(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 8 : Come Over (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    13 มี.ค. 61

/ come over - dean /










( Come Over )

part 1/3

Kang Daniel x Ong Seongwu

#ongnielweekly(10) surprise

/ for seongwu's day /











“แล้วเพื่อนมึงเป็นไง น่ารักป่าวครับคุณนักสืบคัง”



คังแดเนียล ตำรวจหนุ่มวัย 28 ปี กำลังคิดหนักกับคำถามเมื่อครู่


คิดหนักในคิดหนักอีกที


คิดว่าจะตบหัวไอ้หน้าม่อไลควานลินดีไหม เผื่อจะมีสติและสำนึกได้ว่าเพื่อนร่วมงานเขาเป็นผู้ชาย จะเอาที่ไหนมาน่ารักวะ


แล้วก็คิดหนักอีกรอบเพราะคำตอบที่ตัวเองตอบไปนี่แหละ











“ก็น่ารักดี”











뭘까 어딜까
นี่มันอะไรกัน

막 이쁘진 않은데
เธอก็ไม่ได้น่ารักขนาดนั้นซักหน่อย







ไลควานลินเป็นเพื่อนสนิทของแดเนียล ที่สำคัญคือมันเป็นเจ้าของคลับดัง และที่สำคัญมากขึ้นไปอีกคือเขาไม่ต้องเสียเงินเยอะในการเลี้ยงวันเกิดให้กับเพื่อนในทีมที่กำลังพูดถึงเมื่อครู่ — ถึงจริงๆแล้วไม่ได้อยากจะจัดอะไรให้ด้วยซ้ำเถอะ แต่ด้วยวันเกิดมันประจวบเหมาะพอดีกับการที่เขาเป็นหัวหน้าทีมรับผิดชอบในคดีล่าสุดที่เพิ่งจะปิดไป บวกกับโดนคะยั้นคะยอมา ว่าใครๆก็อยากฉลองหลังจากเหนื่อยมาขนาดนี้ ดังนั้นเขาก็เลยต้องเจียดเงินส่วนตัวไปในภาวะจำยอม


แล้วนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดบทสนทนาด้านบน บทสนทนาที่ยังตะขิดตะขวงอยู่ในใจเขาจนถึงตอนนี้..


เจ้าของวันเกิดที่เขาต้องเลี้ยง เพื่อนที่ไลควานลินถามถึง


องซองอู


ไม่ได้นัดกันเซอร์ไพรส์เจ้าของวันเกิด แต่เหมือนจะเซอร์ไพรส์ตัวกูแทนนี่แหละ


ว่าคังแดเนียลชมมันว่าน่ารักไปได้ยังไง..


ไอ้เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเหมือนกับว่าเป็นลูกรักของพระเจ้า ดวงตาคมกริบสีเข้มแต่กลับเป็นประกายตลอดเวลา คิ้วหนาที่รับกับหน้าผากได้รูป จมูกโด่ง แล้วก็ริมฝีปากบางเฉียบที่มักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บ่อยครั้ง ในที่นี้มีทั้งรอยยิ้มจริงใจและกวนเบื้องล่าง(แต่อย่างหลังดูจะมากกว่าเยอะ) จะว่าไปแล้วเขาก็เห็นองซองอูยิ้มบ่อยจนอดคิดไม่ได้ว่าไอ้นี่มันใช้รอยยิ้มได้ฟุ่มเฟือยเกินไปหรือเปล่า


ยังไงก็เถอะ ถือว่าเป็นผู้ชายคนนึงที่ต้องยอมรับว่าหน้าตาดี


แต่


นั่นมันน่ารักตรงไหนกัน



ให้ตาย คังแดเนียล มึงตอบอะไรลงไปวะนั่น






자꾸만 눈이 가

แต่สายตาฉันก็ชอบไปหาเธอ


날 못 살게 구는 게

เธอทำฉันปั่นป่วน






เขานึกพลางมองร่างโปร่งของเจ้าของวันเกิดที่กำลังดื่มอยู่กับคนในทีม องซองอูกำลังจ้ออย่างเมามันส์ แล้วเขาก็จ้องร่างนั้นเนิ่นนานจนเห็นทุกอิริยาบถของอีกฝ่าย ไม่ว่าจะตอนที่มือบางๆที่เต็มไปด้วยพลาสเตอร์กำลังขยับเพื่ออธิบายสิ่งที่กำลังเล่า หรือตอนที่ร่างผอมนั้นลุกขึ้นมาทำท่าตลกๆให้คนอื่นดู หรือตอนที่ดวงตาอีกคนกระพริบแรงๆ และสุดท้าย — ตอนที่ริมฝีปากนั้นกำลังเม้มแน่นหลังจากดื่มจนหมดแก้ว แดเนียลรู้สึกว่าตัวเองเลื่อนลอยจนเผลอคิดไปว่า..


ถ้าเขาได้สัมผัสกับปากฉ่ำๆแบบนั้น มันจะดีขนาดไหน


นั่นถือเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาคิด จากนั้นก็รีบเบือนสายตาออกจากซองอูอย่างรวดเร็ว เขาเหมือนกำลังเป็นบ้า โรคจิต และวิตถาร


ก็ไอ้นั่นมันเป็นผู้ชายคนนึง แล้วความคิดเวรๆที่อยากจะจูบซองอูมาอยู่ในหัวเขาได้ยังไงกัน เจอหน้ามาตั้งนานไม่เห็นจะรู้สึกรู้สาอะไร ทำไมเพิ่งจะมารู้สึกเอาตอนที่ไอ้ควานลินมันถามแบบนั้นวะ ตอนนี้สับสนไปหมดแล้ว นี่ถ้าหน้าด้านพอคงจะไปตั้งกระทู้ถามจิตแพทย์ละ


แบบ.. หมอครับ ทำไมผมถึงรู้สึกอยากจับองซองอูมาจูบทุกครั้งที่มันอ้าปากพูดเลยล่ะครับ


แถมไอ้นั่นมันไม่ได้ใกล้เคียงคำว่าน่ารักเลยสักนิด เฉียดๆก็ไม่ นี่เขาไม่ได้พยายามปฏิเสธใจตัวเองด้วยนะ ไม่จริงๆนะโว้ย!


คังแดเนียลคงเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่าถึงได้มองคนหน้าเหมือนแมวหิวปลาทูว่าน่ารัก เออ ถึงเขาจะทาสแมวและเคลิ้มไปบ้างเวลามองมัน — แต่วางร้อยบาทเลยว่าถ้าให้คนอื่นมามองนะ องซองอูก็แค่ผู้ชายหล่อๆคนนึงเท่านั้นแหละ แต่ทำไมวะ ทำไมตอนไอ้ควานลินถาม..


ปากเขาถึงได้ตอบไปโดยอัตโนมัติ ว่าซองอูน่ารัก


ไม่มีทาง — นี่เขาประสาทไปแล้วหรอ น่ารักบ้าอะไร ไม่น่ารักเลยสัก--



“อ้วน”


“เหี้ย!”






나도 어지러워 도와줘
ฉันมึนงง ช่วยฉันที

밖은 어두워져
ภายนอกค่อยๆมืดมนลง





เสียงคนที่เป็นท็อปปิคในความคิดเขาดังขึ้น หรือเสียงขององซองอูนั่นแหละ เป็นสาเหตุที่ทำให้แดเนียลสะดุ้งและร้องออกมาเสียงดัง ลำพังอีกฝ่ายมาแค่เสียงก็น่าจะเรียกความช็อคเขาได้ดีอยู่แล้ว นี่มันไม่พอหรือไง ถึงได้เล่นยื่นหน้ามาใกล้ๆ เขาก็ตกใจเป็นนะเว้ย! แล้วยิ่งตอนที่เขากำลังคิดชั่วๆแบบนั้นกับมันอยู่ด้วยแล้ว.. นี่มันเหมือนกับสำนวน พูดถึงผี.. ผีก็มา



“เอ้า ทำหน้าเหมือนเจอผี” เออ ก็มึงน่ะผี องซองอู



ซองอูเอียงคอตอบเขา


ตอบ..


ริมฝีปาก..


จูบ..



“กูเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย!!”


“ไอ้นี่ จะตะโกนทำไมเนี่ย ตกใจหมดเลย!!” ร่างโปร่งตรงหน้าขมวดคิ้วมอง แล้วยังตะโกนแข่งด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าอยู่ๆเขาก็โพล่งขึ้นมา ซองอูดูจะงุนงงกับอาการของเขามาก ซึ่งอย่าว่าแต่ซองอูเลย เขาเองก็งง ประมาณว่า.. คังแดเนียล มึงคิดบ้าอะไรอยู่!



“โทษ กูเมา..” ตอบแล้วก็ขัดตัวเองอยู่ในใจว่า เมาก็เหี้ยแล้ว



ถามถึงความสัมพันธ์ของคังแดเนียลและองซองอู ต้องขอเท้าความก่อนว่าตอนแรกที่เจอ เขาเข้ากันไม่ได้เลยสักนิด เพราะอีกฝ่ายย้ายมาจากเขตอื่นด้วยล่ะมั้ง นะ.. แต่ยังไงซองอูก็ดูจะเข้ากับคนอื่นได้ดีหมดยกเว้นแดเนียล แถม(ในตอนแรก)ใช้เวลาทำงานด้วยกันแค่ไม่กี่ครั้งก็พอจะรู้ว่าเราทั้งคู่มีนิสัยต่างกันโดยสิ้นเชิง ยกตัวอย่างสั้นๆ เช่น แดเนียลชอบใช้สมอง ซองอูเก่งเรื่องใช้กำลัง แดเนียลวางแผนก่อน ซองอูผลีผลาม แดเนียลใจเย็น ซองอูพร้อมลุยตลอดเวลา — ซึ่งเพราะเหตุนี้นี่แหละ ถึงอีกฝ่ายจะเก่งกาจมากแต่ยังไม่เคยได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าคดีไหนสักคดี เพราะมันห้าวเป้งและใจร้อนเกินไป


ยังไงก็ตาม พักหลังมานี้เขาสนิทกับซองอูจนน่าแปลกใจ ทั้งๆที่ไม่น่าจะสนิทกันได้เลยสักนิด ต้องโทษไอ้ความต่างของนิสัยพวกเขาเนี่ยที่ทำให้หัวหน้าชอบจับมาอยู่ทีมเดียวกันตลอด ก็เลยได้ทำงานด้วยกันบ่อยขึ้น รู้ตัวอีกทีทุกคนก็บอกว่าพวกเขาเป็นปาท่องโก๋แล้ว


และถึงแม้องซองอูจะชอบกัดเขาอยู่บ้างบางเวลา เจ๊าะแจ๊ะเขาบ้างบางเวลา เอาเปรียบเขาบ้างบางเวลา ไม่สิ อาจจะแทบตลอดเวลาด้วยมั้ง(อย่างเช่นตอนนี้ มันให้เขาเป็นคนเลี้ยงวันเกิด ทั้งๆที่ตัวเองควรจะเป็นคนเลี้ยง) คือเอาเป็นว่าพวกเขาสนิทกันมากพอที่จะทำให้คังแดเนียลเป็นบ้าได้เวลามองมันแล้วสมองคิดถึงตอนที่เขาตอบควานลินเกี่ยวกับไอ้ตัวน่ารักนั่น


เดี๋ยว แล้วเมื่อกี้เขาว่ายังไงนะ น่ารัก.. อีกแล้วหรอ


ไม่น่ารัก! สติโว้ย! คังแดเนียล!



“วันนี้กูนอนด้วยนะอ้วน”


“นอนเหี้ยอะไรล่ะ!!”






Don’t you want my love?
เธอไม่อยากได้รักจากฉันหรอ

시계 초 소리만 더 커져
มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่ดังขึ้นเรื่อยๆ





กว่าจะรู้สึกได้ว่าเผลอทำตัวมีพิรุธออกไปอีกครั้ง ก็เห็นซองอูมองหน้าเขาแปลกๆแล้ว แดเนียลแสร้งทำเป็นนวดขมับตัวเองแล้วเสมองไปทางอื่นหลังจากที่เขาเพิ่งตะคอกใส่ซองอูไป


ถ้าเป็นแต่ก่อน ที่ไม่ใช่วันนี้ ที่ไม่ใช่วันบ้าๆที่เขาดันคิดอะไรชั่วๆและไร้สาระแบบนี้ — ก็ถือเป็นเรื่องปกติที่ซองอูจะขอนอนด้วย อย่างที่บอกไปว่าไอ้นั่นมันชอบเอาเปรียบ แล้วคอนโดหรูใจกลางเมืองที่เป็นของขวัญจากพ่อเขา a.k.a บ้านของคังแดเนียลก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ซองอูชอบมาเจ๊าะแจ๊ะ มันให้เหตุผลกับเขาว่าเตียงนุ่ม มีทีวีจอใหญ่ และแอร์เย็น กูชอบ


เออ รู้ว่าชอบ


แต่บ้านกูไหม ไอ้หน้าแมว



“มึงเมาจริงหรอวะเนี่ย”


“หรือมึงโกรธกูอะ”



ไอ้โง่


เขาแอบคิด หรือด่า เออ เขาแอบด่ามันในใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าอีกฝ่าย แล้วก็เหมือนโดนหมัดจากอองตวนฟาดเข้าที่หน้า


นี่มันเซอร์ไพรส์กันอีกรอบแล้ว


ใครใช้ให้ปากแมวๆของไอ้ซองอูมันเบะลงแบบนั้นกันวะน่ะ


แดเนียลเกลียดการที่เขาต้องย้ำกับตัวเองแบบนี้ แต่ก็ขอเถอะ นั่นองซองอูไง จะน่ารักได้ยังไงกัน อีกทีนะ มัน! ไม่! น่ารัก! เลย! สัก! นิด! มึงตื่นโว้ย ไอ้บ้าเอ้ย!



“คังแดเนียล มึงโกรธจริงหรอวะ”


“โกรธหรือเมา ตอบมาเซ่”



ซองอูถามย้ำอีกครั้ง พร้อมกับวางมือลงบนไหล่เขาแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก มันกล้าดียังไงมาแตะตัวเขาตอนที่ตัวเองกำลังมีสีหน้าแบบนั้นวะ เขาทนดูไม่ได้หรอกนะ


องซองอู ไอ้น่าเกลียด!



“ปะ.. เปล่า กูไม่ได้โกรธ”


“แน่ใจ๊?”


“เออดิ”


“งั้นเมาจริงหรอ กลับก่อนไหม”



เซอร์ไพรส์เขาอีกครั้ง


ให้ทายว่าตอนนี้ หินกับไอ้นั่นของเขาอะไรแข็งกว่ากัน


ไม่ได้ลามกเว้ย หมายถึงตัวน่ะ


แดเนียลรู้สึกว่าตัวเองกำลังแข็ง ไม่ๆ ไม่สิ — ตัวเองกำลังตัวแข็ง ก็ทีแรกแทบจะขยับตัวไม่ได้อยู่แล้วตอนซองอูยื่นหน้ามาใกล้ แล้วดู ดูตอนนี้.. มันกำลังเอาหน้ามาถูกับช่วงไหล่เขา แดเนียลไม่ได้อยากจะมอง แต่เขามองไปแล้ว และพอได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายใกล้ๆแล้วมัน.. มัน..



“ไม่ใช่ว่ากูเป็นห่วงว่ามึงเมานะ แต่กูง่วง”



คำพูดกวนประสาทของซองอูไม่ได้เข้าหู เมื่อใบหน้าแดงๆของอีกคนอยู่ที่ไหล่ของเขา ถึงหน้าจะแดงเป็นริ้วขนาดไหนก็ยังเห็นดาวสามดวงชัดเจน แก้มที่มีเนื้อเยอะผิดกับช่วงตัวผอมแห้งนั่นกำลังขยับไปมาตามแรงที่อีกคนถู มืออุ่นๆนั่นก็กำลังจับแขนเขาอยู่ ดวงตาที่ตอนนี้มีน้ำฉ่ำเพราะฤทธิ์เหล้านั่นอีก แถมเขายังเห็นริมฝีปากสีสดชัดเจนด้วย — ให้ตาย ไอ้บ้านี่มันมีดวงดาวอยู่บนหน้าตั้งแต่ตอนไหนกันนะ แล้วไม่พอ มันยังมีดวงดาวอีกกลุ่มนึงอยู่ในดวงตาด้วย แล้ว แล้วทำไมเขาถึงเพิ่งรู้ล่ะ


ให้ตาย.. ให้ตาย..


แล้วก็อย่าคิดอะไรปัญญาอ่อนสิวะคังแดเนียล


ใช่ อย่าคิดอะไรปัญญาอ่อนสิวะ


องซองอู ไอ้ขี้เหร่!















거기 멈춰 넘어와
หยุดตรงนั้น แล้วมาหาฉัน

그쯤에서 하고 넘어와
แค่นั้นก็เพียงพอ แล้วมาหาฉัน





ได้นับบ้างไหมว่าแดเนียลด่าตัวเองว่าบ้าไปกี่ครั้งแล้ว คือถ้ามันบ่อยเกินไป ก็ช่างมันนะ เพราะตอนนี้เขากำลังจะเอาอีกแล้ว


ไอ้บ้าคังแดเนียล


ไม่เคยรู้สึกเกลียดการที่ไอ้ซองอูมานอนบ้านเขามากเท่าวันนี้ สาบานเลย แดเนียลไม่ได้ใจอ่อนเพราะไอ้บ้านั่นมาออดอ้อนออเซาะนะ แล้วมือที่เกาะแขนของเขากับใบหน้าที่ถูลงกับไหล่นั่นก็ด้วย! เขาไม่ได้แพ้มันเลยสักนิด เขาก็แค่ทำตัวแบบแต่ก่อนไง!


ตอนนี้แดเนียลกำลังนั่งจ้องประตูห้องน้ำที่ซองอูเข้าไป ซึ่งเขาไล่ไอ้บ้านั่นเข้าไปเองนั่นแหละ เพราะเขาทนเห็นหน้าแดงๆกับตาเยิ้มๆน่าเกลียดๆแบบนั้นไม่ได้ ว่าแต่มันอาบน้ำห่าอะไรของมัน นี่ปาไปเกือบชั่วโมงแล้ว เขาไล่มันไปตั้งแต่สี่ทุ่ม นี่อีกสามนาทีจะห้าทุ่ม ก็ไร้วี่แววว่าซองอูจะเดินออกมา



“จะอาบยันชาติหน้าเลยไหม”



นับว่าเขายังมีความเมตตาที่ไม่ปล่อยให้มันตกท่อตายอยู่ในนั้น เขาส่งเสียงเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบรับ มีแต่เสียงน้ำในห้องน้ำที่ดังอยู่เป็นระลอก



“ซองอู กูจะอาบน้ำโว้ย!”


“ไอ้อง!”


“องซองอู!!!”



จากเสียงตะโกนปกติเป็นเสียงที่เริ่มร้อนรนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แดเนียลเคาะประตูห้องน้ำอย่างแรงเพราะเริ่มจะตกใจแล้ว ไอ้บ้าเอ้ย เขารู้สึกว่าความคิดในหัวมันตีกันไปหมด แล้วใจเขามันร้องออกมาว่ากลัว — กลัวซองอูล้มหัวฟาดพื้น หรือกินน้ำยาล้างห้องน้ำตายอยู่ในนั้น



“อำเล่นหรือเปล่า ตอบหน่อย ไม่ตลกนะเว้ย”



แกร๊ก


อ่าว ไอ้เหี้ย ไม่ล็อคก็ไม่บอก



“เชี่ยไรวะเนี่ย..”



เขาอุทานกับตัวเองเบาๆ เมื่อเท้าสัมผัสกับน้ำเจิ่งนองในห้อง   ไอ้ตัวแสบมันไม่ได้อาบน้ำ มันแค่เปิดก็อกน้ำหน้ากระจกไว้จนน้ำเกือบท่วม!   แดเนียลข่มอารมณ์ไว้ก่อนที่จะเดินไปปิดน้ำ แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบจะอุทานอีกครั้ง แต่ติดตรงที่แม่ง..



ถึงกับคิดคำอุทานไม่ออก



และ เซอร์ไพรส์กูอีกแล้ว


องซองอู เจ้าของดวงดาวสามดวง(ที่แดเนียลเพิ่งรู้ว่ามี)หลับตาพริ้ม มือบางยกขึ้นกอดอกเหมือนกับหนาว แต่ที่เซอร์พร้ายยยยยยยไม่ใช่เพราะเห็นมันหลับ ที่เขาช็อคคือมัน.. กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ท่อนบนเปลือยจนเห็นผิวขาวและช่วงตัวผอมๆ สภาพตอนนี้ของซองอูทำแดเนียลตาพร่า พึมพำกับตัวเองในใจว่ายังดีที่ท่อนล่างของอีกฝ่ายยังอยู่ครบ


ไม่งั้นเขาตายแน่


ไม่ใช่ว่าคิดลามกทะลึ่งอะไรหรอกนะ แดเนียลป่าว มันไม่ใช่เล้ย ไม่ใช่เลยแม้แต่นิดเดียว! เขาก็แค่ไม่อยากเห็นร่างกายน่าเกลียดของไอ้ขี้เหร่นี่แค่นั้นหรอกนะโว้ย! แถมยังโง่แอบหลับในห้องน้ำอีก แล้วผิวขาวอะไรกัน ขาวสู้เขาไม่ได้หรอก! หน้าท้องนั่นอีก อยากจะปลุกมาเขย่าๆแล้วถามว่ามึงมาเป็นตำรวจได้ไงวะ ผอมแห้งเป็นแมวขาดสารอาหารงี้ สู้ซิกแพ็กเป็นลอนแบบเขาไม่ได้เลยสักนิดนะว้อย!


แล้วใจนี่เป็นอะไรถึงเต้นไม่หยุด บ้าไปแล้วหรือไง


รู้สึกว่านอกจากเขาจะปัญญาอ่อนตั้งแต่ในผับแล้ว ตอนนี้นอกจากปัญญาอ่อนเขาขอเพิ่มว่าตัวเองเป็นไบโพล่าด้วย


อะไรคือการที่เขาสาละวนกับร่างผอมแห้งของซองอูที่หลับเป็นตายอยู่ในห้องน้ำนานขนาดนี้ เกือบสิบนาทีได้แล้วที่แดเนียลเดินวนไปมาจนเกือบจะลื่นล้มในห้องน้ำตาย ในเมื่อตะโกนเรียกก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เขาเดินไปหยิบผ้าห่มมาหวังจะคลุมให้มันหลับในห้องน้ำแบบนี้ยันเช้า คิดไปคิดมาก็เหี้ยเกิ๊น ชักผ้าห่มกลับมาไว้ในมือตัวเอง พอจะเดินเข้าไปปลุกก็ยั้งมือตัวเองไว้อีก เขาไม่อยากจับโว้ย! ไอ้ใจห่านี่ก็ไม่เลิกเต้น! จะให้เข้าไปจับได้ยังไงเล่า!


เอาวะ


แดเนียลฮึบมือสั่นๆของตัวเองไว้หวังจะดึงแขนอีกคนออกมาแล้วพยุง แต่พอจะเข้าใกล้ผิวขาวๆนั่นเขาก็สั่นยิ่งกว่าเดิมอีก ไอ้ห่าราก



“ซองอู ตื่น”



เรียกเป็นรอบที่ล้านแล้ว ไม่ได้มีความหวังแล้วว่ามันจะตื่น จุดนี้เขาเรียกมันเพื่อป้องกันใจทรามๆของตัวเองไม่ให้เตลิดเท่านั้นแหละ



“อือ..”



เซอร์ไพรส์อีกแล้ว


ที่เสียงครางอื้ออึงในลำคอของมันดูเหมือนว่าจะทำให้เขาเตลิดกว่าเก่านี่สิ


ก็เสียงแบบนี้.. ในตอนที่อีกฝ่ายมีใบหน้าแบบนี้.. ท่อนบนโล่งแบบนี้..


องซองอู


ถ้ามึงตื่นมาเมื่อไหร่กูจะตะโกนใส่หูให้ดับเลยว่าอย่าไปอยู่ในสภาพนี้ต่อหน้าใครอีก!!











ดูเหมือนว่าเซอร์ไพรส์ของเขาในวันนี้จะไม่จบลงง่ายๆ


พระเจ้าก็ดูเหมือนจะรักเขาเหลือเกิน ให้ไอ้แมวบ้าซองอูตื่นมาโวยวายใส่ได้ยังไงกัน อีตอนเรียกจะตายอยู่ในห้องน้ำเสือกไม่ตื่น



“มึงจะให้กูนอนหนาวตายอยู่ที่โซฟา”


“ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันเกิดกู”


“ไอ้สารเลว”



มาตื่นเอาตอนที่เขาวางตัวแห้งๆนั้นลงกับโซฟาห้องรับแขกเนี่ย


แล้วตื่นมาก็ดูจะไม่หลับต่อง่ายๆ นอนดูหนังขำคิกๆอยู่บนเตียงเขา ไอ้คนลำบากมันก็คือกูไง คงไม่ต้องให้เขาอธิบายใช่มั้ยว่าเพราะอะไร แดเนียลออกมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมใส่เสื้อ



“มึงไปใส่เสื้อไป”


“ทำไมวะ วันนี้แอร์ห้องมึงไม่เย็นนี่หว่า ร้อน”


“กูเพิ่งเปิด” แดเนียลเบือนสายตาหนีร่างขาวๆตรงหน้า “ร้อนเพราะอะไรล่ะ กูบอกให้มึงไปอาบน้ำ ไม่ได้ให้ไปนอน”



ได้แต่รัวคำว่าชิบหายในใจ เขาไม่อยากให้ซองอูอยู่ในสภาพนี้ เชื่อได้เลยว่าความอดทนของแดเนียลจะต้องขาดผึงชัวร์ๆถ้าอีกฝ่ายยังไม่รีบลุกไปใส่เสื้อตามที่เขาบอก



“ไอ้ห่า อย่าดุสิค้าบ กูว่าจะงีบสักสิบนาที แต่แม่งยิงยาวเป็นชั่วโมง เหล้าเขาแรงจริง ไม่เมานะสัด แต่ง่วงเลย”


“มึงไปใส่เสื้อเถอะ กูขอ”


“แปป ขอตอนนี้จบก่อน”



ขอบคุณครับพระเจ้า ขอบคุณที่มันยอมไปใส่เสื้อ และขอบคุณที่ดวงตาฉ่ำๆนั่นหันไปจดจ้องแต่ทีวี ขอบคุณที่ไม่เห็นสีหน้าของเขา อยากจะก้มกราบรอบทิศเลย


เมื่อหนังพักโฆษณา ซองอูก็ไม่เดินไปใส่เสื้อตามที่บอก มันทำแค่หยิบผ้าห่มมาคลุมตัวเท่านั้นเพราะแอร์เริ่มหนาว แดเนียลจ้องอีกฝ่ายเพื่อให้รู้ตัวว่ามึงลืมไปปะว่าต้องทำอะไร แต่สิ่งที่ได้รับคือมันไม่สนใจเลยว่าเขากำลังมองอยู่ จนสุดท้ายเป็นแดเนียลเองที่ต้องลุกไปหยิบเสื้อ


พรึบ!


มาปาใส่หัวมัน



“มึงนี่เป็นเยอะเนาะ ปกติไม่ใส่ก็ไม่เห็นจะเว่อร์แบบนี้เลย” ซองอูดึงเสื้อที่คลุมหน้าออกแล้วกระดกลิ้นทุกคำพูดเพื่อกวนประสาทเขา


“กูทนเห็นร่างกายทุเรศๆของมึงไม่ได้หรอก” แดเนียลตอบ นึกขอบคุณพระเจ้าอีกครั้งที่ทำให้ซองอูยอมใส่เสื้อแต่โดยดี



ซึ่ง..


ไอ้ห่าเอ้ย เซอร์พร๊ายกูอีกแล้วไง


ซองอูใส่เสื้อก็ดีแล้ว แต่ไอ้เสื้อที่เป็นของเขาตอนอีกฝ่ายใส่มันหลวมโครกจนเห็นไหปลาร้านั่นชัดเจนอยู่ดี — ชัดเจนว่าไม่ได้ผิดที่ซองอูแล้ว ผิดที่สมองด้านชั่วของแดเนียลล้วนๆ



“กูขอโทษละกันที่ไม่ได้หุ่นเซ็กซี่ขยี้ใจแบบมึงอะ”


“แน่นอน เข้ายิมบ้างนะน้อง”



เนียนที่สุดในโลกก็คงจะเป็นเขา ทำเป็นเสมองไปทางอื่นแบบเนียนๆ ทิ้งตัวนอนบนเตียงแบบเนียนๆ คลุมโปงแบบเนียนๆ ทนต่อไปไม่ได้แล้วโว้ย เขาไม่อยากเห็นหน้าแมวๆของไอ้ขี้เหร่ซองอูอีกแล้ว เวลามองแล้วสมองก็ทำงานหนักทุกที ทั้งสมองแล้วก็ร่างกายเลยมะ--


คิดได้ไม่ทันจบ



“อู้ววววว พ่อคนหุ่นดี มีซิกแพ็ก”


“เห้ย!”



เจอเซอร์ไพรส์อีกแล้ว เซอร์ไพรส์ที่ทำให้แดเนียลเกือบลืมหายใจ


ตอนที่ซองอูเปิดผ้าห่มออกแล้วถกเสื้อเขาขึ้น มันไวมากซะจนเขาดึงกลับแทบไม่ทัน ตอนนี้ก็ไม่ได้ดึง เพราะช็อคอยู่


ความรู้สึกวูบวาบทั้งร่างกายภายในและภายนอก ภายในนี่ไม่ต้องให้บอก แต่ภายนอกคือฝ่ามืออุ่นๆของซองอูที่แนบอยู่ตรงหน้าท้องเขา มือซนๆนั่นกำลังลูบเหมือนล้อเลียนอยู่ แต่ ไอ้เหี้ย มึงช่วยไปเล่นวันอื่นได้ไหม ไม่นานหรอก แต่รอให้กูหายจากไอ้ความรู้สึกบ้าๆนี่ก่อน


จะจับก็นึกจะจับ ไอ้ตอนที่เขาคิดไม่ซื่อแบบนี้



“อะ หน้าแดง เป็นสาวน้อยเลยนะคะน้องดานี่” ซองอูขำคิกคักหลังจากที่เขาปัดมือมันออก เออ ยอมรับเลย หน้าเขาร้อนจนลามไปถึงหูแล้ว ไม่สิ — ลามไปถึงหลังคอแล้ว


“เล่นเหี้ยไรของมึงเนี่ย”


“อะ น้องดานี่งอนพี่หรอค้าบ”


“กูจะนอน มึงนอนเฉยๆไปเลยนะไอ้เหี้ย” เขาไม่สนใจที่อีกฝ่ายทำเสียงเล็กเสียงน้อยกวนส้นตีน ถึงในใจจะกระตุกวูบไม่หยุดก็เถอะ แดเนียลดันไหล่ซองอูออกห่าง ทิ้งตัวลงนอนกับเตียงอีกครั้งแล้วกดเสียงต่ำเพื่อข่มขู่ “ถ้ากวนอีกกูไล่กลับบ้านจริงๆด้วย”



ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เงียบมาก เงียบจนเกินไป เขาพยายามข่มตาหลับมาหลายนาทีแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล จนเป็นฝ่ายทนไม่ไหวลุกขึ้นมาเสียเอง



“อะไร กูอยู่เงียบๆแล้วนะ” ซองอูขมวดคิ้วมอง มือบางๆยกขึ้นส่ายเบาๆเหมือนเด็กโดนจับได้ว่าทำแก้วแตกไม่มีผิด


“กูไม่ได้ว่าอะไรนี่”



เงียบเชียบ เงียบกริบ เงียบอีกครั้ง


ครั้งนี้เงียบยาวๆ และแดเนียลไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร ซองอูก็เช่นกัน เขาทนไม่ไหว(อีกครั้ง)หยิบรีโมทมาเปิดทีวีดู เผื่อจะคลายความอึดอัดได้บ้าง



“ไอ้แดน”


“ห.. ห้ะ!! อะไร”



เสียงของแดเนียลดังผิดปกติ วันนี้เขาผิดปกติหลายรอบมากเกินไป ก็เล่นเจอเรื่องเซอร์ไพรส์ห่าอะไรนี่ไม่หยุดหย่อน แม่งจะแปลกเกินไปละ ลำพังแค่คิดว่าซองอูน่ารักนี่ก็ยอมรับลำบากชิบหายอยู่แล้ว นี่ยิ่งมาอยู่กับมันหลังจากที่คิดแบบนั้นก็ยิ่งตอกย้ำความคิดตัวเองเข้าไปอีก



“มึงขึ้นเสียงใส่กูอีกละ”


“มึงโกรธไรกูปะเนี่ย ถามจริง”


“ตั้งแต่ที่คลับเพื่อนมึงแล้ว โกรธที่กูบังคับให้เลี้ยงอ๋อ”



ไอ้โง่



“ไม่ได้โกรธ”


“น่ะ มึงเสียงแข็งใส่กูอีกแล้วอะ”


“มึงอย่าเข้ามาใกล้กูดิ” แดเนียลตอบ พยายามนั่งให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะนิ่งได้หลังจากซองอูเอี้ยวตัวมามองด้านหน้า


“เนี่ย! มึงเป็นเหี้ยไรวะ! โกรธอะไรกูก็ตอบมาดิ!”



เสียงอีกฝ่ายดังขึ้นกว่าเดิม เช่นเดียวกับร่างผอมที่ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น เขาขบกรามแน่นกลั้นความรู้สึกตัวเองไว้แล้วผลักซองอูให้ไปอยู่ในตำแหน่งเดิม



“มึงหยุดพ--”


“ไม่หยุด จนกว่ามึงจะบอกกูว่ามึงเป็นอะไร” การที่เขาผลักอีกคนไปที่เดิมดูจะไม่เป็นผล เมื่ออีกฝ่ายขยับมาอยู่ด้านหน้าเขาตอนนี้ “วันนี้วันเกิดกูนะ มึงจะมาโกรธกูไม่ได้นะไอ้เวร”



ลมหายใจแดเนียลติดขัด เมื่อซองอูกับเขาอยู่ในท่าที่ล่อแหลม — ในความคิดเขาแค่คนเดียว อีกคนดูจะไม่คิดอะไรเลย แต่การที่ซองอูเท้าเข่าไว้กับเตียงแล้วระหว่างเข่านั้นมันคือต้นขาของเขาน่ะ มันทำให้เขาคิดดีไม่ได้เลยสักนิด


เซอร์พร๊ายอีกครั้งไหมล่ะมึง



“กูไม่ได้เป็นอะไร มึงนอนไปเลยนะ”


“มึงเป็นอะ มึงเป็น มึงไม่รู้ตัวหรอ มึงทำห่างเหินเหมือนกูไปทำไรผิดมา เออ กูยอมรับก็ได้ว่ากูต่อยไอ้เหี้ยนั่นไปนิดนึงตอนสอบปากคำ แต่เลือดชั่วแม่งยะ-- อื้อ!”






I’m so crazy
ฉันบ้าไปแล้ว

yeah maybe
อาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ






ขอด่าตัวเองอีกครั้ง คังแดเนียลบ้าไปแล้ว


แต่เขากดกลั้นอารมณ์ตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ใบหน้างอเง้าแล้วก็ปากบางที่ขยับด่าเขาไม่เลิกน่ะ ซองอูพูดปกติยังเรียบเรียงอะไรไม่ค่อยจะถูก เวลาพูดเหมือนคนตั้งใจอยู่ตลอดเวลา แล้วเวลาที่ลิ้นอีกฝ่ายเหมือนจะพันกันมันทำให้แดเนียลอยากรู้จนทนไม่ไหว


ว่าตอนที่ลิ้นเขาเข้าไปพันด้วยมันจะเป็นยังไง


เสียงของซองอูขาดห้วงไปตั้งแต่ที่เขารวบเอวอีกคนไว้ แล้วยิ่งขาดหายไปเลยตอนที่เขาบดริมฝีปากลงบนกลีบปากสีสด แดเนียลขบเม้มไปตามปากล่าง มือเริ่มขยับขึ้นจับหลังคออีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ แต่ปากก็ยังไม่หยุดขบไปตามแนวปากฉ่ำหวาน เขากดปลายนิ้ววนที่หลังคอซองอูตอนที่ลมหายใจร้อนของอีกคนถูกผ่อนลงมาอย่างหนัก



“ฮื่อ.. อะไรขะ-- อื้อ!”



แดเนียลถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อจะมองหน้าที่ขึ้นสีแดงเข้ม โดยไม่ปล่อยให้ซองอูพูดอะไรมากกว่านั้นเขาก็กดจูบลงอีกครั้ง ดูดดึงหนักๆตามความต้องการที่ตัวเองพยายามปฏิเสธมาตั้งแต่ต้น เขาระบายมันลงไปบนกลีบปากที่ชื้นไปด้วยน้ำจากปากของเขาเอง แดเนียลใช้มือจับใบหน้าร้อนผ่าว เลื่อนไปตามกรอบหน้าอีกฝ่ายก่อนจะหยุดที่ข้างแก้มใส เขาไล้นิ้วโป้งไปตามแนวดาวสามดวง พร้อมๆกับตอนที่ส่งปลายลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กๆในโพรงปากนุ่ม ซองอูขยับลิ้นเหมือนจะหลบเขา แต่นั่นไม่ได้ช่วยอะไรเมื่อปากอีกคนก็มีอยู่แค่นั้น เขากวาดทีเดียวก็เก็บความหวานนั้นได้หมดแล้ว


เซอร์ไพรส์ เซอร์ไพรส์เหี้ยๆ ไปเลย


ตอนที่ถอนริมฝีปากออกแล้วเห็นใบหน้าแดงเถือกนั้นแดเนียลแอบสะใจเล็กน้อย ก็สมหน้ามันนะ ทำเขาเซอร์ไพรส์มาทั้งวันทั้งที่เป็นวันเกิดตัวเองแท้ๆ เจอแบบนี้แล้วเป็นไง เซอร์ไพรส์บ้างมั้ยล่ะ


แต่พอจ้องหน้าซองอูไปสักพัก ไอ้ความรู้สึกอื่นก็มาทดแทน


ความรู้สึกวูบไหวที่อกของคนที่เอาแต่ปฏิเสธตลอด แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริง


ว่าไอ้นี่มันก็น่ารักไม่หยอกว่ะ






너와 나 사이
ระหว่างเธอกับฉัน

결론은 없는데
ที่ไม่มีข้อสรุป

널 보면 이렇게
แต่ยามที่ฉันมองเธอ

전부 알 것 같은 게
ก็รู้สึกราวกับรู้ทุกสิ่ง








___________________


คือเราฟังเพลง แล้วฟิคมันก็คลอดออกมาเลยค่ะ ไม่ได้ว่ารู้ความหมายเพลงด้วยตอนแรก แต่ฟีลมันได้อะ555555555+ โจทย์เซอร์ไพรส์นี่คิดอะไรไม่ออกเลย ยังไม่ได้เกลาอะไรเลยด้วยรีบแต่งรีบลงมาก ฮือ แล้วมาในตีมตำรวจอะไร๊ T_T อยากให้ทุกคนนึกภาพผู้ชายแมนๆ อยู่ๆมองเพื่อนตัวเองน่ารักอะไรแบบนี้เอาละกันค่ะ โอ่ย เบ๋อมาก แต่ก็หวังว่าจะชอบกันนะคะ แฮร่

1 comment = 1 กำลังใจ

_

#ftmoonfic




B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #3219 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 10:43
    มายก๊อดๆๆๆ อห.ๆๆๆๆๆๆๆ
    #3219
    0
  2. #3133 PTCU (@PTCU) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 15:34
    ว๊ายยย เขิงงงง
    #3133
    0
  3. #3079 19981010 (@19981010) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 03:47
    ชอบบบ คูมแดนน่าจะสายโหดๆ กู-อยู่5555
    #3079
    0
  4. #3025 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 21:27
    อหหหห ชอบบบ
    #3025
    0
  5. #2967 Peachchi- (@Peachchi-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 21:33
    น่ารักกกกเซอร์พรายยยวันเกิดไปอีก5555
    #2967
    0
  6. #2810 hiiieun (@jygkast) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 23:29
    อะโห อื้อหือออ
    #2810
    0
  7. #2806 NeayJJ (@NeayJJ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 11:26
    น่านักๆๆๆๆๆๆรัก
    #2806
    0
  8. #2781 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 05:58
    โอ้ยยยยย น่ารักทั้แดนและองเลย อ่านไปเขินไปอ่า
    #2781
    0
  9. #2732 ABP'NN (@bpniyay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:59
    น่ารักมากเลยค่ะ อ่านไปก็เซอร์ไพรส์ไปตามคุณคังเขาเลย 55555
    #2732
    0
  10. #2703 (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 09:32
    ปฏิเสธเค้ามาตลอดเลยน้า55555. ตลกตอนคุณแดนทะเลาะกับตัวเอง สุดท้ายไม่รอด
    #2703
    0
  11. #2674 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 18:53
    น่ารักอ่ะงื้อออออ แพ้ฟิคทุกเรื่องของไรเตอร์ง่ะฮือออ;------;
    #2674
    0
  12. #2584 PunieFunnie (@mysupassara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 08:22
    น่ารักอ่ะอร๊ายยยยย
    #2584
    0
  13. #2553 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 08:38
    เป็นไงล่ะไปทำตัวน่ารักจนเขาทนไม่ไหว เซอร์พร๊ายยยยยย
    #2553
    0
  14. #2552 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 08:38
    เป็นไงล่ะไปทำตัวน่ารักจนเขาทนไม่ไหว เซอร์พร๊ายยยยยย
    #2552
    0
  15. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 12:13
    กรี๊ดดดดด อ๋งจะรอดมั้ยเนี่ยยย
    #2524
    0
  16. #2391 Micky_MJ13 (@meewjued_mj13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:22
    หลายเซอร์ไพรซ์เหลือเกินในวันเดียว555555
    #2391
    0
  17. #2324 oohsae (@tychnm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 19:46
    เส่อพร๊ายยยยยยยยยยจ้าซองอู 5555555555
    #2324
    0
  18. #2302 lilpeachy_ (@mm-sone) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 04:41
    เซอร์ไพรซ์ เซอไพรซ์เอี้ยๆเลยค่ะ กีสสสส
    #2302
    0
  19. #2240 Yunnill (@14127703) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 12:15
    งื่ออออออออออ
    #2240
    0
  20. #2179 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:33
    เซอร์พร๊ายยยยยยอีกกี่รอบดีคะ 55555555
    #2179
    0
  21. #2096 butter ★ (@twentynoey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 21:32
    เซอร์พร๊ายยยยยยยยยยยยส์ 555555555555
    #2096
    0
  22. #2069 DME_RunRun (@DREAM1144) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 00:21
    คุณอง เซอไพรซ์ๆๆๆๆๆๆ 5555555
    #2069
    0
  23. #1896 Nanharuda (@skyblueonly13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 07:56
    เซอร์พร๊ายยยยยยยย ใครโดนเซอร์ไพรส์มากกว่ากันคะทีนี้ ยังไงต่อดีคุณแดนนนน
    #1896
    0
  24. #1826 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 22:37
    เซอร์ไพรส์กันไปจ้าาาาา องน่ารักมากจนห้ามใจไม่อยู่~
    #1826
    0
  25. #1330 -worthwhile- (@-worthwhile-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 16:56
    แง้ เขินๆๆๆๆ >.,<
    #1330
    0