my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 9 : (◕‿◕✿) ::8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    22 มี.ค. 58


 

 

once upon a time 


"ต่อจากนี้ไปต้องดูแลตัวเองดีๆล่ะคยองซู"


"ครับ.."

"
ฉันคงตามดูแลนายเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วล่ะ...รู้ใช่มั้ย"


"ผมทราบครับ..คุณเยซอง.."


"
ตั้งใจเรียนล่ะ ยังไงฉันก็ยังเป็นคุณเยซองของนายเสมอ"


"ครับ"


"อ่า อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ...สักวันหนึ่งเราคงได้เจอกัน...ลาก่อนนะคยองซู"


"ลาก่อนครับ...คุณเยซอง.."


 

รถคันหรูขับออกไปแล้ว เหลือเพียงเด็กชายวัย 17ปี ที่ยืนมองรถคันนั้นจนสุดสายตา เด็กหนุ่มมีสีหน้าเศร้าหมอง ที่ริมฝีปากมีรอยช้ำม่วง แขนขาเล็กๆถลอก บางแห่งยังมีเลือดออกซิบ

โด คยองซู ถูกส่งตัวมาที่นี่ในเทอม2ของม.ปลายปี2 ด้วยเหตุผลทางบ้าน คยองซูเป็นเพียงเด็กผู้ชายตัวเล็กที่อาศัยอยู่กับแม่ แต่อาจแตกต่างกันตรงคยองซูไม่เคยรู้ว่าใครเป็นพ่อที่แท้จริง เพราะตั้งแต่โตมา คยองซูก็มีพ่อเปลี่ยนกันไม่ซ้ำหน้า...

ต่างคนต่างรูปแบบ แต่ไม่มีใครรักหรือสนใจคยองซูมากนักหรอก จะมีก็แต่ คุณเยซอง ที่รักคยองซูเหมือนลูก แต่สวรรค์ก็ไม่เข้าข้าง สุดท้าย คยองซูก็สัมผัสกับครอบครัวอบอุ่นได้ไม่นาน
 

 

"วันนี้เรามีนักเรียนใหม่เพิ่มเข้ามาในห้องเรา  อ่า นักเรียนมาแนะนำตัวกับเพื่อนสิจ๊ะ"


"สวัสดีครับ..ผมชื่อ โด คยองซู"

 

ที่นี่เป็นโรงเรียนประจำ มันดูใหญ่โต แต่กลับทำให้รู้สึกเหงา  ไม่ค่อยมีใครสนใจใครมากนักหรอก  ทุกคนที่นี่ล้วนรอคอยแค่วันเสาร์อาทิตย์ที่จะได้กลับบ้าน มันดูไม่ต่างอะไรกับนกที่รอคอยคนมาเปิดกรง....

"คิมจงอิน ห้องของเธอว่างอยู่นิ งั้น โด คยองซู หอพักของเธอจะอยู่ห้องเดียวกับคิม จงอินนะจ๊ะ"

คยองซูมองเห็นเด็กผู้ชายผิวแทนคนหนึ่งเขาดูไม่ค่อยสนใจสิ่งรอบตัวเท่าไหร่ คิมจงอินแค่ฟังที่ครูพูดแล้วก็หันหน้าออกนอกหน้าต่างตามเดิม..

 

 

แอ๊ดดดดดดดดดดด


 

บ๊อก! บ๊อก!’


"ไม่เอาน่า มงกู อย่าเห่าเขาสิ เขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนพวกเรา...แทนคนเก่าไง.."


"คิมจงอิน ในหอพักน่ะ เลี้ยงหมาได้ด้วยหรอ.."

 

พวกเขามาถึงหอพัก พอเพื่อนผิวแทนเปิดประตูห้อง คยองซูก็ได้เห็นหมาน้อยพุดเดิ้ลสีน้ำตาล จงอินอุ้มมันขึ้นมาลูบหัวมันเบาๆ สายตาที่มองเจ้าหมาน้อยดูสดใสกว่าเดิมเล็กน้อย แต่มันก็ยังดูเศร้าอยู่ดี


"แอบเลี้ยงน่ะ...เมื่อก่อน มีสองตัวเลยนะ..."

 

จงอินพูดเสียงเรียบ คยองซูไม่ได้สนใจอะไรมาก ที่เขาสนใจคือหอพักนี่มากกว่า ห้องสีขาวที่ดูไม่ได้กว้างมากแต่ก็ไม่ได้แคบจนเกินไปมันเหมาะสำหรับสองคน ภายในห้องเป็นเตียงคู่แต่ถูกดันชิดติดกัน ที่ข้างเตียงมีที่นอนสำหรับสุนัข..แต่มันมีถึงสองอัน
 

"นายนอนเตียงนี้แล้วกันนะ เดี๋ยวฉันจะนอนเตียงนู้นเอง"

จงอินเดินตรงไปที่เตียงจัดการย้ายเครื่องนอนของตัวเองไปอีกฝั่งของเตียงที่ว่างเปล่าและดันเตียงสองเตียงให้ออกห่างกันเหมือนเดิม.... เดิมที...ที่ตรงนั้นเป็นที่ของเจ้าของคนเก่า ถึงเขาจะไม่อยู่แล้ว แต่จงอินก็ไม่ได้คิดจะให้ใครมาแทนที่...


"คยองซู.."


"เรียกฉันว่า...ไค..เถอะนะ"








-----------------------------------------



"ทำไมอยู่ๆถึงย้ายมากลางเทอมแบบนี้ล่ะ"


"..มีปัญหากับพ่อเลี้ยงน่ะ"

 

หลังจากผ่านไปสองเดือน จงอินกับคยองซูก็พูดคุยกันมากขึ้น อาจจะไม่ถึงกับเป็นเพื่อนสนิท แต่ คยองซูก็ไว้ใจจงอิน อาจจะไม่มากแต่
คยองซูก็สามารถบอกเหตุผลที่มาที่นี่ได้..

คยองซูเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อน เขาไม่ใช่คนเงียบ แต่ไม่รู้จะพูดหรือแสดงออกกับคนรอบข้างแบบไหนมากกว่า

"แล้วไคละ ทำไมถึงมาเรียนที่นี่"

"….."

"ถ้าไคไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไรนะ ฉันเข้าใจ"
 

คยองซูเห็นสีหน้าของจงอินเขาก็พอเข้าใจ จงอินมีสายตาว่างเปล่าหลังจากได้ยินคำถาม เรื่องบางเรื่องมันอาจจะหนักเกินไป ถ้าจงอินไม่อยากพูดคยองซูก็จะไม่ถาม

"ตามคนๆนึงมาเรียนน่ะ ......เหตุผลงี่เง่าดีมั้ยล่ะ"

 

เป็นคยองซูที่เงียบ เขาไม่คิดว่ามันงี่เง่า อย่างน้อย การมีใครสักคนอยู่ข้างๆมันก็ดีกว่าไม่มีใครเลย เหมือนคยองซู


"แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้วล่ะ....เขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว"

 

จนอินมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาดูเจ็บปวด คยองซูไม่เข้าใจที่จงอินพูด แต่เขาก็ไม่สนิทจนคิดว่าจะต้องถามต่อ

"นายเคยรักใครมั้ย คยองซู หรือ มีใครเคยสัญญาว่าจะรักนายคนเดียวบ้างหรือเปล่า..."
 

จงอินเดินไปที่ระเบียง ตอนนี้เขายืนหันหลังให้คยองซูที่นั่งอยู่บนเตียง คยองซูเลยไม่ได้เห็นสายตาที่เจ็บปวดของจงอิน เหมือนที่จงอินไม่ได้เห็นน้ำตาที่แก้มของคยองซู

"ฮึก ...ฮึก ....ฮือ"
 

"…!"


"ฮืออออออ ฮึก..."


"ฉันขอโทษนะคยองซู ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายร้องไห้ "
 

จงอินได้ยินเสียงสะอื้น พอหันไปเจอก็เคยคยองซูกำลังก้มหน้าร้องไห้ มือเล็กๆยกขึ้นปิดปากเหมือนจะกลั่นเสียงสะอื้นไม่ให้ใครได้สงสาร

"ฉันน่ะ...อย่าว่าแต่คำสัญญาเลย ฮึก คำบอกรักสักคำ ฮึก กอดที่เขาว่ากันว่ามันอุ่น เป็นยังไง ฉันยังไม่เคยรู้เลย..."

คยองซูน่ะหรอ จะเคยได้รับความรักจากใคร แค่ความรักจากแม่ของเขา คยองซูยังไม่ไม่เคยได้รับมันเลย

"อ๊ะ !  ฮืออออ... มันอุ่นจังเลยไค มันรู้สึกดีจัง..."

 

คยองซูปล่อยโฮออกมา ทีแรกยอมรับว่าคยองซูก็ตกใจที่อยู่ๆจงอินก็เข้ามากอด... กอดครั้งแรกในชีวิต คยองซูไม่รู้ว่าทำไมจงอินถึงกอดเขา แต่คยองซูรู้แค่ว่า มันอบอุ่น และเหมือนได้รับการปกป้อง....

"ขอโทษนะคยองซู ฉันไม่น่าพูดเรื่องบ้าๆกับนายเลย"


"ไม่เป็นไร ฮึก ไค..."
 

"....?"


"ช่วยกอดฉันแบบนี้อีกสักพักเถอะนะ"

 

เป็นคยองซูที่กระชับกอดแน่นขึ้น จงอินก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเข้าไปกอดคยองซู เขาไม่รู้ว่า เพราะ รู้สึกผิด สงสาร หรือไม่อยากเห็นน้ำตาของคนตัวเล็กนี่กันแน่ จงอินได้แต่ลูบหลังคยองซูที่ซบไหล่เขาอยู่  สุดท้ายคืนนั้นจงอินก็กอดปลอบคยองซูจนหลับ เตียงที่เขาเป็นคนแยกมันกลับมาเป็นเตียงเดี่ยวมันออกจะแคบไปเสียหน่อย แคบจนคยองซูที่หายใจสม่ำเสมอซุกหน้าเล็กๆอยู่ที่อกของเขา
 


 

ปัง!


"นี่ไอ้เตี้ย แกนิ่ทำงานเรียบร้อยดีนิ ทำแบบนี้พวกฉันก็อดได้คะแนนดีๆล่ะสิ"
 

เสียงมือใหญ่กระแทกกับโต๊ะเรียน ซงมินโฮ กำลังไม่พอใจที่เห็นคยองซูทำงานเรียบร้อยดูเป็นระเบียบ เพราะถ้าคยองซูส่งงานที่ดูดีขนาดนี้ พวกเด็กหลังห้องอย่างเขา คงโดนหักคะแนนจนหมด

"....."

คยองซูก้มหน้าเงียบไม่ได้ตอบโต้ และไม่ได้คิดจะมองหน้าเด็กผู้ชายเกเรคนนี้ด้วย เขาเพียงแต่เขียนงานต่อไป คยองซูคิดว่า พอเขาไม่ตอบโต้ พวกคนที่คอยมาแกล้งก็คงเลิกแกล้งไปเอง แต่ ซงมินโฮ ไม่เหมือนคนอื่น....


 

แคว๊กกกกกกกกกก

 

"!!!"

ไม่ใช่แค่คยองซูที่ตกใจ คนทั้งห้องก็ตกใจ ซงมินโฮ ดึงกระดาษของคยองซูขึ้นมา ก่อนจะฉีกครึ่งและยักคิ้วอย่างคนชนะให้คยองซู

"
......."


"ฮ่าๆๆๆ เด็กใหม่ ไอ้ไคนิไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ อ่อนแอสู้พี่..."

 

"มึงอย่ามาปากหมานะ!"

 

จงอินที่นั่งมองเหตุการณ์จากหลังห้องตะโกนขัดขึ้นมาก่อน ที่แรกเขาแค่คิดจะดูอยู่ห่างๆเพราะสัญญากับพ่อว่าจะไม่มีเรื่องอีกแล้ว แต่พอได้ยินแบบนี้ จงอินก็รู้สึกโกรธขึ้นมา ไม่รู้ว่าโกธรที่ซงมินโฮกำลังจะพูดถึงใครบางคน  โกธรที่มีคนมาหาว่าคยองซูเป็นเด็กของเขา หรือโกรธที่คยองซูโดนว่าหาว่าไม่ได้เรื่องกันแน่...


"
อยากมีเรื่องกับฉัน จะเอาคนอื่นเข้ามายุ่งทำไม.."

 

คยองซูเดินไปที่โต๊ะของซงมินโฮ ที่แรกคยองซูคิดว่าจะปล่อยให้ผ่านไปเหมือนทุกครั้งที่เขาโดนแกล้ง แต่ครั้งนี้คยองซูคงยอมไม่ได้

 

แคว๊กกกกกกกกกกกก

 

"คยองซู!!!!"

"คราวหลัง...อย่ายุ่งเรื่องของไคอีก"

 

คยองซูพูดด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง...จากที่เขากับ  ซงมินโฮ เป็นที่สนใจจากทุกคนในห้อง ตอนนี้ยิ่งเป็นที่สนใจเข้าไปใหญ่
คยองซูหยิบกระดาษของซงมินโฮขึ้นมา    แล้วฉีกจนมันกลายเป็นชิ้นเล็กๆ.... 

นายเป็นคนยังไงกันแน่ โด คยองซู’  จงอินเองยังนึกกลัว คยองซูตัวเล็กที่สุดในห้อง แต่กลับกล้าทำแบบนั้นกับ ซงมินโฮ ที่ขนาดคนตัวใหญ่ว่าคยองซูยังไม่มีใครคิดจะทำแบบนั้นเลย..

 


 

"โอ๊ยยย ไค ฉันเจ็บ...... โอ๊ย!"


"เงียบเถอะน่า หูฉันจะแตกแล้วนะคยองซู"

จงอินกำลังทำแผลให้คยองซู สุดท้ายก็เจ็บตัวจนได้ คยองซูถูกต่อยไปหลายหมัด แต่คยองซูก็ไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองโดนอยู่ฝ่ายเดียว คยองซูก็ต่อยกลับไปบ้าง แต่ขนาดตัวที่เล็กกว่าเลยทำให้สู้ไม่ได้...

"ทำไมถึงใจกล้าขนาดนั้นกันนะ"

 

จงอินส่ายหัวให้กับความบ้าดีเดือดของคยองซู ตัวแค่นี้ทำไมไม่กลัวอะไรบ้างเลย

"ก็ ฉันไม่ใช่เด็กของ ไค"
 

คยองซูรับสำลีชุบแอลกอฮอล์มาเช็ดเอง จงอินมือหนัก ยิ่งเช็ดเลือดกลับยิ่งไหล  เขาพูดจริงๆ เขาไม่ได้เป็นเด็กของคิมจงอิน
แม้แต่เพื่อนสำหรับจงอิน..... คยองซูยังไม่รู้จะได้เป็นหรือเปล่าเลย


"นายต่อยกับมันแค่เรื่องแค่นี้น่ะหรอ?"


"ขอโทษนะที่ไม่ได้เข้าไปช่วย ฉันสัญญากับที่บ้านไว้ว่าจะไม่มีเรื่องชกต่อยกับใครอีก.."




 

"ที่ฉันทำไป... เพราะกลัวว่าคนนั้นของนายกลับมาแล้วจะเข้าใจผิด…."
 

คยองซูไม่รู้ว่าคนๆนั้นเป็นใครแต่จงอินดูรักเขามาก ถ้าใครต้องทะเลาะกันเพราะคยองซู เขาคงรู้สึกแย่มากๆ

ถึงคยองซูจะต้องเจ็บตัว แต่ถ้าทำให้คนอื่นไม่ต้องมาเดือดร้อนเพราะเขาคยองซูก็ยินดี

 

 

22.00 น




 

Kimkai  say : พี่ครับ พี่เป็นไงบ้าง

Kimkai say : อย่างน้อยพี่ควรรู้ว่าผมเป็นห่วง

Kimkai  say : พี่ไปอยู่ที่ไหน สบายดีหรือเปล่า

Kimkai  say : …….
 

 ทุกคืนจงอินจะส่งMSNไปหาใครบางคน ส่งไปทั้งๆที่รู้ดีว่าเขาจะไม่ตอบกลับ หรืออ่านมันสักครั้ง
 



"แม่ครับ ฮึก อย่าทำคยอง ฮึก..ปล่อยผมนะ ปล่อย ฮือออ"
 


"อย่าตีผม ฮึก ผมขอโทษ ฮืออออ"




 

"คยองซู!"

"ไค..ฮือออออออ"

 

จงอินกำลังส่งMSNอยู่ ได้ยินเสียงคยองซูร้องไห้ ก่อนหน้านี้ เขาจำได้ว่าคยองซูกินยาแก้อักเสบแล้วหลับไป แต่อยู่ๆคยองซูก็ละเมอ แล้วก็ร้องไห้เสียงดัง ร่างสูง ลงจะเตียงของตัวเอง ย้ายไปนั่งที่เตียงข้างๆของคนตัวเล็ก พอจงอินเรียกคยองซูหวังให้ได้สติและตื่นจากฝันร้าย
 คยองซูที่ยังร้องไห้ทั้งที่ตายังหลับก็โผเข้ามากอดเขาทันที


"..มะ...ไม่เป็นไรนะคยองซู.... ฉันอยู่นี่แล้วนะ"


"ไค  อย่าไปไหนนะ ฮืออออ"



"อาา... งั้นคืนนี้ฉันจะกอดนายแล้วกัน"



 

เที่ยงคืนสิบห้านาที

 

จงอินก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำแบบนี้ไปทำไม ทำไมเขาต้องมานอนเบียดบนเตียงแคบๆแบบนี้ คยองซูเป็นคนที่ดูเข้าใจยาก บทจะเข้มแข็งก็เข้มแข็งจนน่ากลัว แต่บทจะอ่อนแอก็อ่อนแอจนน่าใจหาย จงอินไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคยองซูมากนักหรอก แต่สำหรับตอนนี้ เขาคงทนเห็นน้ำตา หรือ เสียงสะอื้นของคยองซูไม่ได้อีกแล้ว...
 

คืนนั้นจงอินก็นอนเบียดกับคยองซูบนเตียงแคบๆ จงอินไม่ได้สนใจอะไรอีกนอกจากตาโตๆที่ปิดสนิท มันบวมช้ำเพราะน้ำตา ริมฝีปากรูปหัวใจที่มีรอยแตกและรอยซ้ำที่เปลี่ยนจากเขียวเป็นเริ่มม่วง  มันเหมือนกับวันแรกที่เขาเจอคยองซู แต่แผลวันนี้คยองซูได้มาเพราะไม่อยากให้ใครเข้าใจจงอินผิด ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายกับเรื่องราวที่ยังฝังใจของเขา  จงอินลืมทุกอย่างที่ต้องทำแม้กระทั่งข้อความที่พิมพ์ค้างไว้แต่ยังไม่ได้กดส่ง












 

Kimkai  say : ผมคิดถึงและยังรอพี่เสมอนะ พี่ลู่หาน



.


.


.




 

กริ๊งงงงงงงงง


"อืออ จงอิน ตื่นนน "


"จงอิน.. ตื่น.... จงอิน"




"ตื่นตั้งนานแล้วน่า"

ร่างสูงกระซิบที่ข้างหูของคยองซู ...จงอินตื่นก่อนคยองซูตั้งนานแล้วแค่ไม่อยากลุกไปไหน ยังกอดคยองซูจากข้างหลังอยู่แบบนั้น

 

"แล้วทำไมไม่ปลุก หิวยัง วันนี้จะกินอะไร "

 

"ให้ฉันโทรสั่งไก่ให้มั้ย..."



"หรือว่า... จะทำแซนวิชไปกินที่มหาลัย "


"อ๊ะ! จะ..จะอ้อนอะไรเนี้ย จงอิน"

 

คยองซูพลิกตัวหันหน้าเข้าหาจงอิน จงอินไม่ได้สนใจที่คยองซูพูด จงอินเอาแต่จ้องหน้าคยองซู แล้วอยู่ๆก็จูบที่หน้าผากของเขา จงอินจะทำแบบนี้ทุกครั้งเมื่อต้องการอะไรบางอย่างจากคยองซู ... เพราะจงอินรู้ว่าคยองซูหลงไหลกับสัมผัสจากเขามากแค่ไหน

"
คยองซู...."
 

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"
อย่าไปจากฉันนะ"









"......."




"ฉันขอร้องล่ะนะ...."



"......."



"นะ...คยองซู"


"
..จะ...จงอิน.. เราเคยสัญญากันแล้ว ....อย่าคิดมากเลยนะ"


 

จงอิน ซุบหน้าลงกับไหล่แคบๆของคยองซู คยองซูไม่รู้ว่าจงอินหมายถึงเรื่องไหน ถ้าเรื่องของเขากับชานยอล จงอินไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนี้ เพราะคยองซูไม่เคยเห็นใครสำคัญกว่าจงอินอีกแล้ว...

 

จงอินบอกไม่ได้ว่าเขากังวลเรื่องไหน เรื่องจะเป็นเรื่องชานยอล แต่มันก็ไม่ใช่สักทีเดียว ในเย็นวันนั้นที่ใครบางคนเดินเข้ามาทัก จงอินไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกตอนที่แววตาคู่นั้นมองเขายังไง รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน..... นานจนคิดว่าคงไม่ได้เห็นมันอีก จะว่ายังเจ็บปวดก็คงไม่ใช่ จะว่าคิดถึงมันก็ไม่เชิง จงอินกำลังสับสน แต่ที่ชัดเจนคือ คยองซูเป็นแม่ของลูกจงอิน   คยองซูเป็นคนที่ดีมากสำหรับจงอิน 
และคำสัญญาระหว่างเขากับคยองซูในคืนนั้น










TBC.






 

once upon a time จะเป็นเรื่องราวในอดีตของคยองซูกับจงอินนะคะ
มีหลายจุดที่เราพยายามบอกไว้ มันเกี่ยวกับนิสัยของคยองซูในปัจจุบันด้วย


เราแต่งดราม่าไม่เก่งเลยค่ะ เบื่อตัวเองเหมือนกัน555




1 เม้น 1 กำลังใจนะคะ


เราขอบคุณมากจริงๆ เราดีใจมากๆเลย 
และสัญญาจะพยายามแก้ไขจุดที่ยังไม่ดีให้ดีขึ้นนะคะ 


ขอบคุณค่ะะสำหรับทุกยอดเลยย 

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันเสมอนะคะ J

** เราจะไม่ทิ้งนะคะ สัญญา
แต่ขอเวลาเรานิดนึงเนอะ ช่วงนี้เราสอบเยอะหน่อย
แต่ว่าถ้าว่างจะมาต่อเลย รอเรานะคะ อย่าทิ้งเราไปนะ
ฮืออออ


 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1187 070402 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 01:05
    ห้ามไปรักใครนองจากคยองนะ
    #1,187
    0
  2. #1173 ตะยงงี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 13:49
    จงอินอย่าไปหวั่นไหวนะ
    #1,173
    0
  3. #1138 ลำใย เซ'โย๊ะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 14:57
    กลัวใจหมีงิน
    #1,138
    0
  4. #1126 xxxJ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 03:58
    ตะโอหนูคือหัวใจของพ่อแม่นะลูก หนูต้องทำให้ความรักของพ่อแม่ไม่อ่อนไหวนะคะคนดี
    #1,126
    0
  5. #1112 boompr (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 18:38
    อย่าอยู่เพียงเพราะแค่สัญญาเลย
    #1,112
    0
  6. #1095 Pinkuplatong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 14:27
    ลู่เอ๊ย อย่ามาทำให้งินหวั่นไหว ถ้างินหวั่นไหวแล้วตะโอจะอยุกะใคร
    #1,095
    0
  7. #1072 ディオー (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 11:48
    อย่ากลับมาเลยพี่ลู่
    #1,072
    0
  8. #1061 Harukim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 21:22
    ไม่เอานะไม่ม่า
    #1,061
    0
  9. #1020 afteryoudo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 03:13
    รู้สึกหน่วง T^T
    สงสารแบบบอกไม่ถูกค่ะ
    #1,020
    0
  10. #920 Bew Phattarapan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 01:10
    เริ่มดราม่าง่ะ
    #920
    0
  11. #854 mamawiwi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 21:36
    จงอินอย่าทำลายสัญญานะ 
    #854
    0
  12. #840 KeyLuhan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 08:14
    จงอินอย่าเห็นแก่ตัวนะ
    #840
    0
  13. #778 canthee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 15:27
    เฮ้ อย่ากลับไปหาพี่ลู่น้ะจงงินนน
    #778
    0
  14. #730 BE Pnd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 00:17
    จะดราม่ามากมั้ยเนี้ย #ปาดเหงื่อ
    #730
    0
  15. #690 ฝานฝาน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 10:21
    แกจะหวั่นไหวกับเสี่ยวลู่ไม่ได้นะจงอิน!!!
    #690
    0
  16. #671 realpoy007 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 12:46
    ง่าาา จงอินอย่าไปจากยองจูกับแทโอนะ
    #671
    0
  17. #584 darling>< (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 11:51
    ตอนยาวขึ้นแล้วTvT ชิ พี่ลู่อีกแล้ว
    #584
    0
  18. #428 bk-mint8280 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 23:57
    ฮือออ คยองเปนคนน่าสงสารที่สุดอ่าาา แข็งแรงข้างนอก แต่ข้างในอ่อนแอเเน่เลย
    #428
    0
  19. #408 maomakkkk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 15:53
    โหคยองมีอดีตอย่างเลวร้ายเลย
    #408
    0
  20. #364 SeolTang_ExoFan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 23:23
    ได้กลิ่นดราม่ามาแต่ไกล... สงสารนะ ทั้งคู่เลย :'(
    #364
    0
  21. #211 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:42
    คยองมีปัญหาอะไรมาก่อนหว่า
    #211
    0
  22. #191 popnc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:29
    ต้องอ่านนี่มือสั่น สัมผัสได้ถึงค.ดราม่า
    #191
    0
  23. #190 popnc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:28
    ได้กลิ่นดราม่า ตอนอ่านนี่มือสั่นมากเลนอะ จะร้องไห้
    #190
    0
  24. #110 dovy_bubble (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 09:09
    ทำไมจงอินทำแบบนี้ล่ะ.....
    #110
    0
  25. #109 kaiou (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 02:13
    จะรอนะคะ สอบเยอะเหมือนกัน เข้าใจๆ สู้ๆนร้าาาา
    #109
    0