(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 28 : 5 steps to be a Doctor's Boyfriend (1/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    13 มี.ค. 61

Naughty Hands - SISTAR







( How to be a Doctor's Boyfriend : 5 steps )
by realdefdanik & the gangs
Kang Daniel x Ong Seongwu










“ผลเอ็กซเรย์ออกมาแล้วครับ เอ่อ– คุณคังแดเนียล กระดูกหลังเท้าขวาแตกนะครับ”


“...”


“ต้องเข้าเฝือกอ่อนก่อน แล้วหมอจะนัดให้เข้ามาดูอาการอีกที”


น้ำเสียงนุ่มๆ ฟังแล้วดูใจดีของคุณหมอไม่ได้ช่วยบรรเทาอารมณ์ขุ่นมัวของคังแดเนียลให้เบาลงเลยแม้แต่นิด ซ้ำยังมีแต่ทำให้มันปะทุมากขึ้นไปอีก ดวงตาเรียวรีของเขาตวัดมองป้ายชื่อที่ติดอยู่ด้านบนกระเป๋าเสื้อกาวน์แล้วแค่นยิ้มออกมา



องซองอู



“ผมเจ็บตัวก็เพราะหมอนั่นแหละ”


“หมอต้องขอโทษคุณแดเนียลด้ว-”


“ขอโทษหรอ งั้นผมวิ่งลงบันไดแล้วกลับบ้านได้เลยมั้ย” ชักสีหน้าหงุดหงิดใส่พร้อมๆกับเมินสายตาหนีใบหน้าเจี๋ยมเจี้ยมของคุณหมอ


ส่วนองซองอูที่กอดแผ่นกระดาษในมืออยู่ก็ได้แต่ยืนขาสั่น ทั้งกลัวสีหน้าของคนบนเตียง ทั้งหวั่นกับน้ำเสียงที่ดูอารมณ์เสียแบบนั้น แล้วก็รู้สึกผิดเพราะตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้คังแดเนียลเจ็บด้วย


เมื่อเช้าซองอูกำลังจะเข้างานช้าเลยขับรถเร็วกว่าปกติ แล้วก็ไม่ทันคิด ว่ามันจะเกิดอุบัติเหตุเพราะความประมาทของเขาเอง– คงเดากันออกใช่ไหมว่าคนที่นอนเจ็บเท้าอยู่บนเตียงนี่ก็เป็นเพราะอุบัติเหตุที่เขาเป็นคนก่อ นั่นแหละ คังแดเนียลที่ขี่มอเตอร์ไซต์อยู่ดีๆ ..แต่กลับถูกเลกซัสลูกรักของเขาเฉี่ยวซะ


จนตอนนี้ ก็อย่างที่เห็น เดี้ยงแถมดุเป็นหมาเลย


“กลับมาวิ่งได้สิครับ ต้องใช้เวลาสักหน่อย แต่ถ้าคุณแดเนียลทานยา มาหาหมอตามที่นัด แล้วก็ช่วงนี้งดออกแรงที่ขา-”


“หมอรู้มั้ยว่าผมเป็นโค้ช” ยังไม่ทันเกลี้ยกล่อมจบก็ถูกขัดด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง ซองอูเหงื่อแตกพลั่ก


“อ่า จริงๆก็ไม่ แต่ถ้าคุณบอก ผมทราบแล้วก็ได้ครับ แต่ช่วงนี้-”


“หมอกวนตีนอ๋อ”


“ป.. เปล่าเลย..”


“เนี่ย รู้แล้วใช่ปะ งั้นก็ต้องรู้ว่างานผมทำลำบากนะครับ เท้านี่มันทั้งชีวิตผมเลยเหอะ”


เป็นอีกครั้งที่แดเนียลตั้งใจพูดขัดพร้อมกับมองหน้าคุณหมอไปพลาง ลอบสังเกตตั้งแต่ดวงตาสีเข้มคู่สวยภายใต้กรอบขนตาหนา จมูกรั้นน่าบีบ ริมฝีปากเล็กๆที่กำลังเม้มแน่นด้วยความกังวล– แน่นอนสาเหตุของท่าทางแบบนี้คงเพราะคำพูดของเขา แต่แดเนียลไม่รู้สึกผิดหรอกนะ ตอนนี้รู้สึกแค่..


ถูกใจ


โดยเฉพาะจุดสามจุดที่เรียงตัวกันเหมือนกลุ่มดาว ตรงข้างแก้มใสๆ ของคุณหมอน่ะ


“มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นนะครับ อาจจะวิ่งไม่ได้แล้วก็เดินลำบาก- มันเป็นความผิดของผมเองนั่นแหละ” ดูริมฝีปากบางๆที่กัดเม้มก่อนที่จะละล่ำละลักพูดออกมานั่นสิ น่าสงสารจังเลย “ผมขอโทษจริงๆ เรื่องค่ารักษาเดี๋ยวผมจะออกให้นะครับ”


“...”


“หรือถ้าคุณแดเนียลอยากให้รับผิดชอบอะไร ก็..”


“เบอร์ของคุณเป็นไง?”


“ค– ครับ?”


โค้ชหนุ่มเลิกคิ้วให้กับน้ำเสียงสูงๆ เหมือนกับคุณหมอกำลังทวนคำถาม เอาจริงๆแล้วเขาก็ไม่ชอบพูดซ้ำเท่าไหร่ แล้วยิ่งกับเรื่องแบบนี้– แต่ช่างมันก่อนละกัน


แดเนียลยักไหล่ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองแล้วส่งให้คุณหมอซองอู จากนั้นก็พูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง




“ถ้าอยากรับผิดชอบ..”


“...”


“ผมขอเบอร์หมอได้ปะ”






..






Step 1 :

‘หาข้ออ้างไปเจอดิโค้ช ตะล่อมๆไป แต่อย่าบุกแบบชวนไปเดทแบบนั้นนะเฮ้ย เดี๋ยวไก่ตื่น’



ลมปากแมวๆจากแพจินยองเด็กในทีม เป็นสาเหตุให้คังแดเนียลยืนเดี้ยงอยู่หน้าโรงพยาบาลชื่อดังแห่งนี้ ที่ที่เขามาเข้าเฝือกเมื่ออาทิตย์ก่อนเพราะเกิดอุบัติเหตุ ที่ที่ทำให้เขาได้เจอกับคุณหมอ.. ซองอู คนนั้นน่ะแหละ


คนนั้น!


ที่กำลังถือของพะรุงพะรังเข้าตึก นั่นแหละ


เอาไง– เอาไงดี ข้ออ้างไปเจอน่ะเขาหาได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว และก็โกหกพูดปดสะทอเบอแหรใส่คุณหมอไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วด้วย ตั้งแต่ที่คิดมุกได้..



[ อยากให้ดูแผลก่อนหรอครับ แต่อีกสองวันก็ถึงวันที่หมอนัดแล้วนะ ]


‘โห หมอ ใจคอคนเราอะ ผมก็ไม่ได้เจ็บตรงเท้าอย่างเดียวมั้ย แผลถลอกเต็มตัว แค่อาบน้ำยังแสบแทบตาย ลงน้ำไปซ้อมเด็กก็ไม่ได้ ที่ผมฝึกอะเด็กทีมชาติทั้งนั้-’


[ โอเค โอเคครับ ว่าแต่คุณแดเนียลสอนว่ายน้ำหรอ ]


‘ลงน้ำนี่สอนโดดยางมั้งครับ’


[ อะ.. อ่า ] เวร พลั้งปากอีก


‘ผม– ผมล้อเล่น ขำๆดิคุณหมอ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้..’


[ สะดวกเป็นช่วงเย็นเลยได้มั้ยครับ ]



แน่นอนว่าต้องสะดวกอยู่แล้ว มุกนี้แหละที่แดเนียลอ้าง โคตรตื้น– โอเค ตอนนี้เขาจะต้องเดินไปหาหมอที่ยืนอยู่ตรงนั้นตามที่เขาอยากจะทำ


แต่.. ไม่ได้


คุณหมอซองอูนัดเขาช่วงเย็น แต่ไอ้ความตื่นเต้นหรือเพราะอะไรมันสั่งก็ไม่รู้ ทำให้เขามาตั้งแต่.. แดเนียลก้มลง นาฬิกาที่พาดอยู่บนข้อมือถูกยกขึ้นมา เข็มสั้นชี้เลขสิบเอ็ด เข็มยาวชี้เลขสาม– อ่าฮะ คังแดเนียลโคตรบ้า มารอตั้งแต่ยังไม่เที่ยง


เฮ้ย ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรทั้งนั้นแหละ


ขายาวก้าวกะเผลกๆ ตามแผ่นหลังขององซองอูที่อยู่ในชุดธรรมดา มือสองข้างของคนที่เขากำลังตามถือถุงใบใหญ่ที่มองดูแล้วน่าจะเป็นหนังสือมากกว่าอาหาร


จะเที่ยงแล้ว กินข้าวหรือยังวะ


อย่าหาว่างั้นงี้เลยนะ เขาไม่เคยมีแฟน ไม่เคยเข้าหาคนอื่นก่อน ไม่เคยชอบใครก่อน ดูแลคนอื่นไม่เก่งเลยด้วย ชีวิตนี้ดูแลตัวเองก็ลำบากมากพออยู่แล้ว มากสุดของความสัมพันธ์ที่แดเนียลผ่านมาก็คือคนคุย แล้วไอ้ความเป็นห่วงนี่ไม่ต้องพูดถึง กับคนที่คุยกันผ่านแชทและโทรศัพท์มาอาทิตย์กว่าๆอย่างคุณซองอูน่ะ..


แดเนียลไม่สนหรอก



“ฮัลโหล”


[ คุณแดเนียล ว่าไงครับ ]


“หมอกินข้าวยัง”



ไม่สนหรอก..  ว่านี่จะก่อนเวลานัดตั้งหลายชั่วโมง


ชวนหมอไปกินข้าวดีกว่า






มื้อเที่ยงที่ผ่านมาทำให้เขารู้อะไรเพิ่มเติมหลายอย่าง หนึ่งคือคุณซองอูไม่กินเผ็ด สองคุณซองอูชอบกินของเย็นจัด แดเนียลเห็นเคี้ยวน้ำแข็งเล่นดังกรุ้บๆ และปากงี้นะ.. โคตรเด็- แดง ปากโคตรแดง เออ ก็นั่นแหละ แล้วก็ สาม เขาได้สรรพนามใหม่ ไม่ต้องเรียกหมอแล้ว



‘นี่ ผมเรียกคุณว่าซองอูเฉยๆได้ปะ’


‘...’


‘ไหนๆก็ไหนๆละ ผมไม่ค่อยมีเพื่อนอะ.. ถือซะว่าผมเป็นเพื่อนคนนึงละกันครับ หมอไม่ต้องเกรงใจ’


ไม่ได้สนคำตอบหรอก เขาเห็นหมอยิ้มแหยๆเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก เหมือนไม่เต็มใจจะตกลงแต่ก็ต้องตกลง ไม่เป็นไรนะครับ แดเนียลเองก็ไม่ค่อยเต็มใจเพราะอยากจะคบหมอเป็นแฟน ไม่ใช่เพื่อนแบบที่ปากบอก แต่ก็ทำตามไอ้จินยอง ที่มันบอกว่าต้องตะล่อมๆ ถ้าแสดงออกชัดเจนเดี๋ยวไก่ตื่น


แต่ถึงตื่น– ก็ไม่แคร์หรอก เดี๋ยวแดเนียลจะเอายานอนหลับยัดปากเอง


แล้วอย่างที่บอกไป เขารู้จักคุณซองอูมากขึ้น ดูเป็นคนเงียบๆแต่ถ้าพูดทอปปิคที่คุณเค้าชอบขึ้นมาก็จะพูดมาก เช่นเรื่อง.. แมคฟิช



‘คุณรู้ได้ไงว่าผมชอบ’ ก็หมอ– ก็ซองอูหน้าเหมือนแมว ‘แมคฟิชอร่อยเนอะ ผมชอบกินเพราะไม่ชอบพวกไก่อันใหญ่ๆ ถ้ากัดและมันชอบหลุดออกจากหนมปังอะ เลอะเทอะ’


‘...’


‘ซื้อให้แล้วก็เลี้ยงผมด้วยนะ’



เอาไปให้หมดเลย จะแมคฟิช ปลาทู ปลาทูน่า ปลาแซลมอน หรืออยากกินคาร์เวียก็จะเลี้ยง



ส่วนตอนนี้ เขากำลังนั่งนึกอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะสำคัญ แต่ก็ไม่เท่าไหร่ แบบ.. จะให้ความสนใจก็ได้ หรือจะไม่สนใจก็ไม่เป็นไร ประมาณนั้น


ไอ้เรื่องนั้นมันก็ แบบ– ยังไงดี


แดเนียลกำลังคิดว่าวันนี้ที่เขารู้จักคุณซองอู มันน่าจะพอแล้วหรือยังสำหรับการที่คนคนนึงจะคบกับคนคนนึง มากพอหรือยังวะ หรือจะถามเด็กในทีมก่อน แต่ถ้าตัดสินใจเองก็น่าจะ..


พอแล้วมั้ง พอหรือยังอะ


ไม่รู้โว้ย! อะไรกัน อยากคบกับใครมันต้องซับซ้อนขนาดนี้เลยหรอ นี่เขาเครียดยิ่งกว่าตอนเลือกเด็กไปแข่งทีมชาติอีกนะ


เฮ้ยล้อเล่น เลือกเด็กไปแข่งเครียดกว่านิดนึง


“คุณแดเนียล ฟังผมอยู่หรือเปล่าครับ”


“ฮะ.. ครับ ฟังอยู่ๆ”


ฟังอยู่ แต่แทบสะดุ้งตอนที่ได้ยินซองอูเรียกชื่ออะครับ แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ฟังนะ เรียกเหม่อไปแปปนึงเฉยๆ


“ยังต้องใส่เฝือกต่อ แต่ก็ดีขึ้นแล้วแหละครับ” แดเนียลพยักหน้าตามที่หมออธิบาย สายตาจับจ้องอยู่ตรงมือนิ่มๆที่แตะอยู่ตรงหลังเท้าของเขาจนคุณหมอผละออก พอดีกับที่อธิบายจนจบ


“หมอ– ไม่ดิ คุณซองอู”


“ครับ เดี๋ยวเปลี่ยนเฝือกก็กลับได้แล-”




“มีแฟนยังอะ”


“...”




เกิดเดดแอร์ทันทีที่คำถามสิ้นคิดถูกพ่นออกไป แดเนียลรู้สึกว่ามือตัวเองแข็งและเย็นเฉียบแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตาแอบค้างด้วย– นี่คงไม่ใช่ความรู้สึกประหม่าหรอกมั้ง นี่ใคร นี่คังแดเนียลเลยนะเว้ย


เออ


แต่.. อย่างคังแดเนียลมันก็มนุษย์คนนึง ก็ต้องมีพลาดกันบ้าง อย่างเช่นที่เขากำลังทบทวนสิ่งที่ตัวเองถามไปเมื่อกี้ ว่าคิดถูกหรือเปล่าวะที่ถามออกไป


ไม่– ไม่น่าจะถูก


เพราะคุณหมอมองเขาด้วยสายตาทึ่งๆ ปกติคนที่ถูกถามแบบนี้แม่งจะต้องแบบ..


“คุณจะไม่แปลกใจมากกว่านี้ หรือแบบ จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ”


“...” คนถูกถามกระพริบตาปริบๆเหมือนพยายามเรียกสติตัวเอง ไม่พอ ยังเลียริมฝีปากตัวเองเหมือนกำลังทบทวนอะไรอยู่ ซึ่ง– แดเนียลคิดว่า ปลายลิ้นสีชมพูของซองอูแม่ง สุดๆ


เชี่ย โคตรได้


แต่คุณหมอจะไม่ตอบผมอย่างงี้ไม่ได้อะ “คือที่ผมจะสื่อ–” แดเนียลเว้นวรรค เหลือบสายตามองใบหน้าเล็กของซองอู มือที่แข็งอยู่ๆก็ยกขึ้นมาได้ เขายกมันขึ้นมาเกาแก้มตัวเองก่อนจะพูดต่อ


“ตามหลักแล้วคนที่ถูกถามแบบนี้จะต้องเขินอะ”


“ก็คุณ..?” อีกฝ่ายพูดเสียงสูง ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ เขาตาพร่าไปเล็กน้อยถึงปานกลางเพราะรอยยิ้มนั้น “คือคุณถามด้วยสีหน้าแบบนั้น กับเสียงแบบนั้นอะนะ” ยิ้มอย่างเดียวไม่พอ พูดจบก็หัวเราะด้วย “อยากให้ผมเขินจริงหรอครับ”


ตาไม่พร่าแล้วว่ะ แดเนียลรู้สึกตาสว่างมากๆ


“แล้วผมต้องทำสีหน้ายังไงคุณหมอถึงจะเขินอะครับ นี่ถามจริงๆไม่ได้กวนตีน”


“...” ซองอูไม่ตอบ แดเนียลเห็นมือบางจิกเข้าที่เสื้อกาวน์ของตัวเอง และดวงตาคมก็ยังเสมองไปทางอื่นอีก เพราะแบบนั้นเขาถึงได้ส่งเสียงในลำคอเพื่อเร่งให้อีกฝ่ายตอบ แต่ก็ไม่ได้ผล


แบบนี้เรียกเขินหรือเปล่า


“เอ้า จะไม่ตอบจริงดิ”


“น– นี่มันเรื่องส่วนตัวมั้ยอะคุณ” คุณหมอตอบอ้อมแอ้ม แล้วคำตอบแบบนั้นก็ทำให้สมองเขาต้องทำงานหนัก


แดเนียลไม่ชอบคิดอะไรซับซ้อนเลย


“มันส่วนตัวตรงไหน-”


“ส่วนตัวสิครับ ไม่เกี่ยวกับคุณซะหน่อย”


ซองอูขึ้นเสียง เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรถึงได้โพล่งขัดออกมาแบบนั้น ปกติคุณซองอูจะรอให้แดเนียลพูดจบก่อนตลอด ส่วนคนชอบขัดนั่นมันเขาต่างหาก


อ่า กำลังด่าว่าเขาไม่มีมารยาทกันอยู่หรือเปล่า แต่ก็นั่นแหละ คงไม่มีจริงๆ


แดเนียลขมวดคิ้ว ขยับตัวขึ้นนั่งตรงๆ เพื่อที่จะได้เห็นหน้าคู่สนทนาชัดๆ คุณซองอูยังมองตรงมาที่เขาอยู่ ถึงสายตาจะลอกแลกมากก็เถอะ ส่วนเขา– กำลังจ้องอีกฝ่ายพร้อมกับความคิดหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในหัว


ที่ถามคุณซองอูว่ามีแฟนยังนั่น– ไม่เกี่ยวกับแดเนียลตรงไหนวะ..




“เกี่ยวสิครับ เกี่ยวเต็มๆเลยแหละ”


“...”


“ก็ผมอยากคบกับคุณอะ”






..






Step 2 :

‘ทีนี้เราก็ลองชวนเดทดู พวกผู้ใหญ่เขาเดทกันยังไงวะ ผมไม่รู้เหมือนกัน โค้ชก็นึกเองนะ’



มันดูช่วยอะไรได้บ้างมั้ย คำตอบของไอ้แจฮวานเนี่ย จะว่าสิ้นคิดก็ไม่ได้เพราะเขาก็ดันทำตามที่มันบอก


ตอนแรกก็คิดว่าผู้ใหญ่ๆคือชวนเข้าห้องเลย แต่ไปๆมา มันก็..


ไม่น่าจะดีเนอะ


สรุปไอ้วิธีแรกของจินยองก็เหลวเป๋วไม่เป็นท่า ไม่น่าไปทำตามมัน– ตะล่อมๆห่าอะไร น่าจะคิดได้แต่แรกว่าเขาตะล่อมไม่เป็นโว้ย วัยผู้ใหญ่มันต้องบุกลูกเดียว ไม่น่าฟังไอ้เด็กตาโปนนั่นเลยเถอะ


แต่ก็เหลวเป๋วแค่วิธีของมัน แต่ไอ้คำถามบุกๆของแดเนียลน่ะ– ได้ผล


ที่ถามว่ามีแฟนหรือยัง ที่โดนซองอูบอกว่าทื่อ เออนั่นแหละ ถึงเขาจะขัดใจเพราะไม่คิดว่าตัวเขาทื่อเลยสักนิดก็เหอะ แต่ก็ยังดีที่ได้คำตอบมาจนได้


ซองอูโสด


โสดร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ใช่โสดแค่ตอนโกรธผัวอะไรเทือกนั้น อาทิตย์ก่อนแดเนียลพิสูจน์มาหมดแล้ว จากการที่เขาชอบแหลนไปทำแผลที่โรงพยาบาล (จริงๆแล้วทำเองก็ได้) เนียนอยู่จนซองอูเลิกงานแล้วอาสาไปส่ง (สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเพราะคุณเขามีรถ) เช็คจากหมอจงฮยอน– คนที่คิดว่าเขาจีบซองอู จีบอะไร ไม่ได้เรียกจีบ เรียกจะเอาเป็นแฟน .. อะ นั่นแหละ เช็คจากหมอจงฮยอนว่าวันไหนซองอูอยู่เวร แดเนียลโทรสั่งอาหารไปให้ถึงที่ และบางคืนยังคอลคุยกันจนดึกด้วย (เขาคะยั้นคะยอจะคุย– แต่ในสายตาคนอื่นแบบนั้นเรียกบังคับ)


ยังไงซะเขาก็ก้าวหน้าไปไกล ดีกว่าวิธีตะล่อมๆของจินยองอีกใช่ปะล่ะ


กลับมาที่ปัจจุบัน วันนี้แดเนียลมีเดท เดทแบบผู้ใหญ่ๆตามวิธีของแจฮวาน ไม่ต้องคาดหวังอะไรมากเพราะเดทของเขามันก็แค่ดูหนัง


แดเนียลคิดว่าน่าเบื่อด้วยซ้ำ แต่–



‘มีที่ไหนที่ซองอูอยากไปปะ’


[ ไม่อะ อยากนอนอยู่บ้านอย่างเดียวเลย เหนื่อย ]



เป็นไง ดูสนิทสนมขึ้นมั้ยล่ะ เสือยังไงก็คือเสือเว้ยเฮ้ย– ทีแรกเขาก็กะจะชวนนอน คำตอบแบบนั้นโคตรเข้าทางเลย แถมยังทำให้ความคิดชั่วๆในหัวผุดขึ้นด้วย ก็แบบ ภาพซองอูกำลังนอน เสื้อบางๆ ตัวผอมๆเล็กๆ คิดแค่นั้นก็- นั่นแหละ ข้ามตรงส่วนนี้ไป แม้ในใจจะคิดไปแล้วว่าเสร็จโจร แต่สุดท้ายแดเนียลก็ไม่ได้ชวนซองอูนอน



‘เอาที่ที่อยากไปรองลงมาจากนอนอยู่บ้านอะ ผมอยากไปเที่ยวด้วย’


[ ถามความสมัครใจบ้างดิ ]


‘แล้วไปมั้ยอะ’


[ แล้วเลี้ยงมั้ยอะ ]


‘เอาเป๋าตังค์ผมไปเลยครับคุณอง’



นั่นแหละ ที่ซองอูเลือกคืออยากดูหนัง ซึ่งเขาก็โอเคแม้จะไม่ชอบดูหนังที่โรงเลยสักนิด มันน่าเบื่อ มาทีไรก็หลับก่อนหนังจบตลอด


แต่สุดท้ายก็มาแล้ว กับซองอูที่อาสาไปรับเขาเพราะไม่อยากให้ขับรถ เท้าเจ็บ คนเราจะดีทั้งหน้าตาและก็นิสัยขนาดนี้เลยอ่อวะ – เหมือนจะเป็นคนหงอๆ แต่พอดุก็ดูน่ากลัว เหมือนจะนิ่งๆ แต่ยิ้มแล้วน่ารักเป็นบ้า เอาจริงแดเนียลไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมา crazy ใครแบบนี้


แต่ยิ่งอยู่ด้วยยิ่งชอบว่ะ


“นี่จองโรงวีไอพีเลยหรอ แพงไปมั้ย”


“รวย”


“ขอให้หมดตัว”


พอจบประโยคแล้วเขาไม่ตอบ ซองอูก็ยังบ่นมุบมิบต่อ ริมฝีปากบางตอนที่พูดไม่หยุดเผยอจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ แหลมด้วย เหมือนแมวที่บ้าน.. มันน่า–


อยากลองโดนกัดสักทีเลยอะ


“ซองอู”


“หืม” ใบหน้าเล็กเอียงมองเขาด้วยสีหน้าปกติ มีแต่แดเนียลที่กระแอมออกมาอย่างไม่ปกติเพราะดวงตาใสๆนั่น


“อยากให้หมดตัวจริงดิ”


“..ก็พูดเล่น”


“ดีแล้ว” แดเนียลยักไหล่ มือข้างที่ว่างของเขาโอบรอบช่วงไหล่บางจนซองอูสะดุ้ง แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร นั่นทำให้แดเนียลค่อยๆโน้มใบหน้าของตัวเองลงแล้วกระซิบข้างหู



“เดี๋ยวเราหมดตัวแล้วไม่มีคนเลี้ยงซองอู”



จัดไปหนึ่งนัด


เขาเองก็ไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะเขินหรือไม่เขิน ไม่ได้เล่นมุกอะไรทั้งนั้น ก็แค่พูดตามที่คิด– ถ้าอยากคบกับใครก็ต้องเลี้ยงเขา ใช้เงินตัวเองเลี้ยงด้วย แม่บอกมา เพราะงั้นถ้าเงินแดเนียลหมดก็ขอพ่อกับแม่มาเลี้ยงซองอูไม่ได้



“ไม่มีเงินเลี้ยงก็ไม่เป็นไรหรอกคุณเนียล”



เออ หมอก็รวยอยู่แล้วนี่หว่า






แอร์เย็นเฉียบที่กระทบกับผิวกายไม่ได้ทำให้แดเนียลรู้สึกหนาวแต่อย่างใด แต่คนข้างๆที่ใส่แค่เสื้อยืดสีขาวมาเนี่ย เหมือนจะหนาวจนต้องกอดแขนตัวเองไว้เลย เขาเหลือบตามอง ชั่งใจว่าจะทำตัวโรแมนติกเหมือนในหนังดีไหม


จะชั่งใจทำไมล่ะวะ.. เห็นเขาหนาวเราก็ไม่สบายใจไม่ใช่อ๋อ


เหมือนเพื่อนทางความคิดตอบคำถามในหัว แดเนียลถอดแจ๊คเก็ตหนังราคาแพงของตัวเองแล้ววางมันบนหน้าตักของซองอูโดยที่ดวงตาเรียวรียังมองจอด้านหน้าอยู่ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังมองเขาสลับกับเสื้อที่วางไว้ให้ หัวเล็กๆนั่นคงดุ๊กดิ๊กอยู่แน่ๆ– แล้วทำไมไม่หยิบไปสักที


สุดท้ายก็หันไปมองจนได้


“จะให้เก็กหน่อยไม่ได้เลย” อยากจะคูลๆส่งเสื้อให้แบบเท่ๆบ้าง แล้วเหมือนที่พูดไปซองอูจะไม่เข้าใจ เสื้อนี่ก็ไม่ยอมหยิบ


“ให้หรอ แล้วคุณใส่อะไรล่ะ”


“ไม่หนาว เสื้อตัวในก็หนา ซองอูอะใส่เสื้อบางมา เอาไปเถอะ”


“ไม่เป็-”


เสียงของอีกฝ่ายขาดห้วงไป เพราะฝ่ามือหนากำลังดันแผ่นหลังให้ห่างจากเบาะ เสื้อของแดเนียลวางพาดกับไหล่เล็กๆทั้งสองข้างโดยมือของเขาเอง


“ผอมจัง” แจ๊คเก็ตดูเล็กลงถนัดตาเลยตอนอยู่บนไหล่ซองอู


“..ขอบคุณ” เมินประโยคเมื่อครู่แถมเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ซองอูหลบตาเขา มือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำสั่นจนแดเนียลเกรงว่ามันจะตกก่อนที่จะได้กิน เลยส่งมือตัวเองไปประคอง– เขาก็ไม่ได้สนใจหรอกนะว่ามือของเขาจะทาบทับกับมือของซองอู


ไม่ได้สนใจจริงๆอะ แต่มือเล็กจัง ถ้าจับรอบนี่คงมิดเลย



หนังดำเนินไปเกือบครึ่งเรื่อง เขาค่อนข้างแปลกใจที่ตัวเองไม่หลับ แถมยังดูหนังรู้เรื่องด้วย คราวนี้ต้องไปโม้ให้แจฮวานฟังละ ไอ้นั่นชอบแกล้ง พอหนังจบชอบถามว่าเป็นยังไง เพราะมันรู้ว่าแดเนียลหลับ


“...”


แล้ว– เหมือนตอนนี้คุณหมอข้างๆเขาจะเป็นคนที่โดนแดเนียลแกล้งแทน เพราะองซองอูกำลังหลับ


คิดไม่ผิดจริงๆที่จองโรงวีไอพี เขายิ้มออกมาตอนที่จ้องใบหน้าเล็กของอีกฝ่าย ดวงตาหลับพริ้มเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าซองอูต้องนอนหลับสบายแน่ๆ


มองต่ำลงมาเป็นริมฝีปากบางๆ ถ้ากดจูบลงไปตอนนี้จะเรียกว่าลวนลามไหม– ไวไปเนอะ


แล้วจับมืออะ ลวนลามป่าว


ถามไปงั้น มือของแดเนียลไม่ได้ปล่อยตั้งแต่ที่ช่วยประคองแก้วน้ำเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว มือของซองอูอยู่บนหน้าตักของเขา แล้วก็เล็กจนกุมมิดจริงๆด้วย – เขาลอบมองใบหน้าของคนที่กำลังหลับอีกครั้ง ขนตายาวๆ จมูกรั้น จุดสามจุดนั่นอีก..


แดเนียลเม้มปากเพื่อกลั้นยิ้ม ยิ้มทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน


อาจจะมีความสุขมั้ง


รู้ตัวอีกทีก็เผลอมองใบหน้านั้นไม่วางตาซะแล้ว รู้ตัวอีกทีปลายนิ้วโป้งของเขาก็ไล้วนที่หลังมือของซองอูแผ่วเบา


รู้ตัวอีกที..


ก็ไม่ได้สนใจหนังที่บอกว่าสนุกเลย






..






Step 3 :

‘พอเริ่มก้าวหน้าก็ต้องมีสกินชงสกินชิพ บุกเลยโค้ช ไม่ต้องกลัวเขาอึดอัด ร้อยทั้งร้อยก็ชอบทั้งนั้น’



อันนี้ของไอ้ฮยอนบิน ก็ดูทะลึ่งๆสมกับเป็นมันดี แล้วบรรยากาศตอนนี้ก็โคตรได้ใจ น่านำสเต็ปที่สามของเขามาปรับใช้โคตร


เนื่องจากฝนตกหนักตอนที่ซองอูมาส่ง ด้วยความเป็นคนดี เขาก็เลยให้อีกฝ่ายขึ้นมาอยู่บนห้องก่อน– เป็นห่วงจริงๆนะโว้ย ไม่ได้มีเจตนาใดแอบแฝง.. หมายถึงตอนที่ชวนขึ้น


แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจละ


ก็บรรยากาศแบบนี้ สองต่อสองในห้องแบบนี้ ผมซองอูก็เปียกซ่กเป็นลูกแมวตกน้ำแบบนี้ แล้วยิ่งไปกว่านั้นคือเสื้อบางๆที่บางไปถึงไหนต่อไหนตอนที่เปียกฝนแบบนี้เนี่ย เป็นคุณคุณทนไหวกันปะครับ ส่วนผมไม่ไหว–


“เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนมั้ย เดี๋ยวไม่สบาย”


ไม่ไหว– แต่ต้องพยายามไหว


“มันก็ไม่ได้เปียกขนาดนั้นนะ เดี๋ยวค่อยไปเปลี่ยนที่บ้านก็ได้” เออ ไม่ได้เปียกขนาดไหน แต่เสื้อซองอูแม่งโคตรบางเลยไง วุ้


แดเนียลกัดฟันตัวเองแน่น ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องแล้วกลับมาพร้อมกับผ้าห่มและผ้าขนหนู โยนผ้าห่มจนคลุมตัวอีกคนเสร็จสรรพ ผ้าขนหนูเขาก็วางลงกลุ่มผมเปียกๆ


“อะ เช็ดด้วย”


“กำลังจะขอเลย ป่วยไม่ได้ พรุ่งนี้ต้องทำงาน” เออ แล้วทำไมไม่เปลี่ยนเสื๊อ


เขาได้แต่โหวกเหวกอยู่ในใจ จากนั้นก็แยกตัวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกไม่ต่างจากอีกคน ใช้เวลาราวห้านาที พอเดินออกมาก็เห็นผ้าขนหนูอยู่บนหัวซองอู มือสองข้างที่เคยเช็ดผมตัวเองอยู่ถูกซุกเข้าไปในผ้าห่มซะแล้ว


“หนาวอะดิ บอกแล้วให้เปลี่ยนเสื้อ”


“มันแค่ชื้นๆ ไม่เป็นไรหรอก”


“แต่มันหนาวไง– มานี่” เรียกไปอย่างนั้น แต่เขาก็เป็นฝ่ายไปยืนอยู่ข้างหน้าซองอูแทน จับหลังหัวทุยๆนั่นเข้ามาใกล้..


สกินชิพ สกินชิพ สกินชิพ


เหมือนได้ยินเสียงไอ้ฮยอนบินเชียร์อยู่ในหัว แดเนียลสะบัดเบาๆเพื่อไล่มันออก ก่อนที่จะจัดการเช็ดผมให้ซองอู– เหมือนในซีรี่ส์เลยอะ โคตรเฟี้ยว เขาสางผมที่ปรกหน้าผากนั่นลง ก่อนจะใช้มือยีผ่านเนื้อผ้า ซองอูถดหน้าลงไปด้านหลังพร้อมกับหยีตาลงเพราะแรงที่เขาเช็ด


“อื่อ!”


น่ารักสัส


น้ำลายเหนียวๆของแดเนียลถูกกลืนลงไปในลำคอ รู้สึกปากแห้ง ต้องการน้ำมาดื่มซะเดี๋ยวนี้ เขาจับผมที่เปียกน้อยลงแล้วก่อนจะขยี้เบาๆ


“เอาแบบแห้งสนิทเลยหรือหมาดๆพอ”


“แห้งสนิทดิ ผมชื้นอะตัวทำให้ไม่สบายเลย”


“เสื้อชื้นก็เหมือนกัน” แดเนียลตอบในทันที เห็นซองอูมองตาเขียวด้วย แต่ก็ไม่ยอมเปลี่ยนอยู่ดี เขาเองก็ไม่อยากเซ้าซี้ เพราะอีกเดี๋ยวฝนก็คงหยุด ซองอูก็คงกลับแล้ว แดเนียลมั่นใจว่าเขาเองก็คงจะทนได้จนถึง–


ตอน..


นั้น..


แหละ..


“...”


เป็นอีกครั้งที่เขาต้องลอบกลืนน้ำลาย ซองอูกระชับผ้าห่มให้มันปกคลุมตรงแขน ส่วนที่เสื้อนั่นไม่มีผ้าห่มปิดบัง– มองจากมุมบนตรงนี้ คอเสื้อกว้างๆตรงนี้ เขาเห็นไปถึงตับ ที่ชัดเจนที่สุดคงเป็นแผ่นอกขาวเนียน..


เชี่ย โคตรได้


แดเนียลท่องนะโมตัสสะอยู่ในใจ แต่เหมือนธรรมะจะไม่ช่วยดับความสกปรกในจิตใจตอนนี้ได้เลย


สกินชิพ สกินชิพ สกินชิพ


เสียงของไอ้เด็กเวรฮยอนบินที่กำลังก่อกวนนี่อีก โอเค– แดเนียลควรโทษไอ้เด็กบ้านี่ หรือโทษบรรยากาศเป็นใจนี่ โทษฝนที่ตก โทษซองอูที่.. ขาว หรือว่าเขาควรโทษอะไรดี


โทษอะไร..


“ด.. แดเนีย–ล”


ที่ทำให้เขาโน้มหน้าลงไปใกล้ ที่ล็อคท้ายทอยของอีกฝ่ายเอาไว้


โทษตัวเองก็ได้


“อื้อ”


ที่เป็นคนกดริมฝีปากลงไปจนแนบชิดกัน


ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านอยู่บนริมฝีปาก มันนุ่ม มันดี แดเนียลคิดว่าดีกว่าครั้งไหนๆที่เขาเคยเจอ หวานกว่าเยลลี่ยี่ห้อไหนๆที่เขาเคยกัด อุ่น.. ยิ่งกว่าพระอาทิตย์อีกมั้ง


มือของซองอูกำลังสั่นริก ผ้าห่มที่อีกฝ่ายกำไว้ถูกปล่อยลงจนหล่นไปกองบนโซฟา แล้วยิ่งใส่เสื้อที่มันบางแบบนี้– แดเนียลหลับตา แต่ริมฝีปากยังคงละเลียดชิมความหวาน ฝ่ามือที่ล็อคคอย้ายมากุมอยู่บนใบหน้าใสตอนที่อีกฝ่ายเริ่มโอนอ่อนให้กับสัมผัสของเขา


ร่างของซองอูถูกดันไปพิงกับที่วางแขน เขาย้ายตัวเองไปอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน มือเท้าอยู่ข้างช่วงเอวบอบบาง ใบหน้าโน้มลงไปใกล้อีกครั้ง ใกล้จน.. ริมฝีปากชิดกับหน้าผากมน แดเนียลกดจูบลงบนนั้น ค่อยๆไล้อย่างแผ่วเบาลงมาที่ปลายคาง เลื่อนขึ้นไปอีกที่ข้างแก้ม และหยุดลงตรงนั้น.. กลุ่มดาวที่เขาอยากจะสัมผัสกับมันเหลือเกิน


ริมฝีปากหยักจูบย้ำลงบนนั้น กดคลึง ดูดเม้มจนเจ้าของกลุ่มดาวถึงกับหลับตาแน่น เขาเพิ่งสังเกตใบหน้าของอีกฝ่ายก็ถึงได้เห็นว่าซองอูดูไม่ประสามากกว่าที่คิด และแดเนียลไม่อยากให้มันเป็นความสัมพันธ์ที่ฉาบฉวย กับคนนี้.. อยากนานๆ


เพราะงั้นเขาควรจะเบรคการกระทำทุกอย่างไว้ตรงนี้ใช่ไหม?


เพียงแต่ว่าอารมณ์ที่กำลังพุ่งจนเกือบถึงขีดสุดตอนนี้.. มันกู่ไม่กลับแล้ว


ดวงตาเรียวรีของเขาพร่ามัว ส่วนซองอูยังหลับตาแน่น ส่งเสียงหอบหายใจหนักๆออกมาเป็นพักๆ ตอนที่ริมฝีปากของเขาละเลียดตั้งแต่ปลายคางป้านจนถึงลำคอ


“พ– พอ พอก่อน..” เสียงสั่นๆ แดเนียลได้ยินมัน เพียงแต่เขา– อย่างที่บอกไป กู่ไม่กลับแล้ว


เรียวลิ้นร้อนถูกส่งเข้าไปในโพรงปากนุ่มตอนที่อีกฝ่ายบอกให้หยุด ซองอูส่งเสียงอื้ออึง พยายามหลบหนีสัมผัส แต่ริมฝีปากของแดเนียลก็ยังครอบครองคนใต้ร่างอยู่อย่างนั้น ความอ่อนนุ่มของเรียวลิ้นที่เขาดูดเม้มกำลังจะทำให้เขาเป็นบ้า จริงๆนะ


“มากไปแล้ว มาก.. แดเนียล ฮื่อ”


ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ แดเนียลพรมจูบทั่วใบหน้าใส ปลายจมูกโด่งรั้นถูกเขากัดจนซองอูต้องนิ่วหน้า พอดีกับที่ฝ่ามือซุกซนเริ่มทำงาน เขาโอบกอดรอบเอวบาง มือก็เลื่อนเข้าไปใต้เสื้อตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน–


แต่มือของซองอูเริ่มดันออก นาทีนั้นแดเนียลยังคงตาพร่ามัว เขายังกดจูบอยู่ที่ริมฝีปากนิ่มๆนั้นอยู่ จนแรงดันจากฝ่ามือเล็กๆออกแรงมากขึ้นจนเขาต้องผละออก


“พอ พอแล้ว มากไปแล้ว”


เหมือนเสียงที่ไม่ใช่เสียงอื้ออึง ไม่ใช่เสียงร้องขอนิ่มๆแบบเมื่อกี้ช่วยดึงสติ แดเนียลขยับออกห่างพร้อมกับลูบหน้าตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ไม่ได้ยินซองอูพูดอะไรต่อ มีแค่เสียงหอบหายใจของอีกฝ่ายเท่านั้นที่กำลังดัง


สกินชิพ– เชี่ยอะไรของไอ้ฮยอนบินมันวะ


แดเนียลคิดว่าเขาเข้าใจที่ซองอูรู้สึก แต่ปรับสีหน้าของตัวเองไม่ได้ ใบหน้าของเขาตอนนี้คงดูงุ่นง่านแล้วก็หงุดหงิด– นั่นเพราะว่าเขากำลังหงุดหงิดตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์ชักจูง ไม่ได้..


“จะกลับแล้ว”


ไม่ได้อยากให้ซองอูโกรธแบบนี้เลย


ใบหน้าและลำคอของอีกฝ่ายแดงเป็นจ้ำๆ ซองอูไม่ยอมสบตากับเขาที่พยายามจะมอง แดเนียลตัดสินใจส่งมือเข้าไปจับที่แขน แต่ซองอูสะบัดออก


“อะไร”


“...”


“หมดธุระแล้วผมก็จะกลับไง” เหมือนสายตาที่แดเนียลจ้องจะทำให้ซองอูเข้าใจสิ่งที่เขาอยากรู้


แต่ธุระอะไร..


“ไม่ใช่– ไม่ใช่แบบนั้น ซองอูเข้าใจผิด ที่ ที่ชวนเข้ามาไม่ใช่เพราะเรื่องแบบเมื่อกี้”


“แล้วไงต่อ”


“ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นไง คืออารมณ์มันพาไปจริงๆนั่นแหละ--”


“นี่ คุณคังแดเนียล เรารู้จักกันแค่เกือบเดือน– โอเคจูบ ได้ แต่..” ริมฝีปากเล็กๆของซองอูกำลังสั่น แดเนียลขมวดคิ้วเพราะเขากำลังสับสน เหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ไม่เข้าใจ


“...”


“ช่างมันเหอะ จะกลับแล้ว”


ร่างผอมบางผุดลุกขึ้นทันทีที่พูดจบ แดเนียลกำลังจะคว้ามืออีกฝ่ายไว้แต่ซองอูเดินไปก่อน แน่นอนว่าเขาเดินตามไปติดๆ แถมยัง.. ไม่รู้จะพูดอะไรด้วย


“ขอโทษ ผมไม่ทำแล้ว เมื่อกี้ผมไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆนะ– ไม่ ไม่ดิวะ หมายถึงก็คิด แต่ถ้า.. ไม่ได้ก็คือไม่ไง ซองอู คุยกันก่อน” มือของเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก จนซองอูหันหน้ามาด้วยสีหน้าไม่พอใจมากๆ แต่เขาก็ละล่ำละลักพูดต่อ “คือ..”


แต่แม่ง ไม่รู้จะพูดยังไง


แดเนียลไม่รู้ว่าที่เขาคิดมันถูกต้องไหม เขาเดาถูกไหมว่าซองอูกำลังไม่ชอบที่เขาเกือบจะ.. นั่นแหละ เขาไม่ได้มองว่าอีกฝ่ายง่าย หรือว่าที่ชวนไปเที่ยว ชวนขึ้นห้องตอนฝนตกแบบนี้เพราะเขาหวังเรื่องอย่างว่า มันไม่ใช่–


มันไม่ใช่แบบนั้นเลย


เขาอธิบายออกมาไม่ได้ อยากจะพูดแบบที่คิดมากๆ แต่ไม่รู้ว่าถ้าพูดออกไปมันยิ่งดูเหมือนเขาดูถูกซองอูมั้ย แต่ทั้งหมดนั่นมันไม่ใช่เลยจริงๆ ทั้งหมด– ตั้งแต่ที่ขอเบอร์ มันเริ่มจากถูกใจ จนถึงตอนนี้ ก็แค่..


ก็แค่ชอบซองอูแบบที่ไม่เคยชอบคนไหนมาก่อนเท่านั้น


เฮ้อ


“จะพูดไม่พูด”


แดเนียลกัดริมฝีปากแน่นตอนที่ถูกเร่ง ก่อนประโยคโง่ๆจะถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง




“ฝนยังตกอยู่เลย อันตราย”


“...”


“อย่างน้อยก็ให้ผมไปส่งซองอูได้มั้ย”






..





___________________



มีต่ออีก 2 สเต็ปหลังนะฮะ ยังบ่จบ5555555555555


คือครตแดเนียลในเรื่องนี้มีแรงบันดาลใจจากคนคนนึงค่ะ เป็นคนทื่อๆและซับซ้อน ที่ไม่คิดว่าตัวเองซับซ้อน คนที่เรามองแล้วเหมือนเขาคิดอะไรแค่ด้านเดียว แต่ความคิดของเขามันหลายขั้นมากๆ นี่มันเรื่องอะไรก๊าน


แต่ก็ฝากเอ็นดูด้วยนะคับ <3


1 comment = 1 กำลังใจ♡

_

#ftmoonfic


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #2955 ww01w (@ww01w) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 03:09
    เปิดตัวโค้ชแดนก็ปากเก่งเลยดุมากด้วย555555 แต่โค้ชแกก็ตลกอยู่นะคนอะไรทื่อดีจริงๆ55555555555มีความทะเล้นด้วย ตลกดีอ่ะอ่านแล้วชอบสนุกๆ
    #2955
    1
    • #2955-1 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 28)
      29 กรกฎาคม 2561 / 17:28
      แดนใจเย๊นนนนนน
      #2955-1
  2. #2852 wxsd (@toomee25) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 02:19
    เอ็นดูการแนะนำของลูกทีมคุณโค้ชแต่ละคน 55555
    #2852
    0
  3. #2795 19981010 (@19981010) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:49
    แดนต้องใจ-ๆ เอ้ย เย็นๆนะแดน
    #2795
    0
  4. #2789 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 02:24
    แดนต้องใจเย็นๆเน้อ ใจร้อนแบบนี้หมอก็ตกใจซิ
    #2789
    0
  5. #2642 PunieFunnie (@mysupassara) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 20:01
    คุณหมอคะ อยากได้ยาแก้ไอค่ะ ตอนนี้มัน ไอ

    ไอ

    ไอ

    ไอ

    ไอเลิฟยูอร้ายยยยยยย
    #2642
    0
  6. #2566 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 20:55
    แดนต้องใจเย็นๆๆๆ
    #2566
    0
  7. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:51
    แดนเป็นคนใสๆ
    #2534
    0
  8. #2435 Sket-D (@day-life) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 07:09
    โอ่ยยยยยย คุณอดนน่ารักทากๆๆๆๆๆๆๆ เลาชอบความตรงๆทื่อๆแต่ก็คิดเยอะของคุณเขามากเลย ฮือออออออ รีบๆเคลียร์กันแล้วกลับมาเข้าใจกันเหมือนเดิมนะ;___;
    #2435
    0
  9. #2407 c h e r . (@cherry_shawol) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 17:45
    น่ารักกกมากกกกกกกก คุณแดนสับสนค่ดน่ารักกกกกก
    อ่านแล้วเขินฉากงุงิมากเลยค่ะฮืออออ
    #2407
    0
  10. #2399 Caramel_Brown (@mycherryblossom) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 01:31
    ดาเนียลทำไมไม่อ่อนโยน
    ไปขู่ขอเบอร์คุณหมอแบบนั้นคุณหมอตกใจหมด

    แต่พอดาเนียลเริ่มชอบหมอจริงจังแล้วน่ารักมากกก ฮรือออ
    อบอุ่น อ่อนโยน ละมุน ละไมมาก

    ดันอดใจไม่ไหวไปปล้ำจูบคุณหมอ แล้วโดนเข้าใจผิดอีก
    รีบอธิบายให้หมอเข้าใจไวๆนะ
    เอาใจช่วยอยู่
    #2399
    0
  11. #2390 -worthwhile- (@-worthwhile-) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:18
    ชอบการบรรยายฉากจูบทุกเรื่องในฟิคนี้ของไรท์มากๆ แบบเขินมาก มันมีทั้งอารมณ์และความรู้สึก มันไม่ใช่แค่สัมผัสทางกายธรรมดาๆ
    #2390
    0
  12. #2379 Bq__ (@bitsbadx01) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 22:59
    ฮื่ออ ขุ่นแดนเขินอ่า
    #2379
    0
  13. #2373 Demonseaa (@salid) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 19:09
    เอ็นดูคุณโค้ชจังค่ะ ดูสับสนและโก๊ะกังมากๆ เห้อ555555555555555 ชอบเขาก็คือชอบไงคุณโค้ช เขาดูรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงแต่การแสดงออกดูไม่โปรอ่ะค่ะ ดูไม่มั่นใจ งงๆ 5555555555 เอ็นดู๊เอ็นดูความทื่อๆ คุณหมอก็น่ารักกกกกกก น่าเริ้บมาก ถ้าเราเปงคุณโค้ชเราก็อยากลว---- ไม่ๆๆๆ ไม่เอากัวคุณหมอโกรธ คุณหมอเข้าใจคุณโค้ชเขาหน่อยนะคะ แง แล้วก็นะ พวกน้องๆที่แนะนำแต่ละคน5555555555 โดยเฉพาะข้อสุกท้าย จริงๆโค้ชไม่ต้องทำตามก็ได้ป่ะวะ 5555555 นี่ทำจนเกินนนนน โดนโกดเลย สมน้ำหน้าแล้ว

    ปล. เราเปลี่ยนชื่อแอคนะคะ ตอนแรกชื่ออนลี่ 13 55555555
    #2373
    0
  14. #2368 DME_RunRun (@DREAM1144) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 16:44
    อื้อหือออ พุ่งชนๆๆๆ ขำวิธีการแนะนำของแต่ละคน 55555555
    #2368
    0
  15. #2323 Recekalte (@Recekalte) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 10:22
    น้งแดนนนน สู้ๆนะลูกค่อยๆ
    #2323
    0
  16. #2317 Earn-Hourglass (@earn-piyanat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 17:23
    คิดถึงนะคะะะะะะ งือออ เค้าเป็นกำลังใจให้ เย่ สู้ๆนะคะ
    #2317
    0
  17. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 12:55
    ฮ่อยยยยยยย ใจบางงง
    #2311
    0
  18. #2303 gnosbeahk (@primadonna_mhai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 16:27
    ฮ่อยยยยแดเนียล มันน่ารักตรงที่ดูทื่อๆ นี่แหละ คิดอะไรหลายขั้นตอนมากกลัวซองอูเข้าใจผิด ไหนจะขอคำปรึกษาจากเด็กอีก แล้วคำปรึกษาแต่ละคนนี่นะ55555
    #2303
    0
  19. #2296 HANAYUN (@xxxpebgot7) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 11:50
    แงงงง เขิงๆๆๆ กีสสสส
    #2296
    0
  20. #2291 dongdeeng (@dedadaado) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 21:32
    หูยแต่ละสเต็บ รอคอยรอยคอเลยค่ะ
    #2291
    0
  21. #2290 dongdeeng (@dedadaado) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 21:32
    หูยแต่ละสเต็บ รอคอยรอยคอเลยค่ะ
    #2290
    0
  22. #2283 ssiax (@sianan005) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 00:43
    ตอนขอเบอร์น่ารักมากๆๆๆๆ เอาจริงนี่ว่าซองอูก็ชอบอะ แต่แบบสถานะไม่ชัดเจนงี้ปะะัะ เลยโกรธๆละเป็นคูมหมอด้วยยย ก็คงคิดเยอะ5555555555555555
    #2283
    0
  23. #2280 ammykjd (@ammykjd) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 22:30
    ดูแต่ละคนแนะนำ แล้วดูที่แดนทำ คือแบบ เขินอะ แต่เครียดเลย555
    #2280
    0
  24. #2278 mamamind (@mamamind) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 21:01
    วี้ดดดดฟวกมกววกฮือออเกือบจะดีแล้วเชียวคุงเนียล! ยิ่งกว่าไก่ตื่น ได้ง้อแน่นแน่!
    #2278
    0
  25. #2277 Wai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 19:39
    ตล๊กกกกกก จะจีบว่าที่แฟนทั้งทีนี่ตามคำแนะนำเด็กในทีมบอลอย่างเดียวเลย5555555
    #2277
    0