(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 12 : 10 Facts About Vampires (1/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    13 มี.ค. 61

/ Maybe - Rheehab /









( 10 Facts About Vampires )
part 1/2

Kang Daniel x Ong Seongwu

#ongnielweekly(12) Bite Me

Note1 :  ตอนนี้ยังไม่ Bite นะคะ แต่เป็นเรื่องต่อกันเลยโยนเข้า #องเนียลวีคลี่ ด้วยเลย
Note2 :  ไม่รู้แวมไพร์จริงเป็นแบบนี้มั้ย แต่แวมไพร์เรื่องนี้เป็นแบบนี้ คริๆๆ










เขาไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่..




มันอาจจะเริ่มจาก..



‘สลด! เหตุดักยิงกลางงานเปิดตัวธุรกิจดัง ดับ 1 ศพ’




หรือเริ่มจาก..



“สวัสดีครับ ผมเป็นตำรวจ..”



“องซองอู คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม”




เอ๊ะ หรือเริ่มจาก..



“หนีไป คนจากสภากำลังหาทางช่วยนาย”



“จะให้ผมไปที่ไหน.. ผมไม่ชิน พวกมนุษย์..”



“ที่ไหนก็ได้! ตอนนี้นายอยู่ที่นี่ไม่ได้ซองอู อยากโดนขังคุกหรือไง”











1



แวมไพร์ว่องไว


อ่า.. เขาคิดว่ามันน่าจะเริ่มจากตรงนี้นี่แหละ


เริ่มจากที่องซองอูวิ่งออกจากบ้านด้วยความไวแสง ยิ่งในวันที่แดดส่องลงมาสร้างความแสบร้อนให้กับผิวหนังของเขาแบบนี้ ยิ่งทำให้ซองอูรู้สึกอยากจะใช้ความไวมากกว่าแสงเสียด้วยซ้ำไป — แน่นอนเขาทำอย่างที่ว่าไม่ได้หรอก แต่ถึงกระนั้นก็มีความว่องไวชนิดที่ว่าถ้าบอกว่าหายตัวได้ก็อาจจะมีคนเชื่อ นี่ถือเป็นหนึ่งในความสามารถพิเศษของแวมไพร์


แวมไพร์, ไม่ผิดหรอก องซองอูเป็นแวมไพร์


ขาเรียวยาววิ่งไปได้สักพัก หลังจากเขาย้ายตัวเองมาอยู่บนหลังคาเพื่อป้องกันมนุษย์ตาดีเห็น ก่อนจะใช้ดวงตาคมกริบมองลงไปด้านล่าง หาที่ที่สามารถทำให้เขาหนีไปจากเมืองนี้ได้


ผ่านไปสักพัก.. ซองอูกระโจนลงมาจากตึกสูงโดยไม่กังวลว่าจะเจ็บตัวเลยสักนิด นี่ก็หนึ่งในความสามารถของแวมไพร์อีกนั่นแหละ เขาจับปีกหมวกแก๊ปให้ขยับลงบดบังใบหน้าเมื่อรู้สึกถึงการมีอยู่ของผู้ที่ต้องการตัวเขา


มันอยู่รอบเมืองเลยหรือ เขาหนีมาไกลจากบ้านมากแล้วนะ


พวกมนุษย์โง่ตั้งแต่คิดว่าเขาเป็นคนธรรมดาแล้ว แต่ที่โง่ยิ่งกว่าคือการที่พวกมันบอกว่าเขาตกเป็นผู้ต้องสงสัยบ้าอะไรนั่น มันคิดได้ยังไงกัน ซองอูไม่สนใจการมีอยู่ของมนุษย์ที่ตายไปแล้วคนนั้นด้วยซ้ำ


เขาหลบหลีกไปตามซอกมุม ทำทุกวิถีทางที่จะทำให้มันมึนงงแล้วตามเขาไม่ทันให้ได้ เหลียวหลังกลับไปมองก็พบว่าไม่มีชายคนนั้นแล้ว เขาออกแรงวิ่งอีกครั้ง เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าแวมไพร์ว่องไวมาก ว่องไวชนิดที่ถ้าบอกว่าหายตัวได้ก็ยังเชื่อ.. และใช่ ตอนนี้เขาอยู่บนถนนกลางเมืองแล้ว


กวาดสายตามองอีกครั้ง ก่อนจะหยุดที่รถสปอร์ตคาร์ระดับเฟิร์สคลาสอย่างจากัวร์สีดำปลาบ — ไวกว่าความคิด ซองอูเปิดประตูรถคันนั้นแล้วเข้าไปนั่งโดยไม่ลังเล, ไม่สนใจเลยว่าเจ้าของรถจะมีสีหน้าอย่างไร



“คุณเป็นใคร”



เขาถาม รู้หน่า คำนี้ควรจะออกมาจากปากของคนข้างๆมากกว่า แต่เขาชิงพูดมันก่อนจะได้รับคำถามโง่ๆนั่น



“ขึ้นมาบนรถผมได้ยังไง”



ประโยคนี้ก็เป็นเขาที่พูดขึ้นมาอีก ซองอูเดาะลิ้นอย่างกวนประสาท หันไปมองหน้าคนที่เขาคิด(คาดหวัง)ว่าน่าจะอึ้งไปเลยกับการมีอยู่ของเขาบนรถโดยที่ไม่ได้มีใครเชื้อเชิญ — แต่เหมือนคราวนี้องซองอูผู้(ที่คิดว่าตัวเอง)ฉลาดไปเสียทุกเรื่องจะคิดผิด


ใบหน้าขาวล้อมกรอบด้วยผมสีน้ำตาลอ่อนยาวปรกหน้า ดวงตาเรียวรี จมูกโด่ง ริมฝีปากสีสด รวมถึงตุ้มหูไม้กางเขนนั่นทำให้เขาเผลอแสดงสีหน้าแบบไหนออกไปบ้างหรือเปล่าก็ไม่ค่อยแน่ใจ


ดูดีกว่าที่คิดนี่


ไม่ — นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือใบหน้ามนุษย์คนนี้ไม่ได้ฉายแววตกใจเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความแปลกใจมากกว่า


ไม่ได้แปลกใจว่าเขาขึ้นมาได้ยังไง แต่เหมือนแปลกใจที่เห็นใบหน้าของเขา นั่นทำให้ซองอูรู้สึกงง เขี้ยวเขางอกออกมา หรือว่าตาของเขาแดงหรือเปล่า..


ก็ไม่น่าจะใช่นะ



“ลงไป” อีกฝ่ายพูด ตวัดหางตามามองเขาเพียงเล็กน้อย “ผมให้โอกาสคุณลงไปนะ”



ซองอูเกือบเบิกตาด้วยความแปลกใจ ถึงจะไล่เขาลงแต่เจ้านี่มันจะไม่โวยวายสักนิดเลยหรือกับการที่มีคนแปลกหน้าเข้ามานั่งบนรถตัวเองแบบนี้ ถึงเขาจะเป็นแวมไพร์หนุ่ม แต่ก็รู้นะว่าการบุกรุกที่ส่วนตัวไม่ใช่เรื่องปกติที่มนุษย์ทำกัน



“ออกรถซะ” เขาไม่ฟังที่อีกคนสั่งให้ลงจากรถ หรือให้โอกาสบ้าอะไรนั่น ซ้ำยังรั้นจะเป็นคนที่ออกคำสั่งแทน



“ลงไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่--”



คำพูดของอีกฝ่ายขาดห้วงไปในทันทีที่ถูกวัตถุสีเงินถูกจ่อเข้าที่สีข้าง ซองอูรู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่ฝ่ามือยามที่ได้จับมัน



“หุบปาก แล้วออกรถซะไอ้หน้าโง่”



ปืน


ก็แค่ขู่.. ถ้าถามว่าใช้งานอย่างไร ซองอูเองก็ตอบไม่ได้



“ขับไปเรื่อยๆ”



“หึ”



มีเพียงแค่เสียงหัวเราะในลำคอเมื่อเจ้ามนุษย์นั่นก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมือของเขา คนด้านข้างยอมออกรถตามที่เขาบอก ไม่สิ — ตามที่เขาข่มขู่ โดยมองตรงไปข้างหน้าด้วยแววตาขบขัน


เดี๋ยวนะ ขบขันงั้นหรือ


มันมีอะไรตลก?


ซองอูขมวดคิ้วมุ่น เขาหันไปจ้องอีกคนแบบเต็มสายตาแล้วก็ยิ่งเห็นชัดเจนว่าเสียงแค่นหัวเราะและแววตาขบขันนั่นคือเรื่องจริง ซึ่งมันไม่ควรเป็นแบบนี้ มนุษย์ควรจะตื่นกลัวกับสถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่หรือไง



“ผมแดเนียล คังแดเนียล”



“ไม่ได้อยากรู้”



“ก็เห็นมองหน้า นึกว่าอยากรู้จัก” รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนดวงหน้าของอีกฝ่าย ส่วนเขาก็ทำได้แค่ละสายตาออกด้วยความหงุดหงิด



พวกมนุษย์เข้าใจยากชะมัด โอเค.. นี่อาจจะแค่ในความคิดของแวมไพร์หนุ่มวัยยี่สิบปีอย่างเขาก็ได้ — ก็เพิ่งจะได้มาคลุกคลีกับพวกมนุษย์เมื่อไม่นานมานี้ แต่ถึงงั้นเขาก็รู้นะว่ามนุษย์ส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นแบบคนตรงหน้า


หรืออาจจะมี แต่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน..


น้าบอกว่าแบบคนข้างๆเขาเนี่ย เรียกว่า ‘คนกวนส้นตีน’



“คุณกำลังกวนส้นตีนผมอยู่งั้นหรอ”



“นักเลงจริงๆ” พูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ คังแดเนียลอะไรนั่นน่ะ แบบนี้เรียกกวนส้นตีนอีกแล้วใช่ไหม



“ไม่ต้องมาพูดกับผม ไม่อยากรู้จัก”



“แต่ผมคิดว่าคุณควรจะรู้นะ.. องซองอู

.

“ผมเป็นตำรวจ”

.

“หนีมาเพราะถูกสงสัยในคดีดักยิง แล้วตอนนี้ยังจะเอาปืนมาจ่อคนอื่นเนี่ยนะ”



โอเค นอกจากจะไม่เคยพบเจอมนุษย์แบบนี้แล้ว เขาก็ไม่อยากจะพบเจอด้วย











2



แวมไพร์ไม่สนใจพวกมนุษย์


อย่างน้อยก็แวมไพร์อย่างเขานี่ล่ะ


ไม่อยากขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ด้วย โดยเฉพาะไอ้มนุษย์(ที่น้าบอกว่า)กวนส้นตีนตรงหน้าเขาเนี่ย



“อย่าจับผมขังนะ ผมไม่ได้ฆ่าเจ้านั่น”



“คุณไม่ขู่ผมแล้วหรือไง”



พออีกฝ่ายพูดซองอูก็กำปืนในมือแน่น คิดอยู่นานก่อนตัดสินใจยกปืนขึ้นเล็งที่ศีรษะ



“ไม่ใช่แค่ขู่ ผมยิงจริง”



เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อเขาพูดจบ นั่นทำให้ซองอูยิ่งโมโห



“หัวเราะบ้าอะไร”



“ยิงสารวัตรแบบผมน่ะไม่คุ้มหรอกนะ คุณซองอู”

.

“เงียบเลยหรอ เริ่มกลัวแล้--”



“อะไรคือสารวัตร”



ซองอูลดปืนในมือลง เอียงคอด้วยความสงสัย


สารวัตรแปลว่าอะไร?



“นี่เล่นตลกอยู่หรือเปล่า” คนตรงข้ามถาม



ไอ้มนุษย์หัวน้ำตาลอ่อนที่มีนามว่าคังแดเนียลนั่นจอดรถลงที่ไหนก็ไม่รู้ที่เขาไม่คุ้น — โอเค จริงๆแล้วซองอูก็ไม่คุ้นกับที่ไหนสักที่หรอก เขายังไม่เคยออกจากเมืองที่อยู่เลยด้วยซ้ำไป


ติดต่อน้าก็ไม่ได้ ซองอูนึก กวาดดวงตามองไปรอบๆและเมินคำถามที่ได้รับเมื่อครู่ เขาพบว่ามีบ้านขนาดกลาง สภาพดูเก่าพอควร



“เฮ้ คุณ”



ถ้าเขาอยู่ที่นี่ สภาแวมไพร์จะหาเขาเจอไหม?


ซองอูจะได้กลับบ้านหรือเปล่า?


เขายังไม่รู้จักโลกมนุษย์ดีด้วยซ้ำ นอกจากคนขายช็อคโกแลตรสหวานเจี๊ยบใต้ตึกที่เขาอยู่ คุณป้าขายอาหารมนุษย์ที่จำได้ขึ้นใจว่าเขาไม่กินกระเทียม ฝาแฝดพัคที่อยู่ข้างห้องแล้วชอบมาล้อว่าเขาหน้าซีดเหมือนไก่ต้ม (ไอ้บ้า หน้าเขาไม่ได้เหลืองแบบนั้นเสียหน่อย) นั่นล่ะ นอกจากนี้ซองอูก็ไม่รู้จักมนุษย์ที่ไหนอีกแล้วนะ


ให้ตาย


รู้สึกเหมือนกำลังลอยเคว้ง ยอมให้มันจับขังไปดีไหม แต่ถ้าอย่างนั้นเขาคงไม่ได้กินเลือด และคงต้องตาย หรือไม่ก็คลั่งจนต้องกัดคอพวกมันซะ


ซองอูล้มเลิกความคิด สาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างสูงตรงหน้า และเป็นอีกครั้งที่เขายกปืนขึ้นมา



“สารวัตรแปลว่าอะไร”



สเต็ปเดิม มนุษย์แดเนียลไม่มีท่าทีกลัวปืน รอยยิ้มมุมปากหยักขึ้นจนเขานึกหมั่นไส้



“ตอบมาสิ!”



“ผมก็อธิบายไม่ถูกหรอก”



“งั้น--”



“แต่สารวัตรอย่างผมช่วยคุณไม่ให้โดนขังได้นะ”



ซองอูเผลอแสดงสีหน้าคาดหวังออกมาจนคนตรงหน้ายิ้มกว้างมากขึ้น เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันจะยิ้มทำบ้าอะไร แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องใส่ใจ ต้องใส่ใจไอ้ประโยคหลังมากกว่า



“จะช่วยยังไง”



“เก็บปืนก่อน มันไม่ใช่ของเล่นนะเด็กน้อย ถ้าผมตายขึ้นมาคุณจะเดือดร้อนยิ่งกว่าเดิม เชื่อสิ”



เด็กน้อยบ้านแก! อายุยี่สิบปีแล้วเฟ้ย!



เถียงในใจแต่ก็ยอมลดปืนลง “ว่ามา จะช่วยยังไง?”



รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของผู้เป็นมนุษย์ยังประดับอยู่เหมือนเดิม หากแต่แววตานั้นเปลี่ยนไป — มันฉายแววที่ต่างกว่าเดิมเพียงเล็กน้อย แดเนียลขยับเข้ามาใกล้เขาหนึ่งก้าว



“อย่างแรก อยู่ที่นี่ก่อน”



ก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว



“อย่างที่สอง บอกมา คืนนั้นคุณเห็นอะไรที่งาน”



อีกก้าว



“อย่างที่สาม..”



เสียงทุ้มต่ำอยู่ใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ



“สารวัตรน่ะแปลว่า..”



มาหยุดอยู่ที่ข้างหูจนเขารู้สึกจั๊กจี้



ซองอูกระพริบตาเมื่อเห็นใบหน้าของอีกคนในระยะประชิด จมูกโด่งเฉียดกับข้างแก้มเขาเพียงนิดเดียว จากนั้นก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่รินรดอยู่บริเวณใบหู



“แปลว่านายต้องเป็นเด็กที่โง่มาก.. ไม่รู้จักคำนี้ได้ยังไงกัน องซองอู”










3



แวมไพร์ขาดเลือดไม่ได้


ขอบคุณมนุษย์แดเนียลที่ให้เขาอยู่ที่นี่ ถึงจะไม่ชอบใจเลยก็เถอะ เพราะมันทั้งเก่าและสกปรก จะว่าไปไอ้สารวัตรนั่นก็ไม่เลวเหมือนกัน ไม่ได้จับเขาขัง แล้วก็ให้ที่อยู่เขาด้วย


แต่ซองอูไม่ได้ต้องการที่นอน เขาไม่ได้หลับ เขาไม่ต้องการอาหารกับขนมที่แดเนียลซื้อมาให้ด้วย


เพียงแต่เขาต้องการเลือด


เขาบอกแดเนียลไม่ได้..


และตอนนี้ เข้าวันที่สามแล้วที่ซองอูขาดเลือด..


ร่างโปร่งกำลังนอนเหงื่อโซมอยู่บนเตียง เป็นเครื่องบอกว่าความอ่อนแรงนี้.. เขาไม่ได้คุ้มคลั่งที่ขาดเลือด เพียงแต่เขาต้องการมัน เพื่อไม่ให้ร่างกายอ่อนแอต่างหาก


อยากจะลุกออกไปล่าสัตว์ อย่างน้อยๆก็..



“บ่ายนี้เพื่อนผมจะเข้ามาคุยกับคุณ”



ประตูที่เปิดพรวดเข้ามาทำซองอูสะดุ้ง แดเนียลเป็นผู้มาใหม่


กลิ่นเลือดมนุษย์กระตุ้นให้ซองอูทรมาน — เขาไม่กัดคอมนุษย์ น้าและคนที่สภาบอกว่ามันเป็นการกระทำของผู้ไม่เจริญ ที่ผ่านมาซองอูกินเลือดจากโรงพยาบาลตลอดเพราะน้าของเขาเป็นหมอ นั่นทำให้แวมไพร์หนุ่มไม่เคยขาดเลือดได้นาน


เพราะต้องกดกลั้นความต้องการของตัวเอง ซองอูคำรามในลำคอด้วยความทรมานจนแดเนียลสังเกตเห็น



“ซองอู เป็นอะไรหรือเปล่า”



เขาเห็นลางๆว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้



“คุณสารวัตร อย่า.. เข้ามา แฮ่ก.. หยุดอยู่ตรงนั้นเลย”



เขาเรียกแบบนี้ตลอด เรียกแดเนียลว่าสารวัตรอะไรนั่น เรียกเพราะไม่อยากเป็นคนโง่ที่ไม่รู้จักคำนี้ (ถึงจะไม่รู้จักจริงๆก็เถอะ)


แน่นอนว่าแดเนียลไม่ฟังที่เขาห้ามเมื่อครู่ ซองอูหลับตา สัญชาตญานนักล่าของเขาทำให้เขี้ยวงอกและดวงตาเปลี่ยนสี — ในเวลาที่กระหายเลือดแบบนี้ และอีกฝ่ายเข้ามาอยู่ใกล้ด้วย แวมไพร์หนุ่มหอบหายใจหนัก กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอด้วยความทรมาน



“พึ่งเห็นว่านายไม่ได้กินข้าวเลย”



“เฮ้.. ไม่สบายหรอ”



หอมหวาน..


กลิ่นเลือดของแดเนียล



“ฮื่อ.. ออกไปนะ”



ซองอูซุกหน้าลงกับหมอนเพราะต้องการซ่อนเขี้ยวแหลมคม เขาไม่อยากให้ใครเห็นสภาพแบบนี้.. กลัว


กลัวสายตา — กลัวว่าแดเนียลจะมองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว


แต่เขาซ่อนมันไม่ได้


วันนั้นคังแดเนียลเป็นมนุษย์คนแรกที่รู้ว่าองซองอูเป็นแวมไพร์










4



แวมไพร์กลัวการไม่เป็นที่ต้องการ


ดีที่ซองอูยังพอมีประโยชน์ในการสืบคดีของตำรวจ แดเนียลเลยเก็บเป็นความลับ อาจจะเป็นเพราะแบบนั้นนะ แต่ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ — หรือเพราะองซองอูดูไม่อันตรายหรือเปล่า เลยไม่กลัว


เสียก็ตรงที่ เขาต้องแอบไปเอาเลือดจากโรงพยาบาลมาให้แวมไพร์ตะกละ


สองอาทิตย์แล้ว


ซองอูอยู่ที่นี่มาสองอาทิตย์แล้ว


เบื่อ


ร่างกายผอมบางนอนกลิ้งบนโซฟา เปิดหนังสายลับบ้าบอนี่ดูวนรอบที่เท่าไหร่แล้วนะ จนตอนนี้เขารู้แล้วสารวัตรแปลว่าอะไร ไม่ใช่คนโง่แล้วด้วย


เหงา


ปกติมีมนุษย์แฝดทูพัคเล่นด้วยตลอดตอนที่เหงา แต่ตอนนี้ไม่มี — มีแต่คังแดเนียลที่รู้จัก คุณสารวัตรเอาเลือดมาแช่ในตู้ให้เขาเมื่อเช้า ตอนนี้หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้



“คุณ”



“เห้ย!”



อะไรกัน ทำไมพอคิดถึงแล้วต้องโผล่มาพอดีด้วย


ไม่ — ไม่ใช่คิดถึงแบบนั้นนะ!



“ซื้อหนังมาดู คลายเครียดกันหน่อย”



“ผมไม่ได้เครียด”



“เหรอ”

.

“ก็ดี”

.

“มีคนตามคุณเจอหรือยัง” แดเนียลถาม นั่งลงบนโซฟาข้างๆ



“...”



“เพราะต้องรอคนมาหาไม่ใช่หรอ ป่านนี้เขายังหาคุณไม่--”



“คงไม่มาหาแล้วล่ะ” ซองอูบอกปัด มือผอมแย่งถุงดีวีดีหนังมาแล้วเดินไปกดเปิด



แดเนียลสอนเขาให้เปิด เผื่อจะเหงา จริงๆแล้วเวลาที่ซองอูเหงาที่สุดคือเวลาที่แดเนียลไม่อยู่นั่นแหละ แต่เขาไม่ได้บอกหรอก มันเหมือนเด็กน้อยติดคุณพ่อยังไงอย่างนั้น ไอ้สารวัตรนี่ก็ไม่ใช่พ่อเขาด้วย


ที่เขาชอบคือตอนที่ตำรวจมาวิเคราะห์คดีที่บ้านนี้ แดเนียลเป็นคนพามาถามเบาะแสบางส่วนจากเขา ถึงซองอูจะไม่ฉลาดแต่ก็พอจะเข้าใจบ้าง ว่าที่ออกข่าวว่าจับผู้ต้องสงสัยได้แล้วคือเพื่อทำให้ฆาตรกร(คำนี้เขารู้แปลว่าอะไร)ตัวจริงเลินเล่อมากขึ้น จะได้ง่ายต่อการจับกุม แล้วผู้ต้องสงสัยตัวปลอมนั่นก็คือเขาเอง


แต่ที่ชอบมากกว่าคือตอนนั่งมองแดเนียลทำงานด้วยใบหน้าเคร่งขรึมแบบที่ไม่เคยทำกับเขา ตอนคุยกับเพื่อนแล้วคิ้วเรียวขมวดมุ่นอะไรเทือกนั้น


ถ้าซองอูเป็นมนุษย์นะ จะเท่ให้ได้แบบแดเนียล!



“มองอะไรของคุณ”



เสียงทุ้มถามขึ้น เป็นเหตุให้ความคิดของซองอูขาดห้วง เขาย้ายตัวเองไปนั่งบนโซฟาข้างกายอีกคน



“ป่าวมองนะ” ซองอูปฏิเสธตาใส เห็นอีกคนเบือนหน้าหนีตอนที่เขายกขาขึ้นมานั่งขัดสมาธิ



“แล้วหมายความว่ายังไง ที่บอกจะไม่มีคนมาหาคุณแล้ว สภาอะไรนั่นไม่ตามหาคุณแล้วหรอ”



“...”



“ตอบสิ คุณอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้นะ”



“ผมอยู่ไม่ได้หรอ”



“ไม่ใช่แบบนั้น..” แดเนียลขึ้นเสียงตอนที่ซองอูถาม “คุณไม่อยากกลับไปหาพ่อแม่หรือไง”



“ตายไปแล้ว”



“..ขอโทษที เอ่อ.. คือ..”



“...”



ความเงียบเริ่มก่อตัวขึ้น เสียงซาวด์จากแผ่นหนังเป็นเพียงเสียงเดียวที่ซองอูได้ยิน เพราะยังไม่ได้กดให้หนังเริ่มมันเลยดังซ้ำๆอยู่อย่างนั้น


อันที่จริงเขาไม่ได้เงียบเรื่องที่แดเนียลพูดถึงพ่อแม่หรอก อยากจะเล่าด้วยซ้ำไป ชีวิตของเขาน่ะ ให้แดเนียลได้รู้ ซองอูพูดเก่งนะ โดยเฉพาะถ้าพูดกับแดเนียล


แต่ที่เงียบเพราะสารวัตรบ้าทำเหมือนไม่อยากให้เขาอยู่ที่นี่ต่างหาก











5



แวมไพร์ไม่งอนเป็นตุ๊ด


ให้ตาย หลังๆนี่มันอะไรกัน แต่ละอย่างนี่นะ


แต่ก็นั่นแหละ แวมไพร์(อย่างองซองอู)ไม่งอนเป็นตุ๊ด เขาเพิ่งศึกษาคำนี้เมื่อวานจากหนังฝรั่งที่ดู แล้วก็ถามจากเพื่อนของแดเนียล คิมยงกุกกับควอนฮยอนบิน หนึ่งในตำรวจที่เข้ามาสอบสวนจนเริ่มคุ้นชินกับพวกเขาแล้ว


ต้องถามสองคนนี้เพราะไอ้สารวัตรห่าเหวอะไรนั่นมัน — ทิ้งเขา


ห่าเหวเป็นคำด่า ฮยอนบินสอน


แดเนียลบอกกับสองคนนี้ว่าซองอูสูญเสียความทรงจำ เลยโง่นิดหน่อย ถึงจะขอบคุณที่ไม่บอกเรื่องเขาเป็นแวมไพร์ แต่ซองอูไม่ได้โง่นี่! ไอ้สารวัตรนิสัยไม่ดีนั่นยังหน้าโง่กว่าเขาเสียอีก! กล้าว่าคนอื่นได้ยังไงกัน!


ซองอูเบ้ปากเมื่อรู้สึกตัวว่าเริ่มคิดถึงคนนิสัยไม่ดีอีกแล้ว


พูดเหมือนจะไล่กันไม่พอ ยังไม่โผล่มาหน้ามาให้เจออีก!



“มาแค่นี้อีกแล้วหรอ”



เขาพึมพำเมื่อเปิดตู้เย็นแล้วพบห่อเลือดหลายๆห่อวางเรียงอยู่ เป็นอย่างนี้ล่ะนะ เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด ไม่โผล่หน้ามาให้เห็นหัว แต่มีทั้งเลือด ช็อคโกแลต แผ่นดีวีดีหนังเป็นสิบเรื่องวางอยู่


แล้วถึงจะงอนมนุษย์แดเนียลแค่ไหนแต่ปากท้องต้องสำคัญกว่า — ไม่ใช่ ไม่ได้หมายถึงงอน หมายถึงว่า.. หมายถึงว่าเขาไม่ชอบหน้าแดเนียลแค่ไหนแต่ปากท้องสำคัญกว่า!


ใช่ อันนี้ถึงจะถูก


ซองอูเดินมานั่งที่โซฟาพร้อมถุงเลือดหลายถุง วางลงบนตักแล้วกดเปิดหนังที่เล่นค้างไว้


เรื่องบ้าอะไรก็ไม่รู้ ไม่สนุกเลย


ริมฝีปากเบะลงอย่างขัดใจ โดยที่เพิ่งจะรู้ตัวว่า ไม่ใช่เพราะหนังไม่สนุกแต่เพราะเขากำลังเหงาอีกแล้วต่างหาก ก็ตอนไม่มีไอ้สารวัตรหน้าโง่มันน่าเหงาที่สุดเลยนี่


แต่ช่างเถอะ เขากำลังงอนอยู่


เอาใหม่ เขากำลังไม่ชอบหน้ามันอยู่



“ใกล้แล้ว.. สืบต่อละกันว่ามันจะไปที่ไหนบ้าง.. ดูแนวแล้วคนบงการคงเตรียมหนี.. ใช่.. ครับ ถ้าหนีก็จับตายได้เลย”



เสียงคุ้นเคยที่ดังอยู่ใกล้ๆหน้าประตูดังขึ้นมา ซองอูลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะเสียงคุ้นเคยนั่นแหละ — ก่อนจะนั่งลงอีกครั้ง นี่มันออกนอกหน้าเกินไป เขาจะดีใจทำไมกันกะอีแค่มนุษย์หน้าโง่กลับมา



“เตรียมกำลังเสริมไว้สองทีมเลย.. ครับ ที่นั่นแหละ.. โอเค สองวันนี้ก็รายงานเข้ามาเรื่อยๆนะ”



ร่างสูงเดินเข้ามาในบ้านแล้ว แดเนียลหอบถุงดีวีดี ช็อคโกแลต และเลือดมาให้เขาอีกตามเคย ฝ่ามือหนายื่นมันมาให้โดยที่มืออีกข้างถือโทรศัพท์อยู่ แต่ซองอูเมินหน้าหนี



“ไม่กินหรอ” หันไปมองก็พบว่าแดเนียลมองอยู่ก่อนแล้ว เรียวปากของอีกฝ่ายขยับแบบไม่มีเสียง



“ไม่”



เขาตอบโดยที่ไม่หันไปมองหน้า เสียงคุยโทรศัพท์เงียบไป มองจากหางตาเห็นว่าแดเนียลกำลังแกะช็อคโกแลต(ที่ควรเป็นของเขา)กินอยู่



“ไอ้ตะกละ โกรธหรอ”



“...”



ซองอูเมิน แล้วทำไมต้องเรียกกันแบบนั้นด้วย!



“ฟังนะ ผมไม่ได้ตั้งใจไล่ซองอูเลย”

.

“คือตอนนี้มันก็ไม่ได้ลำบากอะไร แต่คุณก็มีคนที่ต้องกลับไปหา..”



“ถ้าผมกลับไปหา แล้วขอน้ามาอยู่ที่นี่ได้ไหม”



“ทำไมถึงต้องอยู่ที่นี่?”



“...”



“คุณก็ต้องอยู่กับพวกเดียวกันสิซ--”



“ก็ผมอยากอยู่กับคุณสารวัตรนี่”



เกิดความเงียบหลายนาที ซองอูหันไปจ้องดวงจาเรียวรีของคนที่นั่งอยู่ข้างกาย ตอนนี้ก็ยังไม่ละสายตาออก อีกฝ่ายเองก็จ้องเขาอยู่เหมือนกัน



“จะมาอยู่ด้วยกันได้ยังไง”



“ถ้าคุณบอกว่าไม่ใช่พวกเดียวกันแล้วอยู่ด้วยกันไม่ได้ อยากมาเป็นแวมไพร์ดูไหมล่ะ”



“เงียบไปเลยนะ” แดเนียลมองเหมือนรู้ทันว่าซองอูจะพูดอะไร



“ทำไมเล่า แม่ผมก็ถูกพ่อกัด ถึงได้เปลี่ยนเป็นแวมไพร์”



“แล้วทำไมผมต้องให้คุณกัดด้วย”



เงียบ ซองอูไม่ได้ตอบ แต่ได้ยินเสียงแดเนียลถอนหายใจ


ท่าทางแบบนี้มันอะไรกัน


ริมฝีปากเบะลงอีกครั้ง หยิบรีโมทมากดเปิดหนัง นิ้วมือเรียวกดลงบนปุ่มแรงๆหวังว่ามันจะช่วยลดความหงุดหงิดได้บ้าง


เหอะ


แต่เหมือนจะไม่ช่วยเลย


มั่นใจแล้วนะว่าแวมไพร์ไม่งอนเป็นตุ๊ด แต่ตอนนี้ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊ดเลยเล่า!











______________________


จะแต่งองเนียลวีคลี่ Bite Me นั่นแหละค่ะแต่รู้สึกมันต้องเกริ่นเรื่องก่อน แล้วทำไมมันกลายเป็นแบบนี้เราก็ไม่รู้ คือแต่งไม่ถึงฉากที่คิดไว้ว่าจะกัดสักทีจนมันยาวแบบนี้5555555555555 ไอ่บ้า แล้วจริงๆจะแต่งให้มันดาร์คๆด้วย เรทๆ แล้วพอมานั่งอ่าน อ่าว นี่ชั้นทัมอารัยลงปัย ที่วาดฝันไว้ว่าจะแต่งแซ่บๆมันหายไปหมดเลย พฮือ ต้องขอตัวเช็คสมองพักใหญ่ๆแล้วข่ะ5555555555555
ตอนหน้าเป็นพาร์ทคุณแดนอีก 5 ข้อ Facts About Vampires (ong) ละกันฮ่ะค่ะครับผม

ปล. ไอ่เราก็มะค่อยรู้จักแวมไพร์ ทั้งชีวิตีนี้ก็ดูแค่ทไวไลท์ แวมไพร์อะคาเดมี่ อันเดอร์เวิล จำเรื่องก็ไม่ค่อยจะได้ ไปขุดจากเน็ตมา ถ้าส่วนไหนมันผิดต้องขอโทษแรงๆค่ะ คิดซะว่าจินตนาการสำคัญกว่าความรู้แร้วกัล
ปล.2 เพลงไม่เกี่ยวกับเรื่องค่ะ เราไม่รู้คำแปล555555555555 แต่ตอนแต่งมันใช้ฟีลตอนฟังเพลงนี้เลยแปะไว้เฉยๆ ฮ่า

 1 comment = 1 กำลังใจ

_

#ftmoonfic



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #3265 mearongsw (@mearongsw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 12:46

    นี่นะ บอกแล้วว่าแวมไพร์ไม่งอนเป็นตุ๊ด

    #3265
    0
  2. #3251 Sherlyn (@siwaleepan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 16:05
    แวมไพร์อะไรน่ารักขนาดนี้คะพ่อคุณ
    #3251
    0
  3. #3223 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 16:36
    ไม่ได้มีความน่ากลัวเล๊ยซองอู555555
    #3223
    0
  4. #3094 sweetyhonny (@mcpeemaii479) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 00:50
    แงเ้้้น่ารักกกก
    #3094
    0
  5. #3071 Sky High (@9234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 13:19
    เอ็นดูนุ้งแวมไพร์ น่ารักมากๆเลยอ่ะถ้านี่เป็นแดนนะจะปู้ยี้ปู้ยำให้ จับขยำๆกลืนลงท้องไปเลยแงงงง ;////;
    #3071
    0
  6. #2791 19981010 (@19981010) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:35
    นุ้งซองอูเปงแวมไพร์ที่น่ารักทิสุดในโลก
    #2791
    0
  7. #2784 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 16:01
    ซองอู ทำไมเป็นแวมไพร์ที่น่าเอ็นดูแบบนี้
    #2784
    0
  8. #2658 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 19:27
    น่ารักก หนูอายุยี่สิบขวบ5555เด็กน้อยว่ะ
    #2658
    0
  9. #2654 ilykdn (@phamjsplus13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 13:04
    เอ็นดูแวมไพร์น้อยยยย น่าร้ากกก
    #2654
    0
  10. #2590 PunieFunnie (@mysupassara) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 11:14
    ถวายเลือดให้แล้วค่ะะะะะ แวมไพร์น่ารักขนาดนี้ยอมเอาเลือดให้หมดตัวววว
    #2590
    0
  11. #2557 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 16:35
    แวมไพร์น่ารักแบบนี้ทุกคนเลยป่าว อยากฟัดแก้มแรงๆ
    #2557
    0
  12. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:26
    งื้ออออ อ๋งน่ารัก อิคุณแดนทำร้ายจิตใจอ๋งนะแก
    #2528
    0
  13. #2326 oohsae (@tychnm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 20:26
    อยากหอมหัว
    #2326
    0
  14. #2244 Yunnill (@14127703) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 12:45
    น่าเอ็นดูจังวะะะะ
    #2244
    0
  15. #2163 arashe (@HubbleSH) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 02:28
    เป็นแวมไพร์ที่เราเอ็นดูที่สุด ลูกเอ้ย555555
    #2163
    0
  16. #2142 Wachter-JM (@Wachter-JM) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 11:01
    เป็นแวมไพร์ที่โครตน่าเลี้ยงเลยจริงๆ55
    #2142
    0
  17. #1836 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 23:27
    เอ็นดูแวมไพร์องมากค่ะ มีงอนด้วยจ้าาาาา ซื่อมากกอะ น่ารักกกกก
    #1836
    0
  18. #1215 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 15:45
    แวมไพร์ซองอูน่ารักคุณสารวัตรจะไม่ให้อยู่จริงๆเหรอคะ
    #1215
    0
  19. #1191 Nanharuda (@skyblueonly13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 11:07
    แวมไพร์ที่น่ารักขนาดนี้มีอยู่จริงหรอคะะะะ คุณสารวัตจะปล่อยไปได้ลงคอจริงหรออออ
    #1191
    0
  20. #1133 เป็นแมวฤดูร้อน (@hebihebi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 16:32
    เป็นแวมไพร์ที่ขี้อ้อนมากเว่อ น่ารักกกกก
    #1133
    0
  21. #1066 doraaung (@doraaung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 15:09
    เดี๋ยววว ทำไมแวมไพร์ถึงได้น่ารักขนาดนี้วะ งุ้ยยย คุณสารวัตจะทนได้ไหมนั่นน ซงซานน ขนาดเราอ่านยังหวั่นไหวเลยอ่ะ น่ารักเกินไปแล้วววว

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาาา
    #1066
    0
  22. #914 Sankamol Aunhanun (@fairynaka) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:38
    นี่แวมไพร์หรือแมวเนี้ยยยยยยไอบ้าาาาน่ารักไปแล้ววววว
    #914
    0
  23. #874 cxdj (@kimdcx) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 20:38
    ฮือ อยากฟัดแวมไพร์ นี่แวมไพร์เหรอเนี่ยฮึ ความเกรี้ยวกราดไปไหนทำไมมีแต่ความน่ารักลอยฟุ้งเต็มไปหมด แงงงงง มางอแงใกล้ๆจะยอมให้กัดเลย หมั่นเขี้ยวจริงๆ
    #874
    0
  24. #835 mmymm (@dodimi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 04:42
    องน่ารักมากกกกกกก แดนก็นะ เฮ้อ เอาใจเจ้าเด็กขี้งอนหน่อยเถอะ
    #835
    0
  25. #808 Itsblue (@Itsblue) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 23:47
    โอ้ยยยยยย ซองอูน่ารักที่สุด! และไม่ได้งอนเป็นตุ๊ด! เราเชื่อ!
    #808
    0