(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 29 : 5 steps to be a Doctor's Boyfriend (2/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,956
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    13 มี.ค. 61

Naughty Hands - SISTAR







( How to be a Doctor's Boyfriend : 5 steps )
by realdefdanik & the gangs
Kang Daniel x Ong Seongwu










Step 4 :

‘ทีนี้ก็ต้องเสนอหน้าไปง้อเลย มัวแต่ป๊อดอยู่ทำไมตั้งส

องวัน เขาให้จูบแปลว่าเปิดใจแล้วโว้ย!’


 

ไลควานลินแทบจะตบหัวเขาที่อายุมากกว่าเกือบสิบปีเพราะว่าหลังจากไปส่งซองอู แดเนียลที่ทั้งเดี้ยงและหงอยก็เอาแต่คุมเด็ก กิน และนอน เหมือนกับยอมแพ้แล้ว

แต่ความจริงในสมองก็คิดแต่เรื่องของคุณหมอตลอด ก็แค่ .. คิดว่าซองอูคงไม่อยากเจอกันแล้ว

 

‘แล้วโค้ชก็ไปเชื่อไอ้ฮยอนบินเนาะ ตอนมันบอกให้สกินชิพมันได้บอกด้วยหรือเปล่าว่าตอนมันจับก้นพี่ยงกุกมันโดนต่อยไปกี่หมัด’

 

นั่นแหละ แต่เขาก็ไม่ได้จับก้นซองอูนี่

 

แค่ลูบๆสะโพกนิดเดียวเอง

 

เออ ก็ได้วะ

ก็ที่ซองอูไม่ต่อยเขาน่ะมันดีแค่ไหนแล้ว แต่ก็ยังมานั่งหงอย แทนที่จะไปง้อแบบที่ไอ้เด็กไทเปนั่นกล่อม (กล่อมหรือด่าเอาดีๆ)

 

ตอนนี้ขาก็ยังเจ็บ แต่ยอมขับรถใหญ่ออกมาหาที่โรง’บาล ยอมรับว่ากลัวไม่น้อยถ้าเกิดว่าไปเจอแล้วหมอด่าประจานเขาอะไรแบบนี้ ก็โทษมือไม้ที่แม่งไวซะ โว้ย คิดทีไรคังแดเนียลก็โคตรหงุดหงิดตัวเองเลย ไอ้ชิบเป๋ง

 

เรียวขายาวก้าวไปตามทางเข้าโรงพยาบาล ดวงตาเรียวรีจดจ้องอยู่ที่โทรศัพท์ กำลังส่งไปหาคนที่เขามาเพื่อเจอนั่นแหละ

 

‘ผมอยู่โรงพยาบาล ออกมาเจอกันได้ปะ’

 

นั่นแหละ

 

เดี๋ยว.. แค่ ออกมาเจอกันได้ปะ- มันห้วนไปว่ะ ถ้าจะง้อต้องพูดเพราะๆ ควานลินบอกมา

แต่เมื่อกี้เสือกกดส่งไปแล้วไง

 

‘ครับ’

 

ไม่ใช่ซองอูตอบนะ แดเนียลพิมพ์ส่งไปอีกต่างหาก ครับคำแรกเลยหรือเปล่า ซองอูจะขนลุกไหม แต่เขาจะพูดดีๆ ต่อไปนี้ .. หมายถึง จะพยายามพูดดีที่สุดเท่าที่ทำได้

 

 

ปั่ก!

 

“โอ๊ย! เชี่ยแม่ง อะไรวะ”

 

 

ไม่ทันขาดคำ แต่ไม่เกี่ยวกัน ไม่ได้พูดกับซองอู

 

แต่แม่ง..

 

แรงจากของแข็งๆที่ชนฝ่ามือหนา– แดเนียลหันไปมอง เห็นอุปกรณ์อะไรสักอย่างขนาดใหญ่ที่พยาบาลเข็นไปอย่างเร่งรีบ คิดว่าสิ่งนั้นแหละที่ทำให้โทรศัพท์ของเขาตกอยู่ที่พื้น และเพราะโทรศัพท์ตกเขาถึงได้สบถเสียงดัง แต่นาทีต่อมา..

 

 

“โอ้ย! แม่ง อะไรชนวะ”

 

 

ก็เพิ่งรู้ว่าที่ตัวเองร้องโอ๊ย นั่นเพราะ ..

 

 

เจ็บมือชิบหายเลยสัส

 

 

..

 

 

แดเนียลมองพยาบาลปากแดงด้วยหางตา คิ้วขมวด ใบหน้าฉายแววไม่พอใจเป็นอย่างมาก และพยาลบาลสาวก็มีสีหน้าไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่นักหรอก ไม่ได้เห็นชัดๆก็รู้ และคงเป็นเพราะที่เขางอแงก่อนหน้านี้

 

 

‘ผมไม่ให้คุณใส่! ผมต้องการหมอซองอู’

 

 

ใช่ ใส่– ใส่อีกแล้ว

ต้องใส่เฝือกอ่อนที่มืออีกแล้ว ดูเหมือนแค่ขาเดี้ยงพระเจ้าจะยังไม่สะใจพอ

 

 

“ไหน คนไหนอยากให้หมอใส่เฝือกให้ครับ”

 

 

เขารู้สึกผิดที่แซะพระเจ้าเมื่อครู่ ตอนนี้พระเจ้ากำลังช่วย ไม่ใช่เพราะน้ำเสียงใจดีที่ทำลายความมาคุระหว่างแดเนียลและคุณพยาบาล แต่เพราะเสียงนั้นเป็นเสียงของคนที่อยากเจอ

 

องซองอู

 

คุณหมอในชุดกาวน์สีขาวสะอาด ริมฝีปากงุ้ยยิ้มแฉ่งจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ แดเนียลใจกระตุกได้เพียงครู่เดียว ก่อนนางพยาบาลเขยิบไปยืนด้านหลัง รอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆจาง เจ็บแต่ก็คิดว่าใช่ หุบยิ้มเพราะเห็นหน้าเขาแหงๆ

 

ใบ้แดกเลยทีเดียว ทั้งแดเนียลและซองอูน่ะ

 

สุดท้ายเพราะคำว่าคนเจ็บ ทำให้ซองอูมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างเตียง อีกฝ่ายไม่ได้มองหน้าเขา ดวงตาจ้องมองที่มือ จนกระทั่งผู้ช่วยเข็นพวกอุปกรณ์เข้ามา ซองอูเงยหน้าขึ้น เราสบตา แดเนียลเผลอยกยิ้ม

 

และหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อซองอูละสายตาออกไป .. หลังจากมองกันไม่ถึงสิบวิ

 

“เป็นเฝือกอ่อนสวมนิ้วนะครับ– ใส่ดามไว้ก่อน ขออนุญาตนะ..”

 

มือบางที่หาดูของจากรถเข็นย้ายมาจับที่มือของแดเนียล ยกเบาๆ .. และเหมือนเคย พูดโดยที่ไม่มองหน้า

 

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ มันห่างเหินนะครับคุณ”

 

“ก็ปกติ..” ครู่เดียว– อีกแล้ว แค่ครู่เดียวที่ดวงตาประสานกัน “ก็ปกตินี่ครับ”

 

“ไม่ล่ะ ผมรู้ว่าคุณกำลังโกรธอยู่ ใช่มั้ย?” แดเนียลปล่อยให้ซองอูมองมือ แต่ดวงตาของเขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของอีกฝ่าย ปลายจมูกรั้น ริมฝีปากบาง สมองของเขาประมวลผล และคำพูดของควานลินก็แวบเข้ามา “ใช่มั้ยครับ?”

 

ง้อ พูดเพราะๆ

 

“อะ.. อะไร”

 

“ผมรู้ว่าโกรธ แต่ที่ผมมานี่–”

 

“ใช่.. ใช่ผมโกรธ แล้วคุณก็ยังจะมาที่นี่ทั้งๆที่รู้ว่าผมโกรธน่ะหรอ” หลังจากหายไปหน้าไปตั้งสองวันแล้วจะโผล่มาทำไมอีก ไม่หายๆไปเลยล่ะ

 

คุณหมอหันหน้ามามองกันแล้ว ด้วยคำพูดเมื่อครู่หรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ ที่ทำให้ริมฝีปากบางเบะลงอย่างนั้น แดเนียลยิ่งไม่ค่อยมีภูมิต้านทานกับอะไรแบบนี้ แต่– จากเรื่องก่อนหน้าช่วยให้เขายั้งมือตัวเองไว้ได้ .. มือที่อยากเข้าไปบีบปากเล็กๆนั่นแทบบ้าน่ะ

 

“ก็ใช่ ผมยอมรับ มาทั้งๆที่รู้ว่าโกรธนี่แหละ แต่ก็ดีกว่าเงียบหายไป-”

 

“คุณหายไปแล้ว สองวันที่ผ่านมา” อีกฝ่ายว่าเสียงแข็ง

 

และแม้จะไม่มีคำพูดต่อมา แต่ดวงตาที่หรี่ลง คิ้วที่ขมวดมุ่นของซองอูทำให้เขาหลุดยิ้มอย่างห้ามไม่ได้ระหว่างที่มองใบหน้าขึงขัง เหมือนกับมีคำว่า ‘ไอ้คนนิสัยไม่ดี!’ เปล่งออกมาจากริมฝีปากบาง

 

แดเนียลแอบไม่อยากง้อต่อแล้ว ถ้าซองอูจะโกรธแล้วน่ารักขนาดนี้

 

ล้อเล่น

 

“ก็..” และสมองช้าๆของเขาต้องประมวลผมอีกครั้ง จะบอกยังไงให้คำพูดมันดูดีล่ะวะ

 

ประโยคดิบๆคือไม่กล้ามาเพราะกลัวซองอูยังโกรธอยู่ กลัวโดนด่า กลัวโดนตบ กลัวมาแล้วยิ่งแย่ ที่สำคัญคือกลัวโดนเกลียดไง

 

“เหอะ งั้นต่อไปนี้ก็-”

 

“ฟังผมหน่อยได้มั้ย”

 

“...”

 

“..ครับ” ซองอูชะงักเพราะข้อมือเล็กถูกจับโดยมือข้างที่ยังปกติ และน้ำเสียงทุ้มแกมขอร้องของแดเนียลก็พูดต่อ “ฟังผมหน่อยนะ คืออย่างงี้”

 

“อ.. อืม ฟังอยู่” แต่ปล่อยก่อน คำหลังซองอูไม่ได้พูดออกไป แม้ข้อมือจะพยายามขืนออกแต่ก็ถูกกำไว้แน่น

แดเนียลยอมปล่อย

 

“ที่ไม่โผล่หน้ามาเลยเพราะว่ากลัวคุณจะโกรธอยู่ กลัวคุณไม่โอเคถ้าจะเจอหน้า ถ้ามาแล้วซองอูด่าผมก็คงท้อ แล้วยิ่งถ้าเข้ามาหาและโดนเกลียด อันนี้โคตรกลัว กลัวที่สุดเลย” เขาตอบไปอย่างนั้น เร็วและรัวจนเกือบหายใจไม่ทัน

 

แล้วก็รู้สึกว่าพลาด.. แม่งต่างจากประโยคดิบตรงไหนวะ นี่เรียบเรียงแล้วจริงดิ หนึ่งนาทีคงไม่พอให้คนอย่างคังแดเนียลคิดคำพูดดีๆขึ้นมาแน่ๆ

 

“ขอโทษ อย่างที่บอกไปวันนั้น คือก็คิดจริงๆ เสื้อซองอูเปียก ผิวขาว แล้วตอนที่จูบ.. ข้ามตรงนี้นะ ก็นั่นแหละ ผมไม่มีอะไรแก้ตัว ฝนมันตกอะ บรรยากาศมันเป็นใจจริงๆ แต่ไม่ได้คิดว่าซองอูจะง่ายๆ– หมายถึง.. เข้าใจที่จะสื่อหรือเปล่า”

 

พูดโดยที่ไม่ได้เรียบเรียง เละเทะขนาดนี้เลยหรอ ซองอูจะงงไหมวะ

 

คำถามในใจของเขาถูกตอบโดยการกระทำเมื่อใบหน้าเล็กพยักลง แดเนียลเม้มปาก พยายามเรียบเรียงคำพูดในหัวแม้ในตอนนี้จะรู้สึกวุ่นวายไปหมด

 

“ขอโทษครับ เรื่องที่หายไปตั้งสองวันนั่นด้วย”

 

“...”

 

“ขนาดหายไปทำใจตั้งสองวันมาแล้ว ซองอูยังไม่ยอมมองตา ถ้ามาตั้งแต่วันแรกแล้วโดนแบบนี้ โคตรเจ็บเลยนะ”

 

“ก็.. ก็อยากทำแบบนั้นเองทำไมล่ะ”

 

“ขอโทษจริงๆครับ จะไม่แตะเลยต่อไปนี้” เห้ย ไม่ได้ดิ “ไม่ๆ หมายถึงจะไม่แตะจนกว่าจะได้รับอนุญาต”

 

แดเนียลรีบพูดแทรกขึ้นมา จ้องไปที่ใบหน้าอีกฝ่าย ซองอูเม้มปากจนเห็นหนวดแมวข้างๆ ดวงตาสีเข้มเลื่อนมาทางเขา ก่อนจะเสมองไปทางอื่นเมื่อเห็นว่าเขากำลังมองอยู่

 

“ตอนนี้..”

 

“หือ?” เขาเลิกคิ้วเมื่อได้ยินเสียงนุ่มๆจากคุณหมอ แต่เสียงนุ่มๆก็เงียบไป ไม่พูดอะไรต่อจากนั้นเลย แดเนียลเก็บความสงสัยไว้และพูดประโยคถัดมาที่– เรียบเรียงแล้ว “เพราะสองวันที่แล้วกลัว วันนี้ก็ยังกลัวอยู่แต่ก็อยากมาง้อมากกว่า ถ้าปล่อยไปแล้วยิ่งแย่ ซองอูดูเหมือนจะโกรธที่หายไปสองวันด้วย ใช่มั้ยล่ะ”

 

“...” พยักหน้าน้อยๆอีกแล้ว

 

“ถ้ายังไม่อยากดีก็ไม่เป็นไร แต่ว่าของ้อต่อนะ แล้วจะขอไปทำใจหน่อย ใจหวิวจริงๆเพราะซองอูไม่ยอมมองหน้ากันเนี่ย โกรธมากเลยใช่มั้-”

 

“ตอนนี้..” อีกแล้ว คำพูดเดิม แต่เสียงแข็งขึ้นมา

 

แดเนียลช้อนตาขึ้นด้วยความสงสัยและเป็นจังหวะเดียวกับที่ซองอูเลื่อนสายตามาสบกับเขา



“ตอนนี้ก็มองแล้วไง”

 

“...”

 

“สบตาแล้วด้วย”

 

“...”

 

“จะง้อก็ง้อให้หายโกรธละกัน”

 

 

จบประโยคก็ยิ้มจนตาปิด ไม่ใช่แค่คนฟังนะ.. คนที่พูดก็ด้วย

 

 

รอยยิ้มจากริมฝีปากบาง

 

และเขี้ยวเล็กๆที่โผล่ออกมาของซองอูแม่งก็ ..

 

อยากจูบซะเดี๋ยวนี้เลย

  

 

 

 

 

..


 

 


 

Step 5 :

‘คำพูดดีๆ ทุกอย่างที่ตั้งใจไว้มันก็ต้องได้ผลสักวันแหละ ท่องไว้ ด้านได้ .. อายอดโว้ย!’


 

ใจดี ยิ้มหวาน รักเด็ก

 

น่ารัก

 

ดวงตาของเขาแวววาวเหมือนลูกกวาง เขี้ยวก็เห็นชัดซะ เวลายิ้มแต่ละทีเหมือนเขี้ยวเล็กๆนั่นมาครูดหัวใจของแดเนียลเลย ตอนนี้สั่นไหวแบบโคตรรุนแรง เสียวสัส–

เดี๋ยวๆ อันนี้ไม่ใช่

 

แต่ว่าโคตรพ่อมโคตรแม่มน่ารัก

 

“ความจริงแล้วไม่ได้ตั้งใจมากวนแดนหรอกนะ แต่แผลยังไม่หาย กลัวว่าแดนจะดื้อลงน้ำอ่ะ”

 

ใคร ใครบอกว่าซองอูกวนหรอ จะเอาขี้ไปปาบ้านมัน

 

แดเนียลไหวไหล่หลังจากพยายามกลั้นยิ้มเพราะคำพูดของซองอูเมื่อกี้– และตลกตัวเองที่พูดไม่ออกหลังจากเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าเล็กด้วย

 

“ไม่ได้กวนหรอก ความจริงจะมานั่งเล่นทั้งวันก็ยังได้ ให้อารมณ์เหมือนแฟนมาเฝ้า-”

 

“ตลกละ”

 

“ไม่ได้ขำนี่” เขาตอบหน้าตาเฉย

 

ไม่สนว่าจะโดนค้อน แดเนียลหันไปมองเด็กที่กำลังวอร์มร่างกายอยู่รอบสระ แม้จะได้รับสายตาล้อเลียนและเสียงแซวทุกครั้งที่พวกเด็กบ้านั่นวิ่งผ่านก็เถอะ จะถือว่าไม่เห็นและไม่ได้ยินก็แล้วกัน ปล่อยเด็กมันเห่าไป

 

“ถ้าวิ่งผ่านแล้วกวนส้นตีนอีกนะ วันนี้เลิกซ้อมสี่โมง”

 

เอ้อ ไม่ได้สนใจหรอกว่าพวกมันจะเห่า ไม่ได้สนเลยจริงๆนะ

 

หลังจากบอกนักกีฬาที่วิ่งล่อนจ้อนเปลือยท่อนบนจบ แม้ในใจพวกมันอาจจะแช่งพ่อเขาอยู่ แต่โค้ชหนุ่มก็ได้ยินแค่เสียงร้องโอดโอยและเสียงบ่นงึมงำเบาๆเท่านั้น

 

จากนั้นเขาก็หันมาสนใจคนที่ใช้เวลาในวันหยุดครั้งเดียวของสัปดาห์มาเฝ้าเขาเพราะกลัวลงน้ำ ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่นั่งกดโทรศัพท์ด้วยใบหน้ายุ่งเหยิง

ไม่สิ .. ต้องบอกว่า ‘ทำเป็น’ กดโทรศัพท์ด้วยสีหน้ายุ่งเหยิงต่างหาก

 

“ซองอู ร้อนหรอ หน้าแดงหมดเลยอะ”

 

เพราะอีกฝ่ายก้มหน้าอยู่เลยไม่เห็นว่ามุมปากของแดเนียลยกขึ้นสูงขนาดไหนหลังจากพูดประโยคล้อเลียนจบ ก็ล้อเลียนเพราะซองอูทำเป็นสนใจโทรศัพท์ แต่ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูนั่นซ่อนไม่มิดเอาซะเลย ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะสาเหตุเดียวกับที่เขาด่าไอ้เด็กกวนประสาทที่วอร์มอัพอยู่นั่นแหละ

 

คุณหมอโดนแซว เขินจนหน้าแดงแปร๊ด ยิ่งกว่าตอนโดนจูบอีกมั้ง

ก็ไอ้พวกนั้น .. ไม่รู้จะด่าหรือจะขอบคุณ วิ่งผ่านรอบที่หนึ่งก็ ‘โค้ช ใครอ่ะ น่ารักจุง’ แล้วแดเนียลก็ต้องตอบไปว่าห้ามมอง หวง ให้พวกเด็กแก่แดดมันหลาบจำ

 

วิ่งผ่านรอบที่สองก็ ‘โค้ช แฟนอ๋อ’ แล้วเขาจะตอบอะไรได้ นอกจากปฏิเสธ

 

ปฏิเสธแบบ ..

 

 

‘ไม่ๆ ตอนนี้ยังไม่แฟน แต่อนาคตอ่ะแฟนแน่ๆ’

 

 

ไม่รู้เพราะคำถามหรือคำตอบที่ทำซองอูเขินแบบนี้ แต่คังแดเนียลขอเข้าข้างตัวเองว่าเพราะคำตอบของเขาก็แล้วกัน

 

แดเนียลเอาเฝือกที่เท้าออกแล้ว ก็เลยสะดวกที่จะวิ่งไปสั่งเด็กให้ซ้อมกันเองแล้วรีบกลับมาจ้องหน้าคนเขินต่อ ก่อนหน้าซองอูจะหายแดง ขอเก็บเกี่ยวซะหน่อย–

 

ว่าแล้วก็..

 

แชะ!

 

“.. ถ่ายหรอ”

 

“ถ่ายไม่ได้หรอ”

 

“...” อีกฝ่ายนิ่งไปเมื่อได้ยินเสียงเง้างอดของเขา พอได้ทีเจ้าของเสียงเมื่อครู่จึงก้มลงประสานสายตากับคนที่เอาแต่หลบ

 

“นี่ ไอ้..” ซองอูขึ้นเสียง หน้าแดงก่ำไม่ใช่แค่เพราะเขินอย่างเดียวแล้ว โกรธด้วยแน่ๆ แดเนียลมั่นใจ “ลบเดี๋ยวนี้เลย น่าเกลียด”

 

“อะไร มั่วว่ะ น่ารักจะตาย” เขาชูโทรศัพท์ที่ฉายรูปของซองอูไว้ให้ห่างจากมือที่พยายามแย่ง

 

“ลบเลย!”

 

“ไม่ลบ จะตั้งล็อคสกรีนเลยด้วย”

 

“ไอ้.. งั้นก็เอามา จะลบเอง แดเนียล! ถ้าหยิบได้นะจะลบให้หมดทุกรูปเลย”

 

ดูหน้างอแงนั่นดิ..

 

แชะ!

 

“ซองอูน่ารัก-- โอ้ย เตะมาได้ เจ็บนะครับ” งอแงเง้างอดอีกครั้ง แต่ได้รับเพียงแค่ดวงตาเขียวปั้ดตอบกลับมา คุณหมอล้มเลิกความพยายามที่จะแย่งโทรศัพท์แล้ว มือบางๆนั่นลดลงมาที่ข้างลำตัว

 

แดเนียลไม่ลังเลเลยที่จะคว้ามาจับ..

 

“จับทำไม”

 

“มือมันว่าง”

 

“..อืม”

 

“...” รอยยิ้มผุดขึ้นมา– ไม่สิ รอยยิ้มแทบไม่ได้เลือนหายไปจากใบหน้าเขาเลยต่างหาก

 

เจ้าของมือหนากว่าค่อยๆไล้ปลายนิ้วโป้งกับหลังมือที่ตัวเองกุมเอาไว้ ดวงตาเรียวรีเสมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของซองอูเพื่อดูปฏิกิริยา

 

มองผ่านๆแล้วดูเหมือนเรียบนิ่ง แต่กับคนที่เฝ้าสังเกตใบหน้าเล็กๆนี้มานานเป็นเดือนแบบเขา.. รู้ รู้ดีเลยล่ะว่าองซองอูกำลังรู้สึกดี เอาแบบไม่เข้าข้างตัวเองนะ– ก็ อาจจะเข้าข้างนิดนึง แต่หนวดแมวที่ขึ้นข้างริมฝีปากที่กำลังขบกันแน่นแบบนั้น ไม่ได้เรียกว่ากลั้นยิ้มอยู่หรือไง

 

ไม่ว่าคังแดเนียลจะเข้าข้างตัวเองอยู่หรือยังไงก็ตาม

 

ก็นะ

 

ถ้าเขามั่นใจในระดับนึงว่าซองอูกำลังรู้สึกดี แล้วตอนนี้คังแดเนียลก็กำลังมีความสุข มันก็..

 

 

“ซองอู”

 

“หือ?”

 

 

สมควรแล้วไม่ใช่หรอ..

 

 

“วันนี้ ที่มาเฝ้า..เพราะเป็นห่วงหรอ .. ครับ” เป็นอีกครั้งที่ไม่ชอบความดิบความทื่อของตัวเอง ยิ่งในเวลาแบบนี้ แดเนียลเม้มปาก ซองอูเอียงใบหน้าเพื่อมองเขา “ถ้าซองอูบอกว่าเป็นห่วง จะดีใจมากๆ –จะว่ายังไงดี”

 

เจริญเถอะ

 

“อืม เป็นห่วง”

 

“...”

 

 

ใช่ ก็สมควรแล้ว

ที่เขาจะ..

 

 

“เนี่ย พอตอบแบบนี้ มันเหมือนได้เข้าไปใกล้ซองอูอีกก้าว ก้าวใหญ่ๆ ตั้งแต่ที่บอกว่าจะจีบ ขอโทษครับที่พูดอะไรดีๆไม่ค่อยเก่ง แต่.. ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ”

 

“ม-- ไม่เป็นไร คือ..”

 

“อยากให้มาเฝ้าทุกวันเลย”

 

“...”

 

“อยากเห็นหน้าซองอูทุกวัน อยากมองหน้าทุกวัน ชอบให้ซองอูเป็นห่วงด้วย”

 

คำพูดจบลงพร้อมๆกับที่เจ้าของประโยคถูกคู่สนทนาหลบตา แดเนียลกลั้นใจ ก่อนที่จะยื่นมือของตัวเองไปประคองใบหน้าเล็กๆนั่นให้หันมาเพื่อสบตากัน

เรียกว่าล็อคเอาไว้จะเหมาะกว่า

เขาเงียบ ซองอูเงียบ จ้องตากันเงียบๆ จนกระทั่งคำพูดถัดมาของคนที่เงียบอยู่นานอย่างซองอูผุดขึ้น

 

 

“กำลังจะขอคบหรือเปล่า”

 

 

ใช่ มันทำให้เงียบกว่าเดิม

 

แดเนียลไม่คิดปฏิเสธ พอๆกับที่ไม่รู้จะตอบรับยังไง ตอนนี้กำลังจ้องตากลับ จ้องตากับคนที่สายตาลอกแลกหลังจากถามคำถามนั้น

 

“คือ.. หมายถึงว่า ถ้าขอคบ..”

 

 

“ใช่ อยากคบ กำลังจะขอคบด้วย”

 

 

พูดขัดออกไปแบบนั้น เพราะกลัวว่าซองอูจะรีบบอกเขาว่าอย่าเพิ่ง ยังไม่พร้อม เร็วไป ไวไป เอาง่ายๆ.. กลัวถูกปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

 

ถามว่าคิดว่าไวไปไหม สำหรับเขา .. ไม่เลย แต่สำหรับซองอู แดเนียลไม่รู้ อาจจะไวไป อาจจะไม่พร้อม เขากำลังเร่งเร้าและทำนิสัยไม่ดีมาก รู้ แต่คนมันอยากคบนี่หว่า ไม่อยากทำอะไรแบบต้องอดกลั้นแล้ว

 

“ซองอูจะตอบตกลงหรือเปล่าล่ะ” กลั้นใจพูดออกไป สายตาที่สบกับดวงตาใสๆของอีกฝ่ายดูคาดคั้นเอาคำตอบ “ถ้าปฏิเสธก็จะไม่ยอมแพ้นะ เราตื๊อเก่ง จะตื๊อจนกว่าจะรำคาญเลยเอ้า”

 

“..ไม่เคยมีแฟนไม่ใช่หรอ” ซองอูถาม ค่อยๆลดตัวลงนั่งที่บันไดเตี้ยๆหน้าทางเข้าสระ มือเล็กไม่ได้ผละมือออก เหมือนกำลังดึงเขาให้ลงไปนั่งข้างๆอยู่กลายๆ “คังแดเนียล เหมือนไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีใช่มั้ยล่ะ”

 

“ใช่”

 

“แล้วทำไม.. ไม่ค่อยเรียนรู้กัน--”

 

“ถ้าจูบตอนนี้ จะโกรธมั้ย”

 

ถามขัด ไร้มารยาท ห่ามๆ คำพูดทื่อๆ กิริยาของเขาที่องซองอูดูจะไม่ชอบ ถ้าเป็นแต่ก่อนแดเนียลคงได้รับสายตาฉุนเฉียวกลับมาแล้ว

แต่ตอนนี้

ซองอูนิ่งค้างไปพักใหญ่ เบือนหน้าหนีเขาที่กำลังมองอยู่ ท่าทางแบบ– กำลังเขิน

 

ไม่ได้เข้าข้างตัวเองอย่างแน่นอน

 

เพราะมือที่จับปลายคางมุมป้านเข้ามาใกล้ ใบหน้าที่ขยับเข้าไปจนเกือบชิด สายตาที่มองจนทั่วใบหน้าเล็กของคนตรงข้ามทำให้เขาเห็นริ้วสีแดงที่แก้มนิ่มๆ นิ่มจริงๆ–

 

ฟอด!

 

เพราะกำลังหอมอยู่นี่ไง

 

“ไม่ได้จูบเพราะอยากจูบเฉยๆนะ จะบอกซองอูว่า ถ้าเรียนรู้กันตอนยังไม่เป็นแฟน..” แดเนียลผละใบหน้าออกมา เห็นซองอูหลับตาปี๋ ย่นคอลง น่าจะเพราะริมฝีปากของเขาที่จรดลงไปเมื่อครู่ โค้ชหนุ่มหุบยิ้มไม่ได้จนต้องหัวเราะออกมา ทั้งที่ประโยคก่อนหน้านี้ยังพูดไม่จบ

 

“ทำไมน่ารักแบบนี้วะ”

 

เหมือนกำลังเพ้อ อาจจะเพ้ออยู่จริงๆเพราะกล่องความคิดตอนนี้.. อยากจะจับใบหน้าอีกฝ่ายแล้วกดจูบที่แก้มนุ่มๆนั่นอีกหลายๆฟอด

 

“จะพูดอะไรก็พูดให้จบสิ” ปากสั่น หน้าแดง หูแดง เขินแล้วเก็บอาการไม่อยู่เลย

 

ถึงเวลาที่แดเนียลควรจริงจัง มือที่เคยจับหน้าเล็กๆลดลงไปโอบช่วงไหล่บาง ก่อนจะพูดประโยคที่เรียบเรียงมาดีแล้ว

 

“ก็ถ้าเรียนรู้กันตอนยังไม่เป็นแฟน เมื่อกี้ที่ทำ ซองอูจะโกรธ”

 

“..ไม่ใช่ซะหน่อย” พูดอ้อมแอ้ม เสียงเบาจนเขาต้องเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

 

“อะไรนะ”

 

“ไม่โกรธ”

 

ขอสักนาทีที่จะทำให้เขากลั้นยิ้มเอาไว้ได้หน่อย คงจะไม่มี เลยยิ้มอยู่อย่างนั้น ประคองใบหน้าเล็กเป็นครั้งที่สอง

 

กดริมฝีปากลงที่ข้างแก้มอีกครั้ง– ไม่แน่ใจว่าที่ร้อนจัดมันคือสัมผัสจากริมฝีปากเขา หรือแก้มของซองอูกันแน่ที่ร้อนจัดเพราะว่าถูกหอม แดเนียลผละใบหน้าออกเพียงเล็กน้อย เลื่อนไปจูบที่ปลายจมูก ผละออกไปจูบที่หน้าผาก ก่อนจะกดจูบที่หมู่ดาวอย่างอ้อยอิ่ง อย่างช้าๆ อย่างซ้ำๆ

 

“อื้อ”

 

เพราะจุดต่อไปคือริมฝีปากบาง มือของแดเนียลลูบไล้แผ่นหลังเล็กๆเหมือนเป็นระบบอัตโนมัติ สัมผัสกับความร้อนฉ่า อ่อนนุ่ม หวานฉ่ำ โดยเฉพาะตอนที่เรียวลิ้นสอดเข้าไป ตอนที่ลิ้นของซองอูเริ่มขยับเพื่อให้ริมฝีปากของเขาครอบครองแนบชิดยิ่งกว่าเดิม

 

นานเป็นนาทีก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง จับปลายคางนั้นไว้เพราะรู้ว่าจะต้องถูกหลบสายตาแน่นอน ซองอูเม้มปาก แต่มันไม่ซ่อนอาการบวมเจ่อและฉ่ำวาวจากการกระทำเมื่อครู่ด้วยเลย

 

“แล้วทำแบบนี้.. ทั้งที่ยังไม่คบ โกรธไหม?” เขาถาม อีกฝ่ายเหมือนกำลังนึกเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

 

“ไม่– ไม่โกรธหรอก”

 

“แน่ใจ?”

 

“ฮื่อ” ตาลอกแลกอีกแล้ว แถมยังเม้มปากไม่เลิกด้วย

 

“ไม่ได้พูดว่าไม่โกรธเพราะไม่อยากคบกันนะ”

 

“ไม่ใช่ซะหน่อย!” คุณหมอขึ้นเสียง ดวงตากลมๆหรี่ลงแล้วมองตรงมาที่เขา กำลังจ้องเขม็ง แบบนั้นเลย “จะคบไม่คบ ก็เป็นแดเนียลอยู่ดี..”

 

“แล้วทำไม--”

 

“เพราะเป็นแดเนียล ก็เลยจูบได้”

 

คุณหมอขี้เขินคนนั้นไม่ได้หายไปไหนหรอก เพราะพูดจบแล้วก็ก้มหน้างุด ส่วนคุณโค้ชอย่างเขาก็เหมือนติดสตั้น เขินกับคำพูดน่ารักนั่นจน .. ยิ้มไม่ออก ทำหน้าไม่ถูกมันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

“อย่าเพิ่งขัดนะ ฟังก่อนนะครับ”


คำพูดต่อไปนี้หวังว่าจะเป็นคำพูดที่ดูเป็นผู้เป็นคนมากที่สุดเท่าที่คนอย่างเขาจะพูดได้ แดเนียลใช้เวลานึกจนคนข้างๆพูดเร่ง

 

“ว่ามาสักที”

 

“ขอเรียบเรียง แปป”

 

 

“ถ้าซองอูโอเค.. หมายถึงกับเราสองคน ชอบใช่มั้ยที่เป็นอยู่ตอนนี้”

 

ซองอูพยักหน้า

 

“ถ้าจะกอด จะหอม จะจูบ ซองอูไม่โกรธแล้วใช่มั้ย”

 

“อื้ม ไม่โกรธ เพราะว่าคุยกันนานแล้ว

.

“แล้วก็ .. ชอบแดนมากๆแล้ว แล้วก็รู้ด้วย ว่าแดนชอบเรามากๆแล้ว”

 

ถ้ายกมือขึ้นมากุมใจแล้วมันยังคูลอยู่ ก็คงยกขึ้นมากุมไปแล้ว แต่ทำแล้วมันไม่คูล เลยหายใจเข้าออกแรงๆ รู้สึกหน้าร้อนกระทันหันเพราะคำว่าชอบของซองอู

 

“แต่ถ้าที่ทำไป มันไม่ใช่ตัวตนทั้งหมดล่ะ” แดเนียลถามพร้อมทั้งมองใบหน้าเล็กไปด้วย “ไม่ใช่ว่าไม่โอเคถ้าจะคุยกันต่อไปแบบนี้ แต่กลัวว่ามันจะทำให้เราสองคนรู้จักกันไม่ดีพอ ถ้าซองอูไม่พอใจ ไม่ชอบตรงไหนก็ไม่กล้าบอก เหมือนตอนที่เราไปหาซองอูเลท แล้วบอกตามตรงว่าไปรับโค้ชผู้หญิงที่เป็นเพื่อนกัน รู้นะครับตอนนั้น.. ว่าโกรธ”

 

“..เปล่า..”

 

“ไม่ต้องเถียงเลย” เอ็ดเสียงดุ ก่อนจะพูดต่อ “มีเรื่องที่ไม่กล้าบอกเหมือนกัน เราอยากแตะตัวซองอูมากกว่านี้อีก ตามจริงแล้ว”

 

“นิสัยไม่ดี” ปากว่า แต่ริมฝีปากกัดแน่นเพราะกลั้นยิ้ม

 

“จริงๆนะ ถ้าไม่คบเป็นแฟน มันทำให้เราไม่เห็นข้อเสียของกันและกัน พอคุยกันนานเกินไปแล้วมาคบ พอเห็นข้อที่ไม่ดี มันจะเหมือนอีกฝ่ายเปลี่ยนไปหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นกลัวว่าจะต้องเลิก เราอยาก.. คบกับซองอูนานๆ เพราะชอบซองอูมากเลยครับ”

 

“...”

 

“เออ ยอมรับว่าพูดอย่างนี้เพราะอยากคบ แต่ก็คิดแบบนั้นจริ--”

 

“..ก็ได้”

 

“...”

 

“เงียบทำไมเล่า”

 

อึ้งไง ดีใจ หรือแปลกใจ อะไรสักอย่างที่ทำให้เขามองอีกฝ่ายตาค้างแบบนี้ มือที่เคยร้อนจัดเย็นขึ้น พอรู้สึกแบบนั้นถึงได้กระพริบตาเพื่อเรียกสติ


ถ้าเกิดว่าไม่ได้เพี้ยน ถ้าเกิดว่าไม่ได้ฝันไป คำพูดที่เขาเคยเรียบเรียงอย่างยากลำบากมาตลอด เป็นผล.. แล้วใช่มั้ยล่ะ


เหมือนว่าซองอูจะ .. ตอบตกลง ใช่หรือเปล่า

 

“พูดจริงนะ”

 

“อืม”

 

“หมายถึงเรื่องเดียวกันใช่มั้ย แบบว่า.. คบกัน เป็นแฟนกัน?”

 

องซองอูพยักหน้าหงึกหงักแรงๆ ท่าทางแบบนี้เคยเรียกรอยยิ้มจากแดเนียลได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้เหมือนสติโค้ชหนุ่มจะหลุดลอยจริงๆ กึ่งยิ้มกึ่งเรียบเฉย เม้มปากบ้าง แลบลิ้นเลียริมฝีปากบ้าง ปรับสีหน้าไม่ถูกอย่างแท้จริง

 

คนเห็นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเหมือนกัน ก่อนที่ซองอูจะขบริมฝีปากตัวเองเพราะเห็นสีหน้าเหมือนไม่ค่อยมั่นใจแบบนั้นของคังแดเนียล


ใช้เวลาชั่งใจครู่เดียวและพูดออกมา

 

“ไม่ได้ตอบตกลงไปงั้นนะ แต่เพราะที่แดนพูดด้วย แล้ว.. เราสองคนก็..” ชอบกัน

 

“ไม่.. ไม่ได้คิดแบบนั้น”

 

“ถึงจะไม่ได้คิดก็อยากบอก เผื่อว่าแดนจะคิดว่าตอบตกลงไปเฉยๆ ไม่ใช่เลยนะ เพราะว่าคิดตามทุกคำพูดที่แดนบอกนั่นแหละ ก็เลย.. ยอมเป็นแฟนด้วย”

 

“..โอเค ถ้างั้น..”

 

“มืออะ หยุดเลย”

 

ซองอูมองตาขวางเพราะมือที่กำลังเลื้อยอยู่ช่วงเอว ไม่ทิ้งลาย พอได้ทีแล้วเอาใหญ่ แต่ถึงพูดห้ามไปแบบนั้นก็ไม่ทำให้แดเนียลหยุด – ยอมหยุดเลื้อย แต่ก็ยังกอดเอวบางเอาไว้แน่น

คุณหมออยากจะโกรธอยู่เหมือนกัน แต่ทำไม่ได้หรอก

 

ก็เพราะ.. ชอบ.. ไม่ได้ชอบที่จับ


แต่ชอบแดเนียล

 


“ขออีกรอบนะ”

 

“อะไร.. ไม่เอาจูบนะ”

 

“ไม่ใช่สิ”

 

ซองอูขมวดคิ้ว เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้แบบนี้ แถมมืออีกข้างก็เลื่อนมาโอบเอวจนแทบจะกอดกันอยู่แล้ว ไม่ใช่จูบงั้นหรอ

ถ้าไม่ติดว่าเป็นวันหยุดที่มีแค่เด็กในชมรม(ที่ตอนนี้ซ้อมอยู่ด้านในกันหมด) ถ้ามีคนผ่านมาเห็นคงมองว่าบัดสีแล้วถ่ายรูปประจานลงโซเชียลแล้วแหละ ก็ทั้งหอม ทั้งจูบ แล้วตอนนี้คังแดเนียลเจ้าของมือปลาหมึกๆยังจะ..

 

 

เป็นแฟนกันนะ

 

 

ยังจะ

กระซิบด้วยเสียงทุ้มแบบนี้ – แล้ว..

 

 

“อื้อ”

 

 

แล้วพอถามเสร็จก็เล่นจูบปิดปากกันแบบนี้อีก

 

 

..จะตอบตกลงได้ยังไงล่ะ!

 










___________________



ขอบคุณที่เองลูคุงหมอกับคุงโค้ชครับ ไว้เจอกันกับเรื่องใหม่เย็วๆนี้ <3

 

_

#ftmoonfic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #3249 mlinlin (@mlinlin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 21:30
    โอ้ยยยย น่ารักมากกกกๆๆ ชอบมากค่า

    จากโค้ชห่ามๆกลายเป็นคนอ่อนโยนได้ขนาดนี้เพรสะคุณหมอแท้ๆ
    #3249
    0
  2. #3232 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 18:02
    เขินนนนนนนนเด้อออ น่ารักจังล่ะคู่นี้ ฮื่อๆๆเขินๆๆ
    #3232
    0
  3. #3209 'Jannp (@pannatee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 15:30
    ฮือออออออออออออออออ มันแบ่บ หยยพยำวบหบมปารกตบไลล/ขนาาดสไบบห่ ฉันเขินนนนนนนนนนนนน
    #3209
    0
  4. #2971 kangdaniel101296 (@kangdaniel101296) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 23:02
    แง้ ทำไมน่ารัดงี้งะ เขินไๆๆๆๆๆ ฮืออออออ
    #2971
    0
  5. #2956 ww01w (@ww01w) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 03:35
    คุณหมอเค้าน่ารักนะคะ ชอบที่โค้ชไปง้อที่รพคุณหมอน่ารักไม่ไหวแล้ว ความโค้ชดูจะเป็นคนกวนตีนแต่ก็อ่อนลงเพราะหมอซองอู ฮืออน่ารักมากๆอ่านแล้วเขินนนน
    #2956
    0
  6. #2796 19981010 (@19981010) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:15
    เห้อ เขินนนนนนน แกรรรรรร หุบยิ้มไม่ด้ายย
    #2796
    0
  7. #2790 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 04:20
    ไม่ไหวแล้ววววว ฟินตัวจะแตก ทำไมเค้าจีบกันน่ารักขนาดนี้
    #2790
    0
  8. #2644 PunieFunnie (@mysupassara) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 20:49
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #2644
    0
  9. #2568 หมายิ้มของพี่ (@meeyoono) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 21:27
    อ่านแล้วเขิน เขิน เขิน มีแต่คำว่าเขินเต็มไปหมด
    นานๆทีจะคาแรคเตอร์แบบขี้เขินทั้งคู่ เองลู
    แต่เนียลก็ยังคงมีความปลาหมึกเนียนๆอยู่ 555
    #2568
    0
  10. #2567 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 21:28
    บอกได้คำเดียวว่าเขินนนนน จีบติดสักทีนะคุณโค้ช หมอน่ารักขนาดนี้ต้องหว่านล้อมเอามาเป็นแฟนให้ได้555555555
    #2567
    0
  11. #2555 killinya (@kafin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 18:42
    ตายไปเรยจ้าาาาาาา ปุ้งปุ้งปุ้งง ฮือออ
    #2555
    0
  12. วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 00:37
    โฮ้ยยยยยย เขินเด้ออออออ
    #2546
    0
  13. #2537 doraaung (@doraaung) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 10:37
    น่อววววว น่ารักเว้ยยยยย ทำไมคุณหมอน่ารักจังคะ โค้ชก็น่ารัก 5555 เขิงงงงง

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #2537
    0
  14. #2523 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 09:38
    กีสสสสสสสสสสสส คุณหมอน่ารักมากกกกกกำสไววดสเสเสเนหยไวดสสเสดนหยไยพสาดรกนหนไำฮืออออออออออออ คุณแดนห่ามๆตรงๆทื่อๆแต่ดีต่อใจมากเลยค่าาาา กีสสส ความมือไว ความถึงเนื้อถึงตัวแล้วคุณหมอก็ยอมด้วยจ้าาา น่าล๊ากกกก
    #2523
    0
  15. #2501 Demonseaa (@salid) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 01:42
    โอ๊ย ใจจะพัง ทำไมคุณหมอน่ารักน่ากอดขนาดนี้แงงงงงงง คุณหมอค้า ใจดีกับคุณโค้ชมากไปแล้ว ได้ใจเลยเห็นมั้ย มากอดจูบในที่สาธารณะขนาดนี้ได้ยังไง ฮรือ ละมุนตุ้นมาก เขินแทน ตอนคุณหมอบอกไม่โกรธเพราะคุยนานแล้ว แล้วก็ชอบแดนมากแล้ว รู้ว่าแดนชอบเรามาก นี่แบบ/กำหมัดแน่น กรี๊ดดดดดด ทำไมน่ารักกกกกก ฮือๆๆๆๆ อ่านไปก็ตะโกนว่าน่ารักกันจังอยู่ในหัวค่ะ ขอบคุณที่มาแต่งเรื่องนี้นะคะ ยิ่งเจอพี่องในกาวน์ในแฟนไซน์ยิ่งบับ ฮื่อ เสริมสร้างจินตนาการรร
    #2501
    0
  16. #2500 prapawabe (@meisbaitoey) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 01:30
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แงงง
    #2500
    0
  17. #2499 -worthwhile- (@-worthwhile-) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:48
    งือ คบแล้ว >< น่ารักมากกกกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2499
    0
  18. #2498 lLadadee (@lLadadee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 20:07
    มันน่ารักมากกๆๆเขินนใจบางงง
    #2498
    0
  19. #2497 Jupiteryx (@Jupiterq) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 19:37
    บ้าจริง! นี่เราหุบยิ้มไม่ได้เลย นุเขิ้นนนน แก้มจะแตกล้าวว โคตรน่ารักละมุนมุ้งมิ้งมาก เหมาะสมกันจังเลย ฟินจนตัวระเบิด5555555555555
    #2497
    0
  20. #2494 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 11:48
    งื้อออออออ เขินไปหมดเลยยยยยยยย -//////-
    #2494
    0
  21. #2493 Chrysola (@chrysola) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 11:27
    โอ๊ยยยย เขินไปอีกกกกก
    #2493
    0
  22. #2492 Recekalte (@Recekalte) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 09:27
    โอ้ยๆๆๆๆนั้ลล้ากกกกก
    #2492
    0
  23. #2491 TaetaeKookkie (@TaetaeKookkie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 07:50
    โอ้ยเขิน ชอบมาก คุณหมอน่ารักมากเลย นี่เป็นโค้ชก็แพ้เหมือนกันแหละ โค้ชก็ห่ามๆแต่ดูน่ารักดี รู้สึกอะไรก็พูดแบบนั้นเลย ไม่เขินก็ก้อนหินละค่ะ 5555555555555 อยากให้มีสเปอีกแล้ว ดีต่อใจ>_<;;; เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ดีทุกเรื่องจริงๆ
    #2491
    0
  24. #2490 Caramel_Brown (@mycherryblossom) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 02:34
    แงงงงงง คูมหมอน่ารักมากๆๆๆๆ
    อุตส่าห์เสียสละเวลาวันหยุดอันมีค่ามาเฝ้าดาเนียล
    แถมมาแล้วก็ต้องโดนเด็กแซวอีก
    อย่างนี้ไม่ชอบแล้วเรียกว่าไงอ่า
    เป็นแฟนกันไปอ่ะดีแล้ว อย่าลีลาเลยคุณหมอ
    ถ้าชอบกันขนาดนี้ก็เป็นแฟนกันไปเหอะ

    ชอบเรื่องนี้อ่ะ น่ารักมากๆๆๆ
    ถ้าในอนาคตไรท์จะมีสเปเรื่องนี้บ้างก็จะดีใจมากๆเรย ฮี่
    #2490
    0
  25. #2489 leemy (@leemind) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 01:34
    โอ้ยยยยอยากมีคูมหมอเป็นของตัวเอง ทำไมน่ารักๆๆๆๆๆๆ
    #2489
    0