(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 9 : Come Over (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    13 มี.ค. 61

/ come over - dean /










 

( Come Over )

part 2/3

Kang Daniel x Ong Seongwu

/ for seongwu's day /











TV 드라마로 끝내기엔 저 달이 너무 밝아서

แสงจันทร์ช่างเจิดจ้าเกินกว่าจะให้เรื่องนี้จบลงเหมือนดั่งละครทีวี


So I just wanna talk about you and me yeah

ฉันแค่อยากคุยเรื่องของเธอกับฉัน











“มึง..”



เขาพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา พยายามห้ามความคิดที่อยากจะกดจูบลงบนริมฝีปากแดงฉ่ำนั้นอีกครั้งตอนที่ซองอูกัดมันแน่น



“กู..”



และตอนอีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว


เหมือนเขาไม่มีสติอีกต่อไปแล้ว


ฝ่ามือเลื่อนขึ้นพร้อมๆกับที่เสื้อตัวโคร่งนั้นหลุดออกจากลำตัวของซองอู ใช่ — เขาเป็นคนถอดมันทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เป็นคนเอามาให้ใส่นั่นแหละ


แดเนียลเริ่มกอดดึงเอวซองอูเข้ามาชิดมากขึ้นจนระหว่างตัวแทบไม่เหลือช่องว่าง จากที่แผ่นหลังของเขาพิงติดเตียง ตอนนี้กลับนั่งตัวตรงพร้อมทั้งพรมจูบทั่วร่างผอมบางเหมือนคนไม่มีสติ ริมฝีปากหยักร้อนวูบวาบตลอดที่สัมผัสลงบนผิวอุ่นๆ เหมือนกับว่าคนที่เขากดจูบอยู่นั่นไม่ใช่ซองอูที่แดเนียลรู้จัก เขาไม่คิดว่ามันจะ.. — จะทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นได้ถึงขนาดนี้


แล้วยิ่งนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนตักเขาแล้วนะ เกือบลืมไปเลยว่าไอ้คนตรงหน้าเนี่ยมันเป็นใคร ซึ่งมัน.. ก็แค่เกือบ


ชิบหาย มันคือองซองอูยังไงล่ะวะ


เชี่ยแล้ว เวรแล้ว บรรลัยแล้ว


นี่-เขา-ทำ-เหี้ย-อะ-ไร-อยู่!!!


เหมือนมือบางที่ขยุ้มอยู่ที่คอเสื้อจะช่วยดึงสติแดเนียลได้เป็นอย่างดี เขาเผลอจูบไอ้เวรนี่ไม่พอ ยังเกือบจะปล้ำมันแล้วเนี่ยนะ


พอคิดแบบนั้นเขาถึงรีบผลักอีกฝ่ายออกด้วยความสับสน เพราะการที่ทำตามใจตัวเองลงไป มัน..


มันอะไรกันวะ!


แดเนียลตาพร่าอีกครั้ง พอๆกับที่สมองของเขาเหมือนปิดรับทุกเสียงรอบตัว ตอนดวงตาเรียวรีมองตรงไปที่ใบหน้าแดงลามไปจนถึงใบหูของซองอู แววตาลูกแมวที่มองมาด้วยความตกใจ ปากบางๆนั่นเผยอออกจนทำให้เขายิ่งต้องเบรคอารมณ์ฟุ้งซ่านของตัวเองไว้


เขาต้องทำอะไรสักอย่าง..



“ซองอู! มึง!”


“ไอ้หน้าแมว มึงทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ย!”


“มึงไปนอนข้างนอกเลย!!!”



ปล่อยเวลาเงียบไปหลายนาที แดเนียลขยี้หัวตัวเองอย่างสับสน เขาเห็นว่าสีหน้าของซองอูเองก็ดูสับสนไม่ต่างกัน — นั่นมันแค่พักนึง ก่อนสีหน้านั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นโกรธจัดเหมือนเพิ่งตั้งตัวได้ว่าถูกกล่าวโทษ จากนั้น..


ผัวะ! ปั่ก!


คนที่ถูกไล่ก็ต่อยเข้าอย่างแรง วัดได้จากการที่ใบหน้าหล่อเหลาของแดเนียลหันไปอีกทาง ยังไม่ทันจะได้หันกลับก็โดนฝ่ามือนั้นทุบลงมาอีกครั้งจนคอแทบหัก



“ไอ้เหี้ยนี่”


“มึงนั่นแหละทำเหี้ยอะไรของมึง” ด่าจบก็ลูบหน้าหลายครั้งเหมือนคนกำลังเรียกสติ



เราจ้องตากันอยู่นาน ส่วนแดเนียลไม่มีอะไรจะตอบกับสิ่งที่อีกฝ่ายถามหรอก เขาทำไปเพราะไม่มีสติ หรืออาจกำลังเมายาฆ่าแมลงก็ได้ ไม่มีทางที่เขาจะจูบมันด้วยความพิศวาสหรอก! อย่าหลงตัวเองให้มาก!


อยู่ๆก็มีเสียงด่าพึมพำอยู่ในลำคอของซองอู เขาได้ยินหรอกนะ เกือบจะด่ากลับไปแล้วแต่อีกฝ่ายมองไปทางอื่นก่อน ส่วนเขาก็หันหนีตาม


เบือนหน้าออกจากกันทั้งที่ใบหน้าทั้งคู่ขึ้นสีโดยที่ไม่รู้ตัว..


ผ่านไปสักพักคนที่ทนไม่ไหวคือซองอู แดเนียลมองมือบางๆที่กำลังโกยผ้าห่มกับหมอนของเขาไว้ในอ้อมแขน ตอนที่กำลังจะลุกขึ้นก็เผลอสบตากับเขา วินาทีนั้นคล้ายกับมีอะไรมาสั่งให้เขามองตามจนกระทั่งเห็นแผ่นหลังบางเดินออกจากห้องไป


ปัง!


โดยไม่วายปิดประตูเสียงดังแบบไม่เกรงใจเจ้าของห้องเลยด้วย











1.


สองวันหลังจากจูบแรก



“อูจินไปดักทางออกซ้ายกับทีม A”


“มินฮยอนมึงไปฝั่งขวากับทีม B เอาทีม C มาเสริมด้วยก็ได้”


“หลบไว้ก่อนนะ ถ้ากูหรือพวกข้างในยังไม่ให้สัญญานอย่าเพิ่งแสดงตัว หรือถ้าเห็นพวกแม่งเดินออกมามึงก็กักไว้ก่อนเลย แต่อย่าให้มันรู้ตัวว่าเราดักอยู่”


แดเนียลชี้แจงไปพร้อมๆกับจิ้มแผนที่ไปตามตำแหน่งเดียวกับที่พูด ส่วนอูจินและมินฮยอนก็พยักหน้ารับ วันนี้เขาต้องดักจับไอ้แก๊งรกโลก ต้นเรื่องที่ทำให้เขาต้องมารับผิดชอบคดีขนยารายใหญ่ที่พวกมันเป็นคนก่อ แดเนียลกับลูกทีมตามสืบมาได้สักพักแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสจับกุม แล้วถ้าวันนี้เขาปิดคดีนี้ได้ก็จะดีไม่น้อย เพราะมันคงทำให้ได้พักยาวๆ


“คราวนี้ต้องสาวไปถึงตัวการใหญ่ ไอ้โด้”


เป็นเสียงของผู้ที่เปิดประตูเข้ามาใหม่ ซองอูเดินเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ แปะรูปใบหน้าของไอ้โด้หัวหน้าแก๊งค้ายาที่กำลังจะไปจับไว้บนกระดาน แม้ว่าทุกคนในห้องนี้จะจำหน้ามันได้แม่นอยู่แล้วก็เถอะ เห็นในหนังเขาแปะกัน เลยทำตาม


“ตอนนี้แม่งอยู่ที่ตึกนั้นแหละ อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้”


นิ้วมือเรียวจิ้มเน้นๆอยู่บนหน้าไอ้โด้ ซองอูหันมาทางแดเนียลเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าออกอย่างรวดเร็ว แต่เพราะเขาจ้องอยู่เลยเห็นท่าทีทั้งหมด รวมถึงสายตาล่อกแล่กนั่นด้วย


ตั้งแต่เขาเป็นไอ้บ้าที่เกือบจะปล้ำเพื่อนตัวเองวันนั้น ก็เพิ่งจะได้เจอไอ้คนที่เขาเกือบจะปล้ำเอาวันนี้นี่แหละ


คืนนั้นพอมันออกจากห้องไป.. ตื่นเช้ามาแดเนียลก็ยังเห็นไอ้หน้าแมวมันนอนขดอยู่บนโซฟา แอบรู้สึกผิดนิดนึงที่ไล่ให้ออกมานอนหนาวๆ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามันนั่นแหละผิดโว้ย! เขาสติขาดไปก็เพราะมันนั่นแหละ! โทษตัวเองไปเหอะไอ้ขี้เหร่!


เออ แล้วสุดท้ายเขาก็ออกไปทำงานก่อนแล้วปล่อยมันไว้ กลับมาก็ไม่เจอกันอีกเลยจนกระทั่งวันนี้


“พวกมึงไปกันแค่สามหรอ ซังกยุนกับดงโฮไม่ไปด้วยกันไง๊”


“ไอ้กยุนมันไปช่วยเขตนู้น งานด่วน แต่เดี๋ยวดงโฮก็มา” เขารีบตอบเมื่อเห็นซองอูถาม แต่อีกฝ่ายแค่ปรายตามองแล้วหันไปพูดกับมินฮยอนต่อ


“เดี๋ยวกูเข้าไปข้างในเองนะมินฮยอน”


บังอาจเมินกูหรอ ไอ้หน้าแมว


“ไม่ได้ เดี๋ยวกูเข้าไปกับไอ้ดงโฮเอง”


“กูคุยกับมินฮยอน” ซองอูตอบ เบ้ปากใส่หน้าเขาแรงๆหนึ่งที ไอ้นี่ มันน่า..


แดเนียลเก็บความต้องการของตัวเองไว้ในใจเพื่อไม่ให้สีหน้ามันเผลอแสดงออกมา ไม่งั้นมันอาจจะรู้ตัวได้ ว่าเขาอยากจูบขึ้นมาอีกแล้ว


“แต่กูเป็นหัวหน้าทีม มึงจะเข้าไปต้องได้รับอนุญาตจากกูก่อน”


“แหม ไอ้สัดอ้วน มึงเบ่งหรอ กูจะฟ้อง--”


“ไอ้ห่า มึงจะเถียงกันอีกนานปะ จะได้ไปกันมั้ยวันนี้”


“เออพี่ เดี๋ยวคลาดกับแม่งอีก”


พอโดนขัดซองอูก็หุบปากฉับทันที แต่ส่งสายตาเขียวปั้ดมาให้เขาแทน “มันกวนส้นตีนกู เห็นไหมอูจิน ด่ามันสิ มามองหน้ากูทำไม ไอ้เด็กนี่”


พาลใส่น้องไม่พอ มันยกมือทำท่าจะตีหัวอูจินอีก ส่วนไอ้เด็กนั่นรีบงอตัวหลบเหมือนรู้ชะตากรรมแล้วเดินไปเกาะมินฮยอน


“พักนี้ไม่เห็นทะเลาะกันแล้วนี่ วันนี้เป็นไรวะ” คนโดนเกาะถาม


เท่านั้นไม่พอ มันยกมือขึ้นตบหัวซองอูเบาๆแต่กลับถูกไอ้แมวบ้าหันไปขู่ฟ่อ หูตั้งหางพองเป็นแมวพิโรธ เห็นอย่างนั้นก็เลยรีบดึงอูจินออกนอกห้องไปก่อนที่จะโดนข่วน


“รีบตามไปนะพี่!”


แม้เสียงอูจินกับมินฮยอนนินทาซองอูแบบที่ตั้งใจจะให้เจ้าตัวได้ยินจะเงียบไปแล้ว จนเสียงประตูห้องประชุมปิด แดเนียลก็ยังรู้สึกได้ว่าตัวเองยังไม่ละสายตาจากเจ้าของร่างสูงโปร่งตรงหน้า เขาจับจ้องไปที่ริมฝีปากบางที่ตัวเองเคยสัมผัส แล้วอยู่ๆก็ร้อนวูบไปทั่วปลายลิ้น อาจจะเพราะลืมตัวหรืออะไรก็แล้วแต่


เอาอีกแล้วนะมึง ไอ้คังแดเนียล


พอนึกขึ้นได้ก็กระแอมเบาๆ เบือนสายตาไปที่ประตูแล้วทำท่าจะลุกขึ้น


“กูจะเข้าไปข้างในด้วย” แต่เสียงแข็งขัดขึ้นมาเสียก่อน เขาชะงักไปครู่นึงก่อนหันกลับไปมอง


“มึงไปดักตรง--”


“กูจะเข้าไปข้างใน ช่วยมึงจับไอ้โด้”


“ไปกับอูจินไปมึงอะ พวกเราซุ่มอยู่ในนั้นเยอะแล้ว” แดเนียลปฏิเสธถึงแม้ว่าจะเห็นความตั้งใจอยู่ในดวงตาของซองอูชัดเจน “ดงโฮก็อยู่ด้วย จับมัน--”


“ไม่เอาอะ กูจะเข้าไปด้วย”


เพราะอีกฝ่ายไม่มีท่าทางอ่อนลงง่ายๆ เขาเคยบอกไปแล้วใช่มั้ยว่าองซองอูมันหัวรั้นแค่ไหน ถ้าจะเกลี้ยกล่อมให้ไปกับอูจินก็อาจจะได้ แต่ไม่ใช่ในเวลาเร่งรัดแบบนี้แน่นอนล่ะนะ แดเนียลลอบถอนหายใจก่อนจะยกมือขึ้นเกาคางตัวเอง


“มึงชอบใจร้อน ซองอู กูไม่อยากให้รอบนี้เราไปเสียเที่ยวนะ”


“กูจะใจเย--”


“ดื้อ” เขาพูดแทรก เดินเข้าไปใกล้ซองอูก้าวนึง พร้อมทั้งบังคับให้สมองอันชาญฉลาดคิดว่าจะทำให้อีกฝ่ายเลิกเอาแต่ใจได้ยังไง


“ดะ.. ดื้อห่าอะไร! กูเคยทำงานพลาดด้วยหรอ!”


“ดื้อ” เขาว่าอีกครั้ง ขยับเข้าไปอีกหนึ่งก้าวจนซองอูเผลอก้าวถอยหลัง


“มึงจะเดินเข้ามาทำไมเนี่ย”


“ก็มึงดื้อ”


“โว้ย! พูดคำอื่นนอกจากดื้อได้มั้ยวะ.. ถอยไปเลย!” แดเนียลไม่สนแรงผลักที่ไหล่ ยังคงสาวเท้าต่อไปจนคนที่ถอยหนีต้องหยุดเพราะชนกับโต๊ะกลางห้อง


“ถ้าอยากให้ถอย..” เขาวางมือทั้งสองข้างลงที่ขอบโต๊ะเพื่อกักอีกคนไว้ “เลิกดื้อ ไปดักตรงทางออกกับไอ้อูจินมัน โอเคปะ?”


“ไม่โอโว้ย!” ซองอูตะโกนพร้อมทั้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้


พอแดเนียลได้เห็นใบหน้าใสหมดจดนั่นในระยะประชิด อาการใจเต้นรัวมันก็กลับมาอีกแล้ว    เผลอกลืนน้ำลายไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ตอนมองริมฝีปากที่เพิ่งจะตะโกนไปนั่น แล้วตอนที่เขาสังเกตจุดที่แก้มมันเขาได้แสดงสีหน้าอะไรออกไปหรือเปล่าวะ มันจะรู้มั้ยวะว่าเขารู้สึกอยากครอบครองดาวสามดวงนั้นขนาดไหน


คงไม่หรอก เพราะแดเนียลเพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เอง..


ฝ่ามือหนายกขึ้นมาจับใบหน้าเล็กตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นิ้วโป้งลูบบนจุดสามจุดอย่างเบามือ พร้อมๆกับใบหน้าของเขาที่ค่อยๆเลื่อนเข้าไป


“ทำ.. อะไร” คำสุดท้ายที่ซองอูถามเบาหวิว เมื่อปลายจมูกของเราชนกัน


เขาบ้าชิบหาย ครั้งนี้บ้าแบบจริงๆ


ไม่ใช่กลางคืน ไม่ใช่ว่าเมา ไม่ใช่ว่าไม่มีสติ ไม่ใช่เพราะอะไรทั้งนั้น เป็นเพราะอยากจูบอย่างเดียวเลย แดเนียลรู้ดี..


และบังคับตัวเองไม่ได้


เขาประกบริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มทันที ย้ายสายตาขึ้นสบกับดวงตาสั่นริกของอีกคน นี่มันไม่เคยจูบหรือไงถึงได้อ่อนด๋อยขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อวันนั้นแล้ว เขาคิดไว้ตั้งแต่วันนั้นแล้วว่าเขาต้องทำยังไงให้ซองอูรู้ว่ายิ่งมันทำสีหน้าแบบนี้ มันยิ่งน่าจูบมากขึ้นไปอีกประมาณสิบเท่า


แดเนียลเลิกให้ความสนใจกับความคิดในหัว ดึงสติกลับมาเพื่อบดขยี้ปากของตัวเองลงไปอีกครั้ง เขาดูดเม้มลงบนเรียวปากบางซ้ำๆจนเกิดเสียง แล้วตอนที่ปลายลิ้นสอดเข้าไปไล้ชิมกับลิ้นนุ่มถึงได้รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังได้ชิมลูกอมรสโปรดยังไงอย่างนั้น คงเพราะซองอูหวานฉ่ำไปทั้งปากด้วย — แต่ที่ชัดที่สุด คงเพราะ..


ซองอูจูบตอบเขา


“อื่อ.. มึง!”


เขาถอนริมฝีปากออกเมื่อได้ชิมอย่างพอใจแล้ว มองใบหน้าแดงลามไปจนถึงใบหูของอีกคนด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหมั่นเขี้ยว อยากแกล้ง เอ็นดู แล้วก็รู้สึกว่ามันน่ารักอีกแล้ว


น่ารักแบบ ปฏิเสธไม่ลงแล้ว




แต่เขาก็จะไม่หลงกล เขาแค่กำลังบ้าไปชั่วขณะ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะตื่น หรือจะเหตุผลห่าเหวอะไรทุกอย่างที่มันสามารถปฏิเสธความรู้สึกใจเต้นแทบบ้าตอนนี้ได้ ก็ขอใช้เหตุผลนั้นมาอ้างแล้วกัน




แล้วนี่เชี่ยอะไรวะ ทำหน้าแบบนี้กูจะเลิกบ้าได้ไหมเนี่ย..


แดเนียลกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นซองอูกำลังเม้มริมฝีปากแดงฉ่ำ ดวงตาคมจ้องมาที่เขาเหมือนแมวโมโหไม่มีผิด แต่ทำไมถึงได้มองว่ามันดูน่าแกล้งให้โมโหมากกว่าเดิมก็ไม่รู้


ทำหน้าฉุนเฉียวเหมือนลืมไปเลยนะว่าตัวเองจูบตอบมา


“ไอ้แดน.. มึง.. ไอ้”


“กูไม่ผิดนะ”


“ไอ้เชี่ย” ซองอูด่า เตรียมยกมือจะต่อยหน้าแล้วแต่เขาจับไว้ทัน


“มึงผิด มึงทำหน้าแบบนั้นทำไมล่ะวะ”


“ห้ะ.. กูหรอ..”


“ใครใช้ให้มึงทำปากแบบนั้นเล่า ถ้าไม่อยากโดนอีกก็อย่าทำอีกนะ”


“...”


“มึงนั่นแหละผิด ไอ้แมวดื้อ”











2.


ห้าวันหลังจากจูบแรก



สรุปว่าหลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ห้องประชุมวันนั้น(จูบครั้งที่สองของพวกเขานั่นแหละ) ซองอูก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกเหมือนเคย ส่วนเขาเองก็ไม่คิดจะพูดถึงความผิดพลาดซ้ำซากนั่นด้วย


แล้วก็ได้แต่หวังลึกๆด้วย.. ว่ามันจะไม่มีจูบที่สาม


จะว่าซองอูทำเป็นไม่รู้เรื่องก็เหมือนจะไม่ค่อยตรงเท่าไหร่ — แบบตรงๆเลยคือเราต่างไม่พูดถึง แล้วไอ้แมวนั่นทำท่าดื้อกับเขามากกว่าเดิม ไอ้คำว่าดื้อมันดูน่ารักไปมั้ยวะ.. ก็นั่นแหละ ไม่สิ ยังไงดี ซองอูตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขา ไม่ว่าแดเนียลจะขยับไปทางซ้าย ทางขวา หน้า หลัง หรือทำอะไรก็แล้วแต่มันก็จะขัดเขาทุกอย่าง


เหมือนตอนนี้..


“กูจะแอบเข้าไปดักในห้องนั้น พอไอ้โด้เข้ามาข้างใน--”


“พอเลย ไม่ต้องเข้าไป”


คดีไอ้โด้มันยังไม่จบ แล้วซองอูก็ยังดื้อไม่จบด้วย


วันนั้นเขาคงใช้เวลาในห้องประชุมกับซองอูนานเกินไป จนสายโทรมารายงานว่าไอ้โด้มันออกจากตึกไปแล้ว


แต่วันนี้ — ไม่มีพลาดอีกแล้ว เขาอยู่ในตึกร้างที่ไอ้โด้และผองเพื่อนมันใช้กบดาน เก็บยา หรือทำระยำอะไรที่คนเลวมันทำกันนั่นแหละ เขาและซองอู บวกด้วยกำลังเสริมอีกหลายคนกำลังแฝงตัวอยู่ในตึกนี้แล้ว รวมถึงรอบตึกนี้ด้วย


คดีนี้ปิดภายในวันนี้แน่นอนถ้าเราได้ตัวไอ้โด้ แต่จะปิดไม่ได้ถ้าไอ้ซองอูมันดื้อไม่เลิกแบบนี้


เขายอมให้ซองอูเข้ามาในตึกตามที่มันซ่าอยากจะมาแล้ว ทั้งที่รู้ว่างานนี้ต้องอย่าผลีผลามเด็ดขาดเพราะอีกฝั่งมันก็ไม่ใช่โง่ๆ แต่ไอ้บ้านี่ก็อยากจะบุกลูกเดียว


“ใจเย็นน่ะรู้จักไหม ขืนมึงเข้าไปแล้วมันเห็นก่อนก็หัวลั่นก่อนจะได้จับพอดี มันอาจไม่รอให้มึงได้ถามด้วยซ้ำนะ”


“บลาๆๆๆ”


กวนตีน


แดเนียลด่าทางสายตา มองไอ้หน้าแมวที่ขยับปากพูดล้อเลียนเขา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามองด้วยความรู้สึกแบบไหน — อยากจะสัมผัสอีกนั่นแหละ ขอยอมรับว่าเสียสติมาหลายวันจนแทบจะโทรนัดจิตแพทย์อยู่แล้ว


“จำได้มั้ยกูบอกว่าอะไร” เขาถาม อีกฝ่ายเลิกคิ้วสงสัยแทนคำตอบ “รอข้างล่างส่งสัญญานมาก่อนว่ากักตัวไว้หมดแล้-- เห้ย! มึงจะไปไหน”


แดเนียลเผลอพูดเสียงดังอย่างลืมตัว ก็ไอ้ซองอูมันเอาอีกแล้วน่ะสิ ขัดคำสั่งได้ตลอด


ร่างโปร่งแว้บหายเข้าไปในห้องกบดานของไอ้โด้อย่างรวดเร็วจนแดเนียลใจหล่นไปที่ตาตุ่ม ดีที่มันไวอย่างกับแมววิ่ง ไม่อย่างนั้นลูกน้องสามสี่คนที่ยืนคุยอยู่อาจจะเห็นก็ได้ แต่ปฏิกิริยาตอนนี้ก็ดูจะไม่รู้เรื่องอะไร


‘ไอ้โด้กำลังขึ้นไปแล้ว ชั้นล่างเคลียร์’


พอหูฟังมีเสียงดงโฮดังขึ้นก็ทำให้เขาเหงื่อตกอีก คิดว่าจะเข้าไปในห้องนั้นแต่ก็รู้สังขารดีว่าเขาคงไม่ไวแบบซองอู ขืนวิ่งสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปมีหวังโดนไอ้พวกนั้นเดินเข้ามาซัก แล้วหน้าก็ไม่คุ้น จะมาเข้าห้องนายมันอีก แผนก็แตกหมดทีนี้


เพราะงั้น เขาจะไม่เข้าไป


แต่.. ถ้าไม่เข้าไปแล้วไอ้ซองอูทำพังก่อนจะทำไงวะ


แดเนียลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายอีกครั้ง บอกดงโฮผ่านไมค์ว่าให้คนขึ้นมาซุ่มแล้วรอจัดการลูกน้องเวรของแม่งทันทีที่ไอ้โด้เข้าห้องใหญ่ไปแล้ว ดงโฮส่งเสียงตอบรับกลับมาทันที


เอาวะ


เขามองซ้ายมองขวา พอหาจังหวะเหมาะๆได้ก็ตัดสินใจมูฟตัวเองเข้าห้องนั้นอย่างไวที่สุด ในใจก็นึกขอให้พวกเลวมันไม่ทันสังเกตด้วยเถอะ


แดเนียลกวาดสายตารอบห้อง มองหาไอ้แมวที่วิ่งเข้ามาเมื่อครู่ เห็นแขนเสื้อขาวในเวลาแค่ไม่กี่วิ ดีแค่ไหนแล้วที่ตัดสินใจตามมา ไม่งั้นมันคงโดนไอ้โด้ยิงไส้แตกก่อนจะได้จับแน่ แบบนี้น่ะหรอไม่เคยพลาด คอยดูเขาจะฟ้องหัวหน้าให้มันโดนทำโทษเยอะๆไปเลย


“ไอ้เชี่ย--”


“เข้าไป!”


ซองอูมีสายตาตกใจ และคำพูดขาดห้วงทันทีที่เห็นว่าคนที่เข้ามาเป็นเขา คงนึกว่าเป็นไอ้โด้ที่กำลังจะจับมั้งถึงได้ถือกุญแจมือเตรียมไว้แบบนี้


“กูบอกให้ขยับเข้าไป!”


เขาขึ้นเสียงใส่เมื่ออีกฝ่ายทำตัวเอ๋อแบบที่ไม่เคยเป็น อึ้งห่าอะไรล่ะวะ


“มึงตามมาทำไม ต้องคอยดักข้างนอกดิวะ”


“ถ้ากูไม่เข้ามามึงจะทำยังไง บอกแผนมา”


“มันไม่กล้าฆ่ากูหรอก มันก็จะตามไปเรียกลูกน้องข้างนอกเข้ามาซ้อมกู แต่พอมันออกไปก็เจอลูกน้องโดนซ้อมนอนง่อยไปแล้วเพราะฝีมือพวกมึง” ซองอูอธิบายเสียงเบา “พอมันออกไปมึงก็จับมันไว้ ส่วนกูก็ขอเดินไปต่อยหน้าแม่งที”


“ชิวเนอะ”


“ง่ายๆแค่นี้อะ อย่าทำหน้าซีเรียสสิวะ มันขึ้นมาหรือยัง”


“ยังไม่ถึง”

“เพราะถ้ามันเข้ามาก่อนกูมึงอาจโดนยิงตายไปแล้วก็ได้”


“...”


“มึงรู้ได้ไงว่ามันจะตามลูกน้อง นิสัยมันอาจจะไม่ใช่แบบที่มึงคิดก็ได้มั้ง มึงรู้จักมันดีหรือไง”


ซองอูส่ายหน้า


“ซ่อนก็ไม่มิด กูเปิดประตูเข้ามาก็เห็นมึงแล้ว”


“อะ กูขอโทษก็ได้ กูใจร้อนเอง” อีกฝ่ายยกมือขึ้นยอมแพ้ แดเนียลขมวดคิ้ว สีหน้าเขาคงหงุดหงิดมากจริงๆ ไอ้คนที่ปกติจะต้องเถียงกลับตลอดถึงได้ยอมแบบนี้


“คิดเยอะๆ ฟังกูบ้าง อย่าห้าวให้มาก”

“เป็นมืออาชีพหน่อย”


แดเนียลเบือนหน้าไปมองที่ประตู ดันอีกฝ่ายให้เข้าไปหลบที่มิดชิดกว่าเดิมแล้วตัวเขาก็ย้ายเข้าไปตาม พอหันกลับมาก็เห็นซองอูมีสีหน้าเหมือนคนสำนึกผิดแบบที่ไม่ค่อยจะได้เห็นบ่อยๆ ถ้าไม่ติดว่าเป็นเวลางานเขาคงหยิบโทรศัพท์มาถ่ายเก็บไว้แล้ว


pgOY6V.gif


เขาลอบมองไปได้สักพักไอ้อาการเต้นรัวของหัวใจก็กลับมาอีกแล้ว ยิ่งอยู่ใกล้กันขนาดนี้ยิ่งกลัวว่าซองอูจะจับสังเกตได้ ฝ่ามือยกขึ้นมาป้องปากแล้วกระแอมเบาๆเพื่อดึงความสนใจ ดวงตาเรียวรีเสมองไปทางอื่นเพราะถ้าเขาเห็นสีหน้าแบบนี้ต่อไป คงต้องเผลอทำตามใจตัวเองอีกแน่


ไม่ได้การแล้ว


ไม่น่าตามเข้ามาเลย


แดเนียลไม่รู้ว่าซองอูจะมองหน้าเขาอยู่ไหม ตอนนี้มันร้อนรนไปหมด ยิ่งความสูงไล่เลี่ยกันแล้วใบหน้าต้องอยู่ในระดับเดียวกันนี่มัน..


‘แดน อง ไอ้โด้มันเสือกลงมาอีกว่ะ’


แดเนียลควรขอบคุณดงโฮมากๆที่พูดทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้


‘อ่อ มันเข้าห้องน้ำ’


มันใช่เวลาปะวะ ไอ้สัตว์นรก ไอ้ชิบหาย อยากออกไปจากตรงนี้ เพราะงั้นช่วยรีบขึ้นมาเถอะ สัญญาว่าเขาจะไม่จับแบบธรรมดาแล้ว จะกระชากคอมันมาต่อยโทษฐานที่ทำให้เขาต้องมาตอกย้ำอาการใจเต้นของตัวเองด้วยการอยู่ใกล้ไอ้หน้าแมวซองอูแบบนี้


“มึง.. เอาไง”


โอเค แดเนียลไม่ขอบคุณดงโฮแล้ว


เพราะเสียงที่ได้ยินผ่านหูฟังทำให้ซองอูถามเขา สีหน้าแมวสำนึกผิดนั่นยังไม่จาง ทำให้เขาที่เผลอจ้องตาไปเหมือนโดนแอคแทคเข้าเต็มๆ


บอกแล้วยังไงล่ะว่าแดเนียลเป็นทาสแมว ใช่ นั่นน่ะถูกต้อง แต่เขาก็บอกแล้วเหมือนกันนะว่าไม่อยากให้มันเกิดจูบที่สามขึ้น แถมในเวลางานแบบนี้ด้วย


ไม่อยากเลยจริงๆ.. แต่ทำไมตอนนี้ใบหน้าซองอูถึงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมล่ะวะ เขาทนไม่ไหวอีกแล้วหรอ — มือของเขาถึงได้เลื่อนไปจับที่ต้นคอขาว จมูกเราถึงได้ชนกันแบบนี้ ริมฝีปากของซองอูถึงได้เม้มแน่น แรงกระตุกจากชายเสื้อของเขานี่ก็ด้วย


ใช่ ไม่อยากให้เกิดจูบที่สามเลย


แต่ริมฝีปากของเขาแตะลงที่ส่วนเดียวกันของอีกคนไปแล้ว ร่างกายขยับไปเองโดยอัตโนมัติ โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาได้ครอบครองความหวานฉ่ำนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ เรียวลิ้นของเขาขยับเข้าไปเกี่ยวกระหวัดในโพรงปากนุ่มอย่างชำนาญ แดเนียลมั่นใจว่าเขาคุ้นชินกับริมฝีปากของซองอูซะแล้ว คุ้นชิน.. จนถึงขนาดที่ว่าถ้าเผลอสัมผัสมันอีกครั้ง


..อาจจะเสพติดริมฝีปากนี้จนถอนตัวไม่ขึ้น


พอลิ้นกลับเข้ามาอยู่ในโพรงปากของตัวเอง เขาเริ่มกดจูบลงที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ยังคงค้างไว้เนิ่นนาน.. ก่อนจะเริ่มดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ ฟันคมงับที่ช่วงปากล่างเหมือนหมาแทะขนม ซองอูส่งเสียงอื้ออึงกลับมาเล็กน้อย ไม่พยายามถอนริมฝีปากออก ฝ่ามือก็ไม่ได้ผลักดันเขา หากแต่กำลังกำชายเสื้อเอาไว้แน่น


ซองอูไม่ร้องห้าม ไม่ด่า ไม่โวยวายเมื่อเขาถอนจูบ แต่เสียงหอบหายใจหนักๆบ่งบอกให้รู้ว่ามันยังมีสติดี ไม่ได้โดนดูดพลังจนเป็นเอ๋ออะไรเทือกนี้


เออ ไม่อยากให้เกิดขึ้นแค่ไหนมันก็เกิดขึ้นไปแล้วว่ะ


จูบที่สาม ของคังแดเนียลและองซองอู










ทั้งหมดเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นราวๆสามอาทิตย์ก่อน


นับตั้งแต่จูบแรก.. ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง.. ทุกอย่างที่แดเนียลไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนี้ไปได้ไง


ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขา..



“อื้อ..”



จูบซองอูทุกครั้งที่ต้องการแบบนี้


มันจะไม่เกิดขึ้นถ้าอีกฝ่ายร้องห้าม หรือไม่ก็ด่า หรือไม่ก็ต่อย เตะ เอาปืนจ่อหัวขู่ หรือทำอะไรก็ได้แบบที่เคยทำ


เพราะพักหลังมานี้มันไม่ห้ามเขาแล้ว


แล้วจะทำไงได้ล่ะวะ ตอนจูบมันก็เผลอไปเองทุกครั้งนี่หว่า บอกแล้วไงว่าถ้าเกินกว่าสามครั้งคือเขาคงจะเสพติดไปแล้ว ไอ้ซองอูมัน.. ปากมีเฮโรอีนเคลือบไว้หรือเปล่า


แล้วพอจูบเสร็จ ทำมึนใส่กันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิม สาบานเลยว่าตั้งแต่เกิดมายี่สิบจะสามสิบปี..


ยังไม่เคยมีความสัมพันธ์น่างุนงงแบบนี้กับใครมาก่อน


ปกติเขาเป็นคนมีเหตุผลและเป็นผู้ใหญ่มากของมากที่สุด เทียบกับงานละกัน.. ทุกคดีหากการสืบของเขาผิดพลาดจนงานล่าช้า เขาก็ไม่เคยโทษลูกน้องที่มันไม่เตือนหรือโทษเวลามันทำอะไรเงอะงะหรอกนะ เพราะทุกอย่างมันสืบเนื่องมาจากความผิดพลาดของเขาเอง


แต่สำหรับเรื่องนี้ —


แดเนียลโทษไอ้ซองอูนั่นแหละ อยากจะทำตัวแบบนั้น ทำสีหน้าแมวๆแบบนั้น ทำปากบ่นแว้ดแบบนั้น หรือทำอะไรทุกอย่างที่บังคับให้เขาต้องกลายเป็นคนไร้เหตุผลแบบที่ไม่เคยเป็น..


แต่เขาไม่ผิดซะหน่อย มันทำตัวน่าจูบเองทั้งนั้น!











3.


หนึ่งเดือนหลังจากจูบแรก



คราวนั้นเขากลัวว่าจะเกิดจูบที่สาม แต่ตอนนี้มันเลยเถิดมากี่จูบแล้วก็ไม่รู้ แดเนียลเองก็ไม่ได้นับ


มันจะเกิดขึ้นตอนที่อีกคนทำหน้าตาแบบที่เขาทนไม่ได้ จากนั้นก็..


นั่นแหละ จูบ


แดเนียลจะขอจำไว้ในสมองส่วนสำคัญเลยว่าเขาจะไม่นอนเตียงเดียวกับซองอูอีกเด็ดขาด   ครั้งแรกเกือบจะโดนปล้ำแล้วยังไม่เข็ดหรือไง ถึงได้ทำหน้าแมวอยู่บนเตียงของเขาเนี่ย


จำได้ว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ออกมาก็เจอซองอูหน้าเครียดขณะที่ดูโทรศัพท์อยู่ ไอ้ตอนนั้นก็ไม่เท่าไหร่ พอเขาถามว่ามันเป็นบ้าอะไรต้องทำหน้าแบบนั้น ก็โดนด่าชุดใหญ่


“จับไอ้โด้ได้แล้ว! กูช่วยมึงด้วย กูเป็นกำลังสำคัญเลยนะ”


“มึงฟ้องหัวหน้าหรอว่ากูไม่ฟังคำสั่ง!!”


“ตอแหล เขาเพิ่งส่งคำสั่งทำโทษมาเนี่ย ไอ้เวร!”


“มึงจำไว้เลย คังแดเนียล!!!”


ไอ้เรื่องที่แดเนียลฟ้องหัวหน้าว่าซองอูมันทำผิดแผนก็นานแล้ว คิดว่าจะปล่อยผ่านไปแล้วซะอีกเพราะเขาก็ชมไปด้วยว่ามันทำให้จับไอ้โด้ได้ แต่นั่นก็ไม่ช่วย เขาต้องอุดหูแล้วทำสีหน้ารำคาญตอนอีกคนโวยวายด้วยสีหน้าฉุนเฉียว ตอนแรกว่าจะโกหกสุดท้ายปากมันก็สารภาพไปตามตรงให้จบๆ แต่ซองอูมันไม่จบกับเขา


จากที่โวยวายเริ่มเปลี่ยนเป็นบ่นงึมงำ พิมพ์ข้อความไปฟ้องดงโฮ มินฮยอน แล้วก็ด่าอูจินที่ไม่ยอมห้าม ปล่อยให้มันเข้าตึก พาลแค่ไหนคิดดู


ระหว่างนั้นแดเนียลก็คิดในใจว่าเมื่อไหร่มันจะเลิกบ่น คิดไปคิดมาก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว ถ้าอยากให้มันหยุดพูด เขาคงต้องจูบองซองอู


จูบแล้วจูบเล่า..


สถานที่คือบนเตียง..


เขารู้ดีตอนที่ทาบทับกายลงบนร่างผอม ริมฝีปากเริ่มพรมจูบไปทั่วใบหน้าขาว กดลงย้ำๆตรงกลุ่มดาวใต้ตาที่ตอนนี้เขาเสพติดมันพอๆกับปากบางเฉียบนั่น ลากริมฝีปากลงมาที่ลำคอ เขาชั่งใจอยู่นานว่าจะทำดีไหม ถึงอารมณ์ในตอนนี้จะวูบวาบแต่ก็ถือว่าดีที่เขายังพอมีสติอยู่ ไม่ได้สร้างรอยช้ำเอาไว้ มีแค่รอยสีแดงเป็นจุดจากการที่เขาดูดดึงผิวกายขาวๆนั่น


มือของซองอูเริ่มผลักไสเขา ตอนนั้นอารมณ์วูบวาบก็เลยลดลง


แต่หน้ายังมืดอยู่ แดเนียลยังคงมึนเมาเพราะฤทธิ์ความน่ารักของคนใต้ร่าง


ห่าอะไรล่ะวะ


เขาจะหน้ามืดไม่ได้ เกิดทำมากกว่านี้จนเลยเถิดไปปล้ำมันขึ้นมาจะทำไง นั่นองซองอูไง สติโว้ยไอ้คังแดเนียล!


เขาหยุดการกระทำทุกอย่างอีกครั้ง จัดเสื้อผ้าซองอูให้เข้าที่ พอมันเห็นอย่างนั้นเลยลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิกับเตียง ใบหน้าเล็กหันมามองเขาแค่นิดเดียว เหมือนอีกคนจะทำตัวไม่ถูก มือบางนั่นขยับอย่างล่อกแล่กก่อนจะจบที่หยิบหมอนมากอดไว้


ส่วนเขา ไอ้โง่ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ไอ้คังแดเนียล เบือนหน้าออกเพื่อที่จะได้ไม่ต้องหันไปเจอกับใบหน้าชวนให้รังแกนั่นอีก เมื่อกี้เขาแอบสบตาแล้วเห็นว่ามันสั่นริก แถมยังมีประกายเพราะน้ำใสๆที่คลั่งอยู่ด้านในมันมากกว่าปกติ นี่ถ้าเขามองมันต่อไปใจคงต้องระเบิดตายแหงๆ


เพราะงั้น..



“มึงไปนอนข้างนอกเลย”


“ไป๊!!!”



เขาไล่มันอีกแล้ว


แล้วก็นอนไม่หลับ..


เพราะต้องมานั่งคิดทั้งคืนว่าจัดการความสัมพันธ์งงๆแบบนี้ยังไง














______________________



มาแบ่บงงๆ งงๆตัวเองแต่งอะไรออกไปนิ ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆ ฉากจับไอ้โด้ไรนี่อย่าไปสนใจมากนะคะเรานึกภาพตามหนังที่ดูแล้วบรรยายเอา มันอาจจะงงๆหน่อยแต่มองข้ามได้ค่า ไม่สำคัญอะไร ไอ้โด้เป็นใครก็ไม่รู้เลย เอามาให้คูมนักสืบคังเขาด่าไอ้องว่าดื้อเฉยๆ555555555555 เรื่องนี้ตั้งแต่ตอนที่แล้ว เราเอาความหมั่นเขี้ยวที่ตัวเองมีต่อคุณองมายัดเยียดให้คุณแดนรู้สึกหมดเลยค่ะ เฬ๊ว ฮือๆ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ จะรีบปั่นๆๆๆเลย


1 comment = 1 กำลังใจ

_

#ftmoonfic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #3220 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 15:06
    โอยยยยย เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองล่ะพ่อคู๊ณณณณณ
    #3220
    0
  2. #3211 Delacour (@fern_fd) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 16:48
    คังแดเนียลทำแบบนี้ตลอดเดี๋ยวจูบเดี๋ยวไล่
    #3211
    0
  3. #3134 PTCU (@PTCU) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 15:56
    ได้กันกันทีสิ อิห่าาาาาา กรี๊สสสสส
    #3134
    0
  4. #3081 19981010 (@19981010) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 01:22
    จัดการโดยขอน้องซองอูเป็นแฟนค่ะ
    #3081
    0
  5. #3080 Lalinpk (@pyds7774) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 11:02
    เอะอะไล่ตลอดดดด คนใจร้ายยยย 555555555
    #3080
    0
  6. #2804 happylinny (@happylinny) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:10
    โอ้ยยยยยน่าารักก ก็องดื้ออะ แงงงงง
    #2804
    0
  7. #2782 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 14:14
    แดนนนน ทำไมไม่ออกไปเอง ไม่สงสารลูกแมวหรอ 55555
    #2782
    0
  8. #2704 (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 09:48
    ไล่ไปข้างนอกอีกแล้ว555555

    #2704
    0
  9. #2675 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 20:26
    ทำไมต้องไล่ไปนอนนอกห้องด้วยเล่า555555-,.-
    #2675
    0
  10. #2629 อึ๊บๆแฮ่ (@yuyeeyokyeah) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 08:36
    ได้(จูบ)เค้าแล้วไล่ตลอด คนใจร้าย555555555555
    #2629
    0
  11. #2585 PunieFunnie (@mysupassara) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 08:44
    พี่องหนูสมยอมหรอออออออ ไม่จริ๊งงงงงงงงงงง
    #2585
    0
  12. #2554 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 11:02
    ตัวเองไปจูบเค้าก่อนมั้ย ไปไล่ได้ไง5555555555
    #2554
    0
  13. #2543 taeming (@taew2535) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 23:14
    แล้วไล่เขาไปนอนนอกห้องอีกนะคนเรา
    #2543
    0
  14. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:01
    คุณแดนนนน ทำไม่ไล่อ๋งแบบนี้ งอนนนน
    #2525
    0
  15. #2394 Micky_MJ13 (@meewjued_mj13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:37
    เป็นความสัมพันธ์ที่งงจริงๆค่ะ 55555
    #2394
    0
  16. #2325 oohsae (@tychnm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 19:53
    ทำไมไม่อ่อนโยน แง
    #2325
    0
  17. #2242 Yunnill (@14127703) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 12:24
    ทำไมไล่รุนแรงแบบนี้!!!
    #2242
    0
  18. #2180 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:43
    ไล่พี่องงี้ได้งัยยยยยยยย
    #2180
    0
  19. #2071 DME_RunRun (@DREAM1144) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 00:37
    คุณแดนนึกอยากจูบก็จูบ 55555555555
    #2071
    0
  20. #1897 Nanharuda (@skyblueonly13) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 08:12
    โอ้ยยยยยเอาไงกันดีคะพี่น้องงงง เลิกปากแข็งเดี๋ยวนี้คังแดเนียล!
    #1897
    0
  21. #1893 พิททบูล (@youaremydestiny) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 18:25
    ไล่ได้โหดร้ายมาก 5555
    #1893
    0
  22. #1829 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 22:50
    โอ๊ยยยยยยยยย แดนนนนนนน ทำไมเป็นคนแบบนี้?!!! อยากจูบเขาเองนะ แล้วไล่องไปนอนโซฟาอีกแล้วนะ!
    #1829
    0
  23. #1332 -worthwhile- (@-worthwhile-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 17:18
    เสพติดจูบมากๆเลย ฮรือ T3T
    #1332
    0
  24. #1331 -worthwhile- (@-worthwhile-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 17:17
    อะไรฟะ น้องต้องนอนนอกห้องอีกแล้วววววววววววว
    #1331
    0
  25. #1130 เป็นแมวฤดูร้อน (@hebihebi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 15:42
    แม่มโว้ยยยยย ซึนทั้งคู่ ถ้าไม่คิดไรเขาไม่จูบซ้ำไปซ้ำมาหรอกค่ะซิส จากกัดๆกันเดี๋ยวนี้ก็กัดอยู่ แต่เปลี่ยนเป็นกัดที่ปาก ฮริ้ววววว
    #1130
    0