Midnight Flight : เธอมีฉัน ฉันมีเธอ (Yuri)

ตอนที่ 3 : Chapter 2 : สนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 467 ครั้ง
    17 ม.ค. 63

 

2

สนใจ

 

นี่เป็นฝันที่สุดแสนประหลาดและเรียลที่สุดเท่าที่ฉันเคยฝันมา เป็นฝันประเภทที่ว่าไม่ได้เปลี่ยนฉากปุบปับ ไม่ใช่ว่าฉันที่เป็นตัวละครหลักแล้วอยู่ๆก็กลายเป็นเพื่อนพระเอก เพื่อนนางเอก แล้วก็สลับเรื่องมาอยู่ในหนังผีเพียงเสี้ยววินาทีเหมือนที่ผ่านๆมา ทุกสิ่งทุกอย่างแลดูจริงไปหมด ทั้งบรรยากาศรอบตัว กลิ่นอโรม่าอ่อนๆที่ลอยอบอวลอยู่ทั่วทุกมุมบ้าน และมือฉันที่ยังกอบกำของสงวนที่ในชีวิตไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้มีเป็นของตัวเองหลักจากพ่อกับแม่เลือกเพศให้แล้วตั้งแต่อยู่ในท้อง


เข้าใจมาตลอดว่ามันอยู่ตรงกึ่งกลางระหว่างขา เวลาเดินจะต้องอึดอัดนิดหน่อย แต่ความจริงมันอยู่ด้านหน้าแฮะ และที่สำคัญ...มันตื่นตัวง่ายเหลือเกิน จับแค่นี้ก็แข็งตัวแล้ว โอ...ประหลาดดี


ระหว่างที่คิดนั่นคิดนี่ฉันก็เดินสำรวจบ้านไปทั่วด้วยชุดนอนเนื้อแพรอย่างดีที่สัมผัสผิวกายแล้วให้ความรู้สึกเย็นสบายตามผิวหนัง บ้านสองชั้นที่ไม่เล็กและไม่ใหญ่จนเกินไปถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นก็จริงแต่ของตกแต่งล้วนดูดีมีราคา พื้นหินอ่อนแผ่นใหญ่สีดำถูกปูไปทั่วทั้งบ้านจนเป็นเงาวาววับแต่ผนังต่างๆก็ยังคงเป็นสีขาวสลับเทาแลดูเรียบง่ายสองสไตล์แต่เข้ากัน บันไดปูนเปลือยที่ไม่มีราวจับทอดลงไปด้านล่างนำทางฉันให้ลงไปตามกลิ่นกาแฟที่หอมคุกกรุ่นมาจากที่ไหนสักแห่ง และเมื่อตามกลิ่นไปเรื่อยๆก็พบใครคนหนึ่งกำลังหันหลังอยู่ในครัวด้วยชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์สบายๆปล่อยผมสยายมาที่กลางแผ่นหลัง


ถ้าตอนนี้ฉันอยู่ในฝันของนรินทร์ งั้นคนที่อยู่ในครัวก็ต้องเป็นภรรยาของเขาแน่นอนซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจาก...


“อินเดีย”


เพราะไม่รู้ว่าจะเรียกว่ายังไงดีฉันเลยเรียกเป็นชื่อเล่นออกไปก่อนด้วยน้ำเสียงแหบห้าวของเจ้าของร่างกาย คนถูกเรียกชะงักนิดหนึ่งแล้วหันมามองอย่างเชื่องช้าก่อนจะขมวดคิ้ว


“คุณทำอะไร”


“มองคุณอยู่”


“มองฉันแล้วเอามือล้วงเข้าไปในกางเกงเนี่ยนะ”


หน้าตาและท่าทางของคนเป็นภรรยาบ่งบอกถึงความแปลกใจอย่างถึงที่สุด ฉันที่ยังคงเอามือล้วงเป้าไม่หยุดรีบดึงออกมาแล้วยิ้มเผล่ก่อนจะยกสองมือสร้างความบริสุทธิ์ใจ


“มันคันนิดหน่อย ทำอะไรหอมจังเลย” เพราะนี่คือความฝัน ฉันจะทำอะไรก็ได้เลยเลือกที่จะยิ้มกว้างขวางแล้วเดินตรงเข้าไปหาภรรยาตัวเองก่อนจะเตรียมสวมกอดแต่ทว่าคนตัวเล็กยกมือผลักอกในทันทีแล้วขมวดคิ้ว


“คุณจะทำอะไร”


“ก็กอดคุณไง”


“เล่นมุกอะไรแต่เช้า ไม่ขำ”


แม้แต่ในฝันเธอยังเย็นชาเลยเหรอเนี่ย ท่าทางว่าฉันจะติดมาจากโลกความเป็นจริงมากเกินไป เขาบอกว่าในฝันถ้าเรารู้ตัวว่าฝันอยู่จะสามารถควบคุมมันได้ งั้นไหนลองหน่อยซิ...


พอนึกขึ้นได้ยังไงฉันก็หลับตาพริ้มก่อนจะพยายามคิดในสิ่งที่อยากให้เป็นไปด้วยการทำให้องค์อินยอมอ่อนข้อให้ จากนั้นเธอจะวางแก้วกาแฟไว้บนซิ้งค์ใกล้ๆก่อนจะใช้สองแขนโอบรอบคอดึงฉันเข้าไปจูบ จากนั้นฉันจะอุ้มเธอด้วยแรงของนรินทร์พาไปที่โซฟา แล้วเราก็จะ...


“เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไง”


“หืม?”


“มายืนหลับอะไรตรงนี้ รีบไปอาบน้ำเถอะวันนี้เราต้องไปบ้านอิน คุณจำได้ใช่ไหม?”


หลับตาพริ้มย่ะ ทำไมไม่มีซีนโอบรอบคอล่ะ แม้แต่ความฝันฉันก็ยังควบคุมอะไรไม่ได้สินะ...


“ไปบ้านอิน? นี่ไม่ใช่บ้านคุณเหรอ”


“บ้านของพ่อแม่อินไง ทำไมต้องทำเป็นไม่รู้ด้วย... มันมาถึงขั้นนี้แล้ว ให้มันจบๆไปเถอะค่ะคุณเองจะได้มีอิสระเสียที”


เธอพูดเรื่องอะไรอยู่ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย จังหวะที่องค์อินทร์หมุนตัวจะเดินไปยังอีกทางหนึ่งฉันเลยถือโอกาสนี้สวมกอดคนตัวเล็กกว่าจากด้านหลังแล้วจูบที่ซอกคอด้วยความตื่นเต้น แหม...ได้อยู่ในฝันแบบนี้ฉันจะยอมปล่อยโอกาสได้เล็มเธอผ่านไปได้ยังไง แต่ทว่า!


ซ่า!


“อ๊าก!” กาแฟร้อนของเจ้าตัวสาดกลับเข้ามาที่ด้านหลังเข้าที่หน้าฉันเต็มที่ ความร้อนทำให้ฉันก้าวถอยหลังหนีแล้วเอามือจับหน้าตัวเองด้วยความหวาดกลัวว่าจะเสียโฉม เสียงร้องของฉันที่แผดออกมาด้วยความห้าวหาญทำให้องค์อินทร์รีบก้าวเข้ามาหาด้วยความตกใจ


“ร้อนมากเลยเหรอ รีบเอาน้ำเย็นล้างก่อน”


“คุณทำบ้าอะไรเนี่ย รู้ไหมว่าฉันภูมิใจกับใบหน้าตัวเองแค่ไหน แม่ก็ไม่ได้สวย พ่อก็ไม่ได้หล่อแต่ออกมาแล้วดูดี มันเป็นสิ่งเดียวในโลกที่ธรรมชาติสร้างมานะ!” ฉันโมโหจัดแล้วเอาน้ำเย็นล้างหน้าตัวเองด้วยความกลัวว่าจะเสียโฉมก่อน องค์อินทร์เดินไปเปิดตู้เย็นแล้วส่งคูลเจลให้ประคบอย่างหวังว่ามันคงจะหายพองและนั่นทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นแม้จะยังแสบอยู่


“คุณกรี๊ดเป็นผู้หญิงเลย”


“อะไร!


“เพิ่งรู้ว่าคุณภูมิใจกับใบหน้าตัวเองขนาดนี้”


รอยยิ้มมุมปากของเจ้าตัวทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่านี่คือความฝัน แต่ก็นั่นแหละ...ฉันก็ยังเคืองอยู่ดี กอดเฉยๆต้องทำอะไรแบบนี้ทำไม นี่ฉันเป็นผัวนะ!


“คุณทำเกินไป แค่กอดทำไมต้องสาดกาแฟใส่ด้วย”


“ไม่มากเกินไปหรอก เพราะเราจะเป็นคนอื่นในอีกสามวันข้างหน้านี้แล้ว”


“หมายความว่ายังไง”


“คุณคงไม่ลืมว่าเรานัดกันไปอำเภอเพื่อจะหย่าหรอกนะ? แต่ต่อให้คุณลืม ฉันจะก็จะเตือนความจำคุณทุกวัน!

 

 

แม้นี่จะเป็นความฝันแต่ก็ไม่มีอะไรง่ายดายเลยแฮะ...ฉันคิดว่าเมื่อตัวเองอยู่ในจินตนาการที่ตัวเองสร้างขึ้น อะไรๆมันก็จะเป็นไปอย่างที่ตัวเองต้องการ แต่มันกลับไม่ใช่อย่างนั้น เหมือนมีคนเขียนบทเอาไว้แล้วว่ามันต้องเป็นไปแบบนั้นแบบนี้และมันก็ดูจริงไปหมดจนฉันเริ่มจะกลัวแล้วจริงๆว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แม้แต่ข่าวในทีวียังอิงความจริงเรื่องเศรษฐกิจ การฆาตกรรม และรายงานว่าวันนี้คือวันที่ 5 มกราคม ซึ่งเป็นวันถัดไปหลังจากที่ฉันอยู่ในร่างผู้หญิง


หรือว่าตอนนี้ฉันกำลังสลับร่าง...


เพ้อเจ้อ!


หลังจากอาบน้ำแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จเรียบร้อยแล้วฉันก็ออกเดินทางไปบ้านพ่อตาแม่ยายอย่างที่องค์อินทร์ต้องการแม้จะมีบางอย่างคับข้องอยู่ในอกเพราะสงสัยไปหมด อย่างแรกเลยก็คือ...


“บ้านพ่อแม่คุณไปทางไหน”


“...”


“ผมจำไม่ได้”


คนหน้าหวานเหล่มองฉันแล้วทำหน้าสะพรึงก่อนจะเอียงหน้ามองไม่วางตา


“วันนี้คุณทำตัวแปลกมากนะ คุณจะจำทางไปบ้านพ่อแม่อินไม่ได้ได้ยังไง”


“ก็...ไม่ได้ไปนานแล้ว”


“เราเพิ่งจะไปมาเมื่อสองอาทิตย์ก่อน”


“ความจำผมสั้น คุณก็บอกหน่อยสิ ถ้าบอกตั้งแต่ทีแรกก็ถึงบ้านแล้ว”


องค์อินทร์ไม่ได้พูดอะไรแล้วยอมบอกทางตามที่ขอ ขณะที่ขับรถไปด้วยกันฉันก็ยังคงเอาคูลเจลมาแปะหน้าตรงฝั่งที่รู้สึกแสบร้อนจากกาแฟที่ถูกสาดในตอนเช้า คนหน้าหวานเหล่มองนิดหนึ่งแล้วถามขึ้นเกี่ยวกับบาดแผลนั้น


“แสบมากเลยเหรอ ไปโรงพยาบาลไหม?”


“ไม่เป็นไร หน้าผมด้าน”


“ก็จริง”


เจ้าตัวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆไม่ได้รู้สึกอยากขำแต่ประการใด ฉันที่เห็นว่าเรานั่งเงียบกันเกินไปเลยชวนคุยโน่นนี่นั่น เพราะการพูดคุยกันจะทำให้ฉันรู้จักตัวตนมากขึ้น มันเป็นทริคเวลาที่ฉันต้องการข้อมูลส่วนตัวหรือต้องการจะล้วงลับอะไรก็ตามแต่


“คุณแน่ใจนะว่าจะหย่า”


“ไม่มีอะไรที่อินจะแน่ใจมากไปกว่านี้แล้ว”


“ความรักของเรามันแก้ไขไม่ได้เลยเหรอ”


“คุณพูดเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่เคยเอามาถกกันอย่างนั้นแหละ และค่ะ...มันแก้ไขไม่ได้หรอก อินไม่คิดว่าเราจะไปกันได้รอด คุณไม่พอใจในตัวอิน”


“ผมเนี่ยน่ะเหรอไม่พอใจในตัวคุณ ทำไมล่ะ?” ฉันถามอย่างข้องใจจริงๆเพราะดูยังไงองค์อินทร์ก็ไม่มีข้อเสียหรือผิดพลาดใดๆที่จะถูกมองข้ามได้ แต่ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ตอบอะไรนอกจากพูดในส่วนของตัวเอง


“และอินก็ไม่พอใจในตัวคุณ”


“ผมเจ้าชู้เหรอ”


“อย่ามากวนประสาท”


ฉันสังเกตจากการแต่งตัวและเครื่องประดับต่างๆของนรินทร์จากตู้เสื้อผ้า เขาเป็นคนที่ชอบของมีความมันวาวและเรียบเก๋ เสื้อผ้าส่วนใหญ่แม้จะเป็นสีทึมๆเพื่อติดต่องานทางธุรกิจแต่ก็บอกได้เลยว่าแต่ละชิ้นคือคอลเล็คชั่นใหม่ทั้งนั้นและตัวหนึ่งราคาไม่ต่ำกว่าสามหมื่นจากการตัดเย็บที่แสนประณีต นาฬิกาแต่ละเรื่อนที่ถูกจัดวางเรียงสวย ซึ่งของเหล่านี้ดึงดูดผู้หญิงให้เข้ามาได้อย่างไม่น่าสงสัย และจากข้าวของที่โดดเด่นแบบนี้น่าจะชอบผู้หญิงมีสไตล์ จะว่าไปองค์อินทร์ดูเรียบเกินสำหรับคนรสนิยมแบบนี้ด้วยซ้ำ ฉันเลยสรุปคร่าวๆว่ามีผู้หญิงเข้าหาเยอะ ผู้ชายเป็นเพศที่อดทนต่อความเย้ายวนไม่ค่อยไหว เขาน่าจะเจ้าชู้พอสมควรหรือไม่ก็มีเสน่ห์เกินต้านทานจนผู้หญิงเข้าหาและเขาตอบสนองเพราะไม่อยากเสียมารยาท


“เราไม่รักกันแล้วเหรอ?”


คำถามที่เหมือนตัดพ้อ แต่ในความเป็นจริงคือ ฉันอยากรู้ ความรู้สึกของอีกฝ่ายมากกว่า องค์อินทร์ถอนหายใจแล้วกอดอกอย่างป้องกันตัวเต็มที่


“มันมาไกลเกินกว่านั้นแล้ว ไม่ต้องคิดรื้อฟื้นอะไรทั้งนั้น เชิญคุณไปหาคนใหม่ที่คุณพึงพอใจเถอะ...แบบไลฟ์โค้ชคนนั้นไง ซี”


“....”


ที่เงียบเพราะฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรจะตอบอะไรดี มีการเกริ่นชื่อของฉันขึ้นแล้วฉันควรจะต้องตอบกลับไปแบบไหน


“ฉันคุยกับผู้หญิงของคุณแล้ว เป็นคนมีเสน่ห์มากเลยทีเดียว แต่ดูแปลกๆ”


“แปลกยังไง”


“ถึงบ้านแล้ว”


“หลังนี้เหรอ”


“วันนี้คุณดูแปลกๆจริงๆนะ”


ฉันเลือกที่จะเงียบแล้วบีบแตรเพื่อบอกเจ้าของประตูบานใหญ่ให้เปิดบ้านให้ จากนั้นจึงขับรถเข้าไปจอดเทียบท่าที่หน้าบ้านแล้วลงจากรถเพื่อสำรวจบริเวณโดยรอบ บ้านหลังใหญ่ที่ไม่ได้เว่อร์วังเหมือนในละครที่มีที่สี่ห้าไร่อะไรแบบนั้น แต่ก็มีบริเวณสำหรับเป็นสนามหน้าบ้าน มีที่จอดรถ และเลี้ยงหมาอย่างโกลด์เด้นรีทรีฟเวอร์ เจ้าตัวสีน้ำตาลทันทีที่เห็นองค์อินทร์ก็วิ่งหน้าตั้งคนสะบัดหางกระดิกอย่างดีอกดีใจ ส่วนคนหน้าหวานฉีกยิ้มกว้างในทันทีที่เจอเจ้าหมาตัวนั้นทักทาย เรียกได้ว่า...นี่เป็นรอยยิ้มแรกที่ฉันได้เห็น


“โมโม่ คิดถึงเค้าม้ายยยย”


“งิ้งๆ”


ฉันมองทั้งหมาทั้งคนอย่างนึกเอ็นดู ก่อนที่เจ้าตัวใหญ่นั่นจะเหล่มาทางฉันแล้วเดินมาดมๆนิดหนึ่งก่อนจะหงายท้องอย่างต้องการให้เกาพุง


“ต้อนรับดีจังเลยนะโมโม่” ฉันนั่งลงแล้วเกาพุงอย่างเมามัน ทุกอย่างอยู่ในสายตาขององค์อินทร์จนเจ้าตัวได้แต่มองอย่างแปลกใจ จนฉันต้องถามว่าทำไม “เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมมองผมอย่างนั้น”


“ทำไมโมโม่สนิทกับคุณ”


“ก็หมาของคุณนี่”


“โมโม่มันเกลียดคุณ”


“จะเป็นไปได้ไง นี่โกลเด้นรีทรีฟเวอร์นะ หมาพันธุ์นี้ไม่เกลียดใครหรอก”


“มันเกลียดคุณ เพราะคุณเคยขับรถทับหางมัน” องค์อินทร์เรียกให้โมโม่กลับไปหาตัวเองตามเดิมแล้วจ้องมองฉัน “ผีเข้าคุณเหรอ”


“ผีเหรอ?” อยู่ๆฉันก็รู้สึกตกใจกลัวขึ้นมาเพราะไม่เคยนึกถึงจุดนี้ “เป็นไปได้นะ บ้าน่ะ...จริงเหรอ นี่...”


“อะไรของคุณ”


ในขณะที่องค์อินทร์เข้าใจว่าฉันกำลังเป็นบ้า แต่ฉันกลับรู้สึกกลัวมากๆว่าตัวเองอาจจะตายไปแล้วเลยรีบเดินหนีออกมาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นที่ไม่เคยเล่นด้วยซ้ำ แต่ก็สามารถเปิดเล่นได้เพราะใช้วิธีจดจำใบหน้าเอาก่อนจะกดโทรหาเบอร์ของตัวเองแล้วพบว่าไม่มีใครรับสายเลยก่อนจะตัดเข้าฝากข้อความ ดังนั้นความหวังสุดท้ายของตัวเองคือการกดโทรไปหาปรางค์เลขาส่วนตัวที่ฉันจำได้


 [ปรางค์พูดสายค่ะ]


“ปรางค์...นี่ฉัน...ไม่...เอ่อ ผมเป็นเพื่อนกับซี...ไซซี”


[อ๋อค่ะ ว่าไงคะ]


“ผมโทรหาไซซีไม่ติด เลยเป็นห่วงลองโทรหาคุณดู...บอกผมทีว่า...”


[ว่า?]


“ไซซีตายหรือยัง”


[เล่นบ้าอะไรเนี่ย บอสยังอยู่ดี นี่เป็นเพื่อนกับซีจริงๆเหรอ คุณชื่ออะไรมาถามอะไรบ้าๆแบบนี้]


“ก็โทรไปเขาไม่รับสาย ผมก็เป็นห่วง”


[ถ้าเขาไม่รับสายแปลว่าเขาไม่อยากคุยกับคุณ บอสเป็นคนแบบนั้นแหละ บาย!]


ฉันถูกกดตัดสายพอจะกดโทรหาใหม่ก็ถูกตัดสายอีกจนกระทั่งถูกบล็อคเบอร์ มันก็ใช่ที่ฉันเป็นคนแบบนั้น ถ้าไม่รับสายคือไม่ต้องการสานสัมพันธ์ แต่นี่มันฉุกเฉิน ฉันควรจะต้องได้รับคำตอบที่เหมาะสมสิ นี่มันชีวิตของฉันนะ!


“คุณรีบวิ่งแจ้นหนีออกมาเพื่อโทรศัพท์หาไซซีเพราะสงสัยว่าเขาตายหรือยังเนี่ยนะ?” องค์อินทร์มองฉันอย่างรู้สึกเหนื่อยใจ ดูเหมือนว่าคงจะตกใจที่เห็นว่าสามีวิ่งออกมาอย่างนั้นเลยตามมาทันได้ยินฉันกดโทรหาปรางค์แล้วพูดคุยพอดี “เธอคนนั้นยังไม่ตายหรอก เมื่อวานเรายังคุยกันดีอยู่”


“ใครจะรู้ อะไรมันก็ไม่แน่นอนทั้งนั้นแหละ”


“ก็จริง คนเคยรักกันแต่มาวันนี้ไม่รักกันอีกแล้ว...รีบเข้าไปในบ้านเถอะ วันนี้เราต้องบอกพ่อกับแม่ว่าจะหย่า เคลียร์ทุกอย่างให้มันจบๆไปเลย”


“ผมถามอีกอย่างสิ เรื่องหย่านี่ใครเป็นคนต้นคิด ผมหรือคุณ”


องค์อินทร์ที่เตรียมจะเดินนำไปที่บ้านชะงักนิดหนึ่งแล้วมองฉันพร้อมกับส่ายหัว


“คุณน่าจะไม่สบายจริงๆนั่นแหละวันนี้...เราอยากเลิกกันทั้งคู่ ฉันเป็นฝ่ายขอหย่าก่อนแต่คุณไม่เคยยอมจนกระทั่งคุณได้เจอกับเธอ”


“เธอ?” ฉันพูดเหมือนเป็นคำถาม “ให้ผมเดาเธอที่ว่าคือ ซี’?


“ก็น่าจะอย่างนั้น”


บ้าเหรอ ฉันคุยกับนรินทร์แค่ไม่กี่ครั้งเราแค่เคยไปทานอาหารด้วยกันครั้งหนึ่งแล้วก็แยกย้าย โอเคฉันมองว่าเขาหล่อและรวย แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไร ไม่มีอะไรเกินเลยด้วยซ้ำ มีได้รับดอกไม้มาบ้างอาทิตย์ละครั้งแต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นอยากเลิกกับเมีย อีกอย่างก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีครอบครัว เขาไม่ได้อยู่ในตัวเลือกใดๆเลยเท่าที่จำความได้


โนบอดี้สุดๆ


“คุณบอกเองว่าเธอคือคนที่เข้าใจคุณในทุกอย่าง มองทะลุตัวตนว่าคุณเป็นคนยังไงต้องการแบบไหนและน่าจะตอบสนองทุกความต้องการของคุณได้”


ฉันก็อ่านคนได้ทุกคนบนโลกนี้นั่นแหละ!


“แต่อินทร์ว่าคุณสำคัญตัวผิด...เธอให้ความสำคัญกับทุกคนนั่นแหละ แม้แต่...”


“แม้แต่อะไร”


“ไม่มีอะไร”


ฉันคว้ามือขององค์อินทร์เอาไว้แล้วบีบแน่นอย่างตื่นเต้นโดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าตื่นเต้นอะไร แต่ดูเหมือนว่าปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายนรินทร์จะเครียดเกินไปเลยดูเหมือนหาเรื่องอีกฝ่ายมากกว่า


“คุณบีบแน่นไปแล้วนะ”


“ข...ขอโทษ ผมตื่นเต้นไปหน่อย อยากรู้ว่าคุณจะตอบว่าอะไร”


หลังจากปล่อยมือองค์อินทร์ คนหน้าหวานก็ล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงตัวเองทันทีแล้วหลบตาตอนตอบเหมือนกับรู้สึกกระดากอายนิดหน่อยที่จะตอบออกมาเพราะให้ความรู้สึกหลงตัวเองหรืออะไรประมาณนั้น


“เค้าให้ความสนใจอินทร์ด้วย พอใจหรือยัง”


ตอบเสร็จองค์อินทร์ก็เดินนำเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้ฉันได้แต่ยิ้มบางๆด้วยความรู้สึกดีแปลกๆ


เอาจริงๆเธอก็รู้นี่นาว่าฉันสนใจน่ะ


โปรดติดตามตอนต่อไป

#MNYuri


ว้ายยยย คนอะไรเดินกำกะเจี๊ยวรอบบ้าน ก็นะเกิดมาไม่เคยมี พอมีก็ขอจับให้หนำใจหน่อย 5555555


เดี๋ยวจะได้รู้เรื่องฝั่งของอินเยอะเลยในร่างผัวเนี่ยแหละ ไม่ต้องตกใจนะคะ สิงร่างแค่วันเดียว เดี๋ยวกลับไปเป็นซีเหมือนเดิม เดี๋ยวเข้าใจผิดว่านี่คือนิยายชาย-หญิง 5555



สวยเหลือเกินนนนน

องค์อินทร์ในอิมเมจชุ้นเอง


มีคนถามว่า แต่งแบบนี้เพราะมิวแต่งงานใช่ไหม บ้าเหรอ เห็นปลาน้อยเป็นคนยังไงกัน


ฉันเป็นคนแบบนั้นแหละ!









ราคารวมส่งแล้ว 459.-


E-Book




ราคารวมส่งแล้ว 539.-

 

 




ราคารวมส่งแล้ว คลิ๊กที่ภาพสั่งได้เลย




หรือสามารถซื้อเรื่องนี้ได้ตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วไปได้เลย หยิบง่ายจ่ายสะดวกต้องหนังสือชุ้นเอง



Click ที่ภาพ



ผลงานรูปเล่มที่สามารถสั่งซื้อได้

Click











2 เล่มจบ ราคารวมส่งแล้ว 690.-





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 467 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,793 ความคิดเห็น

  1. #1161 -ฝนดาวตก- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 10:31
    เป็นไปได้ไหมแบบนรินสิงร่างไซซีแทนอ่ะ
    #1,161
    0
  2. #1087 IamLx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 13:48

    แอบมีใจก็พูดดดดดดดด

    #1,087
    0
  3. #685 Ckloguaong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:18

    อุ้ย เค้าสนใจกันด้วยล่ะ ลุ้นๆๆ

    #685
    0
  4. #414 P.Witch (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:09
    ตลกตรงกำแน่นเล้ย 555 มาสิงร่างวันเดียว รู้เรื่องละเอียดยิบอย่างกะสายลับ แต่เสียดายนึกว่าสิงหลายวัน แต่อย่างว่าแหละ เดี๋ยวความลับแตก
    #414
    0
  5. #173 Morning-kisses (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 12:00
    เออน่ะ กำไม่ปล่อยเลยได้เหรอ 5555 ย้ายร่างมาก็อยากจะเล็มเค้าเลย ต้องหลงคุณอินมากเลยนะคะเนี่ย ซีจะทำอะไรกันแน่ฮึ นึกว่าอยู่ในร่างนี้แล้วจะได้สวีทซะอีก ยังไงกันนะ
    #173
    0
  6. #78 Little_SQuirrel (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 16:22
    บอกเลยใช่ เห็นปลาน้อยเป็นคนแบบนี้แหล่ะ
    #78
    0
  7. #56 MiniwolfY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 19:20
    สลับร่างแต่อีกคนไม่รับสายมันก็ยังไงๆอยู่แล้วอีกคนหายไปไหนขนลุกแล้วเนี่ย
    #56
    0
  8. #55 Me Gusta 8 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 18:46
    ตลกดี ไหงมาสิงร่างสามีอินได้นะ แค่พูดเปรยๆตอนก่อนนอนนี่นะ
    #55
    0
  9. #54 หกสอง สิบสอง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 18:13
    อนิเมะ your name หรือเปล่าคะเนี้ย แตกต่างหน่อยตรงที่อีกฝ่ายมีสามีแล้ว
    #54
    1
    • #54-1 เจ้าปลาน้อย(จากตอนที่ 3)
      17 มกราคม 2563 / 18:38
      ม่ายช่ายยยยย แต่มันก็สลับร่างเหมือนกันเนอะ ฮา
      #54-1
  10. #53 Thee_TY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 17:28
    เอาจริงซีคือแกดูเป็นคนตลกมากอ่ะ ไม่รู้ดิ55555 อินต้องมีเขินซีบ้างแหละน้าาาา
    #53
    0
  11. #51 poys23 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 12:51
    อินเดียก็รู้สึกเขินๆ ซีสินะ
    #51
    0
  12. #50 นิโคลนา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 10:47
    ตกใจเหมือนกันว่าจะคืนร่างเดิมเมื่อไหร่ พอพี่ปลาบอกว่าอยู่ในร่างนี้แค่1วันแล้วคืนร่าง ค่อยยังชั่วหน่อย แล้วสงสัยจังว่าในเมื่อซีไปอยู่ในร่างนรินทร์ แล้วนริทร์ตัวจริงไปไหน
    #50
    0
  13. #49 deernong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 10:27
    ซีสนใจอินเดีย มากนะเนี่ย เเอบเเต๊ะอั้งเขาอะ
    #49
    0
  14. #48 Nue96 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 10:11
    ตกใจหมดเลย นึกว่าซีจะอยู่ในร่างนรินทร์นานซะอีก ค่อยโล่งใจหน่อยปลาน้อยบอกสลับร่างแค่วันเดียว
    #48
    2
    • #48-1 Jan_24(จากตอนที่ 3)
      17 มกราคม 2563 / 10:23
      ถ้าวันเดียวก็ไม่สนุกสิคุณ!!!! 5555555
      #48-1
  15. #47 Jan_24 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 09:54

    อยากได้อิมเมจจังค่ะ ยังไม่มีคนในใจเลย นอกจากพี่มิวคนเดียวววว งือ
    #47
    0
  16. #46 Kaewana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 09:50
    อิมเมจมาแบบ สดๆร้อนๆ
    #46
    0
  17. #45 yim17 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 09:34
    เอ็นดู​ความจับจู๋​55
    #45
    0
  18. #44 anpaaaaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 09:10
    เรื่องใหม่รอนะคะะ
    #44
    0