(os/sf) take my breath ー #nielong,ongniel♡

ตอนที่ 10 : Come Over (3/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    13 มี.ค. 61

/ come over - dean /










 

( Come Over )

part 3/3

Kang Daniel x Ong Seongwu
/ for seongwu's day /











“ซองอู ไปสืบที่กังนัมกับแดเนียลละกัน ได้เรื่องแล้ว--”


“ไปกับมินฮยอนไม่ได้หรอครับ”


“ทำไมล่ะ ทะเลาะกันหรอ”


“ป่าว--”


“ทะเลาะกันแน่เลย งั้นยิ่งดี แดเนียลกับซองอูไปสืบที่นู่น.. มินฮยอนไปเก็บข้อมูลจากหมอชันสูตรละกัน”


คังแดเนียลได้แต่น้อมรับคำสั่งจากหัวหน้าแล้วเดินนำคนหน้าหงิกนามว่าองซองอูขึ้นรถ เขาเห็นอีกคนถอนหายใจฟึดฟัดจนเขาเองก็เริ่มหงุดหงิด


“เป็นอะไรวะ”


“...”


เมินเหมือนเดิม


นี่คือสิ่งที่ซองอูเป็นตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว.. คือมันไม่พูดกับเขาแม้แต่คำเดียว หลังจากโดนไล่ไปนอนนอกห้องแบบนั้น


แดเนียลอยากจะบอกให้ได้เต็มปากว่าไม่รู้มันเป็นบ้าอะไรถึงต้องเมิน แต่ลึกๆแล้วเขาเองก็รู้ว่าซองอูเป็นแบบนี้เพราะอะไร เขาจะจัดการกับเรื่องนี้แน่ แต่ตอนนี้ต้องขอจัดการตัวเองให้ได้ก่อน


ว่าเขารู้สึกแบบไหน


ไอ้ใจเต้นแทบบ้า อยากจูบ อยากหอม อยากจับมานอนกอดตลอดเนี่ย มันคือความรู้สึกแบบไหนกันแน่(วะ)


เออ — ถึงมันเริ่มชัดขึ้นมาทีละนิดก็เถอะ เขาอยากทบทวนก่อน


รถเลี้ยวเข้าจอดในสถานที่เกิดเหตุ ซองอูลงจากรถแถมยังปิดประตูเสียงดังด้วย ดื้อจริงๆ ส่วนเขาก็เดินตามไอ้แมวดื้อนั่นลงไป


“ซองอู ใส่ถุงมือก่อนค่อยไปดู”


แดเนียลว่า รีบสาวเท้าตามร่างโปร่ง และมันก็ยังคงเมินเขาเหมือนเดิม


“ซองอู มึงได้ยินปะวะ”


เจ้าของชื่อหันมามองแค่นิดเดียวเพราะเสียงตะโกน แต่ไม่ได้ฟังเลย เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเข้าหูแมวบ้าทะลุหูควายชิบ แดเนียลรีบขอถุงมือจากเจ้าหน้าที่ด้านหน้าและออกตัวเดินตามเข้าไปอีกครั้ง


เหตุฆาตรกรรมสาวออฟฟิศแบบแทงลงท้องหลายๆครั้งไม่ยั้ง ยังพอมีคราบเลือดบางส่วนอยู่ บนพื้นบ้านมีรอยชอล์กขีดเป็นร่างศพของหญิงสาวคนนั้น


แดเนียลก้มหัวให้เจ้าหน้าที่บางส่วนที่เฝ้าพื้นที่อยู่ ก่อนจะเดินออกไปเพราะรู้ว่าเขาต้องการเวลา


“ดูจากแรงแทงแล้วฆาตรกรไม่น่าใช่ผู้หญิง” ซองอูพูดระหว่างที่มองภาพศพในมือ


ถือเป็นคำแรกในอาทิตย์นี้ แต่ก็นั่นแหละ.. เรื่องงาน เขาถอนหายใจ ขยับไปใกล้แล้วแย่งภาพนั้นมาดู


“เป็นไปได้ว่าจะทำหลายคนไหม”


“ลองโทรให้อูจินเช็คดูละกัน ว่าช่วงนี้มีศพถูกฆ่าแบบนี้บ้างหรือเปล่า อาจเป็นฆาตรกรต่อเนื่อง”


แดเนียลพยักหน้าให้กับสิ่งที่ซองอูวิเคราะห์ มองแผ่นหลังแคบที่กำลังเดินเข้าไปสำรวจของรอบๆบ้านสลับกับมองถุงมือที่อยู่ในมือตัวเอง


“มานี่ก่อน” ถึงปากจะว่าแบบนั้นแต่เขาก็เป็นคนเดินไปหาไอ้หน้าแมวนั่นซะเอง


“กูจะคุยกับมึงแค่เรื่องงาน ไอ้ชั่ว”


“นี่ก็เรื่องงาน”


“แล้วจับมือทำไม ก็ปล่อยดิ”


แดเนียลแอบกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อยเพื่อกลั้นยิ้ม ให้ตายเหอะ ทำไมหน้าตาตอนเอาเรื่องต้องน่ารักเป็นบ้าขนาดนี้ด้วย


“เอ้า ยังอีก--”


“ซองอู ทำไมดื้อจังวะ ถามหน่อย”


“ดื้ออะไรของมึง โตแล้วเขาไม่ใช้คำว่าดื้อกันแล้ว ไอ้ควาย” เน้นคำด่าข้างหลังชัดเจน แถมยังมองตาขวางยิ่งกว่าเก่า “แล้วงานอะไร เลิกมั่วแล้วปล่อยมือกู”


“นิ่งๆ”


เขาตอบ เหลือบตาขึ้นไปจ้องหน้าดื้อๆของซองอูเป็นเชิงบังคับให้อีกคนหุบปาก


ค่อยๆสวมถุงมือให้กับมือผอม ตอนที่นิ้วสัมผัสกับมืออีกคนทำให้เขารู้สึกประหลาดอีกแล้ว มันไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนของผู้หญิง แต่ทำไมใจถึงเต้นได้ขนาดนี้


“..กูใส่เองก็ได้”


“ชู่ว นิ่งเหอะ รำคาญเสียง”


“แล้วมายุ่งทำไม!”


“ชู่ววว เงียบสิไอ้แมว”


“...”


ตอนนี้คังแดเนียลกลั้นยิ้มไม่ได้แล้ว เขายกยิ้มจนหน้ายับแล้วมั้งตอนที่แมวตัวโตตรงหน้าเงียบตามที่เขาบอก ถึงจะมีเสียง ‘ฮึ่ย’ อยู่ในลำคอเหมือนโดนขัดใจก็เถอะ


ถือว่าเป็นเด็กดีขึ้นมา 10% นะซองอู











คังแดเนียลถูกแมวเมินอีกแล้ว


พรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดยาว เขาไม่มีแพลนไปไหนเลยอยากให้ไอ้แมวบ้านั่นมานั่งเล่นที่ห้อง แต่คงจะไม่ได้เพราะช่วงนี้แมวตัวนั้นดูจะรังเกียจเขาเหลือเกิน


ตัดข้อนี้ทิ้ง


แต่เขาก็ยังอยากใช้เวลาร่วมกับมันอยู่ สามวันเชียวนะเห้ย กว่าจะได้หยุดมันไม่ใช่ง่ายๆ หรือเขาควรจะชวนมันไปเที่ยวดี


แต่ซองอูคงอยากนอนเฉยๆมากกว่า แมวขี้เกียจแบบนั้น


ตัดข้อนี้ทิ้งอีก


ล่อด้วยของกินดีไหม ซีฟู้ดที่ซองอูชอบแต่เขาเกลียดแสนเกลียด


ตัดไปได้เลย เขาเกลียดซีฟู้ด


“โว้ย!”


แดเนียลขยี้หัวตัวเองแรงๆเมื่อรู้สึกว่าเขาคิดมากไปกับเรื่องของไอ้แมวนั่น ความรู้สึกตอนนี้เหมือนตอน 14 ตอนที่เขามีแฟนคนแรกไม่มีผิดเลย


ตัดสินใจส่งข้อความเชิญคุณองซองอูไปเที่ยว แต่ไร้การตอบรับ


เห้ย ไปเที่ยวกัน 7:16 am


.. 8:03 am


ซองอูไปเที่ยวกัน 8:27 am


เห้ย 9:21 am


แล้ววันนี้มันก็ไม่ได้เข้ามาที่สน.เลย เขาไม่เห็นแม้แต่เงา--


ไม่ ตอนนี้เห็นแล้ว


ร่างสูงโปร่งในเสื้อแจ๊คเก็ตยีนส์สีเข้ม ผมยุ่งเหยิง แล้วก็หน้าหงิกเหมือนแมวนอนไม่พอ


ซองอูลดตัวนั่งข้างเขา โต๊ะทำงานเราอยู่ข้างกัน ใบหน้าใสๆนั่นฟุบลงกับโต๊ะโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองมาทางเขา


“ส่งข้อความไปทำไมไม่ตอบ” แดเนียลว่าพร้อมทั้งสะกิดไหล่อีกคน


“...”


“เมินกูอีกแล้วหรือไง”


“...”


“ได้เลยซองอู”


เงียบกริบ


มันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา และแดเนียลก็มั่นใจว่าซองอูไม่ได้หลับ


กวาดสายตามองไปรอบๆทุกคนก็นั่งทำงานปกติ มีคนเข้ามาร้องทุกข์นู่นนี่ กระเป๋าหาย ลูกสาวหาย เงินหาย โดนโกง บลาๆ แต่ถือเป็นวันที่ไม่วุ่นวายมากนัก


เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานนานหลายนาที อาจจะหลายชั่วโมงด้วยซ้ำไป นั่งทำงานจดๆเซ็นๆเขียนๆอะไรไปเรื่อย โดยที่คนข้างๆก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาจนเขาคิดว่ามันแปลก.. แปลกเกินไป


“ซองอู” เขาส่งเสียงเรียก เมื่อไร้การตอบรับก็เรียกอีกครั้ง สะกิดที่ไหล่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ


“องซองอู”


“เห้ย! เป็นไรปะเนี่ย”


แดเนียลจับใบหน้าด้านข้าง เขาเบิกตาออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามันร้อนผ่าว ยังตกใจได้ไม่เท่าไหร่ซองอูก็เงยขึ้นมามองเขาตาเขียว


“อะไรของมึงวะ วุ่นวายชิบ”


“ตัวร้อนนะซองอู กลับบ้านไหม”


“ยุ่ง”


เขาขมวดคิ้วให้กับคำตอบที่ได้รับ ทั้งไม่พอใจกับคำตอบแล้วก็แปลกใจกับเสียงแหบแห้งของอีกคนด้วย


“กินข้าวหรือยัง”


“...”


“ตอบมาก่อน แล้วค่อยเมินกูก็ได้”


“กินแล้ว..” ซองอูไม่มองหน้า เปิดลิ้นชักค้นเอกสารบ้าบออะไรไม่รู้ออกมาปึกใหญ่ “ไม่ต้องมายุ่งด้วย”


“ยาล่ะ กินยัง”


“ยุ่งไรด้วย”


“เอารถมาหรือเปล่า”


“ก็บอกไม่ต้องยุ่ง มึงหูหนวกหรอแดเนียล” คราวนี้เปิดแล็ปท็อปขึ้นมา แล้วก็ไม่มองหน้าเขาอีก


“ตอนเย็นกูกลับด้วยละกัน”


เขาไม่ได้ยินเสียงปฏิเสธ ได้ยินแค่เสียงแค่นหัวเราะของอีกฝ่ายเบาๆเท่านั้น มุมปากที่มักจะยกขึ้นตลอดเวลาตอนนี้มันสูงขึ้นกว่าเดิม เหมือนเป็นรอยยิ้มเหยียดๆเท่านั้น เขารู้ว่าซองอูไม่ได้ส่งยิ้มนี้ให้เขา


หากแต่เขาไม่รู้.. ว่ารอยยิ้มนั้นคือรอยยิ้มที่อีกฝ่ายเหยียดให้กับตัวเอง











แดเนียลทิ้งรถไว้ที่สน. เขาตามกลับพร้อมซองอูจนได้ ถึงอีกฝ่ายจะไม่เต็มใจมากๆก็เถอะ


ก็เล่นแย่งกุญแจมาเก็บไว้ขนาดนี้ ไม่ยอมยังไงก็ต้องยอมแหละ


ระหว่างทางเดินก็ถามอีกฝ่ายเอาสารพัดว่าจะไปหาหมอไหม แน่นอนซองอูหัวรั้น ดื้อ ไม่ยอมฟังเขาหรอก สุดท้ายก็ต้องพากลับบ้าน


แดเนียลเป็นคนขับ บอกให้ซองอูนอนรอไป ฟึดฟัดอยู่เล็กน้อยแต่สุดท้ายก็เผลอหลับไปอยู่ดี ระหว่างนั้นก็คิดว่าจะพาซองอูไปทานข้าวข้างนอกหรือเขาควรแวะซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆแถวบ้านอีกคน


แต่สุดท้ายก็จบที่ซื้ออาหารเบาๆเป็นมื้อเย็นแทน เพราะเขาไม่กล้าปลุกซองอู


“ตื่น ถึงแล้ว”


เปิดประตูรถแล้วสะกิดเบาๆ อีกคนลืมตาขึ้นมาเจอหน้าเขาก็ทำสีหน้าหน่ายใจ เหมือนอยากจะไล่แต่หมดแรงจะพูด


แดเนียลเดินตามซองอูขึ้นลิฟท์ อีกคนยืนหลับตา เดาว่าคงอ่อนเพลียไม่น้อยเลย


“ไหวมั้ยเนี่ย บอกแล้วให้หาหมอ”


“...”


“ดีนะพรุ่งนี้หยุด”


เหมือนเขาพูดกับวิญญาน แดเนียลโอบไหล่อีกคนไว้แน่นเพราะกลัวจะล้มลงไปก่อนจะได้ถึงห้อง ซองอูไม่ปัดป่ายอะไร ขอเดาอีกครั้งก็คิดว่าเพราะหมดแรงนั่นแหละ


ถึงห้องร่างผอมก็ถอดแจ๊คเก็ตโยนไว้ที่โซฟา แล้วหายเข้าไปในห้องนอนเลย แดเนียลได้แต่มองตาม ก่อนจะแยกตัวไปจัดมื้อเย็นของแมวป่วยในห้องครัว


“ซองอู กินข้าวก่อน”


โอเค มันเหมือนเขาเลี้ยงแมวจริงๆ


คิดถึงรูนีย์เลย จริงๆวันหยุดสามวันเขาควรจะกลับไปหาแม่บ้าง


“ลุกมากินก่อน” ดึงผ้าห่มที่มีร่างผอมแห้งของอีกคนนอนขดอยู่ด้านใน ซองอูปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย


“ถ้าไม่ไปหาหมอก็ต้องกินข้าวกินยา เลือกเอา”


“เป็นพ่อหรอ”


ปากว่าแบบนั้นแต่ก็ยอมลุกขึ้นนั่งดีๆ แดเนียลวางถาดไว้บนตัก ส่วนตัวเองก็นั่งบนขอบเตียงจ้องอีกคนกิน


ซองอูกินจนหมด เขาได้ยินเสียงวางถาดก็เลยส่งยาในมือให้ เลื่อนมือไปหยิบแก้วน้ำที่หัวเตียง ส่วนมืออีกข้างและสายตาของเขายังคงจ้องโทรศัพท์อยู่


ตอนแรกเลยไม่เห็นว่าซองอูมีสีหน้าแบบไหน




“ป้อนหน่อย”




สงสัยหูจะเพี้ยน




“แดเนียล ป้อนยาหน่อย”




แดเนียลเลิกคิ้ว ย้ายสายตาจากที่มองโทรศัพท์ไปมองใบหน้าของไอ้แมวบนเตียง แล้วก็แทบจะสบถออกมา


ว้อท เดอะ ฟัค


มันป่วยหรือมันเมา ยังมีสติอยู่ใช่ไหม


สีหน้าแบบนั้นอีกแล้ว สีหน้าแบบที่เขาจะทนไม่ไหวในอีกไม่กี่วิ


ใบหน้าแดงเพราะพิษไข้ ดวงตาใสแจ๋วเป็นประกาย ริมฝีปากบางเม้มแน่น




“ไม่ชอบกินยาเม็ด”




ป่วยแล้วอ้อน


ข้อนี้แดเนียลรู้ดีว่าซองอูเป็น เขาลืมนึกเรื่องนี้ไปเลย ตอนแรกไอ้เรื่องนี้มันก็ไม่ได้ลำบากอะไรกับการต้องมาเป็นเพื่อนมัน เพราะซองอูก็แค่ออเซาะล่อตีนเท่านั้น


แต่ตอนนี้.. ความรู้สึกของเขามันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว


การที่มันอ้อน(ที่ไม่ใช่อ้อนตีน)แบบนี้ ตอนที่เขากำลังลำบากกับการยอมรับความรู้สึกตัวเองแบบนี้..


“แดน”


“ห.. หื้อ”




“เราเป็นอะไรกันหรอ”




เงียบ เขาให้คำตอบไม่ได้ ขนาดเขาเฝ้าถามตัวเองทุกวัน เขายังตอบไม่ได้




“จูบกูทำไม”




“กอดกูทำไม”


“มึง--” แดเนียลกำลังจะบอกให้หยุดพูด แต่โดนขัดซะก่อน




“แล้วก็มาไล่กันอีก..”




ใบหน้าเล็กดูหงอยมาก ดวงตากลมไหววูบ มุมปากที่เคยงุ้ยแบบแมวเบะลง แดเนียลรู้สึกตาพร่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้กับการต้องมาเห็นซองอูแสดงสีหน้าแบบนี้


เขาพยายามนึก แต่ก็ไม่มีคำพูดไหนจะตอบให้ เลยรู้สึกโมโหตัวเองจนแทบบ้า


สุดท้ายก็ไม่ได้ตอบอะไรไป นานหลายนาที ซองอูยังคงจ้องมาเหมือนรอคำตอบจากเขาอยู่ แดเนียลหลับตาแน่น ก่อนจะลืมตาอีกครั้ง


“งอแงนะเนี่ย”


เออ พระเจ้าต้องด่ากูว่าไอ้โง่อยู่แน่ๆ


ทั้งที่กำลังก่นด่าตัวเองอยู่ในใจที่ตอบโง่ๆแบบนั้นไป แต่เขากลับลดตัวลงนั่งบนเตียง ดึงสองมือของซองอูมาจับไว้ กดจูบลงที่ขมับหนักๆ ย้ายลงมาที่ข้างแก้มทั้งสอง ปลายจมูก แล้วก็ดาวสามดวง จูบย้ำจนหัวอีกคนสั่นคลอนไปตามแรงกดของริมฝีปาก


“ชอบกูไหม” แดเนียลถาม


ซองอูพยักหน้า


“มึงล่ะ ชอบกูบ้างไหม”


มึนงงมากๆ


ทั้งตัวเขา และความสัมพันธ์นี้


เขาถอยตัวออก มือเลื่อนขึ้นลูบไหล่บางทั้งสองข้าง ลดสายตาลงสบตาอีกคนก็พบว่าซองอูกำลังมองมาที่เขาแบบไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก


“ถ้ามึงตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องมายุ่งกับกู”


“...”


“กูจะไม่ให้มึงมาแตะตัวแล้ว”


“ซองอู--”


“มึงไปเลยนะ ออกไปเลย”


“นี่..”


“โดนไล่บ้างเป็นไง รู้สึกยังไง เข้าใจกูหรือยังล่ะ”


แดเนียลเห็นอีกฝ่ายพูดรัวจนลิ้นพันกันอีกแล้ว เขาว่าจะยิ้มขึ้นมาแต่เวลานี้คงไม่เหมาะนัก เพราะสายตาของไอ้แมวมันดูซีเรียสเหลือเกิน


เขาเองก็ซีเรียส


“โอเค ไปแล้วก็ได้ครับ”


“ข้าวต้มอยู่ในตู้เย็น พรุ่งนี้ถ้าตื่นแล้วอุ่นกินเอานะ”




“แล้วยาอะ จะให้ป้อนอยู่ไหม?”




แดเนียลยกยิ้ม ยกมือขึ้นลูบริมฝีปากนุ่มเบาๆแต่ก็ถูกปัดออกอย่างรวดเร็ว




“ไม่ต้อง!! กินเองได้!!”




ว้า เปลี่ยนใจง่ายจัง




“ออกไปเลย แล้วก็ไม่ต้องมายุ่งกับกูอีกนะ!”











คังแดเนียลรู้ตัวว่าถูกงอนเข้าแล้ว


วันนี้เป็นวันหยุดวันแรก เขาอยู่ปูซาน หลังโทรกำชับมินฮยอนว่าให้เข้าไปดูซองอูที่บ้าน


มาทบทวนตัวเองให้แน่ใจ ถึงหลังๆมานี้จะเลิกฟุ้งซ่านและยอมรับว่าซองอูน่ารักได้แล้ว แต่เขาก็กลัวตัวเองอยู่ดี เป็นเพื่อนกันมาก่อน เขาไม่อยากเสียมันไปหรอกนะ ถ้าหากเปลี่ยนสถานะแล้วมันต้องเลิกกัน


ซองอูยอมรับว่าชอบเขาแล้ว มีแต่เขานี่แหละให้คำตอบไม่ได้..


ดูจะเห็นแก่ตัวชะมัด เป็นคนเริ่มทุกอย่าง แต่ตอนนี้เหมือนเขากำลังหนี ถึงจริงๆจะแค่มาตั้งหลักทบทวน.. แต่ซองอูไม่รู้ด้วยเลย เพราะเขาไม่ได้บอก


เห้อ พลาดไปแล้ว


เขาไม่เก่งกับเรื่องนี้ แดเนียลไม่เก่งเรื่องความสัมพันธ์


(ใกล้ตายแล้วหรือไงถึงโทรมาได้)


“..นี่คำทักทายลูกชายหรอครับคุณนาย”


เสียงจากปลายสายที่เขากำลังรอดังขึ้นมา แดเนียลเผลอยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีทั้งๆที่ในสมองเครียดแทบตาย


(ฉันไม่อยู่บ้านหรอกนะ อยู่บ่อน)


“แม่ ลูกแม่เป็นตำรวจนะ”


(ก็ใช่ไงล่ะยะ! ถึงอายเนี่ย!! ฉันไม่กล้าอวดใครเพราะลูกเป็นศัตรูเบอร์หนึ่งของเพื่อนๆนี่ล่ะ)


“แม่จะกลับกี่โมง ผมมาวันเดียวนะ”


(..เดี๋ยวกลับเลยก็ได้ อย่าทำเสียงดุสิ)


“ผมรอที่บ้านนะครับ หิวด้วย รีบกลับนะ”


แดเนียลหลุดหัวเราะ ทำเสียงจุ้บๆใส่โทรศัพท์แล้วรีบวางสายก่อนจะโดนด่าว่าปัญญาอ่อน


.


.


“กินมันเข้าไป หน้าซูบลงไปจากคราวก่อนเยอะเลยเนี่ย”


แดเนียลมองผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังตักกับใส่จานเขาจนแทบพูน ต้องเอาตะเกียบไปขัดถึงจะหยุด


“พอก่อนก็ได้ กินให้หมดล่ะ”


“แม่..”


“เป็นอะไรของแก ตอนฉันเข้ามาก็เห็นทำหน้าเหมือนคนเป็นไบโพล่าร์ เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวบึ้ง ทำงานจนเป็นบ้าหรือเปล่า” เอ่ยถามเมื่อเห็นเขาทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้


“ผม..”


“เป็นเกย์หรือไง”


“แม่!!!”


“ตายแล้ว จริงหรอเนี่ย!?” คนเป็นแม่ตะโกนแข่งกับเขา ยกมือปิดปากเหมือนคนตกใจ


“จริงๆแล้วก็ไม่รู้..” แดเนียลส่ายหน้า วางตะเกียบลงเหมือนคนหมดแรง “มาทบทวนตัวเอง มองมันน่ารักขนาดนั้นได้ไง..”


“ยังไงของแก คังแดเนียล”



“มารู้อีกทีก็จะเป็นบ้าเพราะมันแล้ว คนบ้าอะไรพูดไม่คล่องยังน่ารัก”


“ขนาดตอนมันหลับแล้วอ้าปากยังน่ารักเลย”


“แม่..”



“ฉันช็อคนะเนี่ย”


“แม่ว่าผมชอบมันได้นานหรือเปล่า เป็นเพื่อนกันมาก่อน ผมกลัว--”


“กลัวบ้าอะไร ลูกผู้ชายหรือเปล่า”


แดเนียลถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมรับตามตรงเลยก็ได้ ปฏิเสธตัวเองจนเหนื่อยแล้วเหมือนกัน


เขาเองก็ชอบซองอูจนแทบบ้า


“กลัวอนาคตทำไม ถ้ามีสักวันที่จะเลิก ยังไงก็ต้องเลิก”


“ที่สำคัญที่สุด มันคือตอนนี้จ้ะไอ้ลูกชาย ปัจจุบันนี่แหละ”



เขาพยักหน้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความไปหา ‘คนที่ชอบ’


คืนนี้เดี๋ยวเข้าไปหา


ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคุณนายคังที่กำลังเท้าคางมองเขาอยู่ ดวงตาเรียวรีเหมือนกันกับเขากำลังหรี่ลง


“แกซื่อบื้อเหมือนพ่อแกเลยนะแดเนียล”


“..แม่”


“ติสท์เหมือนกันด้วย อย่าทำตัวเป็นคนซับซ้อนให้มาก”


“เปล่าสักหน่อย” แดเนียลก้มหน้า ก่อนจะนึกบางอย่างออก “แล้วพ่อไปไหน”


“นู่น อิหร่าน”


เขาหลุดหัวเราะออกมา พ่อชอบเที่ยวต่างประเทศเหมือนคนเงินเหลือ แล้วก็ชอบเที่ยวคนเดียว บอกว่าแม่เป็นภาระ เขายิ้มออกมาเมื่อนึกถึงตรงนี้ แต่ก็ต้องกลับไปทำหน้าเครียดอีกครั้ง


“แม่ ไม่ด่าผมหรอ.. ผมเป็นเกย์”


“เกย์บ้านแกสิ” คุณนายคังขึ้นเสียง แดเนียลถึงกับขมวดคิ้วด้วยความงุนงง “แกก็แค่ชอบคนคนนึงมั้ยล่ะไอ้ลูกหมา”


“...”


“แต่ถึงจะเป็นเกย์ เป็นตุ๊ด หรือจะเป็นตัวอะไร”


“...”


“แดเนียลก็เป็นลูกแม่อยู่ดี”











“ซองอู เปิดประตูหน่อย”


แดเนียลรีบตรงจากปูซานทันที ตอนนี้ดึกมากแล้ว แต่เพราะซองอูไม่ตอบข้อความ ไม่รับสาย และเขารอนานกว่านี้ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอกคงแตกตายก่อน


แค่นี้ก็แทบระเบิดแล้ว


เขาออกแรงเคาะเสียงดังอีกครั้ง ถ้าเขาอยู่ห้องข้างๆคงจะเดินออกมาด่า หรือไม่ก็โทรเรียกรปภ.ให้ขึ้นมารับไอ้บ้านี่ลงไปหน่อย


“องซองอู!”


“อะไร!!”


แดเนียลชะงักมือค้างไว้ในอากาศตอนที่อยู่ๆประตูก็ถูกเปิดออก


เขาเห็นซองอูมีสภาพเหมือนคนเพิ่งตื่น ผมสีดำยุ่งชี้โด่ชี้เด่ไปหมด ดวงตาหยี ริมฝีปากงุ้ยลงเหมือนกำลังหงุดหงิด


“ฟังนะ”


ซองอูดูจะงงๆยิ่งกว่าเดิมเมื่อเขาดันอีกฝ่ายเข้าห้อง แดเนียลจับไหล่บางไว้


ขยับใบหน้าเข้าไปจนชิด ดวงตาที่เคยหยีบัดนี้เบิกกว้างเหมือนกำลังตกใจ เขาค่อยๆเชยปลายคางมุมป้านขึ้นมาก่อนจะทาบทับริมฝีปากของตัวเองลงไปบนปากบางของอีกคน ค้างไว้สักพัก.. ค่อยๆขบเม้มจนทั่ว กดจูบลงอีกรอบจนได้ยินเสียงดังจุ้บ มือเรียวยกมือขึ้นตีที่ต้นคอเขาเหมือนกำลังต่อว่า หากแต่ริมฝีปากนั้นไม่ได้ขัดขืน แดเนียลเริ่มไล้ปลายลิ้นไปตามริมฝีปาก ค่อยๆดันไปตามช่องปากจนซองอูต้องเผยอออกให้เขาได้ทำตามใจ


เนิ่นนาน.. หรือต่อจะให้นานกว่านี้ก็เก็บความหวานนี้ได้ไม่หมด แดเนียลตวัดปลายลิ้นเกี่ยวกับลิ้นนุ่มอีกครั้งจึงถอนริมฝีปากออก เลื่อนมือเช็ดคราบน้ำที่เลอะบนมุมปากของอีกคนอย่างอ่อนโยน


‘จูบกูทำไม’


คำถามเมื่อวาน




“จูบเพราะซองอูน่ารักครับ”




ขยับริมฝีปากชิดที่ใบหูขึ้นสีของอีกฝ่าย




“กูชอบมึง”




สอดมือใต้เข้าใต้แขน กดที่แผ่นหลังแล้วดันร่างผอมๆนั่นเข้ามาใกล้จนระหว่างตัวไม่เหลือช่างว่างใดๆอยู่เลย เขาจ้องตา ซองอูหลบตา


แดเนียลไม่ลังเลเลยที่จะโอบรัดร่างนั้นแรงๆด้วยความหมั่นเขี้ยว ใบหน้าเล็กที่แดงเถือกตอนนี้มันน่าจับมาจูบแรงๆมากกว่ากอดเสียอีก เขาวางคางลงบนไหล่ลาด ขยับใบหน้าไปหอมแก้มอีกคนฟอดใหญ่


‘กอดกูทำไม’


คำถามเมื่อวาน




“กอดเพราะอยากดูแลซองอูครับ”




เขาขยับใบหน้าออกจากข้างแก้ม พิงหัวตัวเองลงกับหน้าผากของอีกคน




“กูก็ชอบมึงอีกนั่นแหละ”




‘แล้วก็มาไล่กันอีก..’


คำตัดพ้อเมื่อวาน




“แต่วันนี้กูไม่ไล่มึงแล้วนะ มึงก็ห้ามไล่กูด้วย”




แดเนียลยกยิ้มอีกครั้งเมื่อเห็นซองอูมองตาเขียว




“มึงนั่นแหละ ไล่กูตลอด..”


“ขอโทษ กูชอบมึง”


“กูก็ชอบมึง” อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที คราวนี้แดเนียลคงยิ้มจนหน้ายับเลยล่ะ


“รู้แล้ว กูชอบมึง”


“เออ!”


“กูชอบมึง”


“พอแล้ว ไอ้บ้าแดเนียล ปัญญาอ่อนหรอ!!”




‘เราเป็นอะไรกันหรอ’


วกกลับมาที่คำถามเมื่อวาน..




“คบกันนะ”




“กูไม่อยากให้เรามึนกันแบบนี้แล้ว คบกันนะ”




“อือ”




เขารู้คำตอบอยู่แล้วแหละ แต่มันก็ห้ามไอ้อาการใจเต้นรัวเหมือนจะหลุดออกมาไม่ได้




“ก็รอให้ขอตั้งนานแล้ว”











____________________



ยาวไปมั๊ยค๊าฮือ ต้องรีบตัดจบ 20 กว่าหน้าเวิร์ดแล้วๆๆๆๆ เดี๋ยวยาวไป ฮือ จบแล้ว ไม่ได้อ่านย้อนเลยถ้ากลับมาอ่านแล้วมันไม่ดียังไง ก็ช่างมันค่ะ อ่าว5555555555555 เดี๋ยวไว้แก้ตัว(ถ้ามีสเป) แนะนำให้ฟังเพลงนี้นะคะ ไหนๆก็จบและ Come Over ของพี่ดีน เพราะสูด ฟังดนตรีตอนแรกนี่เหมือนลอยอยู่บนอากาศเลย เราฟังซ้ำไปซ้ำมาตอนแต่ง ฮือ ไม่รู้จะสื่ออารมณ์ของคุณพรี่แดนออกมาได้ดีไหม แต่อ่านเม้นตอนก่อนๆแล้วก็ดูจะเข้าใจไปในทางเดียวกันกับเรา คือเขาไม่ยอมรับค่ะ ว่าชอบ อ๊าก ซองอูก็มึนๆ ชอบแดนตั้งแต่ตัวเองโดนจูบนั่นแหละ มันก็หวั่นไหวไปตามสัมผัสอะเนาะ เคลิ้มๆ ตอนแต่งเรื่องนี้เรามีความสุขมากจริงๆค่ะอย่างที่บอกว่าเอาความคิดของตัวเองที่มีต่อซองอูไปยัดเยียดให้คุณแดนหมดเลย อินี่55555555555555555


 1 comment = 1 กำลังใจ

_

#ftmoonfic







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

3,271 ความคิดเห็น

  1. #3268 เปรี้ยวอยู่อ่ะ (@ker-aie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 19:07
    แง้ อยากตะโกนว่าน่ารักให้ก้องโลก ดูแดนดิ เริ่มรู้สึกก่อนซองอู แต่รู้ตัวทีหลัง555555555 คุณอ๋งน้อยใจเลยเห็นป่าว คุณแม่ก็น่าร้ากกกก ภาษาไรท์เตอร์น่ารักมากๆเลยฮะ ขอบคุณที่อุตส่าห์แต่งฟิคเรื่องนี้ขึ้นมานะคับ
    #3268
    0
  2. #3263 pavee15 (@paveenuch15) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:57
    น่ารักมากค่ะแงงงงงงง
    #3263
    0
  3. #3250 papaloyp (@papaloyp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 17:08
    คิดถึงเรื่องนี้แงแอออออ
    #3250
    0
  4. #3221 Por_07 (@Por_07) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 15:49
    โหยๆๆๆ น่ารักมากเลยอ้าาา ชอบค่ะๆ
    #3221
    0
  5. #3210 alisax (@299714) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 11:05
    น่ารักมากมากกกก อยากได้แดนสักคนมาไว้ที่บ้าน ฮื้อออ
    #3210
    0
  6. #3135 PTCU (@PTCU) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 16:12
    กริ้ดดดด อิผีๆๆๆๆๆ เขิงงงอิเวนนเอ๊ยยย!!!
    #3135
    0
  7. #3082 19981010 (@19981010) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 01:38
    ง่าาาา น่ารักๆๆๆ
    #3082
    0
  8. #3026 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 21:56
    น่ารักมากกกกกๆๆ มากแบบมากๆๆๆแงงงง ชอบบ แต่งอีกได้ไหมมม
    #3026
    1
  9. #2968 Peachchi- (@Peachchi-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 21:56
    ฮืออออน่ารักค่ดๆๆๆๆ
    #2968
    0
  10. #2959 KimKhemjira (@KimKhemjira) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 10:09
    อยากให้แต่งต่อ งือออ น่ารักมากๆ
    #2959
    0
  11. #2957 B_risa (@B_risa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 06:04
    น่ารักกกกกก ฮืออออ
    #2957
    0
  12. #2860 mamo90 (@mamo90) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 12:06
    โคดน่ารักงือออออ
    #2860
    0
  13. #2811 hiiieun (@jygkast) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 23:43
    ฮือออ รู้ตัวช้า แต่ก็ดีละ เปงแฟนกันนน
    #2811
    0
  14. #2783 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 14:45
    กรี๊สสสส กว่าแดนจะเข้าใจความรู้สึกตัวเอง ทำอ๋งหงุดหงิดมากี่ครั้งแล้วเนี่ย มันน่าตีจริงๆ
    #2783
    0
  15. #2705 (@kim-yunghwa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 10:05
    แงงงงงงน่ารักกกกก-//////- ต้องขอบคุณคุณแม่55555555 
    เขินมากตอนกลับมาหาที่ห้อง โอ๊ยยยพอยอมรับใจตัวเองแล้วเอาใหญ่เลยนะคะ เขินนนนน
    #2705
    0
  16. วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 18:47
    หมั่นไส้แดน อะไรของมันวะ เอาแต่ใจจริงๆ ยอมคืนดี?ง่ายๆได้ไง
    #2687
    0
  17. #2676 vaxxhan (@trytobe) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 20:51
    ฮือออออ เขินง่ะงื้อออออ ชอบคำพูดแม่นะซึ้งง;/////;
    #2676
    0
  18. #2587 PunieFunnie (@mysupassara) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 10:32
    อยากจะกรีดร้องดังๆแต่ทำไม่ได้นั่งอ่านอยู่ข้างนอกกกกกกก ฮื่ออออออออ
    #2587
    0
  19. #2556 TOFUBYUN (@yoky_yosita) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 04:42
    ใจเต้นรัวไปพร้อมแดเนียลแล้ววว ซองอูน่ารักเกินไป ;-;
    #2556
    0
  20. #2544 taeming (@taew2535) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 23:24
    หมอนเอย ผ้าห่มเอย จิกจนขาดหมดแล้ว
    #2544
    0
  21. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:09
    งื้ออออ อ๋งน่ารักเว่อ
    #2526
    0
  22. #2453 tjsw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 15:25
    เขินมากกกกก เนื้อเรื่องน่ารัก >////<
    #2453
    0
  23. #2395 Micky_MJ13 (@meewjued_mj13) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:49
    แม่แดนดีอ่ะชอบบบบ
    #2395
    0
  24. #2318 saychqx (@babypooh99) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 18:14
    โอ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอพื้นที่หวีดให้น้องด้วยค่ะ ชอบพลอตเรื่องนี้มากฮือ น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จะเป็นลมแล้วค่ะเขินฮือ5555555555555555 ซองอูน่ารักมากเลยค่าเอ็นดูโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่ดาเนียลซึนอะไรเบอร์นั้นชอบเขาก่อนอีกแง
    #2318
    0
  25. #2243 Yunnill (@14127703) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 12:31
    งื่อออออออออ
    #2243
    0