผมก็จ้องมันตอบ จ้องตากันพักนึง มันเข้ามาใกล้ผม

"เพื่อนไม่อยู่เลยไม่กล้าหาเรื่องกูรึไง"

อ้าวไอ้...

ผมได้แต่ยิ้มๆนะ ^ ^ ตามแบบฉบับของผมนั่นแหละ

คือไม่ว่าเรื่องมันจะวิ่งมาหายังไงผมก็มักจะยิ้มรับเสมอเลย

ยิ้มทั้งๆที่ใจมันไม่สงบนั่งแหละเพราะมีคนสอนผมว่า

"ถึงรอยยิ้มมันจะไม่ช่วยทุกเรื่องแต่มันก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย"

ผมรู้นะว่ารอยยิ้มที่ผมยิ้มเวลาเครียดมันเหยเกแค่ไหน

มันมองผม เพื่อนมันบีบมือ "ยิ้มเหี้ยไรของมึง!"

โห... มึง... กูปวดท้อง มึงไปไกลๆตีนกูเลย อย่าให้กูต้องเครียดกว่านี้

ผมยิ้มกลับ ค่อยๆเดินหลีกมัน ปวดท้องจนอยากจะลงไปกองกับพื้น

"สัตว์นี่..." มันคำรามไล่หลัง

ผมกระโดดเข้าหามัน เขากระแทกกับหน้ามัน

เพื่อนมันดูงงๆนะ แต่ไม่เข้ามาหาผม ตัวมันเองก็นั่งกับพื้น

โดยปกติแล้วผมไม่ชอบมีเรื่อง แต่เพราะปวดท้องจนหงุดหงิดง่ายกว่าเดิม
หลายร้อยเท่าเลยมั้ง

"เดี๋ยวกูก็ฆ่ามึงซะหรอกไอ้นี่..."

ผมบอกมัน ปวดท้องมากจนเหมือนกับปวดหัวไปด้วยเลย

ขนาดตอนที่พูดออกไปผมยังพูดรอดไรฟันเลยนะ

นึกอยู่เหมือนกันว่ากูจะเป็นลมเพราะปวดท้องมั้ยเนี่ย

มันลุกขึ้นมา เพื่อนมันพูดอะไรบางอย่าง มันหันมามองผม

"มึงฆ่ากูเลยสิ! แม่ง! เพื่อนไม่อยู่มึงกล้าทำอะไรกูมั้ย!"

โห... ไอ้เหี้ย คนอย่างกูไม่เคยหมาหมู่เว้ย

แล้วถ้ากูไม่กล้าทำอะไรมึงเวลาเพื่อนกูไม่อยู่ ไอ้ที่เข่าลอยโดนหน้ามึงเมื่อกี้
จานบินมันไปกระแทกหน้ามึงรึไง

เพื่อนมันลากมันออกไปจากผม ผมงี้หน้าซีดแล้ว ยอมรับเลย
ว่าปวดท้องจนทำอะไรไม่ถูก


ขึ้นรถกลับบ้าน คิดถึงเรื่องที่ทะเลาะกับไอ้นั่น

"เอาอีกแล้วกู... มีเรื่องอีกแล้วโว้ย แล้วแบบนี้กูจะออกจากห้องปกครองถาวรได้ไง"

นึกแล้วปวดหัวมากเลย

เข้าห้องปกครองจนอาจารย์จำหน้าได้ ก็เพราะมีเรื่องกับเค้าไปทั่ว

ผมไม่เคยหาเรื่องใครนอกเสียจากเกลียดมันจริงๆ

นี่ก็เหมือนกัน มันเป็นฝ่ายหาเรื่องผม...

ตั้งแต่ม.4 แล้วที่มีเรื่องกัน จำได้ว่าตอนที่โดนรุมซ้อมตอนม.ต้น

ได้กินมะรุมตีน รู้สึกว่าจะมีตีนมันด้วย

ครั้งนั้นผมแพ้ ผมเจ็บใจมากเลย เจ็บใจจนกระทั่งว่านัดเอาพวกมาเจอกัน

ผมเกลียดการแพ้นะ

ยกพวกไปครั้งนั้นผมชนะ และผมสัญญากับตัวเองอีกว่าถ้ามีเรื่องอีก

เพื่อนผมต้องไม่เดือดร้อนด้วย...

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ถ้าผมต่อยกับไอ้นี่ ผมต้องไม่ให้เพื่อนผมมาเดือดร้อน

แต่เพื่อนผมมันดันเสนอตัวว่าอยากช่วย

ผมดีใจนะที่มีเพื่อนอย่างมัน ^ ^

แล้วก็ไอ้เพื่อนคนนี้แหละที่บอกว่า

"กูว่ามึงเหมือนอาคาบาเนะนะ"

^ ^ ผมยิ้ม (กูเหมือนตรงไหนของแจ็คเคิลฟะ)


ขึ้นด้วยการไปหาไอ้วุฒิ ลงท้ายที่อาคาบาเนะ ^ ^

ยังไงกันแน่นะไดวันนี้ ^ ^

(คารวะ)