(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 13 : 10 Facts About Vampires (2/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    13 มี.ค. 61

/ Maybe - Rheehab /










( 10 Facts About Vampires )
part 2/2 end

Kang Daniel x Ong Seongwu

#ongnielweekly(12) Bite Me

Note :  ความยาวไม่ค่อยเท่ากับตอนที่แล้วนะคะ ฮือ เอ็นจอยรีดดิ้งค่ะ
-










เมื่อเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้แดเนียลเจอเรื่องน่าแปลกใจมากมาย




เรื่องแรก.. ลูกน้องทำงานพลาด



‘บุกไปหาเขาขนาดนั้นแต่หลักฐานยังไม่ชัดเจน เดี๋ยวพ่อจะสวดให้ยับเลย’


‘ขอโทษครับ เดี๋ยวผม..’


‘หุบปากเลยมึง ระหว่างนี้ก็ไปสืบหาไอ้ตัวจริงมา ส่วนองซองอูอะไรนั่นก็ไม่ต้องไปยุ่งแล้ว’


‘ไม่ต้องปล่อยข่าวแล้วใช่ไหมครับว่าอง--’


‘ปล่อยไว้อย่างนั้น ตัวจริงจะได้เหลิง’

.

‘ไอ้ห่านี่ ทีหลังถ้าสะเพร่าแบบนี้อีกกูจะไม่ให้มึงทำงานไหนอีกละนะ’




เรื่องที่สอง.. กลับกลายเป็นว่าเขาเจอผู้ต้องสงสัยตัวปลอมอีกครั้ง


องซองอู


เท่านั้นไม่พอ ยังต้องช่วยคุมอีกฝ่ายไว้จนกว่าจะจับคนร้ายตัวจริงได้ด้วย ตำรวจในเขตยังเข้าใจว่าคนร้ายเป็นองซองอูอยู่ เพราะงานนี้แดเนียลสืบกับทีมของตัวเองแบบเงียบๆ


ก็แหงอยู่แล้วล่ะ สืบเงียบๆ ก็แม่งยิงกลางงานแบบนั้นแสดงว่านายมันต้องใหญ่พอตัว เผื่อมีเส้นสายอะไรแล้วมีคนไปบอกให้มันไหวตัวทัน เขาได้พลาดแน่ ไม่เอาหรอกนะ ต้องจับให้ได้ มันมีคนเดือดร้อนเพราะพวกขยะแบบนั้น


ทีแรกที่รู้ว่าลูกน้องสมองน้อยมันชี้ตัวผิดคน เขาด่าเสร็จก็ว่าจะปล่อยองซองอูอะไรนั่นไว้ก่อน เดาว่าอีกฝ่ายคงจะหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ไหนสักที่ โชคดีก็หนีได้ ถ้าโชคร้ายโดนจับได้ก็คงต้องนอนซมในคุกจนกว่าเขาจะจับคนร้ายตัวจริงมา


แล้วก็เดาถูก องซองอูหนี มันก็ดีแล้ว.. ดีกว่าเขาต้องเห็นคนที่ไม่ได้ทำผิดถูกขัง


แต่อยู่ๆดันหนีมาให้ตำรวจแบบเขาเจอเองซะนี่ — ด้วยความใจดีก็เลยช่วยหน่อยแล้วกัน ไม่ใช่เพราะหน้าตาเจ้าตัวมันดูดีน่าดึงดูดหรืออะไรหรอกนะ


เขาก็แค่ตำรวจที่ดีช่วยเหลือประชาชน


หรือเป็นคนดีที่ช่วยเพื่อนมนุษย์เฉยๆ


ก็แค่นั้น


จริงๆ!




เรื่องที่สาม.. ที่บอกว่าแดเนียลช่วยเพื่อนมนุษย์ — มันผิดถนัด


องซองอูไม่ใช่มนุษย์


เขายังจำวินาทีที่เห็นดวงตาสีดำสนิทนั่นได้ รวมถึงเขี้ยวแหลมคมที่อีกคนกดเก็บไว้จนบาดริมฝีปากบางเฉียบนั้นด้วย


“ออกไป!”


น้ำเสียงอ่อนแรงทว่าพยายามทำให้ดูเกรี้ยวกราดดังขึ้นหลังจากที่เขาเข้าไปดูอาการอีกคน ร่างกายผอมบางสั่นระริก ใบหน้าเล็กซุกลงกับหมอน แดเนียลได้ยินเสียงหอบหายใจปะปนอยู่กับเสียงข่มขู่ในลำคอของซองอูด้วย


ซองอูเป็นอะไรกันแน่


ร่างสูงเดินถอยออกมา กดหาข้อมูลในโทรศัพท์เพราะเขาไม่กล้าเอ่ยปากถาม ไม่ใช่ว่ารู้สึกกลัว แต่สงสารมากกว่า


“ผ.. ผม — อย่าเข้ามานะ!” น้ำเสียงแหบแห้งดังขึ้นส่งผลให้แดเนียลหันไปมองและทำท่าจะเข้าไป แต่ถูกห้ามเสียก่อน


“เลือด.. ผมต้องการเลือด..”


แดเนียลขมวดคิ้ว ใบหน้าเหยเกของซองอูเห็นจากไกลๆยังรู้เลยว่าทรมานจากการขาดสิ่งที่ตัวเองต้องการ เขาอยากช่วย แต่ตอนนี้รู้สึกงงและอยากรู้มากกว่า


“อธิบายให้ผมฟังก่อน”


“แวมไพร์..”


“...”


“ถ้ายังไม่อยากโดนกัด”

.

“ขอเลือดให้ผมที”




เรื่องสุดท้าย.. เขากำลังอยู่ร่วมกับแวมไพร์


เรื่องนี้ทำให้แดเนียลรู้..


แวมไพร์ตาสีแดงเมื่อหิว และจะเข้มขึ้นจนเป็นสีดำเมื่อหิวจัด เขาก็เห็นอันนี้มากับตาแล้ว


เพราะซองอูตะกละ


แวมไพร์กินเลือดสัตว์ได้ แต่รักการกินเลือดคนมากกว่า


แวมไพร์..


เอาเป็นว่า เพราะได้อยู่ร่วมกับแวมไพร์เนี่ย ทำให้แดเนียลรู้ข้อเท็จจริงของแวมไพร์เยอะเลยล่ะ











6



แวมไพร์.. ไม่ค่อยจะเหมือนแวมไพร์


หรืออาจจะเป็นแค่แวมไพร์ที่ชื่อซองอู เขาก็ไม่แน่ใจ รู้แค่ว่าถ้าอีกฝ่ายไม่หิวเลือดจนเขี้ยวงอกตาดำแบบนั้นเขาจะไม่มีทางรู้แน่ๆว่าซองอูเป็น


จากที่เขาสังเกตน่ะนะ อยู่บ้านเดียวกันมาสองอาทิตย์กว่าเกือบสามอาทิตย์ — อะ ถึงเขาจะไม่ค่อยอยู่บ้าน แดเนียลทิ้งบ้านนี้ไว้ตั้งแต่ตัวเองเข้าไปประจำที่สถานีในเมืองแล้ว แต่ก็ต้องกลับเข้ามาบ่อยครั้งเพราะมีแวมไพร์ตะกละรอเลือดจากเขาอยู่


เอาใหม่ — จากที่แดเนียลสังเกตใบหน้าเล็กๆ ผิวขาวซีด ดวงตาคมกริบ ปากสีสด นั่นก็ไม่ได้ต่างจากมนุษย์แบบเขาเท่าไหร่ นอกซะจากตอนที่ซองอูกินเลือดจนมันเปื้อนขอบปาก อันนั้นค่อยรู้หน่อยว่าไม่ใช่คนปกติ


เหมือนอย่างตอนนี้


ระหว่างที่เขากำลังอ่านเมลล์ที่ยงกุกส่งมาให้ เหลือบสายตาขึ้นมาก็เห็นซองอูจ้องอยู่ แต่รายนั้นพอเห็นว่าเขาเลิกสนใจงานก็สะบัดหน้าออก วนอยู่อย่างนี้ประมาณสามรอบ


แดเนียลขมวดคิ้ว เพราะเห็นริมฝีปากบางเฉียบของซองอูเปื้อนเลือด มันขัดตาเขามากๆ


ก็เป็นแบบนี้ไงเขาถึงได้เรียกเจ้านี่ว่าแวมไพร์ตะกละ


“นี่ ปากคุณเปื้อนเลือด” เขาว่า ยกนิ้วมาจิ้มที่มุมปากตัวเองเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายเช็ดมันออก


ซองอูทำหน้างง “ยงกุกกับฮยอนบินไม่เข้ามาแล้วหรอ”


แล้วยังไม่สนใจที่พูดอีก


“ไม่หรอก มันทำงาน” แดเนียลตอบ ลุกจากโซฟาเดี่ยวที่นั่งอยู่ไปนั่งข้างอีกคน “ถามทำไม?”


“...”


“อยากเจอพวกมันหรอ ผมพาไปหามั้ยล่ะ”


“ผมออกไปได้หรอ” เสียงซองอูดังขึ้นกว่าเดิม ดวงตาใสๆที่เคยมองไปทางอื่นตอนนี้กลับย้ายมาจ้องตาเขาวิบวับ


เชี่ย


“อืม ไปได้”


มองกันงี้ ซองอูอยากจะไปสวรรค์ก็จะพาไป-- แค่กๆ


“เห้อ คุณแดน คุณสารวัตรแดเนียล”


เจ้าของชื่อเลิกคิ้ว มองใบหน้าเล็กด้วยความแปลกใจกับสรรพนามที่ไม่เคยถูกใช้มาก่อน แถมพูดด้วยน้ำเสียงง้องแง้ง ใบหน้างอด้วย


โอเค ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าถูกโกรธ ก็เลยจะพาไปข้างนอกนี่ไง


“ถ้าไม่เต็มใจไม่ต้องพาไปก็ได้นะ”


อ้าว


“ทำไมจะไม่เต็มใจล่ะ”


“ก็คุณบอก อืม


“นั่นเรียกว่าไม่เต็มใจหรอคุณ” เขาถาม หลุดยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำตอบที่มันดู..


“ฮยอนบินบอกว่าถ้ามีคนตอบ อืม แสดงว่าไม่เต็มใจจะคุยกับเรา”


น่ารัก


ว่าแต่ไอ้ฮยอนบินสอนอะไรซองอูวะนั่น


“ก็ต้องเต็มใจพาซองอูไปอยู่แล้วสิ แต่ไม่รู้ไอ้สองตัวนั้นมันจะว่างเล่นด้วยมั้ยนะ”


ซองอูทำหน้านึกอยู่นาน แล้วริมฝีปากเปื้อนเลือดนั่นก็ยังกวนใจเขาอยู่ “งั้นผมออกไปข้างนอกกับคุณได้มั้ยล่ะ”


“ไม่ไปหาฮยอนบินกับยงกุกแล้วหรอ”


“อือ ไม่เอาแล้ว”

.

“อยากอยู่กับคุณแดน”


องซองอู win!











7



แวมไพร์มีพละกำลังสูง


ในการทำลายล้างหัวใจเขานี่แหละ


อาจจะเว่อร์ไปซะหน่อย แต่แดเนียลเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปเลยเมื่อกี้


‘ไปเอาฮู้ดมาใส่ก่อน เสร็จแล้วลงมาที่รถเลย’


คำที่เขาบอกกับซองอูหลังจากรับปากว่าจะพาไปเที่ยวเล่น รายนั้นก็รีบแจ้นขึ้นข้างบนทันที


แต่คุณสารวัตรสตาร์ทรถรอเข้านาทีที่สิบแล้ว ซองอูก็ยังไม่ลงมา เลยตัดสินใจขึ้นไปตามข้างบน แล้วภาพที่เห็นก็ทำเอาน้ำลายแทบฟูมปาก


แผ่นหลังแคบๆเปลือยเปล่า แค่เห็นก็กลืนน้ำลายลงคอแล้ว เพราะมันบาง.. และขาวมาก


แหงดิวะ ก็ซองอูเป็นแวมไพร์


เขาไม่ได้พรวดพราดเข้าไป คนในห้องเลยไม่รู้ว่ามีคนอยู่ตรงหน้าประตู แดเนียลเห็นร่างผอมกำลังสาละวนอยู่กับเสื้อผ้าในตู้


หลังจากจิกหัวตัวเองเรียกสติได้ก็เดินเข้าห้องแล้วถาม “ซองอู หาอะไรอยู่”


แต่เหมือนที่จิกหัวเมื่อกี้จะไม่ช่วย


ซองอูหันมาทำหน้ามุ่ย แต่ที่เขาโฟกัสไม่ใช่ใบหน้า แต่เป็นอย่างอื่นที่พอเห็นด้านหน้าแล้ว — เอ็กซ์แตกกว่าเดิมอีก เลือดจะพุ่ง อย่างอื่นก็จะพุ่ง


ล้อเล่นครับ


“ผม.. คือ รอนานมั้ย” แดเนียลตอบไปว่าก็นิดนึง ซองอูถอนหายใจแล้วหันไปสาละวนกับตู้อีกครั้ง


“หาอะไรอยู่”


“เห้อ อย่าด่าว่าโง่อีกนะ” ถอนหายใจอีกครั้ง ร่างบางถอยหลังออกมาจนแผ่นหลังเปลือยเบียดกับช่วงแขนของเขา — ผิวเย็น ทว่านุ่มจนแดเนียลถึงกับหายใจติดขัด


“คือ”

.

“ฮู้ดคืออะไรนะ”


สารวัตรหนุ่มชะงักไปนิดนึง พอเริ่มปะติดปะต่อได้ก็ถึงกับขำพรืดให้กับความซื่อ(บื้อ)ของซองอู อีกคนเห็นแบบนั้นจึงรีบแก้ตัว


“ไม่ใช่ รู้หรอกว่าเป็นเสื้อ! แต่จำไม่ได้แล้วว่าเป็นแบบไหน! คุณจะขำทำไมเล่า!”


ยิ่งโวยวายก็ยิ่งขำมากกว่าเดิมอีก ขำจนไหล่สั่น แต่พอหันไปมองอีกคนก็ถึงกับขำไม่ออก เขาลืมไปว่าเจ้าแวมไพร์เนี่ยเปลือยท่อนบนอยู่ แดเนียลกระแอมแก้เก้อ หันไปเลือกฮู้ด(ของเขา)แล้วส่งให้คนข้างๆ


ซองอูรับไปใส่โดยไม่วายมองเขาตาเขียวปั้ด ถ้าแยกเขี้ยวได้ตอนนี้คงฝังมันลงบนคอเขาเลยล่ะมั้ง


แดเนียลเดินนำแวมไพร์ตัวผอมขึ้นรถ พอขับเข้ามาถึงตลาดในเมืองซองอูก็ดีใจเหมือนเด็ก ทำให้เขาอดถามคำถามที่สงสัยไม่ได้


“คุณอายุกี่ปีแล้วหรอ”


“ยี่สิบ”


“ห้ะ”


“ผมหยุดโตตั้งแต่สิบแปด แต่เกิดมายี่สิบปีแล้วนะ”


เป็นอีกครั้งที่เขาต้องกลืนน้ำลายลงคอเพราะซองอู เจ้านี่ยี่สิบ ส่วนเขา.. สามสิบสอง รู้สึกว่าคุกกำลังร้องเรียกยังไงอย่างนั้น เอ๊ะ แต่บรรลุนิติภาวะแล้วใช่ไหมวะ


บ้า ไม่ได้คิดจะทำอะไรเสียหน่อย


“คุณล่ะ” ซองอูหันมามองระหว่างเดิน นี่เป็นอีกครั้งที่แดเนียลตกใจและขัดใจ


“สามสิบสอง แปปนะ”


มือหนาจับหัวทุยๆของซองอูลงซบที่ไหล่ทันที — ใบหน้า ริมฝีปาก จมูกโด่งฝังอยู่บนไหล่กว้างของเขา ดวงตาเรียวรีมองไปรอบๆก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามีคนมองมาที่ซองอูแปลกๆ


คือมันก็น่าจะตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว


เพราะคราบเลือดที่ริมฝีปากนั่นมันชัดเจนมากน่ะสิ


ให้ตาย เขาเองก็ลืมบอกให้เด็กโง่นี่เช็ดออก คนก็พลุกพล่านมากด้วย ใบหน้าขาวๆนี่ก็โดดเด่น จะมีใครสงสัยอะไรบ้างมั้ย


“อะอ๋ายไอไอ้ออกแอ้ว! อะอาไอไอ๋” เสียงอู้อี้จนฟังไม่ได้ศัพท์ แดเนียลสาวเท้าไวมากขึ้น พอถึงที่ลับตาคนถึงได้ปล่อยซองอูออก


“เกือบจะหายใจไม่ออกตายแล้ว!”


“คุณเป็นแวมไพร์ เป็นอมตะไม่ใช่หรอ”


อีกฝ่ายยิ้มแหะๆออกมา “ก็จริง”


“ปากคุณเลอะ บอกตั้งแต่อยู่บ้านแล้วทำไมไม่เช็ด”

.

“คนมองหมดเลยเมื่อกี้”


ซองอูกระวีกระวาดยกมือขึ้นเช็ดขอบปากแรงๆ ดวงตาเบิกโพลง แต่ริมฝีปากก็ยกยิ้มออกมา


เขาเองก็เผลอยิ้มตามรอยยิ้มนั่น รอยยิ้มน่ารักนั่น รอยยิ้มที่เห็นฟันซี่เล็กๆไม่เป็นระเบียบนั่น ยิ้มจนตาปิด จนจุดสามจุดที่แก้มยกขึ้น — ใบหน้าเปื้อนยิ้มแบบนี้มันเหมือนกับว่าองซองอูกำลังส่องแสงอยู่เลย


เหมือนตกอยู่ในภวังค์


แดเนียลยังมีสติอยู่ แต่เหมือนหัวใจจะถูกคอนโทรลด้วยอะไรบางอย่าง ขยับไปใกล้จนเห็นใบหน้าใสๆชัดเจนยิ่งกว่าเก่า


และชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ ตอนที่ริมฝีปากสัมผัสกัน..


สมมุตินะ เออ ไม่สมมุติก็ได้


ขอยกเป็นข้อ 7.1 แล้วกัน










7.1



ริมฝีปากของแวมไพร์เย็นเฉียบ แต่จูบแล้วรู้สึกดีเป็นบ้า


เรียวลิ้นของแดเนียลเลาะไปตามช่องปากเย็นๆ แตะโดนฟันซี่แหลม เขาครอบครองมันทั้งหมด ทั้งเรียวลิ้นที่เกี่ยวกระหวัด อ่อนนุ่มเหมือนลอยอยู่บนเมฆ หากแต่ริมฝีปากบางๆที่เขาดูดดึงทำให้รู้สึกเย็นเยียบราวกับหลงอยู่ในอวกาศ


อวกาศที่ชื่อองซองอู


มีกลุ่มดาวสามดวงที่ใต้ตา


และมีอีกหลายดวงส่องระยิบระยับอยู่ในดวงตาด้วย


เขาจับจ้องไปที่ดวงดาวหลายดวงนั้น ประสานสายตากันเนิ่นนาน แดเนียลอยากจะบอกแวมไพร์ตรงหน้าว่าจูบได้อ่อนหัดซะเหลือเกิน


ก็เกิดมาแค่ยี่สิบปีนี่เนอะ


อ่อนหัดแต่ก็นั่นแหละ.. รู้สึกดีเป็นบ้า


เสียงหอบหายใจหนักดังขึ้นทันทีที่ถอนจูบออก ริมฝีปากสีสดตอนนี้ไม่มีเลือดเปื้อนอยู่แล้ว แต่ว่าบวมเจ่อและฉ่ำมากซะจนเขานึกอยากกดจูบลงไปอีกรอบ — และไม่ใช่แค่นึก


จุ้บ


แดเนียลกดริมฝีปากลงไปอีกครั้ง มุมปากงุ้ยเหมือนแมวน้ำหยักขึ้นชัดเจน แบบนี้ล่ะ ต่อให้ใบหน้าของแวมไพร์จะซีดขนาดไหนก็ขึ้นริ้วสีแดงได้ ถ้ากำลังเขิน


จุ้บ


คราวนี้ไม่ใช่จากเขา


ซองอูยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กดจูบหนักๆหนึ่งครั้งจนคอแดเนียลถดลง และกดลงมาอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง เหมือนเขากำลังถูกเอาคืนให้เคลิ้มไปกับริมฝีปากนุ่ม


ได้ยินเสียงจุ้บๆครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้เขาเองก็เขินแล้วเหมือนกัน


“เฮ้--” แดเนียลร้องท้วง รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวเป็นสาวน้อยโดนขโมยจูบ พอจ้องหน้าซองอูแล้วเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นก็อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ รวบเอวบางๆนั่นเข้ามาใกล้ แต่ซองอูก็ยังไม่เลิกซน


แดเนียลได้ยินเสียงขู่ข้างๆหู เขาเหลียวใบหน้ามองเห็นว่าแวมไพร์ดื้อกำลังกดจูบลงที่ใบหู ลามไปเรื่อยๆ พื้นที่บนใบหน้าหล่อๆของเขาถูกริมฝีปากเล็กนั่นจับจองจนทั่วแล้ว


รวมถึงข้างคอ


“เห้ย!!” ร้องออกมาเสียงดัง ด้วยความช็อค ช็อคจริงๆ


ซองอูเขี้ยวงอก และ..


อ้าปาก


กำลังจะ..


“ซองอู อย่านะ!” แดเนียลท้วงก่อนที่จะถูกงับ เขี้ยวแหลมๆบาดคอเขาจนเลือดซิบแล้ว ดีที่ไอ้เด็กดื้อนี่ไม่ได้ฝังเขี้ยวลงไป


แดเนียลผละตัวออก จับไหล่บางกดลงให้นั่ง เขาจับหมวกที่ติดอยู่กับฮู้ดของอีกคนสวมลงบนหัวทุยๆ มือหนาตบลงไปบนนั้นสองที


“เจ็บนะ!”


ตบอีกที


“โอ้ย ก็บอกว่าเจ็บ!”


“จะกัดกันหรือไง” เขาจ้องตา ขมวดคิ้วมุ่น ทำใบหน้าให้ดุที่สุด


“ขอโทษ..” และได้ผล เสียงหงอยๆนั่น-- “ก็.. มันทำออกไปเอง”


หรือไม่ได้ผลวะ


เสียงหงอย ใบหน้าสำนึกผิด แทนที่จะทำให้เขาดีใจที่ดุได้ แต่มันกลับทำให้เขาอยากลูบหัวปลอบซะงั้น


แดเนียลจ้องใบหน้านั้นต่อ หวังว่าสีหน้าเขาจะไม่ได้ใจดีขึ้นมาสักเท่าไหร่นะ เห็นซองอูเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ก้มลงอีกครั้ง เหลือบตาขึ้นมาแล้วก็หลุบลงไปอีก — รู้สึกเอ็นดูจน..


เห้อ


“โอเค พอ ไปเดินเล่นกัน”


องซองอู win!



.



.



“คุณสารวัตรคังแดเนียลครับ ไม่คิดอยากจะเป็นแวมไพร์จริงๆหรอครับ”


โว้ย!


ไม่ให้ win แล้วโว้ย!











8



แวมไพร์ขี้อ้อน ขี้ตื๊อ ขี้ดื้อ และขี้กลัว


สองสามอาทิตย์มานี้ คังแดเนียลขอยืนยัน นั่งยัน นอนยันเลยว่า แวมไพร์มีหลายขี้จริงๆ(ก็ไม่ใช่ขี้แบบนั้น) — มีขี้งอนด้วย แต่เจ้าตัวไม่ยอมรับหรอกว่าเป็น


ตอนนี้ เกินหนึ่งเดือนแล้วที่ซองอูมาอยู่ที่นี่


แดเนียลนี่แหละต้องไป-กลับจากที่นี่แล้วก็ในเมือง ลำบากหน่อย แต่ก็ชิน จับไอ้คนร้ายเวรนั่นได้แล้ว ซองอูไม่ต้องซ่อนอีกต่อไป แต่เจ้าตัวไม่ยอมกลับไปหาน้าสักที เขาเองก็ไม่คิดจะไล่


บอกตรงๆ อยู่กับแวมไพร์มันก็สนุกดี


ว่าด้วยเรื่องขี้อ้อน


เขากลับจากในเมืองมาเหนื่อยๆ ก่อนหน้านี้ไม่ได้เข้ามานอนที่นี่หรอก แต่พักหลังก็นั่นแหละ สนิทกันมากขึ้น สนิทชิดเชื้อ สนิทแบบปากแนบปาก (ก็ว่าไปนั่น) จนถ้าหากว่าไม่เจอหน้า.. ก็ไม่ได้แล้ว


แดเนียลทิ้งตัวลงที่โซฟา ไม่มองหาซองอูหรอก เพราะอีกสักพักก็จะได้ยินเสียงตึงตังของฝีเท้าที่วิ่งลงบันได..


“กลับมาแล้ว!”


แล้วซองอูก็โผล่มาเอง


รอยยิ้มกว้างประดับอยู่บนหน้า ซองอูใส่เสื้อแขนยาวของเขา กางเกงขายาวที่หลวมโพรกของเขา เพราะฝนตกอากาศชื้นเลยใส่เสื้อหนาขนาดนี้ แถมไม่ลงมานอนเล่นข้างล่างด้วย


“กลับมาแล้วน่ะสิ ซื้อช็อคโกแลตมาด้วย ไว้กินตอนดูหนังนะ” แดเนียลปรายสายตาไปที่ถุงบนโต๊ะ ซองอูไม่ได้มองตาม “ของีบสักแปป”


“เดี๋ยวก่อนซี่..” น้ำเสียงอ่อนของอีกฝ่ายทำให้เขาที่ทิ้งตัวลงนอนไปแล้วถึงกับชะงัก


“หือ อะไรเนี่ย” หลุดขำเมื่อฝ่ามือเย็นๆจับลงที่แขน


“ไปนอนที่เตียงสิ ตรงนี้มันแคบนา”


ซองอูเอาอีกแล้ว


“ตรงนี้เลยก็ได้” เขายิ้ม ดึงมือซนๆนั่นมาหอมแรงๆ


“ทำไมเล่า”


“ซองอู วันนี้เหนื่อยมากเลย ไว้ค่อยเล่นกันนะ”


“..อื้อๆๆๆ คุณแดนนอนไปเลย เดี๋ยวผมเฝ้านะ”


แดเนียลหลับตาทั้งๆที่ยังยิ้มอยู่ กับสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียก หรือเพราะประโยคน่ารัก หรือที่อีกคนบอกจะเฝ้า หรือเพราะฝ่ามือเย็นๆที่มันอุ่นอย่างบอกไม่ถูกยามที่เขาได้กุมเอาไว้


หลับตาไปสักพัก แต่เหมือนประสาทสัมผัสจะรับรู้


ริมฝีปากนุ่มคลอเคลียอยู่ข้างแก้มของเขา ไม่ต้องให้บอกใช่มั้ยว่าใคร.. แถมยังเล่นซนจูบไปทั่วใบหน้าด้วย


อยู่ๆแดเนียลก็รู้สึกขนลุก แต่ก็ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมา


ก็ยอมรับว่าฟินดี


เขากำมือที่จับอยู่แน่นขึ้นตอนที่ซองอูเริ่มซนโดยการจุ้บลงที่คาง ไล่ลงมาที่ลำคอ ลำพังแค่สัมผัสนุ่มเย็นๆก็ทำให้เขารู้สึกดีอยู่หรอก แต่หลังๆมัน..


เขาได้ยินเสียงขู่ในลำคอของซองอูอีกแล้ว..


นี่แหละ เป็นที่มาของอาการขี้ตื๊อ ขี้ดื้อ


แวมไพร์ที่ชื่อซองอูโลมเลียหลังต้นคอเขา ทั้งบดจูบ ลิ้นเล็กก็ไล้วนอยู่อย่างนั้น แดเนียลปล่อยให้อีกฝ่ายเล่นตามใจได้สักพัก จู่ๆปากนุ่มๆนั่นก็แข็งขึ้นมา


เขาเบิกตาโพลง ใช้มือข้างหนึ่งดันหัวซองอูออก


เอาอีกแล้ว..


อีกฝ่ายอ้าปากกว้างจนเห็นเขี้ยวยาวทั้งสองข้าง ถ้าแดเนียลรู้ตัวช้ากว่านี้คง..


“อีกแล้วนะซองอู”


“คุณแดนไม่อยากมาเป็นพวกเดียวกันบ้างหรอ”


“ไม่ได้”


หน้าหงอยลงไปสิบระดับ ริมฝีปากเหมือนแมวน้ำเบะลง แถมยังชักมือที่เขากุมอยู่ออกด้วย


เขาเสี่ยงตายมากี่ครั้งแล้ว เยอะจนนับไม่ได้เลย


“ฮึ่ย แล้วเราจะรักกันได้ไงล่ะ”

.

“ถ้าผมเป็นมนุษย์ได้ก็เป็นไปแล้ว!”


“รักกันได้สิ เบลล่ากับเอ็ดเวิร์ดยังรักกันได้เลย”


“อย่ามามั่ว! สุดท้ายเบลล่าก็โดนกัดอยู่ดี!”


ก็กูไม่ได้ดูนี่!!


แดเนียลเถียง(ในใจ) เขามองใบหน้าเอาแต่ใจของซองอูแล้วก็รู้สึกเอ็นดูปนสงสาร


อาจจะหลงรักหรือชอบแวมไพร์ตรงหน้านี่ก็จริง แต่เขาก็มีงานมีการต้องทำนะว้อย อยู่ๆจะมาเปลี่ยนเขาเป็นแวมไพร์เลยก็คงไม่ได้หรอก


“สภาเผ่าผมเขาไม่อนุญาตให้คบกับมนุษย์หรอกนะ”


“แอบคบไง”


“ผิดกฎก็โดนลงโทษสิ” ซองอูขึ้นเสียง ตอนนี้แดเนียลเริ่มจะรู้สึกว่าซองอูเอาแต่ใจเกินไปแล้ว


“ซองอูกำลังดื้ออยู่นะ”


“ก็คุณแดนไม่ยอมให้กัดนี่!”


“...”


“เจ็บแค่แปปเดียว ผมไม่ได้ดูดเลือดคุณสักหน่อย” พูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มพร้อมกับหลบตา


เด็กน้อย


“โกหก”

.

“ลืมไปแล้วหรอ ตอนนั้นผมถาม คุณตอบว่าอะไร”


ซองอูถึงกับอ้าปากพะงาบๆกับสิ่งที่แดเนียลบอก ก็เจ้าตัวน่ะโกหกคำโต อาทิตย์ก่อนเขาโดนตื๊อหนักๆ เกือบจะโดนกัดแทบทุกวัน เลยถามซองอูว่าถ้ากัดแล้วจะเป็นยังไง เขาจะเป็นแวมไพร์ได้ยังไง


‘ก็.. ถ้าผมกัดปากตัวเองให้เปื้อนเลือด’


‘แล้วไปกัดที่เส้นเลือดใหญ่ของคุณแดน เท่ากับว่าคุณก็จะได้รับเลือดของแวมไพร์’


‘พอฟื้นขึ้นมาคุณแดนก็จะเป็นเหมือนผม’


เนี่ย มันน่ามั้ยล่ะ


กลัวเหมือนกัน เขาก็มนุษย์คนนึงนะ


“ทีหลังอย่าโกหกแบบนี้อีกนะ”


“...”


“เข้าใจมั้ย”


ซองอูไม่ตอบ ใบหน้าเล็กเบือนไปทางอื่น แดเนียลก็ได้แต่ถอนหายใจ


ทั้งเอาแต่ใจ ดื้อ แล้วก็โกหกอีก


“จะไม่ตอบใช่มั้ยซองอู”


“...”


“ได้”


เหตุการณ์ด้านบนก็ทำให้เขารู้ถึงอย่างสุดท้ายในข้อแปด


แวมไพร์ก็ขี้กลัวเหมือนกัน


เสียงฝนกระหน่ำสาด รวมถึงเสียงฟ้าร้องดังระงมอยู่ในความมืด อากาศหนาวในตอนกลางคืนยิ่งหนาวจับใจตอนที่ฝนตกแบบนี้


ซองอูกำลังนอนขดอยู่บนเตียง สองมือปิดหูแน่น


เสียงประตูบ้านดังขึ้น คิดว่าคงเป็นแดเนียลก็เลยรีบวิ่งลงบันไดมา


แต่ไม่มีใครเลย..


เขาหูฟาดงั้นหรือ?


เปรี้ยง


เสียงฟ้าผ่าดังขึ้น ซองอูหันหลังกลับไปอีก สรุปได้ว่าเขาไม่ได้หูฝาด เพียงแต่ว่า..


หลับตาแน่นเมื่อภาพในอดีตย้อนเข้ามา


คืนนั้นฝนก็ตกแบบวันนี้ พ่อกับแม่อยู่ชั้นล่างของบ้าน ส่วนแวมไพร์ตัวน้อยวัยแปดขวบก็นั่งเขียนจดหมายเพื่อขอเข้าเรียนโรงเรียนแวมไพร์อยู่บนห้อง กำลังเพลิดเพลิน..


จนกระทั่งมีเสียงดังแข่งกับเสียงฟ้าร้อง เสียงของปืน


ซองอูกลัว แต่กลับวิ่งลงจากชั้นบนโดยอาศัยความกลัวนั้น เด็กน้อยพบว่าบ้านถูกรื้อจนเละเทะไปหมด และยิ่งไปกว่านั้น..


เขาเห็นร่างของพ่อที่ถูกปืนยิงนอนกองกับพื้น


มันไม่เท่าไหร่ พ่อเป็นแวมไพร์ พ่อตายเพราะปืนไม่ได้ แต่ถัดไปเป็น ร่างของแม่ ที่ถูกกริชแทงผ่านขั้วหัวใจ ไม่ผิดแน่นอน


และอีกครั้ง ไม่ทันที่จะได้ขยับเขยื้อนเข้าไปหา พ่อที่นอนกองอยู่กับพื้นก็ถูกกริชอีกเล่มสังหาร เช่นเดียวกับแม่ ซองอูวิ่งเข้าไป พวกมันเดินออกไป คงไม่รู้ว่าเขาเองก็เป็นแบบพ่อกับแม่


ไม่มีคำบอกลา หรือว่าพูดทิ้งท้ายก่อนจากไป มีแค่ดวงตาเบิกโพลงของพ่อและดวงตาหลับสนิทของแม่ที่ติดตาเขาจนถึงวันนี้


นับตั้งแต่เกิดเรื่อง สภาแวมไพร์เผ่าของเขาไม่อนุญาตให้แวมไพร์ในเผ่าไว้ใจมนุษย์มาก และกฎเหล็กข้อสำคัญ..


ห้ามคบกับมนุษย์


เพราะว่าแวมไพร์ไม่ตายด้วยแวมไพร์ด้วยกันเอง เผ่าของเขารักกัน แต่ส่วนใหญ่แวมไพร์มักจะตายด้วยฝีมือของมนุษย์ที่เขาไว้ใจ เหมือนกับพ่อแม่ของซองอู..


ถูกฆ่าโดยเพื่อนคนสนิท แค่เพราะต้องการเงินที่พ่อกับแม่มี


ซองอูปิดหู หลับตาแน่น แต่เหมือนจะไม่ช่วยเพราะเสียงฝนที่โหมกระหน่ำกับเสียงฟ้าร้องทำให้ภาพในวันนั้นฉายซ้ำ เด่นชัด เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน


เมื่อวานฝนก็ตก แต่ก็ไม่น่ากลัวแบบนี้


เพราะแดเนียลอยู่ด้วย..


ไอ้มนุษย์ใจร้าย


สองขาเรียววิ่งขึ้นบันได ขดตัวลงบนที่นอนเป็นครั้งที่สอง มือปิดหู หลับตาแน่นยิ่งกว่าเดิม เสียงในอกและสมองร้องเรียกแต่แดเนียล แดเนียล และแดเนียล


คนใจร้าย ทิ้งเขา แค่เขาจะกัดเอง ก็หัวใจมันเลือกแล้วนี่ว่าแดเนียลเป็นคู่ชีวิต


เพราะความเชื่อที่ถูกผู้ใหญ่ในเผ่าสอนมา รวมถึงน้าก็สอนด้วยว่าอย่าไปไว้ใจมนุษย์มาก ทำให้ซองอูคิดว่ามนุษย์จะต้องนิสัยไม่ดี แต่แดเนียลไม่ใช่เลย แดเนียลเป็นตำรวจ แล้วก็จับคนร้ายได้หลายคนด้วย จะใหญ่โตมาจากไหน ถ้าทำผิดแดเนียลก็จับขังคุกหมด กรณีที่ทำให้เขามาเจอกับแดเนียลนี่ก็เหมือนกัน คนบงการฆ่าเป็นคนมีเส้นสายไม่น้อย แต่แดเนียลก็เฉ่งเข้าคุกมาแล้ว


เขารู้น่ะ กรณี บงการ เส้นสาย เฉ่ง คำพวกนี้ฮยอนบินแปลให้หมดแล้ว!


เนี่ยแหละ มนุษย์ก็ไม่ได้ไม่ดีไปเสียหมดทุกคนหรอก


แดเนียลก็ด้วย มนุษย์ที่ซองอูรัก


แต่แดเนียลน่ะ..


เปรี้ยง!


“ฮึ่ย!” ส่งเสียงในลำคอ ขดตัวแล้วปิดหูแน่นขึ้นไปอีก ในใจซองอูพยายามคิดแต่คำว่าแดเนียลๆๆๆๆ ถ้าสมองโล่งเขาจะต้องคิดถึงภาพวันที่พ่อแม่ตายแน่ๆ


แต่ไม่ทัน เว้นแค่นิดเดียวก็ไม่ได้


“ฮือ”


ร้องไห้เป็นไอ้เด็กโง่เลย..











9



แวมไพร์เจ้าสเน่ห์


เป็นเรื่องที่ใครๆก็ทราบดี ถึงมนุษย์จะคิดว่าแวมไพร์เป็นเพียงตำนานไปแล้ว แต่ในตำนานก็เล่าขานต่อกันมาว่าแวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยสเน่ห์


คังแดเนียลมั่นใจกับข้อนี้มาก วางห้าร้อยเลยเอ้า


เขาที่รู้ถึงการมีอยู่ของแวมไพร์ตรงหน้า รู้จักตัวเป็นๆก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่ามีแรงดึงดูดมากมาย ขนาดตอนที่ไม่รู้ว่าเป็นแวมไพร์ก็ว่าดูดีอยู่แล้ว พอเริ่มแสดงความเป็นตัวเองขึ้นมาบ่อยๆ องซองอูดูน่ามองกว่าเดิมเสียอีก


ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ..


เขาทิ้งซองอูให้อยู่บ้านเผื่อกลับมาแล้วจะคิดได้ซะบ้างว่าโกหกมันไม่ดี แต่ฝนดันตก ไม่กล้าขับรถ ก็เลยทิ้งช่วงซะนานเกินไป


ดึกมาก ฝนดูท่าจะไม่หยุดตกง่ายๆ แดเนียลบอกลาเพื่อนร่วมงานแล้วขับรถฝ่าฝนมาหาแวมไพร์นิสัยไม่ดี คิดไว้แล้วว่าจะสั่งสอนยังไงตอนซองอูแบกหน้าหงอยๆมาขอโทษที่โกหก


แต่สิ่งที่คิดไว้เขาไม่ได้ใช้เลย


เดินขึ้นห้องมาเห็นร่างผอมแห้งนอนขดอยู่บนเตียง ปิดหูปิดตาแน่น น้ำตาก็ไหลจนเปื้อนใบหน้าขาวซีดไปหมด กลับกลายเป็นว่าเขานี่แหละที่ต้องขอโทษแล้วก็โอ๋ซองอูอยู่พักใหญ่ๆ กว่าจะหยุดร้อง — แดเนียลไม่รู้ซองอูร้องเรื่องอะไร จำได้แค่ความรู้สึกใจหายแว้บตอนเห็นอีกคนนอนร้องไห้


ยอมแล้ว


เป็นห่วงแทบบ้า


รู้สึกอะไรเทือกนี้ — ตอบไม่ได้เหมือนกัน


เรื่องสเน่ห์ของแวมไพร์ ยิ่งตอนน้ำตาคลอ จมูกแดงเถือกแบบนี้ ไม่ได้ทำให้ดูดีน้อยลงเลย ยิ่งทำให้มันชัดขึ้นไปอีกว่าสเน่ห์ของแวมไพร์มันเหลือล้นจริงๆ หรือจะเป็นเพราะความรู้สึกของเขาที่มีต่อซองอูกันนะ


ถึงจะไม่อยากให้ร้องไห้ แต่สีหน้าแบบนี้ทำให้แดเนียลรู้สึกอยากย่ำยีซองอูเป็นบ้า


ไวกว่าความคิดซะอีก — ตอนที่เขากดจูบลงที่เปลือกตา สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่แพขนตายาว เลื่อนริมฝีปากไล้ลงมาที่คราบน้ำตาที่เกือบแห้ง ซองอูตัวสั่นเหมือนลูกนก เห้ย แต่ไม่ใช่เพราะสัมผัสของเขานะ เป็นเพราะที่ร้องไห้ก่อนหน้านี้ต่างหาก


แดเนียลละใบหน้าออก มองอีกคนที่หลับตาพริ้ม


“..จะไม่กัดคุณแดนแล้ว”

.

“จูบผมสิ”


จบคำร้องขอนั้นเขาก็ประกบริมฝีปากนุ่มทันที หยุดค้างไว้เนิ่นนานจนอีกฝ่ายทนไม่ไหว ซองอูเผยอปากบางออก ก่อนจะงับลงมาตามเดิม ทำซ้ำไปซ้ำมาจนแดเนียลถึงกับต้องผละใบหน้าของตัวเองออกมายิ้มด้วยความเอ็นดู ที่เขาจูบไปหลายต่อหลายครั้งนี่ไม่ได้ทำให้ซองอูเก่งขึ้นเลยใช่มั้ย


“ยิ้มอะไรเล่า!”


“ยิ้มให้แวมไพร์กระจอก”


เหมือนเดิม.. จูบได้ห่วยแตก แต่ก็ชอบมากที่สุดแล้ว ต่อให้มีจูบที่ยอดเยี่ยมจากใครเขาก็จะเลือกจูบแวมไพร์ตรงหน้านี้อยู่ดี


กลับมาเป็นคนคุมเกมอีกครั้ง ประคองใบหน้าเล็กไว้ก่อนจะก้มลงมอบสัมผัสร้อนให้กับริมฝีปากเย็นเฉียบ ซองอูเอียงหน้ารับ ปลายจมูกคลอเคลียอยู่บนข้างแก้มของเขา แดเนียลขบเม้มจนซองอูรู้สึกปวดหนึบ ก่อนจะสอดปลายลิ้นเกลี่ยเพื่อละลายความเจ็บปวดนั้น ไล้วนจนทั่ว เหมือนกำลังตักตวงความรู้สึกที่มีให้กันผ่านจูบนี้ เสียงดูดดึงของริมฝีปากดังแข่งกับเสียงฝนด้านนอก


และพวกเราชนะ เพราะหูของแดเนียลได้ยินแค่เสียงของซองอูแล้ว..


“เดี๋ยวผมก็จะต้องไปแล้ว”


เพียงแต่เสียงที่ได้ยิน.. ไม่ดีเท่าไหร่


อะไรกัน


“คุณจับคนร้ายคนนั้นได้แล้ว น้าก็คงคิดถึงผมจะแย่”

.

“อีกไม่นานพวกคนในสภาก็จะมารับผมแล้ว”


“...”


ทั้งๆที่เพิ่งจะจูบไปหมาดๆ แต่แดเนียลรู้สึกริมฝีปากแห้งผาก เสียงในลำคอที่จะต้องตอบกลับไปก็เหมือนหายไปเสียดื้อๆ


เขาจมอยู่ในห้วงความคิดตัวเองเนิ่นนาน.. ได้ยินแค่เสียงฝนกระทบกับหลังคา ฝ่ามือที่กำลังโอบรอบเอวของซองอูกระชับแน่นขึ้น ใบหน้าซุกลงบนหน้าตัก


“ไม่ไปไม่ได้หรอ”


“บอกแล้วไงว่าผิดกฎ เขาไม่ให้แวมไพร์ในเผ่าคบมนุษย์”


“..ก็ย้ายเผ่าสิ”


“คุณแดนก็มาเป็นเหมือนผมสิ”


แดเนียลเงยหน้าขึ้นมองซองอูทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น เอาอีกแล้ว เมื่อกี้ตัวเองเป็นคนพูดเองแท้ๆว่าจะไม่กัด


แต่เขาไม่ได้หวาดกลัวเหมือนแต่ก่อนที่อีกฝ่ายพูดเลย ทำไมกัน..


กลัวเสียซองอูไปขนาดนั้นเลยหรือ?


ถ้าหากคังแดเนียลคนนี้ไม่คิดอะไร ไม่คิดเรื่องการงาน ก็คงจะยอมอยู่หรอก มันคงไม่ได้เจ็บอะไรขนาดนั้น..


เจ็บสิวะ


“ล้อเล่นหน่า”

.

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ก็รักคุณแดนนี่”

.

“ถ้าไม่--”


“กัดผมสิ”


พูดออกไปไวกว่าความคิดอีกแล้ว ซองอูเบิกตากว้าง ลุกขึ้นนั่งจนแผ่นหลังตั้งตรง ตัวสั่นกว่าเขาที่เป็นคนพูดเสียอีก


พูดเหมือนเอาตัวเองขึ้นเขียง


“แต่.. ผมไม่เคย”


อะไรวะ


แดเนียลขมวดคิ้วให้กับคำตอบเมื่อครู่ “ทำซะ ก่อนผมจะเปลี่ยนใจ”


เขาเอียงคอ รู้สึกตัวแข็งและช่วงหัวสั่นเพราะความเกร็ง วินาทีที่เลื่อนสายตามองหน้าซองอูยิ่งทำให้เขาเกร็งยิ่งกว่าเดิม — ริมฝีปากสีสดอ้าออกกว้างจนเห็นเขี้ยวแหลม ดวงตาซองอูวูบไหว ก่อนอีกฝ่ายจะเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจรินรดที่ต้นคอของเขาแล้ว


แดเนียลหลับตาแน่น


ทว่า


“ก-- กลัวจัง.. ผม..”


“ซองอู”


แดเนียลเรียกเสียงแข็ง สบถด่าในความซื่อบื้อของซองอูอยู่ในใจ เกร็งจนฉี่จะแตกแล้ว กลัวด้วย แต่คนตรงหน้าที่เอาแต่จะกัดเขามาตลอดดันมากลัวมากกว่าเขาซะงั้น


“ผมตัดสินใจแล้วนะ รีบๆทำก่อนจะ--”

.

“ฮ-- เฮือก!”


เสียงหายใจเฮือกสุดท้ายดังขึ้น ซองอูฝังเขี้ยวลงที่ลำคอโดยที่ไม่รอให้แดเนียลพูดจบ หลับตาแน่นเมื่อเห็นสีหน้าเหยเกเพราะความเจ็บปวดของแดเนียล เขาหวังเพียงว่าสิ่งที่ทำจะไม่ผิดพลาด ถึงจะกลัวแต่ปากกลับดูดเลือดหอมหวานไม่หยุด — ตามสัญชาตญาน


ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาในสมองเมื่อลำคอได้รับคมเขี้ยว แดเนียลรู้สึกราวกับว่าลมหายใจขาดตอนไป เจ็บ.. เหมือนเขากำลังจะตาย


“รักแดเนียลนะ”


น้ำเสียงและแววตาสั่นริกของซองอูเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาเห็น


ก่อนหัวใจหยุดเต้น











10



สุดท้าย แวมไพร์มีความสามารถพิเศษสองข้อสำคัญ


ตกหลุมรักคนอื่นอย่างง่ายดาย


และ


ทำให้คนอื่นตกหลุมรักได้อย่างง่ายดายด้วย


‘คนอื่น’ ในที่นี้หมายถึงแค่องซองอูกับคังแดเนียล — หมายถึง ซองอูสามารถตกหลุมรักแดเนียลได้อย่างง่ายดาย และทำให้แดเนียลตกหลุมรักได้อย่างง่ายดายด้วย


ง่ายดายซะจนหัวใจหยุดเต้นเลยล่ะ


ยัง ยังไม่ตาย


แค่ลืมตาโพลงขึ้นมา ขณะที่หัวใจไม่เต้นอีกต่อไปแล้ว


เพราะต่อไปนี้เขาจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับการเป็นแวมไพร์ ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป


ดีก็ตรงที่


“ค-- คุณแดน ไม่ตายจริงด้วย!”






คังแดเนียลจะมีแวมไพร์ซื่อบื้อเป็นคนรักล่ะมั้ง






“เป็นเหมือนกันแล้ว ทีนี้ก็รักกันได้แล้วใช่มั้ย”



“เอ้อ ลืมบอก”



“จะบอกตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว แต่โดนผีตะกละกัดซะก่อน”



“รักซองอูเหมือนกันนะครับ”











____________________


ต๊าย55555555555555555+ ทำไมมาเป็นแบบนี้ไปได้ ฮือ เหมือนรีบตัดให้จบ ฮือ55555555555555 ยอมรับผิด แต่เรายาวกว่านี้ไม่ไหวจิงๆ ตอนที่แล้วมันสั้นไปด้วย รึเปล่าอะคะ ไม่รู้แร้ว สู้ๆนะคะ บอกตัวเองนี่แหละ /ร้องห้าย วางเรื่องไว้แบบนี้ และความจริงอยากแต่งเป็นเรื่องยาวมากเลยแต่เราขี้เบื่อ เดี๋ยวดอง ร้องไห้(อีกครั้ง) หวังว่าจะชอบนะคะ จุ้บๆๆๆๆๆๆ

 1 comment = 1 กำลังใจ

_

#ftmoonfic

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #3266 mearongsw (@mearongsw) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 13:14

    ชอบภาษาคุณมากๆๆๆเลย

    #3266
    0
  2. #3243 ycp.tnfi (@thenit) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 00:40
    ถ้ามีแวมไพร์แบบซองอูเราก็จะยอมให้กัดเลยค่ะ 555
    #3243
    0
  3. #3224 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 17:28
    น่ารักสุดไรสุด ภาพแวมไพร์น่ากลัวๆหาไปเพราะนังหนูเนี่ยแหละ ฮื่อออน่ารักกกก
    #3224
    0
  4. #3146 Minsoek_Baozii69 (@xiumin_minsoek) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 00:27
    บ้าจริง หยุดยิ้มไม่ได้เลย ><
    #3146
    0
  5. #3072 Sky High (@9234) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 13:43
    น่ารักๆ มีแต่ความน่ารักเต็มไปหมดเลยยยย
    #3072
    0
  6. #3017 SPYz. (@ppnoiismile11502) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 21:54
    ยัยหนูวววว ไม่กลัวแล้วแวมไพร์เนี่ย!
    #3017
    0
  7. #2958 B_risa (@B_risa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 06:57
    โอ้ยย โคตรน่ารักอ่าาาาสกสกสกสก
    #2958
    0
  8. #2908 _oillnmy (@oil-lnmy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 02:10
    ฮึ้ย เป็นฟิคที่เขียนเกี่ยวกับแวมไพร์แล้วน่ารักที่สุดตั้งแต่เคยอ่านมาเลยอะ ใจบางไปหมด
    #2908
    0
  9. #2857 ni_ky (@ni_ky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 21:24
    โครตน่ารักเลยอ่าาาา ถ้าแวมไพร์จะน่ารักและน่าย่ำยีขนาดนี้นะ อยากมีสเปเลยอ่าาา มีเถอะนร้าาไรท์
    #2857
    0
  10. #2845 bnzxnnalin (@bnzxnnalin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 21:45
    โอ๊ยน่ารักมากกกกกก มากๆๆๆๆๆ ตอนเรียกว่าคุณแดนคือเขินมากๆ เขินจนร้องไห้ ฮืออออ
    #2845
    0
  11. #2812 hiiieun (@jygkast) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 15:29
    ซองอูน่ารักมากกกกหกกกกก ฮือออออออ
    #2812
    0
  12. #2792 19981010 (@19981010) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:59
    ทำไมน้องน่ารักแบบนี้
    #2792
    0
  13. #2785 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 16:17
    อยากมีแวมไพร์เป็นของตัวเองเลย
    #2785
    0
  14. #2692 howtorich (@NNPNK) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 07:13
    น่ารักมากเยยยยยยยยยยยย
    #2692
    0
  15. #2659 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 19:56
    ฮือออออน่ารักกกมากกกกกกงวกบกสะนายากาาากใจบางไปหมดดด
    #2659
    0
  16. #2592 PunieFunnie (@mysupassara) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 15:03
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    ชั้นรักพวกเค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #2592
    0
  17. #2558 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 17:24
    หูยยย มีแวมไพร์เด็กเป็นแฟนก็ดีอย่างนี้ เด็กมันน่ารักใช่มั้ยคะคุณแดน~
    #2558
    0
  18. #2545 taeming (@taew2535) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 23:54
    ไม่เคยเห็นแวมไพร์ที่ไหนน่ารักได้ขนาดนี้
    #2545
    0
  19. #2353 khimmee56 (@khimmee56) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 09:45
    มีความคุณแดนยังไม่ตายย คือหนูไม่ได้แน่ใจเลยวช่ไหมว่ากัดแล้วจะรอดหรือจะตาย 555 น่ารักมากๆๆเลยยย
    #2353
    0
  20. #2327 oohsae (@tychnm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:45
    ทำไมน่ารักขนาดนี้ -บ้าเอ๊ย
    #2327
    0
  21. #2316 nutexokris (@moexianutoxe) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 16:07
    น่ารักมากกกกกก เขินนน เป้นแวมไพร์เป็นแมวเป็นสิ่งที่น่ารักที่สุดในโลกนี้
    #2316
    0
  22. #2274 kantiyaJK (@kantiyaJK) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 11:59
    คนจะตายคือนายาน้าาาาาาาาาา
    #2274
    0
  23. #2245 Yunnill (@14127703) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 13:03
    งื่ออออออซองอูน่ารักกกกก
    #2245
    0
  24. #2194 mssss (@mssss) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 15:33
    หนูน้อยยยยเเงงงงงอยากมีคุณองเป็นของตัวเอง
    #2194
    0
  25. #2182 Ddsk (@happyysss_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:35
    แต่งดีมาก คุณองน่ารักมากกกกกกกกก
    แเนก็เท่ทากเรยยย ยิ่งตอนจบยอมเป็นแวมไพรด้วยย
    อหหหยอมมมม
    #2182
    0