(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 27 : Dog & Cat : Beware Of The Cat

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 155 ครั้ง
    11 มี.ค. 61







SERIES: DOG & CAT

Beware of the Cat )






เจ็บ

 

เจ็บก้น

 

เป็นความรู้สึกแรกที่องซองอูรับรู้ได้ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมา มันรวดร้าวจนเขาต้องนิ่วหน้า ซองอูหันขวับเพื่อจะกอดอ้อนร่างข้างๆ แต่ก็ต้องแปลกใจเพราะพื้นที่ตรงนั้นว่างเปล่า

 

คังแดเนียลหายไปไหน(ของแม่งวะ)

 

หรือว่า

 

หรือว่าจะทิ้งเขาไปแล้ว.. ทำไม ตอนเขาจะโทรหามินฮยอนก็มาห้าม พอเขาจะบอกความจริงกับเพื่อน ตัวเองก็มาห้ามเอง แถมยัง.. แถมซองอูยังเสียให้มันแล้วด้วย! ก็เลยจะมาทิ้งกันไปง่ายๆแบบนี้หรอ ไหนเมื่อคืนที่เขาบอกว่าอย่าไปไหน ตัวเองก็พูดเองว่าจะไม่ไปไง แล้วตอนนี้แดเนียลไปไหน

 

แบกร่างที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นนั่งแล้วก็ต้องนิ่วหน้าอีกเพราะความเจ็บสอดแทรกเข้ามาในระบบประสาท ซองอูควานหาโทรศัพท์ เขาจะโทรฟ้องดงโฮ

 

มึงต้องตาย! ไอ้แดเนียล! ได้แล้วทิ้งใช่มั้ย!

 

ริมฝีปากเล็กเริ่มเบะ มือสั่นๆพยายามกดเข้าคอนแทคเพื่อโทรหาเพื่อนร่างอ้วน (ก็.. ก็ไม่ขนาดนั้น) ซองอูกดโทรออกไปแล้ว พร้อม ๆ กับประตูที่ถูกเปิดออก ตามด้วยร่างสูงเจ้าของไหล่กว้างในสภาพท่อนบนเปลือย กางเกงยีนส์ถูกสวมลวก ๆ จนเห็นขอบบ็อกเซอร์ราคาแพงของมัน

 

เดาไม่ผิดหรอก.. ไอ้หน้าหมานั่นแหละ

 

[โหล มึงไสหัวออกมาเลย ไอ้เหี้ยแดเนียลมันข่มขืนมึงใช่ป-- เชี่ยมินฮยอน อย่าแย่งดิ โหล ซองอู มึงออกมาดิ้]

 

คนพูดคนแรกคือดงโฮ ต่อมาคนที่แย่งไปแล้วพูดคือมินฮยอน ซองอูค่อยๆลดโทรศัพท์ลงแล้วมองหน้าแดเนียล

 

[อยู่ข้างในป่าว ผัวมึงมันไม่ยอมให้พวกกูเข้าไป ออกมาหน่อย]

 

เขาหยีตาแล้วเอาโทรศัพท์ออกห่างหูตัวเองตอนที่ได้ยินเสียงดงโฮแว้ดเข้ามา ประมาณว่า ผัวเหี้ยอะไรของมึงไอ้มิน! ไอ้สัส! และคำด่าอีกสารพัดที่มนุษย์คนนึงจะหามาด่าได้

 

ซองอูกลืนน้ำลายลงคือดังเอื้อก นี่มันเหี้ยอะไรแต่เช้าวะ ไม่ชอบให้สมองทำงานหนักเลย แต่ดูเหมือนเขาจะต้องคิดใช่ม—มั้ย

 

 

เหี้ย กูว่านี่แม่งเหี้ยจริงๆ

 

มือบางกดตัดสายก่อนจะเพ่งมองแดเนียลอีกครั้ง แล้วก็เพิ่งจะเห็นชัด ๆ ว่าใบหน้าขาวของมันสะบักสะบอมพอสมควร

 

เชี่ยละ

ย-- อย่าบอกนะว่า..

 

เป็นอีกครั้งที่เขามองโทรศัพท์ตัวเองและใบหน้าของแดเนียลสลับกัน อีกฝ่ายมองเขาด้วยสีหน้าหมา ๆ พอสบตากันแบบตรง ๆ มันก็ยิ้มแหยออกมา ก่อนจะเดินเข้ามานั่งบนเตียง

 

เพื่อนพี่พูดมากชิบหายเลย”

ม-- มัน..”

มันรู้ละมั้งน่ะ แต่เหมือนไอ้หนวดมันจะเข้าใจไรผิดปะ”

 

เชี่ย.. ขอสบถอีกครั้ง

ซองอูกรีดร้องในใจด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด ลืมความมโนเมื่อครู่ของตัวเองไปจนหมดสิ้น ที่จริงแล้วคือแดเนียลออกไปรับหน้าไอ้ดงโฮใช่มั้ย

 

ไอ้หมามันไม่ได้ทิ้งเขา

 

น—นี่กูควรโล่งอกหรือว่ากลัวไอ้ดงโฮมันระเบิดหัวก่อนดีอะ

 

โทรศัพท์สั่นพร้อมกับเสียงเคาะห้องที่ดังมาเป็นระลอก แดเนียลเดินไปหยิบเสื้อผ้าให้เขา สีหน้ามันดูยุ่ง ๆ เหมือนกำลังซ่อนความหงุดหงิดไว้

 

เพื่อนพี่แม่งโคตรบ้า ไอ้เหี้ยดงโฮ”

“...”

มันหาว่าผมข่มขืนพี่ เอาเชี่ยไรคิด บ้าปะวะ”

มึง.. มึงใจเย็น ๆ ดิ”

ไม่ได้ใจร้อน!” ซองอูแทบจะพนมมือไหว้ตอนที่แดเนียลขึ้นเสียง มึงกำลังใจร้อนสุด ๆ เลยอะกูคิดว่า

และมันรู้ได้ไง” เขาถาม รับเสื้อตัวโคร่งของตัวเองมาสวมก่อนจะกอดกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลที่มันส่งมาเอาไว้แนบอก “ยืนมองหาป๊ามึงหรอ หันไป”

 

เมื่อคืนก็เห็นหมดแล้ว”

 

ไอ้.. เหี้ยนี่ยังมีอารมณ์เล่น กูยอมใจมึงเลย เขาง้างกางเกงจนสุดแขนแล้วตีเข้าที่หน้าท้องของมัน ไอ้แดเนียลยกมือขึ้นกันเอาไว้แล้วออกแรงกระชากกางเกงในมือจนเขาที่ถือสิ่งนั้นอยู่ถลาไปตามแรง แล้วก็จบที่นั่งแหมะอยู่ปลายเตียง คือถ้าไม่เบรกตัวเองไว้กูต้องตกเตียงแน่ ๆ อะ

 

อะไรของมึงเนี่ย! เจ็บ!” ซองอูหลับตาปี๋ หายใจออกมาแรง ๆ แล้วยกขาขึ้นพยายามจะถีบไอ้คนที่ลากเขาเมื่อครู่ พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นใบหน้าของแดเนียลอยู่ใกล้ ๆ

 

เพียะ

 

โอ๊ย!”

 

ใกล้มากจนอดไม่ได้ที่จะตีหน้าผากมันไปหนึ่งที ดีแค่ไหนแล้วที่กูไม่ข่วนหน้า (จริงๆคือไม่มีเล็บ ข่วนไปไม่เจ็บก็เลยไม่เอาดีกว่า) ซองอูมองค้อน ก่อนจะบ่น “มึงแม่งชอบเล่นแรง กูก็เจ็บเป็นนะ”

 

นึกว่าชอบ ก็เห็นเมื่อวานบอก อ๊ะ.. แดน แรงอีก แรงอีก”

 

มั่ว ไม่ได้พูดเหอะไอ้ควาย” เพราะความโกรธ ซองอูก็เลยหน้าร้อนไปหมด ย้ำนะว่าเพราะโกรธ จะฟาดหน้าด้าน ๆ ของแดเนียลแต่มันเสือกหลบได้ เขาร้องฮึ่ยก่อนจะพยายามตะครุบไอ้หน้าหมาอีกที แต่คราวนี้มันโถมลงมาทั้งตัวจนเขาหงายไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง

 

โอ๋ ไม่งอแงดิ”

งอแงที่หน้า.. มึงลุกเลย เดี๋ยวเพื่อนรอ”

ปล่อยแม่งรอไป มันฟาดหน้าผมเนี่ยพี่เห็นมั้ย” แดเนียลทำเสียงตอหลดตอแหล เหมือนเด็กแปดขวบที่แม่ไม่ซื้อเครื่องบินให้เล่น

และมันรู้ได้ไงวะ มึ-- ฮื่อ” เขาพึมพำก่อนจะหลับตาปี๋เพราะถูกหมาเลียแก้ม อ่านไม่ผิด เลียแก้ม ซองอูทำหน้ารังเกียจแล้วดันแดเนียลที่ทำตัวปัญญาอ่อนให้ออกห่าง เขาร้องอี๋แหยะอยู่ในลำคอแล้วใช้มือหลังมือปาดแก้มตัวเอง

ใจร้าย เค้าก็ไม่ได้ฉกกะปกขนาดนั้นสักหน่อย”

 

คราวนี้ไม่ใช่เด็กแปดขวบที่แม่ไม่ซื้อเครื่องบินให้ละ มันผันตัวเป็นเด็กอนุบาลสามที่อยากเป็นหัวหน้าห้องแทน

 

หันไปเลย”

 

ซองอูทำหน้าขรึมแล้วก็พูดเสียงจริงจัง ไอ้แดเนียลทำปากบู้จนเขานึกอยากหาอะไรมายัดใส่ แต่สุดท้ายก็ยอมหันหลังตามที่บอก ซองอูใส่กางเกงด้วยความยากลำบาก กูเจ็บก้นครับ ล้าขาด้วยครับ ถ้ารู้ว่าเจ็บขนาดนี้นะ..

ไม่ปล่อยให้ไอ้หมาทุเรศมันทำจนดึกดื่นหรอกโว้ย! แล้วดู โทรศัพท์ก็สั่น จริง ๆ ก็สั่นแทบจะตลอด เพราะไอ้ดงโฮหมีบ้าโทรมานั่นแหละ โทรมาขนาดนี้มึงไม่พังประตูเข้ามาเลยอะ

 

แล้วก็ยังไม่ได้คำตอบว่ามันมาได้ยังไง รู้ได้ยังไง และทำไมถึงคิดว่าแดเนียลขืนกู๊! เออ ทำไมคิดได้วะไอ้เปรต สมองเหมือนเด็กอนุบาล ซองอูก็จำได้นะว่าเพื่อนตัวเองไม่น่าสมองหมาปัญญาควายแบบนี้..

 

เออ แต่พอมาคิด ๆ ดู

ดงโฮก็แอบเป็นอยู่นิดนึงว่ะ

 

หรือเพราะสภาพที่แดเนียลเดินออกไป..

เออ อาจจะแบบนั้น

ซองอูบอกแดเนียลให้หันหมาตอนที่สวมกางเกงเสร็จ เขาเดินนำเพื่อที่จะออกไปรับชะตากรรมโดนดงโฮฆ่าด้วยมือเปล่าแล้ว แต่พอจะเดินออกไปกลับถูกท่อนแขนหนาโอบกอดจากข้างหลัง เหมือนในซีรี่ส์เรื่องคิมทันเลยอะ แต่ซองอูไม่เป็นชาอึนซังนะ อนาถเกิน

 

โอเคล้อเล่น นี่เขาควรจะซึ้งกับที่มันทำแบบนี้ใช่มั้ย เอางั้นก็ได้

 

มันจะไม่ห้ามใช่ป่าว..”

 

ควรซึ้งจริง ๆ ด้วย น้ำเสียงทุ้มสั่นข้างใบหูของเขาบอกให้รู้ว่าแดเนียลกำลังกังวลเรื่องดงโฮไม่น้อย กลัวจะโดนห้ามหรอ ดงโฮไม่ใช่พ่อซองอูนะ ถึงจะทำตัวเป็นพ่อก็เหอะ

 

มันห้ามกูก็จะอยู่กับมึงอยู่ดี”

 

จริงนะ”

 

อื้อ จริง”

 

ซองอูตอบก่อนจะเม้มปากแน่น อาศัยจังหวะที่แดเนียลยังไม่คลายอ้อมกอดรวบรวมความกล้าแล้วหันไปกดจูบลงบนริมฝีปากหนา จูบหนัก ๆ จนเกิดเสียงดังจุ้บ ปฏิกิริยาคือไอ้หน้าหมาของเขายืนตัวแข็ง หน้าแดงเถือกเป็นเนื้อหมาทอด ซองอูรู้สึกชนะจนมันคลายอ้อมกอดออกแล้วจับหน้าเขาให้หันไปหา กำลังจะกดปากลงมาแล้วแต่ยกมือตัวเองไปกั้นไว้ทัน ไม่งั้นยาวแน่ ไอ้ทะลึ่ง

 

 

ไหนชอบยุให้บอกเพื่อนนักอะ พอจะบอกแล้วป๊อดหรอ”

 

 

“..ก็เมื่อกี้ผมต่อยมันกลับอะดิ”

 

 

เชี่ยละ

 

 

แต่แม่งต่อยก่อน ไม่พูดไม่จาเหี้ยไรเลย คนง่วง ๆ ก็เลยฟาดกลับไปหมัดนึง แล้วเพื่อนพี่แม่งก็ด่าไม่หยุด อะไรก็ไม่รู้หาว่าผมฉุดพี่มา มั่วชิบหายเถอะ” แดเนียลบ่นแล้วดันหลังเขาเดินไปข้างหน้า ก่อนจะพูดต่อ “ดีนะไอ้จืด ๆ นั่นห้าม ไม่งั้นนัวกันจนตายไปข้างเหมือนตอนรับน้องอะ”

 

จ้ะ พ่อคนเก่ง เก่งจังเรื่องใช้กำลัง พ่อมึงเป็นอองตวนปะเนี่ย”

 

ไอ้เหี้ยพี่ดงโอนั่นแม่งเริ่มเหอะ”

 

 

 

มึงด่าใครเหี้ย!”

 

 

..

 

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากตอนที่ประตูห้องถูกกระชากออก สิ่งที่ผ่านสายตาของซองอูไปเมื่อครู่คือหน้าซีด ๆ ของมินฮยอน เลื่อนลงมาเป็นมือของมันที่กำลังจับแขนควาย ๆ ของดงโฮอยู่ พอเขาเลื่อนสายตาขึ้นมาอีกครั้งคือหน้าเหี้ยมของเจ้าของแขนควาย ๆ นั้น ดวงตาที่ตอนนี้ เอ่อ ถ้ามองด้วยฟิลเตอร์การ์ตูนคือมันลุกเป็นไฟ กำลังจ้องผ่านซองอูไป จ้องไปที่ด้านหลังของเขา

 

จ้องไปที่ไอ้แดเนียล

 

หูมึงก็ไม่น่าหนวกปะวะ”

 

เมื่อกี้กูก็เรียกชื่อมึงอยู่มั้ยอะ ใช้หมองดิ”

 

ประโยคเมื่อกี้ไม่ควรออกมาจากปากไอ้แดเนียลเลย ไม่ควรของไม่ควร ไม่ควรมาก ๆ แต่มันก็พูดออกไปแล้ว ซองอูกำลังจะบ้า ตอนเห็นสีหน้าของไอ้ดงโฮที่ดูโกรธยิ่งกว่าเดิม

 

ไอ้เด็กเหี้ย ถ้าไม่ได้เลือดมึงมาล้างตีนกู..

 

ดงโฮ มึงใจเย--”

 

มึงหลบเลย!”

 

แน่นอนว่าดงโฮไม่ฟังที่มินฮยอนห้าม และเขาก็ไม่ฟังที่เพื่อนตัวเองพูด ซองอูไม่หลบ ยืนจ้องดงโฮตาเขม็ง แล้วไอ้ลูกหมาซามอยด์คังแดเนียลที่พยายามผันตัวเป็นร็อตไวเลอร์ มันเอาแขนมาดันเขาให้หลีก เห็นแบบนั้นดงโฮเลยชักสีหน้ายิ่งกว่าเดิม

ไอ้เวรนี่มันทำตัวเป็นพ่อจริง ๆ และหน้าแม่งเหี้ยมจนเหมือนกูดูหนังบู๊อยู่อะ ซองอูก็เลยกางแขนสองข้างของตัวเองออกกันแดเนียลเอาไว้

 

“อย่าต่อยอีกนะ ที่หน้ามันก็พอแล้วไง!”

 

มึงเข้าข้างมันหรอ..”

 

และซองอูขอยืนยันคำเดิมว่าทุกอย่างมันไวมาก

 

ผัวะ!

 

หมัดไอ้ดงโฮเฉียดหน้าเขาไปนิดเดียว และไม่โดนแดเนียลแน่ ๆ เพราะไม่มีเสียงอะไร ซองอูหันขวับทันทีก่อนดงโฮจะใช้จังหวะนั้นผลักเขาออก และไม่ทันจะได้ร้องอย่างตกใจแม่งก็นัวกันแล้ว

 

ไอ้สัส มึงเป็นหมากันหรอ ไอ้เหี้ย” มินฮยอนพูดออกมา สีหน้ามันดูหัวร้อนจริง ๆ เขากลืนน้ำลายดังเอื้อกก่อนจะพาตัวเองไปยืนอยู่ด้านหลังเพื่อนหน้าตี๋

 

พอเลย! ดงโฮ๊! แดน.. อย่าไปต่อยกลับดิ!”

 

มินฮยอนพยายามจับแขนไว้ แต่ดงโฮจะเอาลูกเดียว เสื้อมันก็ถูกแดเนียลกระชากไว้จนยับเยินไปหมด แต่ไอ้หมาของเขาก็มีสภาพไม่ต่างกัน และยังจะเก๋าดึงไอ้ดงโฮไว้ให้ตัวเองโดยต่อยอีก เนี่ย จนเขาต้องพักสมองมาคิดว่าควรสมน้ำหน้าหรือห่วงมึงดีวะ

 

ซองอูหาจังหวะจะเข้าไปช่วยมินฮยอนดึงแต่ก็ไม่กล้าไปใกล้มาก กลัวโดนศอกกระแทกหน้า พวกมันเป็นญาติส่วนไหนของอองตวนหรือเปล่าอะ สงสัย

 

เสียงฮึดฮัดของลมหายใจควายป่าที่กำลังกัดกันอยู่ดังชัดเจน ซองอูได้จังหวะตอนที่ทั้งคู่เซ ๆ แล้ว มินฮยอนรั้งแขนดงโฮไว้ เขาก็เลยเดินอ้อมไปเพื่อจะหาแดเนียล และเขาคิดว—

 

 

พลั่ก!

 

ตุ้บ!

 

 

พ—พี่ซองอู!”

 

เหี้ย!”

 

 

คิดว่าหมัดไอ้เชี่ยดงโฮแม่งหนักชิบหายเลย..

 

 

..

 

 

เจ็บมั้ย กูขอโทษ”

 

ซองอูจ้องไอ้คนที่นั่งสำนึกผิดอยู่ด้วยสายตาฟาดฟัน สลับกับมองคนหน้าหมาฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาไม่ต่างกัน

 

พวกมึงบ้าปะวะเนี่ย” น้ำเสียงซองอูจริงจังมาก เขาโดนลูกหลงเลยนะเฮ้ย!

 

แม่งต่อยก่อน! / มันกวนตีนกู!”

 

รู้ ๆ ไอ้ห่า แต่พวกมึงเป็นหมากันไง๊ เพื่อนเจ็บไปด้วยเลย ดูหน้ามัน” มินฮยอนที่ยืนอยู่หลังแดเนียลว่าแล้วก็ตีหัวแดเนียลหนึ่งที ซองอูเห็นหมาบ้าทำหน้าเอาเรื่องด้วย แต่เขาส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอกันไว้ก่อนจะได้มีมวยอีกคู่

 

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนระหว่างที่เขาเข้าไปดึงแดเนียลออก หมาบ้าตัวที่หนึ่งนามว่าคังดงโฮแม่งฟาดหมัดเข้ามา สตงสติไม่มีแล้ว ขอให้ได้ต่อย แล้วเป็นไง

 

เต็ม ๆ แก้มซ้ายกูเลย!

 

เสียงหมาบ้าตัวที่สองโวยวายหลังจากซองอูทรุดแบบไม่ต้องสงสัยให้มากความว่าเพราะอะไร หมัดดงโฮหนักเป็นกระทิงเลย ขนาดโดนแค่ทีเดียว แดเนียลโดนเป็นสิบไม่กระดูกที่หน้าเบี้ยวเลยหรอ แต่ถ้าเบี้ยวละหมดหล่อก็ไม่ต้องห่วง กูเลิกคบเลย

 

ล้อเล่น

 

ก็ตามนั้นแหละ พอเขาโดนลูกหลง สุดท้ายมินฮยอนก็ของขึ้นของจริง ตบหัวเรียกสติดงโฮแล้วตะโกนใส่หน้ามัน

 

 

แม่งไม่ได้ข่มขืน เพื่อนมึงก็เอากับมันด้วยนั่นแหละ สัส!!!’

 

 

ไม่ใช่แค่เรียกสติดงโฮ เหมือนด่ากูทางอ้อมด้วยอะ ถ้าจิตใจบอบบางกว่านี้ซองอูคงก้มหน้าร้องฮือ ๆ แล้ว ยิ่งเจ็บแผลอยู่มินฮยอนก็มาตอกย้ำความอับอายของตัวเอง แต่ถึงแบบนั้นที่มันพูดก็ทำให้ไอ้หมาบ้าตัวที่หนึ่งอย่างคังดงโฮใจเย็นลงได้ และตอนนี้ก็หงอลงซะ.. อย่างกับคนละคนที่อาละวาดเมื่อกี้

 

ละสรุปมึงยอมจริงหรอ.. กับไอ้แดเนียล ไอ้หน้าเต้าหู้เนี่ยนะ” ซองอูมองตามนิ้วของดงโฮที่ชี้ไปทางเจ้าของชื่อในประโยค

 

ไม่ใช่เต้าหู้ซะหน่อย

 

อธิบายเลยไอ้อง ก่อนเพื่อนมึงจะยิ่งบ้า” เขาบ่นอุบอิบจบ มินฮยอนก็มองมาแล้วออกคำสั่ง ทำหน้าขึงขังใส่ด้วย มึงคิดว่าน่ากลัวมากดิไอ้สัด

 

คืองี้.. กู..” แต่กูก็ทำตามที่มันบอกเนาะ “พวกมึงรู้อะไรบ้าง” ซองอูตัดสินใจทิ้งเรื่องที่กำลังเรียบเรียงอยู่แล้วถาม “มาได้ไง และทำไมคิดว่าแดนมันข่มขืน--”

 

สมองตื้นไง”

 

แดน!” เขาหันไปปรามไอ้หมาบ้าที่เป็นคนพูดขัดเมื่อกี้ มันยักไหล่แล้วเบะปากแบบกวนส้นตีน ถ้าหูไม่เพี้ยนซองอูคิดว่าเขาได้ยินเสียงดงโฮขู่ฟ่อ ๆ ในลำคอด้วย “รู้ได้ไง พวกมึงอะ”

 

มึงอยากให้กูบอกจริงหรอ”

 

เออ”

 

กูรับโทรศัพท์เมื่อวาน” ซองอูหันไปมองใบหน้าขาวของมินฮยอนที่กำลังพูด มันมองเขาสลับกับแดเนียล “ได้ยินหมดเลยเพราะมึงไม่รู้ว่ากูรับสายแล้ว”

 

เขาขมวดคิ้วเพราะยังไม่เข้าใจคำตอบ เช่นเดียวกับแดเนียล ไอ้หมาถึงกับเกาหัว

 

ยังไงอะ”

 

อ๊ะ.. ฮึก! เอาออกไป ไอ้หมาเหี้ย กูเจ็บ”

 

เสียงกระเส่าและใบหน้าของมินฮยอนที่กำลังเชิดขึ้น หลับตาพริ้ม.. เขาใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะประมวลผลได้ว่ามันกำลังกวนส้นตีน ซองอูอึ้งไปเลย หน้าร้อนเหมือนจะไหม้ พอนึกได้ก็วิ่งไปตะครุบปากมินฮยอนแทบไม่ทัน หันไปมองไอ้แดเนียลเหมือนมันจะหลุดหัวเราะ ไอ้สัส!

 

ม—เมื่อวาน ได้ยินหมดเลยงั้นดิ..

 

“..มึงคบกันว่างั้นเหอะ” เป็นเสียงของดงโฮ สีหน้าไม่ผิดหวังอะไรทำให้ซองอูเบาใจ (ถึงหน้ามันจะดูไม่ค่อยพอใจก็เถอะ) แต่เหมือนกำลังทบทวนเหตุการณ์มากกว่า

 

เออ” เขาตอบเสียงอ่อย มองแดเนียลที่ถอนหายใจแล้วเท้าแขนลงกับโซฟา ปล่อยให้เขาเคลียร์กับเพื่อน เพราะถ้าแม่งพูดอะไรสักอย่างคงได้ตุบตับกันอีกรอบแน่ หันกลับมามองดงโฮก็เห็นมันมองไปที่มินฮยอนแล้วก็ยักคิ้ว ท่าทางเหมือนถูกแจ็กพอตอะไรสักอย่าง ซองอูกัดริมฝีปากตัวเองแล้วพูดต่อ

 

กูขอโทษ”

 

กูไม่ว่าไร”

 

คังดงโฮพอรู้อยู่แล้วว่าซองอูมีความลับที่ปิดบังอยู่ และถ้าวัดจากทั้งหมดหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ สักหกสิบเปอร์เซ็นต์คือที่เขามั่นใจว่าความลับที่มันซ่อนอยู่ชื่อคังแดเนียล—นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ไม่ค่อยโกรธอะไรมากนัก

 

ไม่ค่อยโกรธจริง ๆ นะเฮ้ย ที่ต่อยไอ้เต้าหู้เพราะนึกว่ามันฉุดเพื่อนกูเฉย ๆ หรอก

 

แต่มึงต่อยมันอะ!” จากเสียงที่เบาจนแทบจะหายไปเมื่อกี้ของซองอูเปลี่ยนเป็นเสียงที่แข็งขึ้นมา ดงโฮคิ้วกระตุกแล้วดันหัวเขาอย่างแรง

 

เออ! ไม่ต่อยแล้วนี่ไง”

 

แล้วจะเกลียดกันอยู่มั้ย” เป็นคำถามเหมือนเด็กปอสอง ซองอูมองมินฮยอนเหมือนต้องการให้มันช่วยกล่อมดงโฮ สิ่งที่ได้รับคือมันยักคิ้วกวนตีน ไอ้เลว ไอ้จืด อันนี้ซองอูด่ามัน

 

เกลียด”

 

เขาเบะปากออกมาตอนที่ดงโฮตอบ ไม่ได้เด็กขนาดที่จะให้มันแฮปปี้เป็นเพื่อนรักกัน แค่ไม่กัดกันเหมือนหมาเขาก็ควรดีใจแล้ว แต่ยอมรับว่ามัน.. เซ็งนิดหน่อย จนเขาเบะปากออกมานั่นแหละ อธิบายต่อว่าที่พวกมึงต่อยกันมันก็นานแล้วอะ ลืม ๆ ไปเถอะ กระพริบตาปริบ ๆ ด้วย แต่ได้ยินแค่เสียงแค่นหัวเราะแบบปั่นประสาทของเพื่อนตัวเองกลับมา

 

แต่จะคบก็คบ กูไม่ห้ามหรอก” ดงโฮว่าแบบนั้น

 

“..รู้ แต่ห้ามต่อยกันอีกนะ แดเนียลมันก็กวนตีนแบบนี้แหละ” หันไปมองไอ้หน้าหมาที่กำลังมองมาทางนี้ หน้ามันเหมือนมีอะไรอยากจะเถียงจนเขาต้องกดสายตาข่มขู่ (ก็มึงกวนตีนจริง ๆ อะ ห้ามเถียง)

 

ห่วงกูมั่ง แม่งก็ต่อยกูเหมือนกันนะ เห็นผัวดีกว่าหรอไอ้จิ้งจอก” แดเนียลขยับปากล้อเลียนจนเพื่อนเขาแทบปาโทรศัพท์ใส่ ก่อนน้ำเสียงจับผิดของดงโฮจะดังขึ้นมาอีก ถามเขาว่า “สรุปตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วไปยอมมันได้ไง ไม่ระวังตัวเลย”

 

ซองอูตัดสินใจเล่าทั้งหมด ว่าเขาคุยกับแดเนียลตั้งแต่ปีที่แล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะปิดแค่ไม่มีจังหวะจะบอก ดงโฮพยักหน้าเข้าใจถึงมันจะด่าแดเนียลอยู่เป็นพัก ๆ ก็ตาม ไอ้นี่ชอบเบ่ง เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวเลย

 

แต่ก็รู้ว่าลึก ๆ มันไม่ได้เกลียดอะไรกันขนาดนั้นหรอก ก็แค่เหม็นขี้หน้ากัน แล้วยิ่งไม่มีคนอ่อนลงทั้งคู่เลยมีมวยรอบสองแบบเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เขารู้จักนิสัยดงโฮดีแล้วก็รู้นิสัยของแดเนียลดีด้วย.. มั้ง

 

แต่ก็ยอมรับว่าที่มันต่อยกันก็เกินความคาดหมายอยู่พอสมควร

 

สรุปกูรู้จักมันดีมั้ยอะ

 

งั้นกูกลับก่อนละกัน”

 

พอดงโฮพูดจบปุ้บ คนที่ควรมีปฏิกิริยาคือซองอูถูกมั้ย แต่ไอ้หมาแดเนียลเป็นคนแสดงออกคนแรก มันหายใจออกมาแรง ๆ

 

สักที”

 

เด็กเวร เดี๋ยวกูจะยุให้เพื่อนกูทิ้งมึง”

 

ไม่มีทางอะ ผมกับซองอูแน่นแฟ้นยิ่งกว่าพุงพี่มึงอีก” เขาหันขวับไปมองคนที่เดินอ้อมมาโอบ แดเนียลลูบไหล่เขาเบา ๆ และทำหน้ากวนตีนไปด้วย

 

ซึ่งซองอูหันไปด่าเพราะท่าทางแบบนั้นจนไม่ได้สนใจว่าสรรพนามที่แดเนียลเรียกเพื่อนของเขาเปลี่ยนไป แต่ดงโฮได้ยินและก็รับรู้ได้ เลยเปลี่ยนจากที่คิดว่าจะเบิ้ดกะโหลกมันอีกสักรอบเป็นควงกุญแจในมือแทน มินฮยอนเดินนำออกจากห้องไปโดยไม่วายดึงแขนผู้มาเยือนอีกคนให้ออกไปด้วย

 

และก่อนจะออกไป ดงโฮก็ยังอุตส่าห์หันมาพูดทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้ซองอูต้องแอบชื่นชมอยู่ในใจ

 

 

อย่าเปรี้ยวให้มาก”

 

ไอ้เต้าหู้ยี้”

 

 

ดงโฮด่าเจ็บจังเลย

 

ถุย!

 

 

..

 

 

ปะ กินข้าว”

 

บอกเพื่อนมึงหรือยัง”

 

เออน่ะ”

 

บอกยัง!”

 

บอกแล้ว ๆ อย่าขึ้นเสียงใส่ดิ”

 

ซองอูทำหน้าหงิกใส่แดเนียลเพราะเขากำลังไม่เชื่อที่มันพูด— ก่อนหน้านี้ซองอูบอกให้มันเคลียร์กับเพื่อนให้เรียบร้อย แล้วก็รับปากส่ง ๆ ..เข้าใจคำว่าส่ง ๆ มั้ย มันบอกแค่โอเค ๆ เดี๋ยวบอก อะไรประมาณนี้

 

ไม่เห็นจะดูจริงจังเลย!

 

แต่ก็ไม่เป็นไร ไม่รีบ มันก็ไม่ได้ทำตัวหลบซ่อนอะไรอยู่แล้ว

 

เขาเดินกระแทกเท้าตามหลังก็เอ๋อทำเป็นไม่สนใจ ซองอูมองหัวทอง ๆ ด้านหน้าตัวเองแล้วนึกหมั่นไส้ อยากจะเอามือเคาะชิบเป๋ง

 

เค้บซีปะวันนี้ กินบ้าน”

 

อะไรอะ

 

นี่เพื่อนเขารู้แล้ว ไม่ไปกินที่อื่นหน่อยหรอ.. หรือแดเนียลกำลังทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ เพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้..

 

ไม่อยากให้เพื่อนรู้ก็ไม่น่าใช่ หรือจะไม่อยากให้คนอื่นรู้ ใช่.. ใช่ผู้หญิงเมื่อวานที่นั่งแทบจะเกยตักกันหรือเปล่า หรือ ๆ หรือว่า.. มีคนอื่นอีก เขาไม่เจอมันตั้งหลายวัน แดเนียลต้องไปที่แบบนั้นทุกวันแน่เลย

 

ถ้าเกิดมันแอบคุยล่ะ

 

เอ้า เงียบเลย หรือจะกินที่ห้--”

 

ไม่เอา” ซองอูปฏิเสธ พาตัวเองเข้าไปนั่งในรถหรูของคนที่เพิ่งเปิดประตูให้เขา ต้องบรรยายแบบนี้ เพราะอยากให้คนอื่นรู้ว่าแดเนียลรวย

 

เป็นไรปะเนี่ย” คนรวยที่เพิ่งสตาร์ทรถเสร็จหันมาถาม เขาไม่ตอบอะไร

 

บรรยากาศในรถอึมครึม เพิ่งดีกันได้ไม่นาน ดีไม่ถึงวันด้วยซ้ำมั้งน่ะ แล้วดูตอนนี้ กลับมาตึงอีกแล้ว ก็ใครใช้ให้มันนั่งกับผู้หญิงแบบนั้นเล่า ซองอูเองก็เพิ่งจะนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้

 

ใช่สิ—เขาไม่ได้ตัวเล็กยกง่าย ท่าทางเผ็ด ๆ ร้อน ๆ แบบนั่นนี่

 

เหอะ

 

ซองอู โกรธอะไรผมป่าว”

 

แดเนียลเรียกชื่อเขาเสมอเวลาจริงจัง ซองอูกัดปาก หันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่กำลังมองทางอยู่ก่อนจะหันกลับมาตามเดิม พร้อม ๆ กับที่ถูกดึงมือไปกุมไว้

 

ผมบอกเพื่อนแล้วจริง ๆ มันไม่ได้ว่าอะไรหรอก เพื่อนผมไม่ได้ห้ามอยู่แล้วมั้ย”

 

ไม่ใช่เรื่องนี้ซะหน่อย

 

ถึงจะบอกหรือไม่บอกเขาก็ไม่อะไรหรอก จริง ๆ นะ ตอนนี้หรือแม้แต่ก่อนหน้านี้ไอ้แดเนียลแทบจะไม่หลบซ่อนอะไร มีแต่ซองอูที่พยายามซ่อนเพื่อนตัวเอง แล้วที่เขาเงียบไปน่ะมันเพราะเรื่องเมื่อวานต่างหากโว้ย! ที่มึงนั่งกับผู้หญิงอะ! ไอ้หมาโง่!

 

ไม่เชื่อหรอ” แดเนียลเท้าศอกลงข้าง ๆ เบี่ยงใบหน้ามาจูบเบา ๆ บนมือของเขาที่เจ้าตัวกำลังกุมเอาไว้ “เพื่อนผมไม่ได้ดุแบบเพื่อนพี่นะ”

 

แต่ไอ้ควานลินอะไรนั่นจะต่อยกูอยู่ละเหอะ

 

ซองอูค่อนขอดในใจ จะดึงมือออกก็ไม่ดึง ไม่รู้เพราะอะไร ไม่ได้ชอบที่มันกดจูบอยู่อย่างนี้เลยสักนิดเถอะ

 

เอ้า จอดไม”

 

ความตั้งใจที่ว่าจะนิ่งเงียบตลอดทางพังลงเพราะแดเนียลจอดรถลงข้างทางที่ว่างเปล่า ไม่ได้มีร้านอาหารหรืออะไรเลย มีแค่ถนนโล่ง ๆ และรถเล็กน้อยที่ขับผ่าน

 

เป็นอะไร ตอบมาก่อนดิ”

 

“...” ซองอูเงียบ แดเนียลปล่อยมือแล้วจับไหล่เขาให้หันไปหามันแทน

 

โกรธหรอ พี่ซองอูผมบอกพวกมันแล้วจริ--”

 

 

คนเมื่อวานใคร”

 

 

ตัดสินใจถามแล้วจ้องดวงตาเรียวรีของอีกคน แววตาที่เขาได้รับกลับมามีแต่ความงุนงง ก่อนแดเนียลจะถามว่าเมื่อวานไหน ใคร งง ซองอูแค่นหัวเราะ

 

ที่นั่งข้างมึงอะ”

 

อ่อ แจฮวาน”

 

 

พ่อง!

 

 

เขามั่นใจว่าสีหน้าตัวเองคงขึงขังขึ้นกว่าเดิมมากจนแดเนียลลน มันเลื่อนมือที่จับเขาไว้ลงแล้วทำหน้านึก นึกนานมาก สีหน้าโง่ ๆ ชนิดที่เขามั่นใจว่าไม่ได้แกล้งโง่แบบนั้นทำให้ซองอูอดไม่ได้ที่ต้องเป็นฝ่ายเฉลยแทน

 

ผู้หญิงที่นั่งติดกับมึงอะ”

 

ยัง ยังไม่เลิกนึก แต่ใช้เวลาเพียงนิดเดียวก็ร้องอ๋อ

 

คนรู้จักไอ้หลินมันมั้ง จำชื่อไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่เค้าแอดไลน์มานะ” ซองอูรู้สึกว่าเส้นเลือดที่หัวเขากำลังเต้นปุด ๆ “ผมหล่อ พี่ต้องทำใจ”

 

ยัง ยังลอยหน้าลอยตา ซองอูไม่รู้จะตอบยังไง จะด่าที่มันลอยหน้าลอยตาพูด หรือด่าที่ปล่อยให้คนอื่นแอดมา หรือด่าที่—

 

ฮ.. เฮ้ย อย่าเพิ่งเบะดิ ผมไม่ได้ตอบเลย”

 

แล้วก็ยังไม่รู้ว่าเผลอแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป แดเนียลถึงพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน คิ้วของซองอูขมวดมองคนตรงข้ามด้วยความโมโห ก็มันพูดเหมือนอวด พูดเหมือนภูมิใจงั้นแหละที่ตัวเองหล่อ เขาไม่เห็นจะภูมิใจตรงไหนเลย ไอ้นิสัยเสีย

 

ขอโทษ—งอนหนักกว่าเดิมเลยเนี่ย”

 

มันพูดขึ้นอีกครั้ง ไอ้คนนิสัยเสียพูดหลังจากเขาปัดมือมันที่จะจับหัวออก ไม่ตีหน้ามึงให้แตกก็ดีแค่ไหนแล้ว

 

ไอ้เหี้ย” ซองอูไม่รู้ว่าเสียงตัวเองสั่นขนาดนี้ได้ไงตอนที่ด่า

 

เอ้า เอาไปดู ไม่ได้ตอบเลยครับ พี่จะบล็อคเลยก็ได้ ผมไม่คิดจะตอบอยู่แล้วเนี่ย” แดเนียลบอกแบบนั้นพร้อมกับส่งโทรศัพท์มาให้ แต่สิ่งที่เขาทำคือปัดออกแล้วด่ามันอีกครั้ง

 

ไอ้ห่า นิสัยเสีย มึงคิดว่าหล่อมากว่างั้นเหอะ กูหล่อกว่ามึงอีก สวยกว่านั้นกูก็หามานั่งได้ด้ว--”

 

คำพูดขาดห้วงตอนที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าสัมผัสลงมาที่ผิวแก้มเย็นชืด ซองอูตบปากแดเนียลเบา ๆ หลังจากมันผละใบหน้ามาจ้องเขา.. ในระยะที่ใกล้มาก พอตบเสร็จก็ยังจะยิ้มอยู่อีก ปากเขาเบะลงแล้วเริ่มด่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 

แต่กูไม่ทำไง กูกลัวมึงมาร้องหรอก ถ้ากูไปกับคนอื่นอะ แล้วคิดดูน-- ฮื่อ”

 

เป็นอีกครั้งที่ยังไม่ทันพูดจบเขาก็ถูกขัด จากการที่คนตรงข้ามดึงปาก

 

รู้แล้วครับ” ซองอูส่งมือไปทุบมันหนึ่งที แดเนียลไม่สนใจแถมยังหัวเราะใส่หน้า “เมื่อกี้แกล้งเล่นไง อย่าโกรธนะ พอแล้ว สามวันที่แล้วใจจะขาดแล้วเนี่ย”

 

มึงเมินกูเป็นอาทิตย์เลยด้วยซ้ำ!”

 

“..ขอโทษ” จบเสียงทุ้มนั้นเขาก็ถูกขโมยจูบอีกครั้ง.. ที่ริมฝีปาก แดเนียลถอนออกทั้งที่ยังไม่มีการรุกล้ำ “เรื่องผู้หญิงเมื่อวาน ตอนแรกกะจะประชดพี่ แต่ก็ทำไม่ลงอยู่ดี ไม่ชอบแบบนั้นด้วย น่ารักสู้ซองอูก็ไม่ได้” มันสารภาพบาปทั้ง ๆ ที่ยังยิ้ม

 

แล้วทำไมซองอูต้องยิ้มตามก็ไม่เข้าใจ

 

ส่วนที่ไม่ยอมคุยด้วย.. ขอโทษครับ ไม่ทำงั้นพี่ก็ไม่ยอมบอกเพื่อนหรอก แต่รู้ใช่มั้ยผมก็ฝืนเหมือนกันนั่—”

 

กูตะโกนเรียกมึงก็เดินหนี” ซองอูขัด แถมมองแบบคาดคั้น

 

ผมรักพี่นะ”

 

แต่นี่คือคำตอบที่ได้รับ เขาบีบปากแดเนียลแรง ๆ พอปล่อยออกก็ยิ้มจนหน้ายับเป็นหมาเต้าหู้ยี้แบบที่ดงโฮด่าเลย

 

แล้วซองอูจะทำอะไรได้ล่ะ..

นอกจากยิ้มตามรอยยิ้มของมันน่ะ

 

รักผมมั้ย”

 

มือปลาหมึกกลับมาทำงาน ได้จังหวะปุ้บก็เลื่อนมือมาโอบรอบเอวเขา ซองอูจับรอบแขนนั้นไว้แน่นแต่มันก็ไม่ยอมคลายออก

 

ตอบหน่อย รักเค้าป่าว” ใบหน้าที่อยู่ใกล้เข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม จูบลงที่จมูกของเขา เลื่อนขึ้นไปที่หน้าผาก แล้วมาหยุดที่กลุ่มดาว แดเนียลเห็นเขาไม่ตอบก็ยิ่งบดจูบย้ำ ๆ จนซองอูต้องหลับตา ฝ่ามือเริ่มไม่อยู่สุขโดยการบีบเค้นที่สะโพก ลมหายใจเขาถูกผ่อนออกมาอย่างติดขัด

 

รัก.. รัก!” ซองอูตอบห้วน ๆ หวังให้มันหยุด สิ่งที่ได้รับคือแดเนียลถดใบหน้ากลับมามอง จุ้บลงที่ปากหนึ่งที

 

พูดเพราะ ๆ ไม่เป็นไง๊”

 

พูดไม่เพราะไม่ได้แปลว่าไม่รักนี่”

 

ก็อยากได้ยินพี่พูดเพราะ ๆ นี่”

 

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าใสเมื่อคิดอะไรบางอย่างได้ ซองอูคว้าหมับที่ต้นคอของอีกฝ่าย มืออีกข้างเท้าลงบนตักแกร่ง แดเนียลดูจะตกใจแต่.. ปลาหมึกก็คือปลากหมึก มันกระชับท่อนแขนที่โอบรอบเอวเขาไว้แน่นกว่าเดิม ซองอูกดน้ำหนักลงที่มือบนตักของแดเนียลแล้วย้ายร่างตัวเองไปคร่อมอยู่บนนั้น

 

รักนะค้าบ”

 

เสียงอ่อน เสียงหวาน ปฏิกิริยาของแดเนียลหลังจากเขาพูดจบคือใบหน้าแดงเถือก มันกระแอมแค่ก ๆ เหมือนคนป่วย ดวงตาลอกแลก จะยิ้มแต่พยายามเก็กหน้าไม่ให้ตัวเองยิ้ม..

 

ประหลาด แต่ซองอูมองว่ามันน่ารักสุด ๆ

 

รัก รัก รัก”

 

คนตัวเล็กโน้มใบหน้าไปกระซิบที่หูซ้าย

 

รักหมาแดน”

 

คราวนี้ที่หูขวา แถมหอมแก้มขวาด้วย

 

พ—พอก่อน” เขายิ้มกว้างตอนที่แดเนียลยกมือมาปิดใบหน้าเล็กเอาไว้ทั้งหน้า ก่อนจะดึงมือนั้นออก โน้มตัวลงจูบหน้าผากขาวเนียนของอีกฝ่ายหนึ่งที แรงกดจากริมฝีปากเขาทำให้ใบหน้าของแดเนียลถดลงไปด้านหลัง

 

เพราะแดเนียลบอกให้พอ ซองอูเลยคิดว่ามันจะจบแค่นั้น.. แต่ไม่

 

 

ดื้อ ขึ้นตักแล้วจะลงมันยาก ไม่รู้หรอ”

 

 

กูไม่รู้!

 

..มั้ง รู้นิดนึงก็ได้

 

คอของเขาถูกไซร้ ปลายจมูกแดเนียลสัมผัสอยู่แทบทุกบริเวณ จังหวะที่ถูกกดริมฝีปากลงมาเน้น ๆ ผิวที่หน้าท้องและช่วงเอวก็ถูกบีบเค้นเช่นเดียวกัน ใบหน้ารั้นเชิดขึ้นตอนที่ปลายลิ้นอีกฝ่ายลากไล้ไปตามแนวกราม ดวงตาเรียวรีจ้องจนทั่วใบหน้าจนซองอูร้อนผ่าว.. ไปทั้งตัว

 

ภาวนาให้รถที่ขับผ่านไม่สังเกตเห็นความผิดปกติ คำที่ซองอูจะห้ามแดเนียล คำที่เขาควรจะบอกให้มันหยุดติดอยู่ในลำคอ

 

แดเนียลเหมือนคนกำลังตาพร่ามัวและไม่มีสติ มันสบถพึมพำอยู่เป็นระยะ ที่เขาจับใจความได้คือพื้นที่ตรงนี้แม่งแคบ ที่เหลือคือคำหยาบทั้งหมด ซองอูร้องในลำคอหลังจากถูกดูดเม้มที่แผ่นอก เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกทั้งหมดจนตอนนี้มันกองอยู่ที่ข้อศอก ฝ่ามือหนากำลังจับเอวเขาไว้ กดให้สะโพกบดเบียดทาบทับบางอย่างที่กำลังแข็งตึง

 

หลังจากจัดการจนเขาแดงเป็นปื้นแทบจะทั้งตัวแล้ว เหงื่อกับเสียงลมหายใจขาดห้วงและไม่เป็นจังหวะบ่งบอกให้รู้ถึงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน

 

ซองอูถูกฝ่ามือร้อนฉ่าของแดเนียลจับที่หลังคอ กดหัวทุยของเขาลงจนสายตาประสานกัน

 

ภาพต่อจากนี้ที่ซองอูเห็นต่ำลงเรื่อย ๆ หยุดที่ดวงตาสีเข้มในระยะใกล้ ทันทีที่หลับตาสัมผัสอุ่นร้อนของริมฝีปากก็ทาบทับลงมา ร้อนกว่าเมื่อครู่ที่จูบ ร้อนกว่ามาก ๆ โดยเฉพาะปลายลิ้นที่สอดแทรกดุนดัน อีกฝ่ายเล่นกับเขี้ยวของเขา ไล้ลิ้นวนอยู่ตรงนั้นซ้ำ ๆ เหมือนเจอที่ที่ถูกใจ เนิ่นนานหลายนาทีกว่าจะหยุด ซองอูขบริมฝีปากล่าง งับแล้วดูดดึง เกิดเสียงดังจ๊วบพร้อมกับที่สองมือของเขาขยุ้มอย่างแรงบนเสื้อยืดเนื้อดีของแดเนียล

 

ใบหน้าเขาถูกกุมไว้โดยมือทั้งสองข้าง ปลายนิ้วโป้งไล้เบา ๆ ที่ข้างแก้ม สายตาอีกฝ่ายบ่งบอกให้รู้

 

แดเนียลถนอมคนตรงหน้านี้เหลือเกิน..

 

 

 

ซองอู ผมไม่ไหวแล้วอะ”

 

บนรถเลยได้มั้ย”

 

 

 

(ถนอมจริงหรือเปล่าวะ)

 

 

..

 

 

Mina: แดน ๆ เรามินอานะ ที่ผับเมื่อวาน

Mina: วันนี้มาอีกมั้ย พวกควานลินก็มา เมื่อวานไม่ค่อยได้คุยกันเลยอะ

 

Daniel: โทษนะ

Daniel: ไปไม่ได้อะ

 

Mina: ทำไมง่าาา เราเลี้ยงเหล้านะวันนี้

 

 

Daniel: แมวเราดุ

 

 

 

 

 

( Beware Of The Cat )

 

 

 

 

 

_

#ftmoonfic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 155 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #3271 Fruit23pun (@punchzazaza) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 00:13

    ชะนีออกไป!
    #3271
    0
  2. #3231 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 16:31
    อหหหหหหหหหห. ดุมากๆๆๆๆเลยอะแมวตัวเนี๊ยะ น่าร้ากกกก
    #3231
    0
  3. #3197 MARKTUAN190 (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 22:41
    เปิดตัวแล้วเอาใหญ่เลยนะ
    #3197
    0
  4. #3075 เธซเธฅเธดเธ. (@pinglaint) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 14:20
    น่าร้าก
    #3075
    0
  5. #3054 DDDoubleD (@fadear1121) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:25
    อย่าเปรี้ยวให้มาก -เต้าหู้ยี้ -แงงง น่ากัวๆๆๆ พิดงโฮโหดมั่ก
    #3054
    0
  6. #3029 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 10:38
    แหม่ แมวเราดุ
    อย่าเปรี้ยวให้มันมาก!! -เต้าหู้ยี้!! ขำพิดงโฮ555555555555555555555555555
    #3029
    0
  7. #2963 B_risa (@B_risa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 07:10
    แมวเราดุ หสสหสกสกสหวหวหยหหกรรกสก
    #2963
    0
  8. #2953 94105NAMMY (@ab110) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 08:54
    แหม แมวเราดุ ดุจังเลยจ้า งอแงเก่งด้วยเนี่ย น่าฟัดสุด เอาจริงๆนะดะเน่ว ขอได้รึป้ะ พินุอ๋งน่ารักอ่ะทนไม่ไหวเลยฮือออ แล้วดูดิ้ บนรถอ่ะ!! มากไป!ใจบาง ฮือออ
    #2953
    0
  9. #2933 ♡♡♡ (@aumten) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 00:59
    ดุจังเลย ฮือๆๆๆ เขิง
    #2933
    0
  10. #2867 mnk// (@xninety8) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 10:39
    ชอบฉากที่แดนเขินคุณองมาก คุณเค้าต้องน่ารักน่าฟัดมากๆเลยใช่มั้ยคะ ถึงได้เขินหน้าแดงหูแดงขนาดนั้น แงงง
    #2867
    0
  11. #2864 nymphbp (@hurry) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 07:33
    แมวดุอ่ะค่ะ งือออออออออ
    #2864
    0
  12. #2809 hiiieun (@jygkast) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 20:24
    ฮืออออออิ ฟหกด้าสวว
    #2809
    0
  13. #2775 19981010 (@19981010) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 02:36
    อยากเลี้ยงหมาเหมือนคุณองบ้างจังค่ะ
    #2775
    0
  14. #2666 ilykdn (@phamjsplus13) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 02:14
    ดงโฮน่ากลัวมาก5555555555
    แต่ฉากในรถคือแบ่บไบสแกวแมวกวก บ้าเอ้ยยย เขินนน
    #2666
    0
  15. #2573 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 13:58
    ดงโฮนี่ดุอย่างพ่อ55555 แมวเวลาหึงนี่น่ารักเนอะ
    #2573
    0
  16. #2565 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 17:10
    อู้ยยยย ร้อนแรงเว่อร์ พอเปิดเผยอะไรๆมันก็ดี~
    #2565
    0
  17. #2406 Caramel_Brown (@mycherryblossom) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 10:34
    ดงโฮนี่ดุจังอ่ะ เป็นเพื่อนหรือเป็นพ่อ 5555

    เอ็นดูตอนคุณองงอน
    แต่สุดท้ายก็ยังทำซ่าไปยั่วให้ไอ่หมามันเขินอีก
    ต้องโดนจับทำโทษซะให้เข็ด
    #2406
    0
  18. #2378 Demonseaa (@salid) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 22:47
    แงงงงงงงงงงง น่ารัก ตอนพี่แมวจุ๊บหน้าผากแรงๆจนน้องหมาหน้าหงายโคตรน่ารักเลย แง ไม่หวัย น่ารักตั้งแต่ตอนแรกที่พี่แมวน้อยใจนึกว่าหมาทิ้งแล้ว55555555 แอบขำตอนพี่ดงโฮกับพี่ฝ่ามาบุกแล้วพี่ฝ่าเลียนแบบเสียงพี่แมว55555555 โอ๊ย อย่างจี้ เขินแทน อยากบีบพี่แมวทุกตอนที่นางเบะเลยแง งอแงหึงน้องอีก น้องก็ขี้อ้อนซะไม่มี ตอนพี่แมว รักนะค้าบ เราแบบ /กรี๊ดอัดหมอน!!! น่ารักอ่ะ ชอบซีรีส์นี้มากเลยค่ะ รอตอนระวังหมาดุนะคะะะ
    #2378
    0
  19. #2187 ytym (@ytym) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 10:18
    น่าร๊ากกกกก งื่ออออชอบเช็ทนี้ทุกตอยเลยค่า
    จิกหมอนแทบขาด><
    #2187
    0
  20. #2185 kayzee (@zer123456789k) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 03:07
    ดีมากเลยข่าาาา ใจแม่
    #2185
    0
  21. #2184 Phoenix (@phoenix0069) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:25
    ชอบๆ แมวเราดุ ดีมากข่า ประกาศศักดา
    #2184
    0
  22. #2183 Poison cake (@lightoffate) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:21
    ฟส้กกากสก่หวห ฮู้ยยยยย ดีงามมากกกกกก พ่อดงมาเถื่อน ๆ แต่ได้ใจหนูมาก ค่ดใจนักเลงเลยจ้ะพ่อ จากนี้ปากร้ายแต่ไม่แจกทีนแล้ว เพื่อซองอูลูกน้อย

    ยิ้มทั้งตอนเลออออ ขอบคุณนะคะ
    #2183
    0
  23. #2160 พี่ไม่กินหอม (@aroonratdevil) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:47
    โอ้ยยยยยยฟหวกสาายำนพยสวสายยหยกวาากกกกกกก ไม่ไหวเด้อ ฮือออ ชอบอ่ะชอบ ชอบเวลาซองอูเบะแล้วแดนง้อมาก ฮื้อ เคี้ยวผ้าห่มแรงมากเด้อ แมวดุ อ๋อยยยยน่ารักกกกก ;-;
    #2160
    0
  24. #2153 ออนออย (@summer_10) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 20:05
    โอ้ยใจเราไม่ไหวแล้วค่ะไรท์ พึ่งอ่านพี่อู่จบมาต่อเรื่องนี้ ฮอลลลลลล
    อยากบอกว่าอินมาก ไรท์เขียนโคตรดีอ่ะ รอตอนหมาดุต่อนะคะ สู้ๆค่ะไรท์ จะรออ่านเรื่อยๆเน้อออออออ
    #2153
    0
  25. #2151 privatepim (@privatepim) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 03:27
    แมวหรือเมีย4555555555
    #2151
    0