(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 7 : One Night 5 (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    7 มี.ค. 61

// Babylon (feat. Dok2) - Between Us //








ONE NIGHT











5


คังแดเนียลไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้า

ซองอู โซมี และใครก็ไม่รู้

ฝ่ายนึงกำลังแสดงสีหน้าที่คาดเดายาก และไม่ได้มองเขา ส่วนอีกฝ่ายนั้นมองเขาเหมือนต้องการให้พูดอะไรสักอย่าง ตามลำดับ ส่วนคนสุดท้าย คนที่แดเนียลไม่รู้จักกำลังมองหน้าซองอูด้วยสายตาที่จะว่ายังไงดี มันบอกไม่ถูก รู้แค่ว่าสายตาแบบนั้นมันทำให้แดเนียลหงุดหงิดอยู่นิดหน่อย

จริงๆ แล้วก็อาจจะไม่นิดล่ะ

โซมี

อือฮะ?”

เราว่าเธอกลับไปเหอะ”

นั่นเป็นคำที่ค่อนข้างจะโง่ ในสถานการณ์แบบนี้ แต่แดเนียลก็ไม่รู้แล้วว่าควรจะพูดอะไรให้ทุกอย่างมันโอเค ตอนนี้ไม่ว่าคำไหนก็ไม่โอเคแล้วทั้งนั้น ว่ากันตามตรง เขาไม่คิดว่าซองอูจะต้องมารับรู้เรื่องนี้ และก็ไม่ได้เตรียมตัวอธิบายหรือแก้สถานการณ์น่าอึดอัดตรงหน้านี้เลยด้วยซ้ำ

พาเพื่อนเธอกลับไปด้วย”

“…”

แดเนียลพูดอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเพื่อนของอีกฝ่ายดูดื้อรั้นที่จะยืนมองหน้าซองอูต่อ อาจจะเพราะเสียงของเขาแข็งขึ้นและสีหน้าที่เหมือนจะมีคำว่าหงุดหงิดขั้นสุดแปะอยู่ เพื่อนของโซมีเลยยอมเดินตามออกไป

และแดเนียลคิดว่า เห็นทีเขากับโซมีต้องจบแล้วล่ะ มั่นใจว่าเขาบอกชัดแล้วว่าไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้น

โดยเฉพาะกับคนของเขา

อยาก” เมื่อสองคนนั้นเดินออกไป ร่างสูงลดตัวลงนั่งข้างซองอูก่อนจะถามด้วยเสียงที่อ่อนลงผิดกับเมื่อครู่อยู่มาก “อยากให้ผมพูดอะไรมั้ย?”

อ่ามันเป็นคำถามโง่ๆ อีกแล้ว

นอกจากจะไม่ตอบเขาแล้ว ใบหน้าเล็กยังไม่หันมามองด้วย แม้แต่หางตาก็ไม่แล รู้ทั้งรู้ว่าเขาควรจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ความรู้สึกผิดที่มีมันจุกอยู่ที่ลำคอ จะว่าไม่กล้าก็ได้คำนี้คงชัดเจนที่สุด เพราะเขากลัว กลัวว่าถ้าพูดอะไรออกไปแล้วจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง

และเหนือสิ่งอื่นใด เขาไม่มีสิทธิ์แก้ตัวอะไรทั้งนั้น โดยเฉพาะไอ้ตอนที่บรรยากาศน่าอึดอัดยังคงอยู่ถึงแม้ว่าตัวต้นเหตุจะไม่อยู่แล้ว

แต่คิดไปคิดมา ต้นเหตุที่ว่านั่นอาจจะเป็นเขาเสียมากกว่า

ยังด่าตัวเองในใจได้ไม่เท่าไหร่ อยู่ๆ ร่างโปร่งของคนข้างๆ ก็ผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกนอกร้านโดยไม่พูดอะไรสักคำ แดเนียลวางเงินลงกับโต๊ะแล้วรีบวิ่งตามอีกคนไป

พี่จะกลับยังไง”

ภาวนาอยู่ในใจว่าให้ซองอูหันมาด่าเขาเยอะๆ หรือไม่ก็ตบ ตี ต่อย หรืออะไรก็ได้อย่างที่ชอบทำ

เพราะท่าทางนิ่งเงียบแบบนี้มันทำให้เขาใจไม่ดีเลย

ผมไปส่งนะครับ”

แล้วเสือกเป็นวันส้นตีนอะไรก็ไม่รู้ที่เขาเอารถมา ไม่ใช่รถของซองอูแบบปกติ แดเนียลมั่นใจเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าอีกฝ่ายต้องไม่กลับกับเขาเป็นแน่ แต่ถ้าจะให้กลับคนเดียวไม่เอาหรอก ไม่มีทาง ไม่ใช่ว่าอีกคนอ่อนแอบอบบางขนาดจะกลับคนเดียวไม่ได้

แต่ถ้าหากไม่ได้คุยกันวันนี้ เขาคงต้องอึดอัดจนตายก่อนแน่ๆ

และเป็นไปตามคาด ซองอูเดินออกทางหน้าห้าง ไม่ใช่ที่จอดรถ เขาเดินตามมาอย่างไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกแบบนี้ เรื่องรถก็ช่างแม่ง แต่คือตอนนี้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง อะไรสักอย่างที่ไม่ใช่เดินตามเป็นหมาโง่อยู่แบบนี้

เออ สภาพตอนนี้มันอาจจะไม่ใช่แค่หมาโง่แล้ว แบบเขาคงเรียกควายเลยล่ะมั้ง

พี่ซองอู” เจ้าของหัวไหล่บางที่เขาเพิ่งวางมือลงเมื่อครู่สะบัดออกแทบจะทันทีเมื่อเขาเริ่มพูด แดเนียลไม่ลดมือออกตามแรงของอีกคน ซ้ำยังบีบลงที่ไหล่นั้นหนักมือเพื่อบังคับให้ซองอูหันมา

“คุยกันก่อนได้หรือเปล่า?”

ไม่อะ”

“…”

กูอยากกลับบ้าน”

เมื่อหันหน้าเข้าหากันแบบนี้ร่างโปร่งตรงหน้าเขาก็ต้องตอบกลับมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาคมไม่สบตากับเขา ซึ่งแดเนียลดูออกเลยว่าอีกคนทั้งไม่เต็มใจและไม่อยากจะคุยกับเขาในเวลานี้

เดี๋ยวผมไปส่ง”

ไม่ต้อง”

ถ้างั้นพี่ก็คุยกันก่อนดิ”

“…”

ให้ผมอธิบายนะนะครับ”

มึงไปเคลียร์กับน้องเขาให้ดีๆ ก่อนไป” ซองอูถอนหายใจออกมาแรงๆ ปัดมือเขาออกจากไหล่แล้วชะเง้อมองหารถ ส่วนแดเนียลก็ได้แต่เรียกชื่ออีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น พร่ำบอกว่าขอโอกาสให้ได้อธิบาย ขอให้พี่ซองอูฟังเขาสักนิด แต่มันไม่เป็นผลเลย

โทษใครไม่ได้ เขาผิดเต็มประตู

เพราะแท็กซี่ไม่มีทีท่าว่าจะผ่านมาสักที พอมีรถเมล์เข้ามาจอด เจ้าของแผ่นหลังบางด้านหน้าก็รีบเดินขึ้นไป

ส่วนไอ้คนโง่แบบคังแดเนียลก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตามซองอูขึ้นมาเงียบๆ อีกฝ่ายเลือกนั่งเบาะเดี่ยว ทำให้เขาหมดโอกาสที่จะอธิบายอีกครั้ง

ผมขอโทษ’

ผมไม่จริงจังกับใครเลย นอกจากพี่’

หันมาคุยกันหน่อยนะ’

แดเนียลลอบมองเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลเข้มเหลือบดำที่นั่งอยู่เบาะด้านหน้าเขาหลังจากส่งข้อความไป เห็นว่าซองอูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังคงนิ่ง ไม่รู้ว่าซองอูคิดยังไงแต่คงโกรธเขามากเป็นแน่ และมันก็สมควรแล้ว

จริงๆ ถึงซองอูจะโกรธจนเดินเข้ามาต่อย หรือด่าเขาแรงๆ เขาก็จะบอกว่ามันสมควรแล้ว แดเนียลยอมรับผิดทุกอย่างเลย จะทำยังไงก็ได้ขอแค่พี่ซองอูยอมฟังก็พอ

แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่ง่ายๆเลย

เมื่อถึงคอนโดจนซองอูขึ้นลิฟต์ไปแล้ว แดเนียลชั่งใจอยู่สักพักว่าจะทำยังไงต่อไป เขาอยากอธิบายมากๆ แต่ก็กลัวไปหมดกลัวว่าซองอูจะไม่ให้อภัย กลัวว่ามันจะต้องจบ เขาไม่อยากจบตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแบบนี้

สุดท้ายแล้วก็วิ่งตามอีกคนอยู่ดี บันไดนี่ก็ทำเหนื่อยชิบหาย แต่เขาก็ถึงชั้นของพี่ซองอูทัน และเห็นซองอูกำลังรีบเปิดประตูห้องเร็วๆ ด้วย

ดูก็รู้ว่าต้องการจะเลี่ยงเขาขนาดไหน

แล้วเขาควรจะทำยังไงล่ะ นอกจากวิ่งให้ทันก่อนร่างโปร่งนั้นจะเข้าห้องไป

แดเนียลดึงข้อมืออีกฝ่ายทันทีที่ตามมาทัน แน่นอนว่าข้อมือบางๆ นั้นขืนแรงเอาไว้ พอได้เห็นชัดๆ ถึงได้รู้ว่าใบหน้าที่ก่อนหน้านี้ตีนิ่งเฉยมาตลอด บัดนี้กลับฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เขาหลับตาแน่นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังบีบข้อมืออีกคนแรงเกินไป

เมื่อเขาผ่อนแรงลงซองอูก็สะบัดมือออกทันที แดเนียลเม้มปาก ออกแรงดันร่างผอมเข้าไปในห้องของเจ้าตัวแล้วปิดประตู

มึงเลิกตามกูแล้วกลับบ้านไปเหอะ”

พี่ฟังผมก่อนได้มั้ย”

ไม่ได้

งั้นผมก็เลิกตามพี่ไม่ได้ ถ้าเรายังไม่เข้าใจกันแบบนี้”

มีอะไรที่ต้องเข้าใจด้วยหรอ”

เขาถามด้วยคำถามแล้วอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาด้วยคำถามคำถามที่ทำให้แดเนียลจุกแน่นในอกไปหมด

ผมยอมรับ เรื่องโซมีผมเหี้ยเอง ไม่รู้จะพูดยังไงให้พี่โอเคแต่

รู้ได้ไงว่ากูไม่โอเค”

 

 

 

It’s okay if I bow my head

ถึงจะต้องให้ผมก้มหัวก็ไม่เป็นไร

 

It’s okay if I get on my knees

แม้จะต้องคุกเข่าอ้อนวอนก็ไม่เป็นไร

 

Loving you is much more important baby

เพราะความรักที่ผมมีให้คุณมันสำคัญมากกว่า

 

 

 

พี่ซองอู ผมขอโทษ”

“…”

แม่งผมชอบพี่คนเดียวจริงๆนะ”

หรอวะ” ซองอูแค่นหัวเราะเมื่อได้ยินแบบนั้น น้ำเสียงของคนพูดดูเว้าวอน แล้วคำพูดนั้นก็ดูขัดกับการกระทำของคนพูดเสียเหลือเกิน

“…”

มึงบอกว่ามึงชอบกูหรอ”

ผมชอบพี่คนเดียว”

ตอบกลับมาอย่างไวแต่เขากลับแค่นหัวเราะอีกครั้ง จนคนตรงหน้าที่กำลังเสมองไปทางอื่นในตอนแรกหันมาสบตา แดเนียลใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม มองตาเขาราวกับว่าจะส่งความรู้สึกผ่านสายตายังไงอย่างนั้น ซึ่งซองอูก็จ้องอีกฝ่ายกลับอย่างไม่ยอมแพ้

มึงคิดว่ากูโง่หรอ”

ไม่…”

ที่ผ่านมามึงอะไรกับใคร คิดว่ากูไม่รู้เลยหรอ”

เหมือนคำพูดที่ตอบไปเมื่อครู่จะเสริมความอ่อนไหวที่มีอยู่เป็นอย่างดี ขอบตาเขาร้อนผ่าว แล้วยิ่งได้เห็นสายตาของแดเนียลหลังจากที่เขาตอบไปแบบนั้นก็รู้สึกจุกที่อกขึ้นมาเสียดื้อๆ

สายตาที่ตอกย้ำว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง

แล้วก็ใช่ ซองอูรู้ รู้มาตลอด

ไม่ใช่แค่โซมี รูปที่ส่งมาจากน้องที่ออฟฟิศ กับผู้หญิงคนอื่นก็ยังมี มันไปผับ มันกลับกับใคร มันพาใครขึ้นรถ มีคนบอกทั้งหมด ถึงจะไม่บ่อยแต่มากกว่าสามครั้งแน่นอนตั้งแต่อีกฝ่ายบอกว่าจะจีบเขา หรือแม้กระทั่งเพื่อนอย่างแจฮวานและฮยอนบินก็เคยบอกเขาแล้ว

 

กูไม่อยากจะยุมึงเพราะเห็นยังไม่ได้เป็นอะไรกัน’

แต่พี่มึงก็น่าจะตามคุมแม่งหน่อย สาวติดตรึมเลยเหอะ กูอิจ’

 

แรกๆ เขาก็ว่ามันตลกดี จนเมื่อเดือนที่แล้วเริ่มมีคนมาถามว่าเขาคุยกับแดเนียลอยู่หรอ ทำไมเห็นมีสาวอื่นขึ้นรถ

ซองอูเริ่มรู้สึกหวง

ยอมรับเลยว่าหวง

แต่เขาวางตัวนิ่งเฉยทั้งกับคนที่มาถามและกับแดเนียล ส่วนหนึ่งเพราะเขาไม่ได้เป็นคนเจ๊าะแจ๊ะ แล้วก็ไม่รู้จะหวงมันในฐานะอะไรด้วย

จนวันนี้ มีคนเข้ามาหาเรื่อง แม่ง ทั้งเด็กกว่า แถมเป็นผู้หญิง ถามหน่อยว่ากูผิดตรงไหนวะ คนเข้าหาซองอูก่อนเป็นแดเนียลเองแท้ๆ

มันเป็นคนมายุ่งกับเขา มาทำดีด้วย มาวุ่นวายเรื่องของกิน มาดุเวลาเขาทำงานดึก มาโทรปลุกเขาทุกเช้า มาบอกฝันดี มาบังคับให้อาบน้ำ มันเอาตัวเองเข้ามาในชีวิตเขาตั้งแต่แรก

แถมยังมาทำให้ซองอูชอบ

ทำให้เขามีแค่มัน

แต่ตัวเองกลับไปนอนกับคนอื่น

เหอะ

ซองอูเริ่มคิดได้หลังจากที่โดนเด็กจีโฮนั่นย้ำว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรกับแดเนียลคิดได้ ว่าเขาไม่ชอบใจขนาดไหนตอนเห็นรูปและข้อความจากคนอื่นว่ามันอยู่กับใครบ้าง

ก็เลยทั้งโกรธทั้งเสียใจ

แต่ดูเหมือนอย่างหลังจะมากกว่าเยอะ

 

 

 

No matter how much you hit me with those small hands

ไม่ว่าคุณจะตีผมด้วยมือเล็กๆนั่นแค่ไหน

 

It doesn’t hurt

ผมก็ไม่เจ็บหรอก

 

It doesn’t hurt

มันไม่เจ็บเลย

 

 

 

พี่จะโกรธผมก็ได้”

คำพูดอีกฝ่ายทำให้เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนกลายเป็นเส้นตรง

พี่ต่อยผมเลยก็ได้”

ผลั๊ว!

มือบางจัดการทำตามที่อีกฝ่ายพูดทันที

จนกว่าพี่จะพอใจเลย”

ซองอูกำมือแน่นก่อนจะฟาดหมัดลงไปที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง แดเนียลเซไปหลายรอบแต่ก็กลับมายืนท่าเดิมให้เขาต่อย ไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของอีกคนเลยแม้แต่น้อย จนเขาต้องเป็นฝ่ายหยุดต่อยเพราะเรี่ยวแรงกำลังลดลงเรื่อยๆ เหมือนกับแรงยึดที่ขา

รู้สึกเหมือนกำลังจะทรุด

ใบหน้าของแดเนียลที่เปื้อนเลือดตั้งแต่หางคิ้ว โหนกแก้ม และริมฝีปากควรทำให้เขาสะใจมากกว่ารู้สึกเจ็บที่หัวใจแบบนี้

พอหรือยัง”

“…”

ถ้าพอแล้วให้ผมพูดนะ”

ไม่ต้อง” ซองอูส่ายหน้า ยกมือผลักอีกคนออกอย่างแรง เขาไม่อยากฟังอะไรจากปากของแดเนียล โดยเฉพาะตอนมันกำลังเจ็บมันทำให้ซองอูใจอ่อน และเขาใจอ่อนไม่ได้

แค่นี้ก็ดูโง่มากพออยู่แล้ว

พี่ยังไม่หายโกรธก็ได้ แต่ฟังก่อนได้มั้ย?”

โกรธอะไรล่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่”

“…”

ทั้งๆ ที่เป็นคนพูดเอง แต่น้ำตาที่เขากดกลั้นไว้เมื่อก่อนหน้านี้กลับรื้นขึ้นมาเสียดื้อๆ เวลาคนเรารู้สึกอ่อนแอก็จะชอบตอกย้ำตัวเองแบบนี้แหละ

กระจอกชิบหาย

มึงจะนอนกับใครอีกร้อยคนก็เรื่องของมึง กูต้องโกรธหรือรู้สึกอะไรด้วยหรอ”

“…”

แล้วก็ชอบประชดด้วย เขารู้ เพราะเขากำลังเป็นอยู่ ซองอูกำมือแน่น กัดริมฝีปากตัวเองเมื่อก้อนสะอื้นที่คอมันตีขึ้นมาเหมือนอยากให้เขาปล่อยโฮเป็นตุ๊ดซะตรงนี้เพราะมันคนเดียวเลย ไอ้หมาแดเนียล

แม่ง... นิสัยไม่ดี

“…พี่

นอนให้เป็นเอดส์ตายไปเลย”

รู้สึกว่าตากำลังพร่ามัวเพราะถูกบดบังด้วยม่านน้ำใสๆ คนตัวเล็กกว่าก้มหน้าลงเพื่อซ่อนใบหน้าโง่ๆ ของตัวเองตอนนี้ไม่ให้แดเนียลเห็น

เดี๋ยวมันจะสำคัญตัวว่าเขาเสียใจมาก

ถึงจะเสียใจมากจริงๆ ก็เถอะ

 

 

 

 

 

พี่ซองอู

แดเนียลเรียกขึ้นมาเบาๆ หลังจากที่เห็นดวงตาวูบไหวของซองอูชัดเจนยิ่งกว่าอะไรก่อนที่อีกคนจะก้มหน้าลงไป แล้วก็ตอนที่ดึงไหล่บางเข้ามากอด ถึงได้รู้ว่าตอนนี้อีกคนกำลังสั่นขนาดไหน

เจ้าของอ้อมกอดหลับตาแน่นเมื่อเห็นว่าคนที่เขากำลังกอดไม่ด่า ไม่ดิ้น ไม่ดันเขาออกเลย

ซองอูนิ่งเกินไป จนเขากลัว

ขอล่ะ

อย่าร้องไห้เลย

แค่นี้ก็จะบ้าอยู่แล้ว

ผมขอโทษครับ” เขากระซิบที่ข้างใบหูของซองอู กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม “ผมไม่คิดจะติดต่อกับใครนอกเหนือจากเรื่องนั้นเลยนะ”

มึงมันคนทุเรศ”

“…”

เลว”

“…”

เหี้ย”

ครับ ทุเรศ เลว เหี้ย นิสัยไม่ดีเลย”

“…”

แต่เรื่องชอบพี่คนเดียว ผมไม่ได้โกหกนะ”

สองมือบางดันตัวเขาให้พ้นออก ซึ่งแดเนียลก็ยอมปล่อยอีกคนแต่โดยดีแล้วก็เหมือนหัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นคราบน้ำตาที่กำลังอาบแก้มใสๆ

แม่ง

ก็เลยรู้สึกเกลียดตัวเองชิบหายที่ทำตัวแบบนี้

มึง ฮึก มาบอกว่าชอบกู ไอ้เหี้ย แล้วก็ไป ฮึก เอากับคนอื่นหรอ ให้กูให้กูเชื่อมึงหรอ” เสียงของซองอูอู้อี้และขาดห้วงตอนที่กำลังกลั้นสะอื้น รวมถึงไหล่แคบๆ นั้นกำลังสั่นวูบ

เหมือนใจของแดเนียลตอนนี้ไม่มีผิด

 

 

 

You don’t have to do anything

คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น


Just stay like that

คุณก็แค่อยู่เฉยๆแบบนี้


You don’t have to worry

คุณไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น


Remember the days you believed in me endlessly

แค่เชื่อใจผมไปเรื่อยๆแบบนี้

 



ขอโทษ พี่ซองอูขอโทษครับ อย่าร้องได้มั้ย

“…”

ผมไม่รู้จะทำยังไงให้มันดีขึ้น แต่ผมชอบพี่จริงๆ”

“…”

เชื่อผมนะ อีกแค่ครั้งเดียว”

“…”

มึง ฮึก กลับไปเลย”

ไม่เอาแบบนี้ดิ”

แดเนียลจับมืออีกคนที่หันไปบิดประตูเตรียมจะไล่เขา เหมือนว่าซองอูจะไม่อ่อนลงง่ายๆ ในวันนี้แน่ และที่แย่ที่สุดคือเขาทำอะไรไม่ได้เลยแค่ทำให้แน่ใจว่าชอบพี่ซองอูแค่คนเดียวยังทำไม่ได้ แถมยังทำคนที่ชอบร้องไห้ด้วย

เอางี้...” เขากัดริมฝีปากตัวเองเพราะความรู้สึกเครียด ก่อนจะพูดออกมาเบาๆ

“…”

ผมจะเลิกให้หมด ผมคิดจะเลิกมันอยู่แล้ว”

ออกไป”

ผมสัญญา มันจะไม่มีแบบนี้อีก พี่โอเคมั้ย?”

กูบอกให้ออกไป”

เสียงของร่างผอมตรงหน้าดูเหมือนหมดแรง นั่นทำให้แดเนียลยื้อตัวเองให้อยู่ต่อที่นี่ไม่ได้เลย เขาหันไปสบตาแต่อีกคนก็หันไปทางอื่น ทั้งเลี่ยงและหลบ แดเนียลลอบถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินไปใกล้ สิ่งที่เขาได้รับคือซองอูขยับหนีจนแผ่นหลังติดกับประตู

ใช่ มันน่าเสียใจก็ตรงนี้อาจจะเกลียดกันไปแล้ว

ร่างสูงเม้มริมฝีปากแน่น ยกมือหนาขึ้นปาดน้ำตาอุ่นๆ บนใบหน้าเล็กๆที่เขาหลงรักออก ระหว่างนั้นก็พึมพำคำว่าขอโทษกับอีกคนหลายสิบรอบ ด้วยเสียงที่แหบพร่าจนตัวเองยังรู้สึกได้

ผมขอโทษนะ”

“…”

ถ้าพี่พร้อมคุย บอกผมนะครับ”

“…”

ผมไม่ยอมให้เรื่องของเรามันจบเร็วขนาดนี้หรอก”

 

 

 

 

 

แจฮวานจำได้ว่าเขาเห็นซองอูร้องไห้ครั้งสุดท้ายตอนมอหก เพราะหมามันตาย

ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาทั้งชีวิตก็แทบจะไม่เคยเห็นน้ำตาลูกผู้ชายไหลรินขนาดนี้ จะว่าเว่อร์ก็ได้เพราะเขาก็เว่อร์จริงๆ เอาเป็นว่ามันไม่ใช่คนร้องไห้ง่าย ไม่ใช่คนร้องไห้บ่อย ถ้าร้องนี่แสดงว่าเรื่องที่เจอมันต้องหนักหนามากๆ ถึงได้ร้องจะเป็นจะตายแบบนี้

ว่าแต่กี่กิโลวะ

เออ ไม่เล่นก็ได้

ซองอูเพื่อน เล่าให้กูฟังได้แล้วก่อนที่น้ำตามึงจะไหลจนหมดตัวแล้วตายก่อนจะได้เล่า”

แจฮวานตบไหล่เบาๆ เขาทำตัวไม่ถูก มือไม้มันเกะกะไปหมด นอกจากจะปลอบคนไม่เป็นแล้วยังปากหมาอีก ไม่รู้ทำไมไอ้ซองอูถึงได้เรียกเขามาในเวลาแบบนี้

อะถึงกูไม่ชอบอะไรที่มันดราม่า แต่กูรักมึงนะเพื่อน

คนที่ถูกตบไหล่ใช้หลังมือปาดน้ำตาออก เสร็จแล้วก็ขยี้ตาแรงๆ เพื่อไม่ให้น้ำตามันไหล พออ้าปากจะพูดน้ำตามันก็ไหลออกมาอีก แล้วเขาก็ขยี้ตาอีก แต่ทำไปก็เท่านั้นเพราะแม่งไม่หยุดไหล โว้ย!

ซองอูรัวมือทุบลงบนเตียงด้วยความหงุดหงิด รวบรวมเฮือกสุดท้ายในการพูด พอจะพูดอีกครั้งเท่านั้นแหละ คราวนี้ไม่ใช่น้ำตาแล้ว ก้อนสะอื้นแม่งก็ตีขึ้นมาที่ลำคอ แจฮวานมองภาพตรงหน้าด้วยความเวทนาพลางลูบหัวลูบหลังไปด้วย

ให้กูกอดไหม เผื่อจะหายสะอื้น”

ไม่ ฮึก ไอ้ควาย”

อะไอ้สัด งั้นพูดซักที กูรอฟังอยู่”

ไอ้เด็กเวรคังแดเนียล”

มันทำไม

มันเหี้ย”

คำตอบของเพื่อนทำให้แจฮวานเลิกคิ้วมองเพราะว่าแปลกใจ ไม่คิดว่าต้นเหตุที่ทำให้ซองอูมันร้องไห้เป็นตุ๊ดแบบนี้คือคนเดียวกับที่คอยดูแลมันยังแปลกใจไม่หายอีกฝ่ายก็เริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงแหบๆ แถมคำแต่ละคำของมันยังขาดห้วงซะจนเขาเกือบฟังไม่รู้เรื่อง แต่เพราะรัก แจฮวานเลยพยายามเข้าใจจนจบ

ไอ้เรื่องคังแดเนียลนี่ก็พอรู้ว่าน้องมันเจ้าชู้ไม่ใช่เล่น แต่ไม่เคยเห็นซองอูจะซีเรียสเพราะตอนมีคนไปฟ้องมันก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน จะโกรธไปทำไม และก็ด่าอีกว่าผู้หญิงแต่ละคนที่ไอ้แดเนียลหิ้วไปไม่สวย มันหาได้สวยกว่านี้อีก

ใครจะไปรู้ว่าจะเจ็บลึกแล้วเก็บมาร้องไห้แบบนี้วะ

ถ้าแม่งไม่มีเด็กผู้หญิงมาหาเรื่องกู กูก็จะไม่พูดหรอก”

อืม แจฮวานตบหลังเพื่อนเบาๆ

กูจะปล่อยให้มันเลิกเอง ฮึก นิสัยมัน”

แต่พอแม่ง มาตอกย้ำกูฮึก เออ ก็กูฮึก ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่ ไอ้เหี้ย มึงจะเอากันก็เอากันไปสิวะ มาระรานกูทำส้นตีนอะไร”

ใจเย็น เดี๋ยวหายใจไม่ทัน” แจฮวานตบลงบนไหล่ที่กำลังสั่นไหวนั้นเบาๆ อีกครั้ง ส่วนซองอูก็ฮึดสุดแรงก่อนจะพูดขึ้นมาอีก

กูก็ ก็อุตส่าห์อยู่เฉยๆ แล้ว ฮึก นะ”

กูรู้เพื่อน ไม่ร้องดิ กูอ่อนไหวตามแล้วนะ”

กูเลยบอกฮึก มึงจะไปนอนกับใครก็ไปเลย แม่ง ไอ้เหี้ย”

เออ ปล่อยแม่ง มึงก็เลิกยุ่งกับมันไปเลย ไอ้เด็กเวรพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดขั้นสุด ก็แสดงนิดนึงแหละ ต้องมีอารมณ์ร่วมกับมันหน่อย แล้วผู้หญิงคนไหนด่ามึง เดี๋ยวพ่อจะตามไปตบถึงบ้านเลย”

มึงให้กูเลิกยุ่งกับมันหรอ

ซองอูถามเสียงหงอย สบตากับเพื่อนที่ตอนนี้ดูจะโมโหยิ่งกว่าตัวเขาเองซะอีก พอเห็นสีหน้าแบบนั้นคนถูกถามเลยขึ้นเสียงใส่

เอ้า! มึงยังจะคุยกับมันต่อหรอ มันทำเหี้ยขนาดนี้”

“…ก็

ตอนแรกกูไม่อะไรเพราะคิดว่ามึงดีลกับมันว่าจะมีใครก็ได้ กูเห็นมึงไม่เดือดร้อนอะไร”

“…”

แต่ถ้ามันทำมึงร้องไห้แบบนี้ กูไม่ชงแล้วไอ้สัด กูรักเพื่อนกู”

ซึ้ง”

ควx”

แจฮวานชูนิ้วกลางใส่คนที่กำลังทำหน้าซึ้งแบบตอแหลๆ แต่หน้ามันตอนนี้ก็เหมาะกับคำว่าซึ้งอยู่พอตัวนะ ร้องจนตาบวม จนจมูกแดง และยังมีสะอื้นอยู่เป็นระรอก นั่นก็ยังดีที่ไม่เท่าตอนที่เขามาหาใหม่ๆ นี่ถ้าไอ้แดเนียลมันทำให้ร้องแบบนั้นไม่หยุด กูคงฟ้องไอ้มินฮยอนให้กระทืบน้องตัวเองแล้วแหละ

มันก็ไม่ได้ผิดอะไรมากหรอกมึง กูกับมันก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆอะ”

อะไรมันไปเอากับคนอื่นทั้งที่ประกาศว่าจะจีบมึงเนี่ยนะไม่ผิด”

ก็ ก็มึงจะให้ทำยังไงล่ะ มันอาจจะเป็นคนแบบนี้อยู่แล้วไง ไอ้สัด เข้าใจกูปะ”

ไม่”

ไม่เข้าใจสักนิดอะ ไอ้เหี้ย

มึงกำลังแก้ตัวให้มันอยู่” แจฮวานมองตาขวาง เขาว่าเขาเข้าใจความรู้สึกซองอูตอนนี้ แต่ไม่ใช่ว่าจะเห็นด้วยกับสิ่งที่มันแก้ให้หรอกนะ ยังไงไอ้แดนมันก็ผิด

แต่ซองอูโกรธ อันนี้ถูกแล้ว แต่มันทั้งโกรธแล้วก็ชอบไอ้เด็กนั่นไง ใช่มั้ยล่ะ

ก็แค่จีบเอง มันก็ค่อยๆ ปรับกันไป”

แล้วเมื่อกี้มึงทำเป็นโกรธทำเหี้ยอะไร เสียใจทำไม ดราม่าทำไม หื๊ม ตอบกูสิ๊”

ซองอูตอบไม่ถูก พอได้ระบายออกมาก็เหมือนจะรู้สึกโอเคขึ้น

มันแค่อยากคุยกับไอ้ลูกหมาต่อ

ไม่อยากจะยอมรับแต่ก็ต้องยอมรับว่าซองอูชอบแดเนียลเข้าแล้ว ชอบมากและอาจจะมากกว่าที่ตัวเองคิดด้วยซ้ำไป ไม่งั้นเขาจะยอมคุยกับมันต่อหรอทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไปอะไรๆ กับใครมาบ้างไม่งั้นจะเสียใจขนาดนี้หรอที่โดนตอกย้ำว่าการที่มันเอากับคนอื่นมาตลอดเป็นเรื่องจริงทั้งหมด

แต่ก็นั่นแหละ ถึงเขาจะชอบมากขนาดไหน ในใจเขาก็ร้องค้านอยู่ดีว่าไอ้บ้าแดเนียลนั่นมันทำไม่ถูก

ถ้ามึงตอบไม่ได้ ฟังกูนะ กูมีคำพูดดีๆ ที่กูไม่เคยเอื้อนเอ่ยออกมา”

สัด กูไม่ฟังละ”

อะๆ ล้อเล่น ฟังก่อน”

“…มึงอย่าลีลาได้มั้ย กูตื่นเต้นนะ” ซองอูเลื่อนใบหน้าลงเพื่อให้สบตากับแจฮวานที่กำลังใช้ปลายนิ้วนวดที่ขมับของตัวเองเหมือนกำลังใช้ความคิด ก่อนที่มือนั้นจะลดลงตบที่ตักแล้วยืดตัวขึ้นเหมือนพร้อมที่จะพูดแล้ว

ไอ้แดนชอบมึงจริง ไม่งั้นมันกับมึงจบกันไปตั้งวันไนท์ห่าไรนั่นแล้ว”

กูก็ชอบมัน”

เออ กูรู้ แล้วกูก็รู้ด้วยที่มึงร้องเป็นแมวโดนทิ้งแบบนี้

“…”

มึงกลัวมันจะทำอีก ใช่มั้ย?”

ซองอูพยักหน้า

มึงกำลังเถียงกับใจตัวเองอยู่ แต่ฟังนะมึงจะกลัวแค่ไหนมึงก็ให้อภัยมันได้อง หรือมึงจะไม่ให้อภัยมันก็ได้ มันอยู่ที่ตัวมึงทั้งหมดเลย” แจฮวานพูด เขาไม่รู้ว่าคำพูดของเขามันเหมือนเชียร์ให้ซองอูยอมให้โอกาสไอ้น้องแดนมั้ย

แต่”

ในฐานะที่

มันดูแลมึงดีและมันก็ชอบมึงจริงๆ”

“…”

กูมั่นใจว่าที่บอกจะหยุด จะเลิกให้หมดนั้นอะ

“…”

มันไม่ได้โกหก

 

 

 

 

 

เมื่อสองทุ่มกูโทรไปหาไอ้องมาละ”

“…พี่เขาเป็นไง”

ก็ไม่เป็นไง มันแค่บอกว่ากูถูกมึงซื้อไปแล้ว”

ถ้าเป็นปกติ แดเนียลคงหัวเราะลั่นห้องไปแล้ว แต่เวลานี้เขาหมดอารมณ์จะเล่นจริงๆ ถึงแอร์ในห้องจะเย็นฉ่ำขนาดไหนแต่ข้างในใจเขานี่ขอเปรียบว่ามันเหมือนมีแดดจ้าและก็มีฝนตก แต่ฝนในใจก็ไม่ช่วยดับความร้อนจากแดดนั้นได้เลยสักนิด อะไรประมาณนี้

จริงๆ แล้วอาจจะไม่ใช่แดด อาจเป็นไฟจากนรกที่จะเผาเขาโทษฐานที่ทำคนที่ชอบร้องไห้ก็ได้

สำนึกผิดซะให้พอ” มินฮยอนตบบ่ากว้างหกสิบเซนติเมตรของน้องอย่างแรง “แจฮวานบอกว่าองมันดีขึ้นแล้ว มันก็ช่วยๆ พูดให้อยู่”

เจ้าของฝ่ามือที่กำลังตบบ่าของแดเนียลอยู่มองญาติผู้น้องของตัวเองแล้วก็รู้สึกซี๊ด ไม่ใช่ไรเจ็บแทน ไอ้องนี่ท่าทางจะต่อยไม่ยั้ง ใบหน้าของแดเนียลตอนนี้ถึงได้เป็นสีม่วงสีเขียวเป็นจ้ำๆ มีแดงด้วย แถมเลือดก็แห้งเป็นคราบอยู่ที่มุมปาก แต่แปลกที่เจ้าตัวกลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับแผลพวกนั้น

ผมขอโทษ”

ไปขอโทษมันนู่น”

กูขอโทษเป็นล้านรอบแล้วพี่” แดเนียลลูบหน้า ยกเบียร์ขึ้นมาดื่มเป็นกระป๋องที่สามแล้ว

เพราะรู้มาตลอดว่าสิ่งที่เขาทำมันแย่ แต่ก็มีลิมิต เขาไม่ให้ความสำคัญกับทุกคนเหมือนที่ให้กับพี่ซองอู

ไม่สิ เขาไม่เคยให้ความสำคัญกับผู้หญิงพวกนั้นเลย

พี่ว่าหยุดดีมั้ยวะ กูไม่ดีพอสำหรับพี่ซองอูเลย”

เคยคิดว่าจะไม่ยอมให้ความสัมพันธ์ของเขากับซองอูจบในเวลาสั้นๆ แค่นี้หรอก แต่พอเอาเข้าจริงตอนเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตากับไหล่สั่นๆ แบบนั้นแล้ว เขาก็เพิ่งเข้าใจว่ามันแย่มากกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ เยอะมากด้วย

แย่จนนั่นแหละ เรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังเลิกไม่ได้ ปล่อยให้นิสัยของตัวเองมาทำร้ายซองอูแบบนี้

แดเนียลไม่ดีเลย ไม่ดีพอเลย

ไม่ใช่เวลามาพระเอกตอนนี้ กูจะอ้วก”

“…”

ให้กูสอนมึงมั้ยไอ้น้อง” แดเนียลกำลังลูบหน้าแรงๆ อีกครั้ง ยกปลายนิ้วเรียวนวดที่หัวคิ้วหลังจากที่ดื่มเบียร์กระป๋องที่สี่เข้าไป

มึงบอกจะจีบมัน มึงรู้จักคำว่าจีบหรือยัง?”

มินฮยอนถามน้องด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ประธานหนุ่มพอจะรู้ว่าคังแดเนียลไม่ใช่ย่อยๆ หลีเก่งเสียยิ่งกว่าอะไร ตั้งแต่ไปเรียนที่แคนาดาเขาก็จำได้ว่าคุณน้าบ่นกับแม่เขาตลอดว่ากลัวจะได้สะใภ้เป็นแหม่มกลับมาสี่ห้าคนอะไรแบบนี้ ตอนมันกลับมาเกาหลีช่วงแรกก็เข้าผับเป็นว่าเล่น หิ้วสาวกลับเป็นว่าเล่นด้วยเช่นกัน

แล้วเพื่อนเขาก็เป็นหนึ่งในนั้นซะด้วย เสียอย่างเดียวมันไม่สาวว่ะ ตอนแจฮวานมาฟ้องว่าซองอูเป็นฝ่ายล่อลวงแดเนียล มินฮยอนก็ไม่ค่อยจะเข้าใจเท่าไหร่ แต่รำคาญ เลยเออออตามไอ้หน้าก้อนนั่นไป ไปๆ มาๆ ก็เซอร์ไพรส์! มันบอกชอบซองอูซะงั้น

เหตุการณ์ผ่านไปไวมากจนเขางง แต่ก็พอจะรู้ว่าหลังจากแดเนียลบอกจะจีบองซองอู เรื่องผู้หญิงก็ลดลงมาบ้างแล้ว แค่ยังไม่ได้เลิกเท่านั้นเอง

และเพราะยังเลิกไม่ได้ก็เลยมีสภาพแบบนี้

แดเนียลพิงหลังลงกับโซฟาหลังจากถูกคนเป็นพี่ถามแบบนั้น ทำให้มินฮยอนถอนหายใจแล้วถามย้ำ

อะ กูถาม รู้จักมั้ยคำว่าจีบอะ”

จีบก็เพราะชอบไง ไม่เคยชอบใครแบบนี้”

แล้วยังไงอีก”

ก็อยากศึกษากันไปเรื่อยๆ”

แล้ว?” มินฮยอนเค้นถาม อีกฝ่ายไม่ตอบแต่ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่มอีกครั้ง ตอนนี้ใบหน้าขาวกำลังขึ้นสีเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แล้ว แต่มินฮยอนรู้ว่าแดเนียลไม่เมาง่ายๆ หรอก

เป็นคนที่อยากดูแล”

“…”

อยากเจอทุกวัน”

“…”

พอไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ก็เป็นห่วง”

เคไอ้น้อง” พอเห็นคนหน้าหมามันพูดด้วยความเลื่อนลอย แต่ก็ออกมาจากใจนั่นแหละ มินฮยอนเลยกอดคอแดเนียลให้เข้ามาใกล้

กูรักมึงนะ กูรักไอ้องด้วย กูรู้มึงชอบมันจริงแน่ๆ”

“…”

ไอ้แจ้ ฮยอนบิน ยองมิน ไอ้ซอนโฮก็ด้วย ทุกคนเชียร์มึง แต่พอมาเป็นแบบนี้แล้ว

กูรู้ กูไม่มีอะไรจะแก้ตัว”

ไอ้สัด ฟังก่อน”

“...”

จีบกัน ก็คือศึกษากัน”

“…”

แต่มึงต้องรู้ตรงนี้ไว้ ถ้าตอนจีบมึงเหี้ยใครเขาจะอยากคบกับมึง

แดเนียลได้แต่พยักหน้า พอโดนจี้ใจดำแบบนี้แล้วยิ่งรู้สึกอึดอัดเหมือนจะระเบิดออกมา แต่ก็เหมือนเดิม จะให้เขาโทษอะไร ให้เขาโทษใคร ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เพราะตัวเขาเองทั้งหมดเลย

ว่าแล้วก็หยิบเบียร์ กระป๋องที่ห้า เปิดฝา กระดก

พอๆ” มินฮยอนปราม ดึงเบียร์ที่อยู่ในมือของคนเป็นน้องออกโดยไม่สนว่ามันจะหกเลอะอะไรบ้าง ยกตัวอย่างเช่นเสื้อและต้นขาของแดเนียลตอนนี้ “หยุดแดกก่อน เดี๋ยวไม่สบาย”

เกี่ยวไร”

ไม่รู้ กูไม่เคยแดก”

กูต้องทำยังไงต่อวะ ไหนพี่มึงบอกกูหน่อย”

แดเนียลเพ้อออกมา ไม่ได้สนใจประโยคที่เขาพยายามพูดให้มันรู้สึกดีขึ้นเลย สาบานว่ามินฮยอนไม่เคยเห็นแดเนียลเครียดมากขนาดนี้ สายตามันดูท้อแท้ หางตาตกเป็นหมาถูกทิ้ง ยกมือหนาๆ ของตัวมันเองลูบหน้าไปกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ ลูบจนถลอกแล้วมั้งนั่นยิ่งช้ำๆ อยู่

ที่กูบอกไปเมื่อกี้ คือไม่ใช่ว่าจะให้มึงยอมแพ้นะ”

อืม รู้

กูแค่พูดแรงๆ ให้มึงเปลี่ยนนิสัย”

กูพร้อมเปลี่ยนทุกอย่างเลย แต่พี่เขาไม่ฟังแล้ว”

รู้ได้ไง”

พี่ซองอูเกลียดผมแล้วแหละพี่ กูทำห่าอะไรไม่ได้แล้ว”

มึงจะกูหรือจะผม มึงเลือกซักอย่างดิ”

กูทำพี่ซองอูร้องไห้ด้วย” แดเนียลพึมพำเหมือนคนไม่มีสติ “ความผิดกูทั้งนั้น กูเหี้ยเองหมดเลย แต่กูชอบซองอู

กูว่ามึงเมาแล้วแหละ”

เปล่าเมา แค่เรียบเรียงคำพูดไม่ได้”

มึงห้ามทำแบบนี้อีก นิสัยเหี้ยๆ เนี่ย มือมีก็รูดไป ไม่ก็จับไอ้องกดแม่ง

กูพร้อมหยุดทุกอย่าง”

นี่มึงฟังกูอยู่ใช่ปะ!!!”

 

 

 

 

 

(ไอ้แดนมันป่วยนิ เมื่อวานฟาดเบียร์ไปกี่ป๋องไม่รู้)

บอกกูทำไม ตายไปเลยก็ดี’

(เออ งั้นปล่อยมันตายไปเลย)

 

เมื่อเช้าตรู่ของวันหยุดวันที่สอง วันหยุด! วันสุดท้าย! ที่เขาควรจะ! ได้นอน! ไอ้มินฮยอนโทรมา! ตอนเจ็ดโมง! แถมยังไม่ได้ถามถึงอาการของไอ้หมาเวรนั่น! มันก็ตัดสาย!

 

(คนใจมาร ต่อยเขาจนหน้าเป็นแผลยังไม่มาดู)

มันซื้อมึงไปอีกคนแล้วหรอ’

(พี่มินฮยอนบอกกูว่าหน้าไอ้แดนมันยังเปื้อนเลือดจากน้ำมือคนแบบพี่มึงอยู่เลยไอ้คนอำมหิต)

มันเป็นอะไร เห้ย! อย่าเพิ่งวาง.. ไอ้สัด!!’

 

มินฮยอนวางไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ซองอูหลับต่อไปได้สักพัก สักพักที่ว่า! คือ! ไม่กี่สิบนาที! แล้ว! ไอ้ฮยอนบินก็โทรมา! แถมยังตัดสายเขาเหมือนไอ้เวรข้างบนนั่นเป๊ะ! มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามึงนัดกัน!

 

(ถ้าอยากไปดูหมาป่วยที่นอนซมอย่างน่าสงสารก็ไปดูซะนะ คีย์การ์ดอยู่ในถุงที่แขวนอยู่หน้าประตูห้องมึง ไอ้คนใจดำ)

เดี๋ยว… ถ้ามึงตัดสาย...’

ตู๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไอ้เหี้ย!

ซองอูด่าพ่อแจฮวานในใจไปแล้วเรียบร้อย ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองแรงๆ แล้วเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด สรุป คือมันจะให้เขาไปหาไอ้คนที่เป็นคนผิดนั่นอะนะ ทั้งๆที่มันเป็นคนผิดอะนะ ทั้งๆ มันสมควรโดนต่อยมากกว่านั้นด้วยซ้ำอะนะ

ทั้งๆ ที่มันเป็นคนที่ควรจะมาทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

ไม่ใช่หรอ

 

 

 

 

 

โคตรเกลียดแผนควายๆ ที่พวกมันวางไว้เลย

แต่รู้ตัวอีกทีก็มายืนอยู่หน้าห้องของไอ้หมาเลวนั่นแล้ว

ร่างโปร่งของซองอูยังคงยืนนิ่ง มือกำคีย์การ์ดเอาไว้แน่นถ้าคีย์การ์ดคมกว่านี้มือเขาคงขาดไปแล้วแหละ ซองอูยืนชั่งใจและถกเถียงกับตัวเองอยู่นานว่าจะเข้าไปดีไหม แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเรียกความสนใจเขาไปซะก่อน

 

‘dan(อีโมจิหมา)’

 

เจ้าของโทรศัพท์เม้มริมฝีปากเมื่อเห็นว่าปลายสายที่โทรมาเป็นชื่อของใคร ตั้งแต่เมื่อวานที่แยกกันนี่เป็นสายแรกและการติดต่อแรกจากคังแดเนียล

เหอะ

ซองอูกลั้นใจต่ออีกเพียงนิดเดียวก่อนจะกดรับ

 

(...นึกว่าจะไม่รับซะแล้ว)

“...”

(พร้อมคุยหรือยังครับ)

 

คำถามจากอีกฝ่ายทำให้ซองอูเงียบไม่ได้เงียบเพราะคิดไม่ออกว่าจะตอบอะไร แต่เออ นั่นก็ถือว่าส่วนนึง แต่เหตุผลที่เด่นชัดคือเสียงของแดเนียลแหบ จากแต่เดิมที่แหบอยู่แล้วตอนนี้แหบจนแทบจะทนฟังไม่ได้

ที่ไม่สบายนั่นเรื่องจริงหรอ

 

(พี่ซองอู ผมขอโทษครับ)

อยู่ไหน” ไม่รู้ว่าผีบ้าตนไหนดลใจให้ตอบไปแบบนั้น อยากตบปากตัวเองแรงๆ

(ตอนนี้ผมอยู่ห้อง ให้ผมออกไปหานะ?)

ไม่ต้อง”



ซองอูกดตัดสายทันที และหลังจากนั้นโทรศัพท์ก็ยังสั่นอยู่ ไม่ต้องเดาเลยว่าใคร ก็คงจะเป็นคนที่โดนเขาตัดสายไปเมื่อกี้นั่นแหละ

ประตูห้องที่คุ้นเคยถูกเปิดออก สภาพที่เห็นคือแอร์ในห้องรับแขกยังเปิดอยู่ แถมเย็นจัดเสียจนเขาที่ใส่แค่เสื้อยืดมาตัวเดียวถึงกับขนลุก

ไม่ๆๆๆ! ไม่ใช่เสื้อยืดตัวเดียวแบบนั้น มีกางเกงด้วย หมายถึงว่าไม่มีเสื้อคลุมเฉยๆ ซองอูเม้มปาก สะบัดหัวไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านปนเปไปจนหมด ไล่สายตามองก็เห็นโต๊ะญี่ปุ่นที่วางอยู่ในห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยกระป๋องเบียร์เรี่ยราด รวมถึงบนพื้นอีกด้วย เขาถอนหายใจก่อนจะเก็บทั้งหมดนั้นลงถุงขยะ

พี่ ไปเอารถมาให้ยัง”

“…”

ว่าจะไปหาพี่ซองอู”

เจ้าของชื่อในประโยคเมื่อครู่เพิ่งเปิดประตูห้องนอนเข้ามา ส่งผลให้คนที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ถามทั้งๆ ที่หลับตาอยู่นั่นแหละ เลยไม่รู้ไงว่าคนที่เข้ามาคือคนที่มันคิดจะไปหาน่ะ

สภาพแบบนี้อะหรอจะออกไปหาคนอื่น”

สภาพที่ว่าคือหน้าช้ำๆ ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งเห็นเลือดที่หางคิ้วนั่น เลือดแห้งๆ ที่เจ้าตัวไม่ยอมเช็ดออก บวกกับปากซีดๆ ที่เหมือนอดน้ำมาสามปีได้ ไม่เหลือเค้าคังแดเนียลเลย ตอนนี้เหลือแต่หมาขี้เรื้อนโดนเจ้าถิ่นกัดเท่านั้นแหละ

ซองอูจิกขาตัวเองเมื่อวูบหนึ่งเขารู้สึกห่วงไอ้บ้านี่ขึ้นมา

มันสมควรแล้วเถอะ

เอามาให้มั้ยเห้ยเดี๋ยว” แดเนียลลืมตาขึ้นมา ก่อนจะเบิกตาโพลงแล้วพูดด้วยความแปลกใจ ร่างหนาๆ ขยับลุกขึ้นนั่งพร้อมทั้งยกมือขึ้นกุมหัวตัวเอง “หนักหัวชิบหาย แฮงค์จนเห็นภาพหลอนเลยหรอวะ”

“…”

ซองอูมองหน้าคนที่กำลังขยี้ตามองเขาอยู่ พอคังแดเนียลรู้ว่าตัวเองไม่ได้เห็นภาพหลอนก็รีบลงจากเตียง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้ามาหาเขาก็เซเหมือนจะล้ม จนซองอูต้องเดินไปจับต้นแขนอีกฝ่ายไว้แล้วดันร่างอีกฝ่ายลงกับเตียงตามเดิม

ร้อน.. แขนไอ้หมาบ้ามันร้อนมาก ไม่สบายจริงๆ ด้วย

มียาหรือเปล่า”

ฮะ อ๋อ มี อยู่ข้างทีวีครับ”

ซองอูพยักหน้ารับหลังจากแดเนียลละล่ำละลักพูดออกมาแล้วชี้ไปที่ด้านนอก พาร่างผอมบางของตัวเองเดินเข้าห้องครัวเพื่อหาอะไรให้อีกคนกินเผื่อว่าจะมีสภาพที่ดูเป็นคนกว่านี้ จากนั้นก็เดินไปหยิบยา ตามด้วยน้ำอุ่น

แล้วเรื่องอะไรกูต้องมาทำเรื่องแบบนี้ตอนที่โกรธมันอยู่ด้วยวะ

กินเข้าไป จะได้กินยา”

เขาวางจานลงที่โต๊ะหัวเตียง ข้าวต้มเซเว่นในตู้เย็นคือสิ่งที่ซองอูเลือก รสชาติมันห่วยมากแต่ก็ช่วยไม่ได้เขาทำอาหารไม่เป็นนี่หว่า

มือมันยกไม่ขึ้นเลย..”

อย่าแหล”

ซองอูมองคนสำออยด้วยหางตาจนมันทำหูลู่หางตกเหมือนว่าเป็นหมาน้อยน่าสงสาร แต่แค่นี้ไม่ทำให้เขาใจอ่อนง่ายๆ หรอก

 

ซะที่ไหนล่ะ

 

ไม่ไม่ใช่แบบนั้น ซองอูแค่ตักข้าวต้มให้เฉยๆ แต่ไอ้บ้านี่มันเอาปากมางับเอง!

หยิบช้อนไปเฉยๆก็ได้มั้ง”

ก็บอกว่ายกแขนไม่ขึ้น”

ทั้งๆ ที่รู้ว่าโกรธอยู่แต่คำพูดคำจาที่ตอบกลับมายังกวนประสาทเหมือนเดิม เหอะ

ความเงียบปกคลุมอีกครั้งหลังจากที่ข้าวหมดจาน แดเนียลกินยาตามไปแล้วก็ลดตัวลงนอนฟุบกับหมอนทันที แต่ดวงตาเรียวรีนั่นไม่ได้หลับและยังคงจ้องมาที่เขาเหมือนกับมีเรื่องจะพูด แค่รอเขาอนุญาต

ซองอูจ้องอีกคนกลับเพื่อสำรวจใบหน้าขาวของคนตรงหน้า แผลที่เขาต่อยมันแตกทั้งหมด ทั้งหางคิ้ว โหนกแก้ม แล้วก็มุมปาก แถมไอ้บ้านี่ก็ไม่ได้ดูแผลตัวเองเลย เลือดมันแทบจะไม่ได้เช็ดด้วยซ้ำ ให้มากสุดแค่ปาดออก คราบสีเข้มๆ นั้นยังติดอยู่เลย

มือบางยกขึ้นคิดจะจับลงบนแผลนั้นอย่างลืมตัว พอนึกได้ก็จะชักมือกลับ แต่จังหวะนั้นคนที่นอนอยู่ก็เลื่อนมือออกมาจากผ้าห่ม มือใหญ่กว่ากำลังกุมมือเขาแน่น สัมผัสร้อนเพราะพิษไข้จากฝ่ามือของอีกคนกำลังแผ่ซ่านไปทั่วมือของซองอู เท่านั้นไม่พอยังดึงมือของเขาที่กำลังถูกกอบกุมอยู่ไปวางไว้กับหมอนที่ตัวเองกำลังหนุนด้วย แล้วใบหน้าร้อนๆ นั้นก็ซบลงแนบกับมือของเขา

ไม่รู้จะตกใจอะไรก่อนดี ระหว่าง

 

ใบหน้าของแดเนียลที่ตอนนี้ร้อนมากๆ

กับ

การที่ซองอูไม่ดึงมือตัวเองกลับ

 

ผมขอโทษ

ดวงตาของแดเนียลวูบไหวตอนที่สบตากับซองอูเมื่อครู่ ก่อนที่จะซบหน้าลงกับฝ่ามืออีกครั้ง กดจูบลงที่ปลายนิ้วย้ำๆ ตามด้วยลากริมฝีปากกดจูบจนทั่ว เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจหนักๆ ของแดเนียลจนสงสัยว่าอีกฝ่ายหายใจไม่ออกหรือเปล่า

กำลังจะถามแต่คำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนลงคอไปหมดเมื่อรู้สึกถึงความชื้นแฉะ น้ำอุ่นๆ ที่กระทบกับมือบาง แต่ให้ความรู้สึกเย็นเฉียบนี่มัน

ไม่ แดเนียลไม่ได้เลียมือแบบที่เขาคิด

น้ำมันออกมาจากดวงตานั่นต่างหาก

คังแดเนียลกำลังร้องไห้อยู่หรือไง

ผมจะหยุดติดต่อกับทุกคน ไม่ไปนอนกับใครแล้ว ซองอูเอาโทรศัพท์ผมไปเลยก็ได้เสียงอู้อี้และลมหายใจร้อนฉ่าพ่นออกมาไม่เป็นจังหวะทำให้ซองอูหลับตาแน่น จะให้ทำยังไงก็ได้ถ้าทำให้พี่เชื่อ มันจะไม่มีแบบนี้อีก ผมสัญญาเลย มันจะไม่มีเรื่องแบบนี้อีกผมขอโทษ”

พูดจบประโยค ริมฝีปากที่อยู่ตรงข้อมือของซองอูก็กดจูบลงมาย้ำๆ อีกครั้ง

“…”

ที่เขาจำได้แม่น คือเสียงอีกคนที่กำลังเบาหวิว พร่ำบอกคำว่าขอโทษซ้ำๆ แล้วมันก็เป็นเสียงที่ทำให้เขาแน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้

ผมยอมทุกอย่าง ผมไม่อยากเสียพี่ไปเลย”

พอ…”

 “ผมชอบพี่มาก ตอนแรกชอบขนาดไหน ตอนนี้ก็ยังชอบ

“…”

ชอบ ชอบซองอูมากขึ้นทุกวัน”

“…”

ชอบพี่แค่คนเดียว

ดวงตาของแดเนียลแดงก่ำ ไม่แน่ใจว่าที่ซบใบหน้าลงกับฝ่ามือของเขาอีกครั้งเป็นเพราะว่าจะซ่อนน้ำตาไว้หรือเปล่า ส่วนเขาเบือนหน้าออกเพราะไม่อยากมองภาพตรงหน้าตอนนี้

ไม่พร้อมจะร้องไห้ให้มันเห็นเป็นครั้งที่สองหรอกนะ

ถึงน้ำตามันจะทรยศด้วยการไหลลงมาแล้วก็เถอะ

พี่ไม่ต้องรีบหายโกรธก็ได้”

“…”

พี่ไม่ต้องใจดีกับผมเหมือนเดิมก็ได้”

“…”

พี่ไม่ต้องตามใจผมแล้วก็ได้”

 “…”

พี่ไม่ต้องทำอะไรเลย..”

 

 

When we first met

นึกถึงวันนั้น ที่เราเจอกันครั้งแรก

 

When you held my hands

ตอนที่คุณจับมือผมไว้

 

Don’t forget those good memories

อย่าลืมความทรงจำดีๆเหล่านั้น

 

 

แค่ให้โอกาสผมนะ”

 

 

You you me us

คุณ ผม เราสองคน

 

If we start again, we can do it

ถ้าเริ่มใหม่ได้อีกครั้ง ผมจะทำให้ดีกว่าเดิม



ซองอูไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว

เขายังคงนิ่งเงียบหลังจากแดเนียลถามด้วยน้ำเสียงเว้าวอนแบบนั้น ไม่ใช่ว่าไม่รู้จะตอบยังไง แต่หนักกว่านั้นคือไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะตอบอะไร

เขาสับสน

ถามว่าอยากยกโทษให้ไหมอยาก ซองอูไม่พร้อมและไม่เคยพร้อมกับการที่จะต้องจบกับแดเนียล ยอมรับเลย แล้วทั้งๆ ที่รู้มาตลอดว่ามันทำอะไรลับหลังเขา แต่ก็ทำเป็นไม่รู้เพราะแบบนี้ เพราะเขากลัวการไม่มีมัน

องซองอู กลัวการไม่มีคังแดเนียล

ขาดไอ้หมานี่ไม่ได้โดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

ซองอูกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บไปหมด น้ำตามันไหลออกมาจนแห้งไปหมดแล้ว แต่ระหว่างเราก็ยังมีแต่ความเงียบ สิ่งที่รู้สึกได้ตอนนี้มีแค่สัมผัสร้อนจากลมหายใจของแดเนียลที่กระทบกับมือของเขา รวมถึงแรงกระชับจากฝ่ามือที่จับอยู่ก็เริ่มแน่นขึ้นเรื่อยๆ ด้วย มันจับมือเขาแน่น ราวกับว่ากลัวเขาจะดึงมือออกไปยังไงอย่างนั้น

พี่ซองอู

“...”

ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ ครับ”

แดเนียลหันมาสบตากับเขาพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ต่างจากเมื่อก่อนเท่าไหร่นัก ตอนเห็นใบหน้าและดวงตาของอีกฝ่ายแดงก่ำ มันทำให้ซองอูไม่รู้จะแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป

เขาโกรธมัน

แต่ที่โกรธที่สุดก็คงเป็นตัวเองที่หวั่นไหวเพราะไอ้คำว่าขอโทษที่ได้ยินมาไม่ต่ำกว่าสิบรอบแล้วนี่แหละ

“...” ซองอูเม้มปากแน่น ดวงตาโฟกัสกับมืออีกข้างของตัวเองที่วางอยู่บนตัก

ขอโทษครับ”

พอ

“…ขอโทษ”

กูเกลียดคำว่าขอโทษของมึงมากๆ รู้มั้ย

“…”

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง จากที่พร่ำขอโทษแล้วเขาปฏิเสธมันด้วยการบอกว่าเกลียด ก็ไม่มีคำพูดใดหลุดจากปากของแดเนียล นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว

ซองอูกำลังกลัว...

มันจะไม่มีเรื่องแบบนี้อีก ผมขอร้อง

ขอร้องหลังจากที่มึงทำมาหลายรอบแล้วน่ะหรอ” เขาแค่นหัวเราะ พูดด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูก พร้อมกับน้ำตาหนึ่งหยดที่กระทบลงบนมือของตัวเอง

 

กลัวว่ามันจะไม่มีคำพูดดีๆให้เขาให้อภัย

 

ต่อจากนี้ไง ผมจะไม่ทำอีกแล้ว” แดเนียลพยายามช้อนสายตาขึ้นเพื่อสบตากับซองอูที่กำลังก้มหน้าอยู่ “ต้องทำยังไงพี่ถึงจะเชื่อวะ

กูไปส่งมึงกลับบ้าน แล้วมึงออกไปไหนต่อกับใครบ้างหรอ

“…ผม…”

ตอนมึงบอกว่านอน มึงนอนกับใครล่ะ” เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติที่สุด

 

กลัวว่ามันจะทำให้เขาเชื่อไม่ได้

 

“…กี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้

พี่คงไม่เชื่อแล้วใช่มั้ย” น้ำเสียงแหบทุ้มของแดเนียลดูสับสน แล้วก็เบาอย่างกับเสียงกระซิบ

“...”

ถึงผมสัญญา พี่ก็จะไม่เชื่อแล้วใช่หรือเปล่า

 

กลัวน้ำเสียงของอีกฝ่ายที่เหมือนคนจะยอมแพ้แบบนี้

 

พี่เกลียดมันแค่ไหน แต่ผมก็ต้องพูด

“...”

ขอโทษครับ

“...”

ผมเสียใจที่ทำให้ระหว่างเราเป็นแบบนี้

 

แล้วก็กลัวว่าตัวเองจะยอมแพ้

ไม่เคยอยากให้จบเลย...

 

พี่ตอบหน่อยได้หรือเปล่า

น้ำเสียงเว้าวอนดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่บีบมือทั้งสองข้างของเขา ขอบตาร้อนผ่าวยังคงส่งผลให้คนตัวบางเงยหน้าขึ้นไปตามที่อีกคนต้องการไม่ได้ ซองอูเก็บกลั้นความรู้สึกทั้งหมดไว้ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันกำลังจะกลั้นไม่ได้อีกต่อไป

เพราะความคิดและความทรงจำในสมองตีรวนขึ้นมาอย่างหนักหน่วง

เขารับไม่ไหวหรอก...

 

พี่อง! หนูเห็นรุ่นน้องที่มอมันขึ้นรถไปกับไอ้แดเนียลด้วย!! ไปเอาเรื่องมันเลยนะ! หนูเกลียดขี้หน้าโซยอนมาก!!

นั่นคือครั้งแรกที่เขาได้ยินจากยูจอง

ทำไมเกลียด เขาสวยกว่าไง๊เลยอิจฉา

แต่เขาไม่ฟัง แค่ตลกขบขันไปกับการแซวน้องต่อ

ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่า ทำเป็นไม่ฟัง แล้วก็ ทำเป็นตลกกลบเกลื่อน มากกว่า

 

พี่ซองอู มึงคบกับไอ้แดเนียลยังวะ’

อ่อ ยังไม่คบก็ดี เดี๋ยวกูไปตบพวกเจ๊ฝ่ายนู้นให้เลย

แม่งเม้าท์ว่ามึงปล่อยให้แฟนมีกิ๊ก

จำได้ว่าเขาหัวเราะแทบตายหลังจากที่ได้ยินเรื่องแบบนี้เป็นครั้งที่สองจากอูจิน

 

เจ๊เดินออกห้องเพื่อนมา เจอน้องแดนกำลังเข้าห้องฝั่งตรงข้ามกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้

เจ๊จำไม่ผิดหรอกนะ น้องแดนจริงๆ

ครั้งที่สามกับการที่เขาเริ่มจะขำไม่ออกแล้ว

 

ถ้ามึงเป็นแฟนกันกูจะเดินไปต่อยให้เลยนะ

ครั้งที่สี่เป็นยองมินที่ไม่ค่อยจะยุ่งเรื่องชาวบ้านเท่าไหร่ แต่ถึงกับส่งไลน์มาพร้อมกับรูปภาพไอ้หมาแดเนียลกับผู้หญิงหน้าลูกครึ่งในผับ อีกรูปก็หน้าผับ ส่วนอีกรูปก็ขึ้นรถไปด้วยกัน

ผู้หญิงที่เขามารู้ทีหลังว่าคือโซมีน่ะ

 

มึงโอเคหรอวะ มันไปคุยกับผู้หญิงคนอื่นด้วยนะ’

กูไม่อยากจะเซ้าซี้มึงมากหรอกนะอง โตแล้ว ทำเป็นไม่รู้อะไรไปเถอะ’

สุดท้ายมึงนั่นแหละจะแย่’

ครั้งแล้วครั้งเล่า จนยองมินที่พอจะรู้เรื่องทนไม่ไหว พอเหมาะพอดีเพราะมันพูดก่อนวันที่เขาจะโดนจีโฮอะไรนั่นมาหาเรื่องแค่ไม่กี่วัน คำถามปนคำเตือนของยองมินก็เลยเป็นส่วนนึงที่ทำให้เขาเจ็บใจจนแทบจะระเบิดออกมา

เป็นส่วนนึงที่ทำให้รู้ว่าสุดท้ายแล้วเขาก็แย่จริงๆ

 

กูจะให้โอกาสมึงก็ได้

 

ไม่ว่าจะกลัวแค่ไหนสุดท้ายแล้วเขาก็ต้องทำในสิ่งที่ตัวเองกลัว

 

แต่..

“…”

แค่ในฐานะพี่น้องเท่านั้นแหละ

 

 

 

 

 

นานกี่อึดใจแล้วไม่รู้ที่แดเนียลยังคงนิ่ง

หลังได้ยินคำตอบจากเจ้าของมือบางที่เขากำลังกุมอยู่ รู้สึกเหมือนสมองชาวาบไปหมด ลึกๆ แล้วก็ประมวลผลกับประโยคที่ซองอูตอบมาได้ในเวลาแค่นิดเดียว แต่แค่ไม่ยอมรับมัน

ไม่อยากจะยอมรับว่ามันไม่มีโอกาสแบบที่เขาอยากได้อีกแล้ว

ตอนเที่ยงก็กินยาด้วยแล้วกัน เดี๋ยวโทรให้มินฮยอนเข้ามาดูนะ” ซองอูเงยหน้าขึ้นมาหลังจากที่ก้มอยู่นาน เขากระชับมือที่จับอยู่แน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าดวงตาและจมูกของอีกคนแดงก่ำ

ถ้าเสียสติพอจะต่อยตัวเองได้เขาคงต่อยเป็นสิบครั้ง เผื่อจะรู้สึกเจ็บได้มากเท่าครึ่งของซองอู แค่นี้แดเนียลยังช้ำใจแทบบ้าตอนเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ ทั้งเมื่อวานและตอนนี้ยิ่งทำให้เขาช้ำขึ้นไปอีก ก็แน่นอนแล้วว่าต้นเหตุของน้ำตานั่นคือเขามันน่าปวดใจไม่ใช่หรอ

คนที่ไม่ควรทำให้ร้องไห้เลยน่ะ ซองอูที่ไม่ค่อยจะร้องไห้ ซองอูที่ตอนยิ้มน่ารักกว่าตอนร้องเป็นไหนๆ ต้องมาร้องเพราะไอ้คนแบบเขา

ไม่เอา” แดเนียลพึมพำอย่างเอาแต่ใจ ทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์ทำอะไรแบบนั้นแล้ว

กูกับมึงไปกันไม่รอดหรอก…”

ผมจะเลิกนิสัยนี้จริงๆ พี่อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม” น้ำเสียงจริงจังของอีกฝ่ายทำให้แดเนียลขัดประโยคนั้นเสียงแข็ง เขาไม่พร้อมฟังคำปฏิเสธ เขาไม่อยากฟังเหตุผล ไม่อยากได้ยินเลย

ถ้าหากซองอูกำลังจะย้ำว่าเราต้องจบกัน

คังแดเนียลก็แค่คนเห็นแก่ตัว

ขอร้อง”

“…”

พี่อยากให้ผมทำยังไงให้เราเหมือน…”

 

ขอร้องเหมือนกัน

พอเถอะ

กูขอร้อง ให้มันจบแค่คำว่าพี่น้องเถอะนะ

 

 

 

 

 

แล้วมันก็จบแค่คำว่าพี่น้องอย่างที่ซองอูว่าจริงๆ

แดเนียลไม่เคยปฏิเสธสิ่งที่ซองอูขอได้หรอก ล่าสุดขนาดไม่ได้ขอ แค่ซองอูบอกว่าอยากได้รถใหม่เขายังแทบจะไปขอกู้แม่แล้วซื้อให้เลย ถ้าไม่ติดว่าโดนพี่ซองอูด่าเป็นชุดมาก่อนอะนะ .. แล้วกับไอ้เรื่องนี้ ทำไมเขาจะให้ซองอูไม่ได้ล่ะ

ก็แค่ไม่ต้องมาเจ็บปวดเพราะคนอย่างเขา

ยังไงไอ้เลวแดเนียลมันก็เป็นแค่ไอ้เลวแดเนียล อยากจะดันทุรังต่อทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องมารู้สึกแย่ขนาดไหน ถึงเขาจะมั่นใจว่าเขาไม่ทำอีกแน่ แต่พี่ซองอูไม่ได้มามั่นใจในตัวเขาด้วยซะหน่อย

เพราะงั้น หลังจากที่ซองอูขอร้องทั้งน้ำตา สิ่งที่ทำได้ก็แค่ขอโทษอยู่อย่างนั้น พูดในสิ่งที่ซองอูเกลียดแล้วก็ปล่อยให้เดินออกไป

จากนั้นก็ย้ำคิดกับตัวเองว่าควรจะเห็นแก่ตัวต่อไปดีไหม เขาควรจะหน้าด้านต่อไปหรือจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ซองอูต้องการ ในระหว่างที่คิดก็วิ่งตามอีกฝ่ายออกไปโดยไม่ดูสังขารตัวเองด้วย

สุดท้ายแดเนียลก็ล้มเลิกความคิดที่โคตรเห็นแก่ตัว แล้วกลับมานั่งหอบในห้องตามประสาคนแพ้ แพ้เพราะสิ่งที่ตัวเองทำทั้งนั้นล่ะ

เขาไม่โทษใคร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #3260 noonafy (@noonafy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 02:30
    แทนที่จะเอาแต่ขอโทษปรับปรุงตัวดีกว่ามะ ตอนซองอูพูดว่าหลังจากกูไปส่งแล้ว-ออกไปกับใครต่อ -บอกว่านอนแล้ว-นอนกับใครนี่แบบโคตรเจ็บ ทำอะไรคือไม่คิดถึงอีกคนเลย ใครมันจะไปอยากเห็นคนที่ตัวเองชอบมีคนอื่นวะ
    #3260
    0
  2. #3218 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 18:46
    จุกแทน สงสารทั้งคู่ แต่แดนก็ไม่ควรทำแบบนั้นแต่แรก ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันผิด ฮ้องไห้แล้วㅠㅠ
    #3218
    0
  3. #3020 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 23:27
    โอ้ยยย สงสารเลยอ่ะ ฮือออ สงสารแดน
    #3020
    0
  4. #2690 rxwknyg (@mamiimndz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 08:23
    โฮ้ยยยสงสารทั้งคู่;_______;
    #2690
    0
  5. #2668 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 08:26
    งื้อออให้โอกาสแดนนะองงงงงื้อออออ;------;
    #2668
    0
  6. #2541 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:16
    สงสารทั้งคู่ แต่ก่อนหน้านี้แดนก็ทำไม่ถูกไง ถ้าคราวหน้ามีแบบนี้อีกขอให้พี่ซองอูเมินไปเลย
    #2541
    0
  7. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 22:20
    -หมาเอ๊ยยยยย
    #2509
    0
  8. #2307 Malisica (@taengnaoca) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 09:37
    สงสารคนป่าวย
    #2307
    0
  9. #2173 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 14:17
    ถึงจะสงสารแต่แดนก็ควรได้รับบทเรียนจริงๆ นี่พีคมากที่องรู้ทุกอย่าง แต่แค่ไม่พูดเพราะยังไม่ได้เป็นไรกัน
    #2173
    0
  10. #2074 Ge'Min (@eyesuchanuch) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 00:57
    เห็นใจทั้งสองคน พี่องก็เจ็บ แดเนียลก็ทำผิดแบบไม่น่าให้อภัย จะร้อง ;___;
    #2074
    0
  11. #2043 butter ★ (@twentynoey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:45
    พีคต้องที่รู้หมดทุกอย่างมานานแล้ว โอยยยยยยย ใจบางไปหมดเลย TT
    #2043
    0
  12. #1799 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 14:03
    โอ๊ยยยยย สงสารนะ แต่แบบบ ใจฉันนนนน รักกันนะ แต่ก็กลัวแดนจะทำตัวแบบนั้นอีกอะ แต่หมาทำตัวน่าสงสารมากๆ อะ :((((
    #1799
    0
  13. #1517 doraaung (@doraaung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 21:09
    สงทั้งสองคนเลยอ่ะ คือเข้าใจอง แต่ก็อยากให้แดนได้โอกาสด้วย อ๊ากกก

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาๆๆ
    #1517
    0
  14. #1141 emptyq_ (@emptyq_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 12:35
    วันไนท์จะกลายเป็นเอเวอร์รี่ไนท์แล้ว ฮือออออ หมอนนุเปียกเลย เส้า
    #1141
    0
  15. #1016 janine9501 (@yanisachomchalao) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 18:48
    แงงง ขอถามได้มั้ย มันคือเพลงอะไรคะ??
    #1016
    0
  16. #859 2hah_aom98 (@2hah_aom98) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 11:00
    สมควรนะไอลูกหมา
    #859
    0
  17. #853 craziioun (@craziioun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 10:27
    ร้องไห้ตามแล้ว ฮือออออออออออออออออออ
    #853
    0
  18. #800 Askhole. (@14111996) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 00:33
    อย่าหาว่าเราเวอร์เลยนะ น้ำตาซึมไปกับแดนอะ โอ๊ยยยย มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ป่ะ แบบทั้งๆที่นางเป็นคนผิดอะ แต่ทำไมเราสงสารอะ ฮือออ
    #800
    0
  19. #549 mmymm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 10:38
    ลูกหมามากอ่า อ้อนหนักมาก แมวต้องใจอ่อนแล้วนะ น่าสงสารอ่า นึกภาพออกเลย
    #549
    0
  20. #498 hnoey♡ (@noeiloveexo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 11:40
    ฮืออออออ จะว่าคุณองยอมว่ายไปก็ใช่นะคะ เเต่ก็เข้าใจอ่ะ เวลาเราชอบใครมากๆเคัาจะทำไม่ดีมากขนาดไหน เราก็พร้อมอภัยอยู่แล้ว ฮืออออ
    #498
    0
  21. #490 cxdj (@kimdcx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 10:23
    แงงงงตอนคุณแดนเอามือยัยพี่ไปซบไปจูบแล้วร้องไห้นี่ใจบางจังเลย น้ำตาคุณแดนอะ T_T รีบๆดีกันนะพวกคุณ ใจอ่อนกับคุณแดนแล้ว สงสาร
    #490
    0
  22. #456 maya93 (@pamlovely) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 16:57
    ดีกันนะ หน่วงอะ
    #456
    0
  23. #447 neoyaneo (@neoyaneo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 15:19
    โอ้ยย ร้องไห้เลยจ้า มันบีบหัวใจมากอ่ะ ชาบูไรท์เลย คือร้องไห้จริงจังฮรืออออ
    #447
    0
  24. #438 Oum Sirilak (@oum-ka143) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 20:36
    ร้องไห้ทั้งตอนเลยทำไงดี ฮึก จะบ้า คือใจนึงก็อยากให้คุณอ๋งโกรธไปนานๆ แต่เห็นนอนร้องไห้กอดมือพี่เค้าแล้วสงสารอ่ะ แต่นะ ทำตัวเองอ่ะ คือคนพี่มันให้อภัยแน่ๆ แต่อย่าให้มีอีกนะเห้ย ถ้ามีอีก ตอนนั้นฉันจะซื้อตัวไรท์แต่งให้แกเป็นเอดส์ นังหมา55555
    #438
    0
  25. #437 ray (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 18:44
    ประโยคสุดท้ายคืออยากร้องไห้มาก ฮือออออออออ โคตรเข้าใจความรู้สึกแดนเลยค่ะ แต่บอกก่อนว่าที่แดนทำอ่ะ มันผิดเต็มๆ แค่แบบเออ น้องมันสำนึกผิดแล้วแหละ ไม่งั้นมันคงไม่เสียใจขนาดนี้หรอก ก็หวังว่าองจะลองให้โอกาสน้องได้แก้ตัวซักครั้งนะ ถ้ามันยังมีอีก ก็ฆ่าทิ้งไปเลยค่ะ 55555555555
    #437
    0