(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 11 : One Night 6 (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    7 มี.ค. 61

// What2Do - Dean x Crush x Jeff //






ONE NIGHT











6


หนึ่งเดือนผ่านไป

อาจจะไวเหมือนโกหก แต่ก็แค่เหมือนโกหก ความจริงแล้วไม่ได้โกหก

หนึ่งเดือนแล้วที่สถานะของซองอูกับแดเนียลเหลือแค่ พี่:น้อง จาก คนถูกจีบ:จีบ คาดหวังว่าเขาจะเสียใจจะเป็นจะตายอยู่หรือเปล่าไม่เลย ปกติ

เพราะสิ่งที่กลัวที่สุด เขาไม่ได้เจอ

ซองอูกลัวการไม่มีคังแดเนียลที่สุด แต่เขาไม่ได้เผชิญกับความกลัวนั้นเลย

ไอ้หมาบ้านั่นมันกลับมาหน้าระรื่นหลังจากถูกเขาปฏิเสธที่จะให้โอกาส เจอที่ทำงานก็ทำตัวปกติ พวกปากไม่มีหูรูดอย่างแจฮวานกับฮยอนบินพอรู้เรื่องก็ไม่เอ่ยปากล้ออะไรอีกเลย ถือเป็นส่วนนึงที่เราทำตัวปกติได้ ก็อย่างที่ซองอูบอกว่าพี่น้องจริงๆ ใช่ ก็แค่พี่น้อง

มันไม่ได้มาหยอดเขาเหมือนตอนจีบ แต่ดูแลเขาเหมือนตอนนั้นไม่มีผิด พอเห็นเขามีท่าทีแปลกๆหรือดูกระอักกระอ่วน ก็โดนไอ้แดเนียลย้อนมาแทบจะทุกครั้ง

 

ปกติน้องเขาพาพี่มากินข้าวไม่ได้หรอ

น้องติดรถพี่กลับบ้านไม่ได้หรือไง

ทำไมอะ น้องจะมารับพี่ไปทำงานไม่ได้หรอ

น้องเขาก็จับมือพี่ข้ามถนนกันปกติไม่ใช่หรอวะพี่’

 

ก็ประมาณนี้ เหมือนคิดว่ากูหลงตัวเองอะ

ซองอูไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับการที่เป็นแบบนี้ ก็เขายอมลดสถานะเพื่อรักษาความสัมพันธ์ดีๆ ไว้เอง ก็เลยไม่อึดอัด มั้ง เห็นมันทำตัวเป็นหมาโง่เหมือนเดิมอะดีแล้ว อย่างน้อยก็ดีกว่าการที่เขาต้องเห็นหมาหน้าหงอยตั้งเยอะ

ถ้าให้เห็นแดเนียลเจ็บปวดแบบวันนั้น ก็ไม่เอาด้วยหรอก

วันนี้ไปป่าววะไอ้อง” เสียงแจฮวานดังขึ้นแทรกความคิดในหัว ทำให้ซองอูหันไปดูโน้ตที่แปะไว้ข้างโต๊ะว่าเหลืองานอีกเยอะมั้ยที่ต้องทำ แต่ก็ไม่ เขาเลยพยักหน้ารับ แต่ตาแล้วก็มือยังคงจดจ่อกับงานที่ทำอยู่

เลี้ยงส่งไอ้เคนตะละ คิวต่อไปก็ไอ้แดนแล้วอะดิ” ฮยอนบินคุยกับแจฮวาน ชื่อหลังทำให้ซองอูชะงักไปนิดนึง

แค่นิดเดียวเท่านั้น

เสียงพูดคุยไร้สาระของพวกมันไม่ได้ผ่านเข้าหัวซองอูอีกเลยหลังจากจบประโยคที่ฮยอนบินพูดเมื่อครู่ ถึงมือแล้วก็ดวงตาจะโฟกัสที่จอคอม แต่สมองกลับคิดเรื่องอื่น...

พอแดเนียลไม่ได้ฝึกงานแล้ว เขาก็ต้องเจอกับสิ่งที่ตัวเองกลัวในอีกไม่นานนี้น่ะหรอ แล้วแดเนียลมันจะทำหน้าที่น้องที่ดีกับเขาอยู่ไหม มันจะให้เขาพาไปส่งตอนกลับบ้านเวลาไม่ได้เอารถมาหรือเปล่า มันจะวอแวอยากกินข้าวกับเขาอีกไหม แล้วมันจะไปอะไรกับผู้หญิงในมออีกหรือเปล่า

แต่ตลอดเดือนที่ผ่านมานี้มันไม่มีแล้วนะ ถ้ามันกลับไปทำ

เดี๋ยว มันจะนอนกับใครแล้วเขาจะสนใจทำไมล่ะวะ

แดเนียลก็เป็นแค่น้องไง

วู้ว ปัญญาอ่อน” พึมพำเพื่อเรียกสติให้กับตัวเอง ก่อนจะเหลือบตามองแจฮวานกับฮยอนบินเล็กน้อยว่ามันจับสังเกตสีหน้าของเขาเมื่อครู่ได้หรือเปล่า ซึ่งก็ดีที่มันกำลังคุยกันอย่างออกรส

 

จะได้ไม่เห็นว่าดวงตาของซองอูวูบไหวขนาดไหน

เมื่อคิดถึงตอนที่เขาไม่มีแดเนียล

 

“…พูดถึงไอ้ควานลิน อง มันยังโทรหามึงอยู่ปะวะ

แหมพี่ คงไม่เหลือหร๊อก

ไอ้ห่า ส่งกลอนจีบทุกวันจนกูจะนึกว่ามันเป็นแฟนพันธุ์แท้สุนทรภู่ละ

ซองอูอึกอักเล็กน้อยเพราะอยู่ๆ มันก็หันมาถาม พอจบคำตอบของเขาไอ้แจฮวานที่ขำหึๆ อยู่ถึงกับปล่อยก๊าก ส่วนฮยอนบินก็ส่งสายตาล้อเลียนแบบส้นตีนๆ มาให้ ไม่ทันได้เห็นว่าเขาแอบตกใจจนเก็บสีหน้าแทบไม่ทัน

ซึ่งนั่นก็ดี

สองคนนั้นกำลังพูดถึงไลควานลิน เด็กที่เคยเข้ามาออฟฟิศพร้อมพ่อมันประธานคนดังที่จะจ้างไอ้มินฮยอนไปโกอินเตอร์ด้วยการพาทีมไปพัฒนาเกมฮิตของฝั่งไทเปนู่น แล้วเป็นไงมาไงไม่รู้อยู่ดีๆ ก็ให้ไอ้เด็กนั่นมาคุยงานผ่านเขา ปกติพูดภาษาเกาหลีก็แทบจะไม่รู้เรื่องอยู่แล้วจะให้กูไปคุยอิ้งกับมัน ตายพอดี

ตอนหลังก็ว่าแปลกเพราะที่มันชวนคุยต่อในไลน์ไม่ใช่เรื่องงานเลย และเขาก็เพิ่งจะรู้ไม่นานนี้ว่างานเงินอะไรไม่เกี่ยวหรอก ไอ้นั่นมันโกหกเพราะจะจีบเขา

กระดากปากอีกแล้ว มีผู้หญิงนมโตๆ มาสนใจกูบ้างได้มั้ยล่ะ

แล้วพี่ไม่ชอบมันหรอวะ หล่อดีนะ

ไม่อะ กูหล่อกว่า

ถุย” ฮยอนบินถาม แต่แจฮวานเป็นคนทำท่าจะขย้อนมื้อเที่ยงออกมาแทน

ถ้าไม่ใช่เพราะหล่อ มึงจะชอบน้องมันปะล่ะ อันนี้ถามแบบจริงๆ

โว้ย! ไม่รู้! แล้วกูจะไปชอบได้ไงไอ้ควาย คุยกันแทบจะไม่รู้เรื่อง

อ่าว หรอวะพี่

ไม่ใช่ว่าลืมใครไม่ได้หรือป๊าวน๊า

ไอ้เชี่ยแจฮวาน” ซองอูปาปากกาใส่หัวมันทันทีที่ปากหมาๆ ของแม่งเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง

 

ทำอะไรตามใจตัวเองบ้างเหอะ

พูดลอยๆ นะ

มีคนเขารออยู่ คิดอะไรอยู่ รู้สึกแบบไหนอยู่ก็ยอมรับ ไม่ใช่หนี

มัวแต่หนีอยู่ได้ ถ้าเขาไม่รอแล้วจะรู้สึก”

 

 

 

 

 

คังแดเนียลไม่ค่อยพอใจกับสถานการณ์ตรงหน้านี้เท่าไหร่ และไม่ค่อยแน่ใจกับเหตุผลนั้นหรอก มันอาจจะเป็นเพราะเขาไม่ได้เที่ยวกลางคืนนานเลยรู้สึกง่วงแทนที่จะไปสนุกกับพวกพี่ๆ ทางด้านอื่น หรือเพราะว่าสายตาของตัวเองดันไปสะดุดกับร่างสูงโปร่งของใครบางคน

คนที่ไม่ต้องเดาเลยว่าใคร ใช่ พี่ซองอูนั่นแหละ

พี่ซองอูที่ไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวหรืออยู่กับเพื่อนแบบที่ควรจะเป็น หากแต่ยืนบอกลาอยู่กับไอ้ต่างด้าว ไลควานลินที่ดูจะอาลัยอาวรณ์ซองอูเหลือเกิน

ไม่ชอบขี้หน้า

คำนี้วนเวียนอยู่ในสมองของแดเนียลตั้งแต่เห็นหน้ามันที่ออฟฟิศเมื่อสัปดาห์ก่อน ไอ้ตอนแรกก็ไม่ได้อะไรหรอก แต่พักหลังมานี้ได้ยินชื่อมันเข้าหูอยู่ประจำ ไม่ถึงกับบ่อย แต่แค่ได้ยินก็หงุดหงิดแล้ว

อยากจะปฏิเสธเหลือเกินว่าไม่ใช่เพราะมันจีบพี่ซองอูหรอกนะถึงได้ไม่ชอบแต่ยังไงก็ปฏิเสธไม่ได้ เขาไม่ชอบที่มันมายุ่งกับซองอู ต่อให้จะเป็นไอ้เด็กควานลินหรือใครก็ไม่อยากให้มายุ่งทั้งนั้นแหละ ถามว่ามีสิทธิ์อะไรไปรู้สึก

ก็ไม่มีไง ถึงได้นั่งหงุดหงิดแทบบ้าอยู่แบบนี้

ตั้งแต่เกิดเรื่องก็หงออย่างหมา จะแบกหน้าด้านๆ แบบเดิมไปจีบหรือวุ่นวายต่อก็ไม่กล้าแล้ว เล่นทำไว้ซะขนาดนั้น ไอ้ตัวเขาก็ทำได้แค่อยู่ในสถานะพี่น้องต่อไปแล้วสวดมนต์ภาวนาเอาว่าเวลาจะทำให้ซองอูเชื่อเขาได้บ้าง สักนิดก็ยังดี

ที่ต้องทำเฉยไม่ใช่ว่ายอมแพ้กับการพัฒนาความสัมพันธ์ เขาไม่ได้อยากให้เรา หมายถึงแดเนียลกับซองอูต้องมาจบแค่คำว่าพี่น้องเลยสักนิด แต่ดูตอนนี้สิว่าทำอะไรได้บ้าง

ก็ไม่มีอะไรที่ทำได้เลย นอกจากรอ

ครืด

เสียงสั่นจากโทรศัพท์ดังขึ้นปลุกแดเนียลจากความคิดหงอยๆ แล้วก็ทำให้เขาละสายตาจากซองอูได้ด้วย

โหล 

(พี่ ให้ผมเข้าไปจริงหรอ อายว่ะ)

ห้ะ อ๋อ”

ทีแรกแดเนียลมวดคิ้วด้วยความงุนงง แต่พอลดโทรศัพท์ลงมาดูก็รู้ว่าเป็นใคร ใบหน้าหล่อเหลาหลุดยิ้มก่อนจะพูดต่อ

“จริงๆไม่ต้องมาก็ได้ เขาเลี้ยงส่งอีกคนกันอะ ถ้ามึงมามันจะแปลกๆ ไหม

(ใช่ปะล่ะ พี่มินฮยอนแม่ง…)

เฮียมันให้มึงมาหรอ

(อย่าเรียกแบบนั้นดิพี่ อย่างอี๋อะ)

แดเนียลหลุดหัวเราะออกมา จะว่าไปก็อี๋อยู่เหมือนกันที่ไปเรียกมินฮยอนแบบนั้น แล้วกูเรียกทำไมวะ

มึงมาก็ได้นะ คุณซีอีโอเขาเชิญเอง

(เอาไงดี เออๆ ก็ได้วะ)

ถึงละโทรมาเดี๋ยวเดินไปรับ

(เค พี่อยู่กับผมด้วยนะ อายอะ เข้าหาผู้ใหญ่ไม่เก่ง)

ปลายสายบ่นพึมพำแล้วก็วางไปโดยไม่รอให้ตอบสักนิด ไอ้ที่คุยด้วยเมื่อกี้คือพัคจีฮุน น้องรหัสของเขา ซึ่งเป็นคนที่ไม่รู้ว่าโลกกลมหรืออะไร แม่งดันรู้จักกับมินฮยอนแถมสนิทกันพอตัวด้วย แล้วพอถึงเวลาที่น้องมันหาที่ฝึกงานก็เลยมาป๊ะเอาที่นี่ แต่เป็นตอนที่เขากำลังจะฝึกจบพอดี

เมื่อวันก่อนที่นัดกันว่าจะมาเลี้ยงส่งเคนตะในวันนี้ แดเนียลลองชวนจีฮุนให้แวะมาดื่มด้วยกันเหมือนที่มินฮยอนพาเขาไปแนะนำตอนก่อนจะเข้ามาฝึกงาน แต่คิดไปคิดมานั่นมันหน้าที่บอส เขาทำแบบนั้นไม่ได้นอกซะจากจะถีบมินฮยอนให้ตกจากเก้าอี้ประธานน่ะ แน่นอนแดเนียลทำแบบนั้นไม่ได้ ไม่งั้นมันจะแฟนตาซีเกินไปแล้ว ห่า

สุดท้ายไอ้พี่มินฮยอนมันก็เป็นคนชวนมาเองแบบที่จีฮุนบอก

คุยกับใครอะ” ร่างสูงสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยจากด้านข้าง เพราะว่าเป็นเสียงคุ้นเคยนั่นแหละก็เลยตกใจ พี่ซองอูมานั่งข้างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

พี่พูดว่าอะไรนะ ไม่ได้ยิน

เมื่อกี้คุยกับใครอะ

อะ อ๋อ น้องที่มอ เดี๋ยวมันเข้ามาฝึกงาน คุณบอสเขาก็เลยชวนให้เข้ามากินด้วยกัน”

แดเนียลอธิบายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เพราะซองอูพูดเสียงดังขึ้นกว่าเดิมแล้วขยับใบหน้ามาใกล้ๆ เขาด้วย

แหม ไอ้พวกเส้นใหญ่

พี่ก็เหมือนกันแหละ ที่มาทำนี่สมัครเข้ามาเองไง?

ย้อนเก่ง กูสมองดีหรอกโว้ย”

น้องผมก็สมองดี ฝ่ายกราฟฟิคด้วย เดี๋ยวพี่ได้ตกกระป๋องแน่”

“…”

เอ่อ…”

แดเนียลล้อเลียน ก่อนจะยักคิ้วใส่แล้วเผลอส่งนิ้วมือเรียวยาวไปจิ้มจมูกพี่ซองอูอย่างลืมตัว เหมือนเกิดเดดแอร์ขนาดใหญ่ที่ทำให้เขาอึกอักแล้วต้องชะงักมือของตัวเองไว้กลางอากาศ มั่นใจว่าสีหน้าตอนนี้คงเหวอไม่ต่างจากซองอู แต่คนที่ดูจะกลับมามีสติได้เร็วกว่าไม่ใช่เขาแน่

“…ไอ้ห่า เพื่อนเล่นหรอ”

หัวเราะแหะๆ เมื่อได้รับคำด่า ก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเผลอถึงเนื้อถึงตัว เผลอทำอะไรตามที่ตัวเองอยากทำแบบนี้

น้องก็จิ้มจมูกพี่ไง ปกติ”

ปกติมาก ไอ้ห่า

ไอ้นี่ก็ย้ำเรื่องพี่น้องจัง เป็นบอดี้แสลมหรอ”

ซองอูตอบแล้วมองขวาง พึมพำเพลงฉันอยากจะย้ำอีกสักครั้ง ให้เธอฟังฉันอีกสักครั้งแบบกวนประสาทส่งมา ส่วนเขาก็ทำได้แค่หัวเราะอีกตามเคย ถึงจะตลกไม่ค่อยออกก็เถอะ ก่อนจะบังคับมือลงมากำไว้แน่นเพื่อผ่อนความรู้สึกที่หลากหลายตอนนี้ให้ลดลง

ก็ทั้งที่เขาเป็นคนย้ำไอ้คำว่าพี่น้องห่าอะไรนี่เอง แต่กลับอึดอัดในใจทุกครั้งที่ต้องพูดแบบนั้นออกไป

เพราะรู้แก่ใจว่ามันก็แค่คำที่แดเนียลใช้อ้างเพื่อจะได้อยู่ใกล้ซองอูต่อ

 

 

 

 

 

ถามว่าองซองอูเกลียดอะไรมากที่สุดตอนนี้สามารถตอบได้ทันทีเลยว่าเกลียดความปากหมาของคิมแจฮวาน แล้วก็เกลียดตัวเองด้วยที่ชอบเอาคำหมาๆ ของมันมาคิด

ถ้าเขาไม่รอแล้วจะรู้สึก’  เห๊อะ มันก็พ่นอะไรที่ไม่มีทางเป็นจริงออกมาได้เนาะ ฝันอยู่หรอแจฮวาน ฝันหรอว่ากูจะรู้สึกอะไร

ก็ดูเอา

เด็กหน้าตาน่ารักชื่อพัคจีฮุนที่แดเนียลพามาเนี่ยไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรเลย หรือจะที่มันเทคแคร์น้องเขาอย่างดี ไม่ให้กินเหล้า ให้กินแต่โค้กแบบนั้น ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรเลยสักนิด เนี่ย ตอนน้องจีฮุนจะเข้าห้องน้ำ แล้วไอ้บ้านั่นตามไปเฝ้า ซองอูก็เฉยๆ หรือจะเป็นภาพก่อนหน้านี้ที่เขาเห็นมันคุยโทรศัพท์กับน้องจีฮุนแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วย

ไม่ได้รู้สึกอะไรสักหน่อย

เฉยๆ มาก ชิลล์ๆ สบายๆ

จริงหรอวะ เคยวาดให้บ.นั้นด้วยหรอ เก่งนะเนี่ย

เสียงฮยอนบินนั่งชื่นชมความเก่งกาจของพัคจีฮุน จากการที่มินฮยอนกำลังพราวทูพรีเซ้นดังขึ้น ตามด้วยเสียงคนอื่นที่ชมน้องเขาอีกมากมาย

เนี่ยก็เหมือนกัน มันไม่ได้เป็นสาเหตุ

ปึก!

ที่ทำให้เขากระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะนะ

อะไรไอ้อง มีอาการๆ”

ขี้อิจฉาว่ะ”

องอิจฉาน้องหรอ นิสัยเสียว่ะคนเรา”

ไอ้แจฮวานและฮยอนบินคนปากหมาเจ้าเดิม เพิ่มเติมคือประโยคสุดท้ายแม่งดันเป็นของพี่ยองมินคนดีตลอดการของน้ององ

แม่งๆ! มึงก็เอากับเขาด้วยหรอวะ!

อย่าสร้างความร้าวฉาน” ซองอูตอบเสียงยานโดยที่ตัวเองไม่ค่อยจะรู้ตัว ลุกขึ้นชะโงกหน้าไปฝั่งตรงข้ามแล้วก็ส่งนิ้วมือเรียวยกขึ้นจิ้มแก้มยุ้ยๆ ของจีฮุน ทั้งๆ ที่กำลังพูดถึงเจ้าของแก้มที่เขาเพิ่งจิ้มไปแต่ดวงตากลับจ้องคนข้างๆ น้องแทน

ก็คังแดเนียลนั่นแหละ

“น้องน่าลั้คคคคคขนาดนี้กูจะไปอิจฉาลงได้ไง”

มันเมาหรอวะ” แจฮวานใช้ศอกสะกิดยองมิน

กูว่าไม่ มันแค่บ้า” ส่วนยองมินก็สะกิดฮยอนบินที่รู้งาน ดึงเสื้อซองอูกลับมาเพื่อให้ไอ้บ้ามันเลิกบ้าแล้วนั่งเฉยๆ แบบเดิม

เล่นดีๆ กับน้องหน่อย น้องรักไอ้แดนมัน”

แหม น้องรักมึงด้วยมินฮยอน”

เออ น้องกูๆๆๆๆๆๆ อยู่นั่น จนพวกเจ๊เขาหนีกลับก่อนเพราะรำคาญมึงอะไอ้ห่า”

ตามด้วยเสียงด่ามินฮยอนสารพัดว่าสองมาตรฐานบ้าง หลีเด็กบ้าง ก็แค่แซวกันเล่นๆ ไม่ได้คิดอะไร แต่ดูเหมือนจะมีสองคนที่ต่างจากคนอื่นนิดหน่อย คนแรกก็ไม่ใช่ใคร ฮยอนบินที่ฟึดฟัด(แบบออกนอกหน้า)เพราะคนอื่นแซวว่ามินฮยอนหลีเด็ก

กับซองอูที่ฟึดฟัด(ในใจ)กับสิ่งที่มินฮยอนพูด

 

เล่นดีๆกับน้องหน่อย น้องรักไอ้แดนมัน’

 

อันนี้คือ มึง! ดุ! กู! ก็แค่จิ้มแก้ม ไม่บุบสลายหรอก น้องมันไม่ได้ว่าซะหน่อย แถมยังยิ้มขี้เล่นให้เขาด้วยซ้ำ

 

จริงๆมึงจะหมดฝึกงานอาทิตย์นี้แล้วป่าววะแดน อยู่เฝ้าจีฮุนหรอ’

ป่าวเว้ยพี่ ก็แค่อยู่เป็นเพื่อน กลัวมันโง่’

 

ซองอูเบ้ปากเมื่อคิดถึงประโยคที่ลอยเข้าหูเขาเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา แหม ทำเป็นสะเหล่อเฝ้าเขา อยากทำงานฟรีหรอมึง

ค่อนขอดในใจจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดแรงๆ เพื่อระบายความรู้สึกแปลกประหลาดของตัวเอง มือบางกดเข้าแอพนู้นแอพนี้อย่างไม่มีจุดหมาย คิ้วก็ขมวดเข้าหากันโดยที่ไม่รู้ตัว ซองอูพยายามไม่เงยหน้าขึ้นมองหน้าไอ้แดเนียลที่มองมาทางเขาเป็นระยะ

ถามว่ารู้ได้ไง ก็เวลาปรายตาขึ้นจากโทรศัพท์ทีไรเขาก็เผลอสบตาแม่งตลอด บ้าอะไรก็ไม่รู้

หงุดหงิด

ไม่รู้ว่าหงุดหงิดอะไร

 

 

 

 

 

เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนถึงจะเริ่มแยกย้ายกัน แดเนียลมองมินฮยอนกับฮยอนบินที่กำลังพยายามแบกพี่ที่ทำงานร่างยักษ์ในสภาพเมาแอ๋ไปส่ง ไอ้เคนตะลูกกตัญญูหนีกลับไปตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วโดยให้เหตุผลว่าแม่เปิดทีวีไม่เป็น ต้องกลับไปเปิดให้ แต่นะมองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามึงชิ่ง

นั่นแหละ ก็โชคดีที่มีกลับกันไปบ้างแล้ว ไม่งั้นตายแน่ถ้าเมาเป็นหมากันหมด

แดเนียลยกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆ ให้ตาสว่างขึ้น แต่พอมันไม่ค่อยรู้สึกสร่างเท่าไหร่เลยเดินเข้าห้องน้ำ ไม่งั้นเดี๋ยวรถคว่ำตายถ้าต้องขับกลับในสภาพนี้

“…ไม่ได้เอารถมา ไอ้เพื่อนเวร กูบอกให้รอ มึงวกรถกลับมารับกูเดี๋ยวนี้! ไอ้สัด ยองมิน มึงอย่าวางนะ เห้ย! ฮัลโหล ไอ้เชี่ย!”

“…”

แจ้ มึง มึงวนมาแปปเดียวเอง มึงนัดกับไอ้ยองมินใช่มั้ย แกล้งกูหรอ ไอ้แดนห่าอะไรล่ะ มันไป

จากเสียงพูดไกลๆ ในห้องน้ำเริ่มดังใกล้แดเนียลขึ้นเรื่อยๆ พอเจ้าของเสียงนั้นเดินออกมาเห็นไอ้แดน’ ที่ตัวเองเพิ่งพูดถึงก็เลยเงียบไปเหมือนกับกลืนคำพูดไว้ในลำคอเสียงโวยวายที่เขาจำได้แม่น

เสียงของซองอู

เกิดความเงียบขึ้นหลังจากอีกฝ่ายเก็บโทรศัพท์ลง ตอนนี้มีเพียงเสียงน้ำที่เปิดเพื่อจะล้างมือ ส่วนเขาก็ยืนมองการกระทำของร่างผอมบางผ่านกระจกเงียบๆ เมื่ออีกคนล้างมือเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำไปเหมือนกับว่าเขาเป็นแค่อากาศ

ซองอูเป็นอะไร

คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว

วันนี้ตั้งแต่ในร้านแล้ว แดเนียลพยายามไม่คิดมากแท้ๆ เพราะก่อนหน้านี้ก็ยังคุยกันดีๆ อยู่เลย พอเขาขอตัวไปรับจีฮุนเข้าร้าน กลับมาที่เดิมก็ไม่เจอพี่ซองอูแล้ว พอมานั่งรวมกันแดเนียลพยายามพูดด้วยซองอูก็ไม่พูด หาจังหวะเข้าไปนั่งใกล้ก็ย้ายที่หนี

เขาทำอะไรผิดอีกแล้วก็ไม่รู้

แดเนียลเดินตามออกไปเพราะบทสนทนาของซองอูกับพี่แจฮวานและยองมินเมื่อครู่ได้ยินว่าซองอูไม่มีรถ พอเขาเดินออกมาก็เห็นอีกฝ่ายกำลังรอเรียกแท็กซี่อยู่

พี่ก็กลับกับผมดิ” ไม่ได้เอ่ยทักอะไร เขาแค่สะกิดไหล่อีกคนเบาๆ เท่านั้น

ไม่เป็นไร มึงต้องไปส่งน้องเขาอีก”

บ้านมันไปทางเดียวกับพี่เลย ไปด้วยกันเหอะ มันดึกแล้ว”

เดี๋ยวกูนั่งรถไปเอง ดึกแล้วมึงก็รีบ

เห้ย! เร็วๆ พี่แดน รถก็ไม่สตาร์ท! ร้อนโว้ย!!” เสียงจีฮุนตะโกนแทรกขึ้นมา ทำให้เขานึกขึ้นได้ว่ามันอยู่บนรถ

แปป!” แดเนียลตะโกนกลับไป ก่อนจะหันกลับมาแล้วกึ่งดึงกึ่งลากพี่ซองอูให้เดินตาม อีกฝ่ายถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายแต่ก็ไม่ได้ดื้อจะกลับเองต่อ

เอ้า ไปนั่งข้างหลังทำไม”

ซองอูทำท่าจะเปิดประตูหลังแทนที่จะนั่งข้างๆ ทำให้เขาถามเสียงสูง ยกมือขึ้นดันประตูที่อีกคนเปิดออกมาแง้มๆ ให้มันปิดลง จากนั้นก็ดันไหล่บางให้นั่งด้านหน้าแทน

พี่องกลับด้วยหรอครับ บ้านอยู่ตรงไหนอ่า”

ซอย A อะ หน้าซอยเลย”

จริงดิ ผมอยู่ก่อนพี่นิดเดียวเอง”

แล้วจีฮุนที่นั่งเบาะหลังก็พูดไม่หยุด ซึ่งแดเนียลคิดว่ามันดีแล้ว ไม่งั้นบนรถจะต้องเงียบมากแน่ๆ ก็พี่ซองอูตึงใส่เขาเบอร์ใหญ่เลย

นิ้วมือยาวเคาะพวงมาลัยไปพลางฟังเสียงไอ้จีฮุนที่พูดห่าเหวอะไรไร้สาระ เขาหันไปเพื่อสังเกตคนข้างๆ บ่อยจนตัวเองรู้สึกได้ อย่าว่าแต่แดเนียลเลยแม้แต่คนที่ถูกมองก็ยังรู้สึกได้ ถึงได้เบือนหน้าออกไปนอกหน้าต่างแบบนั้น

เขาจอดรถลงหน้าคอนโดของรุ่นน้อง ล่ำลากันเรียบร้อยก็ออกรถเพื่อจะไปส่งคนข้างๆ ต่อ ความเงียบที่เข้ามาปกคลุมอีกครั้งเป็นเหตุให้แดเนียลต้องกดเปิดเพลงเพื่อทำลายมัน แล้วเพราะบังเอิญหรืออะไรไม่รู้

พี่ซองอูเองก็เลื่อนมือเพื่อจะกดเปิดเพลงเหมือนกัน นิ้วมือของพวกเราเลยแตะกันโดยอัตโนมัติ

สัมผัสวูบวาบก็ยังติดอยู่ที่ปลายนิ้วแม้ว่าอีกฝ่ายจะผละออกไปอย่างรวดเร็วแล้ว แดเนียลเผลอกลั้นหายใจ เขาลอบมองใบหน้าซองอูแต่ก็เห็นแค่ด้านข้างเท่านั้นเลยไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายมีสีหน้าแบบไหน

ผมทำอะไรให้พี่โกรธหรือเปล่า” แดเนียลถามขึ้น ไม่ได้หวังจะทำลายความเงียบ แต่ถามด้วยความอยากรู้จริงๆ “บอกผมได้นะ ไม่พูดด้วยงี้ใจผมแป้ว

น่ารักดีนะ” ซองอูแทรกก่อนที่จะพูดจบ ทำให้เขาถึงกับต้องหันไปมองด้วยความแปลกใจ

“...”

น้องจีฮุน”

เดี๋ยวมันไปฝึกงานพี่ก็รู้” แดเนียลพูดกลั้วหัวเราะ เขาคิดอย่างที่พูดนั่นแหละ

ไอ้จีฮุนมันก็น่ารักแค่หน้า ลองรู้จักธาตุแท้แล้วจะกลับคำพูดที่บอกมันน่ารักเป็นนรกแทน เด็กห่าอะไรไม่รู้นอกจากกวนตีนตาใสแล้วยังปากหมาด้วย

ก็น่ารักจริงๆ นี่ มึงไม่คิดงั้นหรอ”

ไม่อะ” เขาเหยียดปากแล้วทำหน้าแหยงๆ “อย่าบอกนะว่าพี่ชอบมัน”

ป่าว

อย่าไปชอบเลย แม่ง…”

แค่เห็นว่าเขากับมึงเหมาะกันดี”

คำพูดของพี่ซองอูทำให้แดเนียลเลิกคิ้วเล็กน้อย เหมาะกับผีดิ นั่น…” 

หน้าตาก็น่ารัก พูดเก่ง มึงก็ดูแลน้องดีด้วย”

เป็นพอดีกับที่เลี้ยวรถเข้าจอดหน้าคอนโด แดเนียลไม่ได้พูดตอบประโยคชวนขัดใจแบบนั้นแต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไร

จริงนะเนี่ย จีฮุนดูสบายๆ เข้ากับพวกเหี้ยนั่นได้ดีด้วย เก่งอีกตะหาก”

“…”

พี่คิดงั้นหรอ”

เออ น้องมันน่ารัก ใครๆ ก็เอ็นดู”

มันแค่น้องรหัสอะ ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น” แดเนียลแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แม้เขาไม่ชอบใจเลยกับสิ่งที่ซองอูพูด

แล้วก็ไม่ใช่ครั้งแรกกับคำพูดน่าปวดใจแบบนี้

 

เขาทักมามึงไม่ตอบวะ’

ไม่ล่ะ’

เหยดดดด สวยว่ะ ตอบไปเลยๆๆๆ ลองคุยดูอาจจะดีก็ได้นะมึง’

 

นาอึนฝ่ายซาวน์ชอบมึงอะ’

บ้าพี่ นั่นเพื่อนเก่า’

น่ารักนะเว้ย หุ่นนี่แจ่ม มึงไม่คุยล่ะวะ’

 

มึง จีซูน่ารัก ชอบแบบนั้นปะ’

เขามาชอบผมหรอ’

สัส หลงตัวเอง เผื่อมึงสนไงกูจะแนะนำให้’

 

ไม่รู้หรือไงว่าจะสวย จะน่ารัก หรือจะดีแค่ไหนเขาก็ไม่เอาแล้ว

 

 

 

 

 

จริงๆ กูไม่เห็นใครเข้ากับมึงมากขนาดจีฮุนเลยนะ ไม่ง้องแง้งด้วย”

แค่น้องอะพี่ ผม

แหมไอ้แดน ตอนนี้มึงไม่ชอบ ตอนหน้าอาจจะชอบก็ได้”

ไม่ว่ะ”

แน่ใจ๊?”

ไม่ทันที่แดเนียลจะได้พูดจบแต่ละประโยค ซองอูก็เอาแต่ขัด ก็เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ นี่ แดเนียลกับจีฮุนอยู่ด้วยกันแล้วเข้ากันจะตาย วันนี้คนก็พูดกันตั้งเยอะ

เห็นไอ้หน้าหมานั่นมันดูแลน้องแบบที่ไม่เคยทำกับใครด้วย ถ้าเกิดว่าคบกันขึ้นมา

มันก็ดีไม่ใช่หรอ

เชื่อกูดิ ถ้าลองคุยดูนะ รับรอง

พี่พอได้ยังวะ!”

อีกฝ่ายพูดกระชากเสียงขัดขึ้นมา พร้อมทั้งฝ่ามือที่ทุบลงบนพวงมาลัยอย่างแรงจนซองอูเกือบสะดุ้ง

ท่าทีของแดเนียลเหมือนกับคนเหลืออด เพราะอย่างนั้นก็เลยได้แต่เงียบ จะว่าอึ้งก็ได้ เหมือนตัวของซองอูจะแข็งไปแล้ว เขาไม่เคยเห็นแดเนียลตะโกนเหมือนฟิวส์ขาดแบบนี้มาก่อน

 “โทษที กูอาจจะพูดมากไป”

ในรถเงียบเชียบอีกครั้งจนได้ยินเสียงลมหายใจไม่สม่ำเสมอที่ถูกพ่นออกมาอย่างหนัก ซองอูเม้มปาก บังคับให้เสียงของตัวเองไม่สั่น ก่อนจะพูดต่อ

“มึง โกรธมากเลยหรอวะ กู…” 

ซองอู พี่แม่ง

เสียงแค่นหัวเราะดังออกมาจากริมฝีปากของแดเนียล มุมปากอีกคนยกขึ้นเหมือนยิ้มเยาะให้กับตัวเอง มือกำพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่มือชัดเจนกว่าตอนไหนๆ ท่าทางแบบนี้ทำให้ในอกของซองอูวูบราวกับถูกอะไรกระชากออกไป

แดเนียลโมโหอะไร เหมือนเขาจะรู้ดี

เกิดความเงียบอีกครั้ง ซองอูไม่กล้าแม้แต่จะเดินออกไปจากรถ เขาทำได้แค่ก้มมองมือตัวเองอยู่อย่างนั้น 

ผมรู้นะ พี่ไม่ให้โอกาสผมแล้ว” เป็นเสียงที่เหมือนคนจัดการอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ของแดเนียล “แต่ผมอยากพิสูจน์ อยากทำให้พี่เห็นว่าผมไม่กลับไปทำแบบนั้นอีกแล้วไง พี่เห็นผมทำมั้ยล่ะเห็นผมไปยุ่งกับใครอีกไหม”

คนตัวบางกัดริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินเสียงสั่นๆ แบบนั้น คำพูดของอีกฝ่ายเข้าหูเขาทุกคำ

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ซองอูและแดเนียลไม่คิดจะยกมันขึ้นมาพูดอีกเลยนับตั้งแต่ เลิกคุยกันไป แต่วันนี้กลับถูกยกขึ้นมาพูด โดยคนที่ถูกปฏิเสธเสียเอง

ผมแม่ง อาจจะหวังมากไปมั้ง พี่รู้ปะผมคิดอะไร”

“…”

ทุกวันนี้ที่ผมไม่ไปไหน ก็เพราะอยากให้พี่เห็นไงว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว”

แดน

ผมพยายาม ทุกอย่าง ผมไม่รู้จะพิสูจน์ยังไงนอกจากทำตัวเองให้ดีขึ้น หรือพี่อยากให้ผมพิสูจน์อะไรมากกว่านี้มั้ยล่ะ ผมทำให้พี่ได้หมด เพราะอย่างเดียวเลย

“…”

ผมชอบพี่ไม่เปลี่ยน และอยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม”

แดเนียลพูดออกมาไม่หยุดโดยไม่สนว่าเขากำลังจะพูดอะไร ซองอูย้ายสายตาของตัวเองไปอยู่ที่เสี้ยวหน้าด้านข้างของอีกคน อีกฝ่ายไม่ได้มองเขา ดวงตาเรียวรีมองตรงไปข้างหน้า แต่ถึงแบบนั้นซองอูก็เห็นชัดเจนอยู่ดีว่ามันกำลังแดงก่ำ

และไม่ว่าจะเพราะโมโห เสียใจ หรืออะไรก็ตามที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะคำพูดของเขาเอง

ทำไมพี่ชอบยัดเยียดคนอื่นให้ผมตลอดเลย พี่ซองอู”

“…”

ไม่รู้หรือไง ผมต้องการพี่คนเดียว”

สิ้นคำนั้นอีกฝ่ายก็หันมาสบตา สายตานั้นดูตัดพ้อแล้วก็วูบไหวเหลือเกิน ไอ้อย่างหลังก็ดูจะไม่ต่างจากเขาตอนนี้สักเท่าไหร่ ถึงจะไม่เห็นใบหน้าของตัวเอง แต่จากความรู้สึกแล้ว เขาคิดว่าน้ำตามันคงคลอจนเหมือนจะไหลออกมารอมร่อเป็นแน่

ต่อไปนี้พี่จะยังไง จะไม่มีวันให้โอกาสผมหรือยังไงก็แล้วแต่พี่แล้ว”

“…”

ผมก็แค่อยากทำให้พี่เห็น ไอ้ที่บอกว่าผมเลิกมันได้ นิสัยเหี้ยๆ อย่างงั้นอะ ผมไม่ได้โกหกเลย”

“…”

ผมอยากดีกับพี่แทบบ้า พี่ดูออกใช่ไหม”

เป็นอีกครั้งที่ซองอูเม้มปากแน่น เบือนสายตาออกไปทางอื่นเพราะต้องการหลบดวงตาเรียวรีที่จ้องเข้ามาลึกเกินไป เหมือนกับว่าแดเนียลส่งความรู้สึกในใจออกมาหมดแล้ว

และซองอูรู้

แต่ก็แค่ไม่ยอมรับ

พี่จะคิดยังไง อยากจะกลับมาเป็นแบบเดิมหรือเปล่า ผมก็อยากรู้ชิบหาย แต่ผมไม่เคยคิดจะเร่งเร้าพี่เลย เข้าใจผมมั้ย”

โอเคคือกู…”

ผมรอที่เดิม ถ้าพี่พร้อมจะให้อภัยแล้วให้โอกาสอีกครั้ง

“…”

แล้วนี่อะไรของพี่วะ”

อีกฝ่ายมีน้ำเสียงเปลี่ยนไป มันไม่ได้ดูหาเรื่องหรือว่ามีความโมโหเจือปน หากแต่มีความสงสัยและนิ่งเรียบ

และเพราะน้ำเสียงแบบนั้นทำให้เขาต้องหันกลับไปสบตา แดเนียลกระพริบตาเพื่อไล่ความแดงก่ำ จากนั้นก็มองไปทางอื่นแล้วยกมือขึ้นลูบหน้า พ่นลมหายใจออกมาหนักๆ

แต่เหมือนจะไม่ช่วย เขาเห็นน้ำตาของอีกฝ่ายคลอหน่วงอยู่

พี่ไม่พร้อมจะดีกันก็ไม่เป็นไร”

“…”

แต่ขอนะ”

“…”

อย่าผลักไสผมไปหาคนอื่นเลย”

แดเนียลหันมาสบตา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้งแล้วทิ้งตัวลงไปพิงกับเบาะเหมือนเดิม สีหน้านั้นดูเครียดและจริงจังกว่าครั้งไหนๆ ส่วนเขาก็หลับตาแน่น เม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นความรู้สึกที่จุกในอกเหมือนอีกไม่นานมันจะระเบิดออกมา

 

เห็นแก่ตัว

ที่ผลักไสคังแดเนียลไปหาคนอื่น ก็เพื่อตัวเองทั้งนั้น

เพื่อห้ามตัวเองไม่ให้หวั่นไหว

เห็นแก่ตัวจริงๆเลย องซองอู

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #3222 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 16:01
    ไม่ไหวแล้วอยากจะcry จุกแทน
    #3222
    0
  2. #2669 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 12:09
    อย่าเพิ่งหายไปนะแดนนงื้อออ;-------;
    #2669
    0
  3. #2576 mychiguin (@mp-ark) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 02:03
    น้ำตาไหลล
    นึกได้ว่ายังเหลืออีกคำขอสุดท้ายนี่นาที่แดนยังไม่ขออ่ะ
    #2576
    0
  4. #2542 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:50
    เข้าใจว่ากลัว แต่อย่าไปไล่เขาแบบนั๊นนน ถ้าแดนไปจริงๆจะทนได้หรอ
    #2542
    0
  5. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 22:36
    ฮืออออ หล่องไห้
    #2510
    0
  6. #2174 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 14:35
    แงงงงงงงงงงงงง
    #2174
    0
  7. #2091 wattanothai (@wattanothai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 18:04
    แงงงงงจะร้องไห้
    #2091
    0
  8. #2075 Ge'Min (@eyesuchanuch) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 01:16
    ขอชมไรท์มากๆค่ะ ภาษาดีมากอ่ะ เราอินมากเลย เจ็บแทนแดเนียล แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของคุณอง ฮืออ เศร้าเด้อ เดี๋ยวแดนก็จะไปแล้ว น้ำตาเช็ดหัวเข่านะคุณอง
    #2075
    0
  9. #2044 butter ★ (@twentynoey) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 20:59
    ฮือ หน่วง ;----;
    #2044
    0
  10. #1834 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 23:16
    ฮือออออออออ อึดอัดแทนแดนอะ แต่องก็กลัวป่ะ? มันดูอะไรก็เกิดขึ้นได้อะ ;(
    #1834
    0
  11. #1525 doraaung (@doraaung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 21:35
    อึดอัดแทนไปหมดเลยยน อ๊ากกกก

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาา
    #1525
    0
  12. #1444 -worthwhile- (@-worthwhile-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 04:38
    ไรท์เขียนดีมาก ปกติเราไม่ชอบดราม่าเลย แต่เราโคตรชอบเรื่องนี้ ตั้งแต่ตอนก่อนๆที่แบบพี่ซองอูให้ได้แค่ฐานะนั้น เรา..คือ อึ้งอะ แบบเฮ้ย! นึกไม่ถึง ยิ่งตอนนี้ที่แดเนียลระเบิดคือสุดๆ ฮรือออออ ชอบบบบบ อารมณ์ทั้งตอน สุดๆจริงๆ สุดยอดเลยไรท์
    #1444
    0
  13. #1387 AngelJin (@eyeliane) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 17:30
    ฮรื่อออออ สงสารทั้งเนียล สงสารทั้งพี่อง
    แต่คือ พี่อง พี่ใจอ่อนเถอะนะนะนะนะ เชื่อใจแดนสักครั้ง รู้ว่าที่ผ่านมามันเจบ แต่ตอนนี้ มันหน่วงไปหมดทุกฝ่ายยย
    ส่วยแดน อย่าเพิ่งยอมแพ้เด้อ พี่องค้องใจอ่อนแน่น

    โอ้ยยยยยยย อินจัด อินเวอร์วังมากกกกกดด ><

    ไรท์สู้ๆๆน้ารอๆๆๆ :)
    #1387
    0
  14. #1363 mssss (@mssss) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 23:42
    พิเเดนสู้ๆนะอย่าพึ่งยอมเเพ้นะ อย่าคิดงั้นเลยนะไรต์ภาษาดีชอบมากๆ
    #1363
    0
  15. #1228 nutexokris (@moexianutoxe) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 12:24
    แดนอย่าเพิ่งยอมแพ้นะ ฮือออ
    #1228
    0
  16. #1184 Kyatto.k (@Kyatto161245) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 09:05
    งือ องก็หนักกับน้องไปแล้ว กลัวใจน้องแดนจะรอไม่ไหวแง
    #1184
    0
  17. #1142 emptyq_ (@emptyq_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 12:53
    จะโทษองก็ไม่ได้อะ คือเข้าใจเลยคนในช่วงแบบนี้มันก็แค่อยากป้องกันตัวเองอะ ฮือ อึดอัดเด้อ
    #1142
    0
  18. #928 buchiibuchii (@palaladzz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 18:55
    ฮืออ น้ำตาไหลเลย ไรท์แต่งดีมากๆ
    #928
    0
  19. #860 2hah_aom98 (@2hah_aom98) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 11:22
    ดีกันเถอะสงน้องแล้ว
    #860
    0
  20. #801 Askhole. (@14111996) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 01:07
    อาาา ตอนนี้เราว่าอ๋งควรเลินเล่นตัวแล้วเป็นของแดนสักที น๊าาา ถือว่าแม่ขอออ 655555555 แม่จะช้ำตายแทนแล้วลูก ????????????????
    #801
    0
  21. #796 pppppppn (@pppppppn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 20:05
    ฮือออออ จะร้องหั้ย คุณแดนอย่าท้อนะะ


    #796
    0
  22. #785 HOWSWEETBJIN (@bhwanikon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 07:09
    รอออออ
    #785
    0
  23. #701 inam8307 (@inam8307) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 15:59
    ที่อ๋งทำก็แค่ป้องกันตัวเองไม่ให้กลับไปหวั่นไหว ดดนนอกใจ มันก็เจ็บปวดเป็นธรรมดาคือมันโดนกระทำมาหลายครั้ง มันก็กลัวไง ถ้าเกิดยอมแล้วแดนทำอีก มันก็คือการวนลูปมาที่เดิม นางก็คงไม่อยากเสียใจอีก ทีนี้ก็จะกลายเป็นเจ็บแล้วไม่จำ

    แต่สงสารแดนจริงๆ
    แต่มาคิดได้ตอนที่เสียเค้าไปแล้วมันก็ไม่ใช่ไง ครั้งนี้เลยต้องพยายามเยอะหน่อย
    แดนกลับตัวแล้ว ถ้าเค้าใจอ่อนก็ควรทำดีกับเค้ามาก อย่ากลับไปทำอีก ห้ามๆๆๆๆๆๆ

    หวังว่าอ๋งจะใจอ่อนในไวๆนี้

    ก็สงสารทั้งคู่เลย
    #701
    0
  24. #691 ลำไส้ใหญ่ (@ploythip17) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 19:47
    ขอย้ายทีมมาฝั่งแดนละ โมโหองแต่ก็เข้าใจ เพราะงั้นให้แดนไปเถอะนะเจ็บพอแล้ว คือองทำไปก็ไม่มีไรดีขึนอ่ะเเย่เลื่อยๆ
    #691
    0
  25. #684 King차리 (@Jchali_31) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 15:31
    จะร้องงงงงง น่าสงสารอ่ะ ฮือออออออ
    #684
    0