my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 23 : HunHan - Hurt 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,040
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    16 พ.ค. 58

@SQWEEZ

 






 

머릿속엔 영원히  네가 살아 있는

시야엔 투명한 너와

 
คุณอยู่ในความทรงจำของผมตลอดเวลา
แต่ผมเห็นเพียงภาพอันเลือนลางของผมกับคุณ




 

ยินดีด้วยนะครับ ถ้าผมกลับเกาหลีคงต้องลองไปใช้บริการดูสักครั้ง

(“ฮ่าๆๆ ยินดีเสมอครับ”)


เขายังคงติดต่อกับพี่คยองซูอยู่ ได้ยินว่าธุรกิจของบ้านจงอินเติบโตขึ้นมาจนตอนนี้กลายเป็นโรงแรมที่มีชื่อของทางเหนือไปแล้ว พี่ชายตัวเล็กดูเปลี่ยนไปมากรอยยิ้มที่มีความสุขอย่างแท้จริงนั้นทำให้เซฮุนโล่งใจ...เขาเองก็อยากยิ้มแบบนั้นดูสักครั้ง


ราฮี ไม่คุยกันน้าฮุนหน่อยหรอครับ

(“ราฮีแกเป็นเด็กขี้อายน่ะครับ ไม่เหมือนแทโอรายนั้นคงพูดจนเซฮุนแบตหมดแน่ๆ”)


เซฮุนหัวเราะออกมานิดหน่อย เอาจริงๆเขายังไม่มีโอกาสได้อุ้มหลานสาวคนสวยเลยสักครั้ง แก้มแดงๆกับดวงตากลมที่พอเห็นตัวเองในจอภาพก็มุดหน้าลงกับไหล่ของผู้เป็นแม่นั้นดูน่ารัก ถ้าเปรียบว่าแทโอเหมือนกับจงอิน ราฮีก็คงเหมือนกับพี่คยองซูที่เรียบร้อย พูดน้อยและก็ดูขี้อาย


สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะครับ อีกไม่เกินสองวันราฮีก็คงจะได้เห็นของขวัญที่น้าตั้งใจส่งไปให้แล้วล่ะ

(“ขอบคุณค่ะ”)


เสียงเล็กๆตอบกลับมาอย่างแผ่ว แอพพลิเคชั่นถูกปิดลงเพราะถึงเวลานอนกลางวันของหนูน้อยแล้ว ถึงจะเสียดายแต่เซฮุนก็ยอมบอกลาเด็กหญิงวัยสองขวบแต่โดยดี โทรศัพท์ถูกเก็บลงกระเป๋ากางเกง สายตาของเขากลับไปสนใจกับหนังสือตรงหน้า ผ่านมาสามปีแล้วที่เซฮุนมาเรียนต่อที่นี่ นอกจากพ่อแม่ก็คงเป็นพี่คยองซูและเด็กๆนี่แหละที่ทำให้เขาคลายความเหงาและอาการคิดถึงบ้านลงไปได้บ้าง

หิมะที่ค่อยๆตกหนักขึ้นเรื่อยๆเร่งให้เซฮุนเก็บของทุกอย่างลงกระเป๋า  หากเป็นเมื่อก่อนตอนที่เขายังเรียนม.ปลาย ช่วงเวลานี้เซฮุนคงจะไปหลบอยู่ที่หอของใครบางคน ขดอยู่ใต้ผ้าห่มอาศัยความอุ่นจะฮิตเตอร์ตัวเล็กๆทั้งที่บ้านของตัวเองเปิดมันจนอุ่นไปทั้งบ้าน


 

อุ่นชะมัดเลย ผมขอหลบอยู่ห้องพี่จนกว่าหิมะจะหยุดได้มั้ย

จะอยู่ก็อยู่ แต่อย่าแย่งผ้าห่มฉันไปหมดสิ!’




และอาศัยไออุ่นจากคนข้างๆ สาบานได้ว่าตอนนั้นเซฮุนมีความสุขมากจนเขาไม่อยากให้พื้นถนนกลับไปว่างเปล่าอีกเลย ต่อให้หิมะจะตกตลอดทั้งปีคนขี้หนาวอย่างเขาก็ยินดี ขอเพียงคนข้างๆเป็น ลู่หาน คนนั้นก็พอ




ชาตินี้มึงจะลืมเขาได้ยังไงวะ เซฮุน


ร่างสูงสบถกับตัวเอง ใจหนึ่งเขาก็เข้าใจลู่หานที่ดูเหมือนจะลืมคนรักเก่าไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่คนๆนึงจะลืมความรู้สึกดีและความผูกพันได้ง่ายๆ แต่นั้นก็ทำให้เซฮุนเจ็บหน่วงๆทุกครั้งที่เขาพยายามจะคิดไปในมุมนั้น มันเหมือนความพ้ายแผ้ตั้งแต่ไม่เคยได้สู้ ความสัมพันธ์ของลู่หานกับอดีตคนรักอย่างจงอินมันคงลึกซึ้งมันลึกซึ้งมากสินะ มันดูแตกต่างจากความรักและความหวังดีที่ไม่เคยมีสิ่งใดล่วงเกินของเขา...ที่อีกฝ่ายไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด

 

นานแค่ไหนที่เวลาและระยะทางทำให้เราสองคนกลายป็นเพียง คนเคยรู้จัก

 




 

หิมะตกแบบนี้ รับรองว่าพรุ่งนี้จะมีคนไข้เพิ่มอีกเป็นสิบ

นายเป็นหมอ มันเป็นหน้าที่อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

เป็นพยาบาลหรือผู้อำนวยการเนี้ย น่าเบื่อจริงๆ


ร่างเล็กหัวเราะออกมานิดหน่อยกับมุกตลกหน้าตายของเหลาเกาเพื่อนรัก ขอบหน้าต่างมีปุยขาวเกาะเต็มไปหมด พาลให้นึกถึงใครบางคนที่ไม่ถูกกับความหนาว สามปีแล้วที่ลู่หานพยายามตามหาอีกฝ่าย แต่ประเทศจีนไม่ใช่เล็กๆ และโชคชะตาก็ไม่เคยเข้าข้างกันเลยสักครั้ง  หรือบางครั้งเขาควรตัดใจแล้วเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนหรือเปล่า..


ดอกไม้พวกนี้น่าสงสารจริงๆ คนให้เขาจะรู้มั้ยเนี้ยว่านายไม่เคยสนใจมันสักนิด

ฉันก็อยากให้เขารู้ เพราะฉันก็เบื่อที่ต้องทิ้งมันลงถังขยะทุกวัน


 แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่ความคิด ลู่หานไม่เคยทำให้มันเกิดขึ้นจริง ถ้าคิดจะเริ่มต้นใหม่ สาบานได้ว่าเขาจะไม่ปล่อยเวลาให้เนินนานขนาดนี้...

 

แล้วนายจะออกเวรกี่โมง

อาจจะพรุ่งนี้เช้า

แบบนี้ทุกที งั้นฉันกลับก่อนนะ

มันคงเป็นเรื่องดีที่เขาไม่ต้องกลับไปนอนคนเดียวในค่ำคืนที่เหน็บหนาวแบบนี้ สำหรับลู่หานมันทั้งเหงาและแสนทรมาร ห้องเงียบๆกับความมืดมันเหมือนฝันร้ายและลู่หานไม่อยากเผชิญกับมันเพียงลำพัง

 



 

พี่ลู่หานค่ะ รบกวนดูแลคนไข้ห้องนั้นแทนฉันได้มั้ยคะ

ครับ?

พอดีฉันต้องรีบกลับไปหาลูกชาย อากาศแบบนี้ไม่รู้ว่าแกจะเป็นอย่างไรบ้าง..

งั้นผมจะช่วยทำแทนคุณเอง อย่าห่วงเลย

หญิงสาวขอบคุณเขาอย่างสุภาพ ก่อนจะวิ่งออกไปจากวอร์ดผู้ป่วย เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้มให้กับความโชคดีของเด็กตัวเล็กที่จะมีอ้อมกอดจากแม่คอยให้ความอบอุ่นจนกว่าหิมะในคืนนี้จะสงบลง


สองขาก้าวเดินไปตามทางเดิน แม้ลมจะไม่สามารถพัดผ่านเข้ามาถึงตัวอาคารได้แต่ปุยหิมะด้านนอกก็ทำให้คนมองเดาได้ว่ามันจะเย็นมากแค่ไหนหากได้สัมผัส

พอนึกถึงฤดูหนาวรอยยิ้มเล็กๆก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้า เมื่อสองปีก่อนลู่หานยังจำได้ดีว่าน้ำเสียงของจงอินตอนโทรมาบอกข่าวดีว่าเขาได้หลานสาวมันเต็มไปด้วยความรู้สึกดีขนาดไหน คนฟังเองก็พลอยดีใจตามไปด้วย นึกแล้วก็ยังแอบขำและละอายใจตัวเองไม่หายที่ตอนนั้นพยายามทุกอย่างเพื่อให้จงอินกลับมา โดยที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าจงอินมีครอบครัวแล้ว แถมรักกันมากอีกด้วย...ตอนนี้เขาและจงอินก็คงเหลือแค่ความรู้สึกดีในฐานะพี่น้องเท่านั้น จงอินโตขึ้นมาก มีคำรับผิดชอบและมีความเป็นผู้นำสูงจนเหมือนเป็นอีกคนที่เขาไม่เคยรู้จัก..ก็.คงเป็นเพราะคยองซู

คยองซูคนๆนั้นที่เป็นทุกอย่างของจงอิน







 “แล้วแทโอมีเพื่อนใหม่หรือยังครับ

ฮ่าๆ จริงหรอ

ต้องตั้งใจเรียนและก็คอยปกป้องราฮีด้วยนะครับ

ฮ่าๆๆ


ลูกบิดในมือของลู่หานนั้นเย็บเฉียบ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความเย็มมันมาจากโลหะทรงกลมนี่หรือมือของเขาเองกันแน่ เสียงที่เล็ดลอดอยู่มาจากห้องพักผู้ป่วยทำให้ตัวใจของเขาเต้นแรงเสียจนแทบจะหยุด บอกไม่ถูกว่าตอนนี้ลู่หานกำลังรู้สึกอะไรระหว่างตื่นเต้นกับดีใจ..หรือบางทีมันอาจจะเป็นทั้งสองอย่างนั้นรวมกัน


คิดถึง..



เซ..เซฮุน

“….”


แรงผลักประตูทำให้ร่างสูงชะงักไปก่อนที่ความรนรานจะสั่งให้เขาตัดสายสนทนากับเด็กๆทั้งที่ยังคุยกันไม่หายคิดถึง ตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนไม่เชื่อสายตาตัวเอง หัวใจของเขามันเต้นแรงแม้ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง คนบนเตียงยังไม่ได้ขยับไปไหนเช่นเดียวกับผู้ชายตัวเล็กกว่าที่ถือปรอทและเครื่องวัดความดันอยู่หน้าประตู.


.

คุณคงจะมาวัดไข้ผมสินะครับ

“….”

เชิญครับ จะได้เสร็จไวๆ เพราะว่า...

“…..”

ผมชอบความเป็นส่วนตัว..


มันเป็นกลไกการปกป้องความรู้สึกของตัวเอง เข็มที่แทงเข้าที่ผิวสอนให้รู้ว่าหากเขายิ่งขยับปลายแหลมคมก็จะยิ่งทำร้ายเขามากเท่านั้น ลู่หานก็เช่นกัน..ยิ่งรักเท่าไหร่ยิ่งเจ็บ

และเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ลู่หานเปลี่ยนไปมากแค่ไหน เซฮุนก็จะไม่เอาหัวใจเข้าไปเสี่ยงอีกเป็นครั้งที่สอง

ไม่อยากเจ็บ..ไม่อยากคิดไปเอง



 ครับ..


มันคงเป็นความรู้สึกที่ชาไปทั้งร่าง เซฮุนไม่เพียงฉีกหน้าเขาแต่กลับบดขยี้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความยินดีนี้จนแหลกละเลียด รอยยิ้มถูกเรียกคืนมาด้วยความเสียดาย..เขาไม่น่าส่งมันไปให้กับคนที่ไม่ต้องการอย่างโอเซฮุนเลย



เราไม่ควรพบกันอีก และ โชคชะตาไม่ควรเล่นตลกกับเขามากขนาดนี้...




นายเป็นยังไงบ้างสบายดีมั้ย


ผมสบายดี แล้วคุณลู่หานล่ะครับ


แม้ใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มแต่ไม่รู้ทำไมลู่หานกลับรู้สึกเจ็บปวด คำพูดทางการที่ใช้อยู่เป็นประจำ ...ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งมันจะทำให้เขารู้สึกถึงความห่างเหิน เซฮุนเป็นอะไร? หรือไปรู้อะไรมา?


ทำไมความรู้สึกของเรามันถึงสวนทางกันได้ขนาดนี้


ผมสะ..-


ยังชอบยุ่งกับของชาวบ้านอยู่หรือเปล่า


คำพูดของเซฮุนทำให้ลู่หานสะอึกจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก เซฮุนไปฝึกคำพูดร้ายๆแบบนี้มาจากไหน..แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาดูเป็นแบบไหนในสายตาของเซฮุน

มันอาจจะดูใจร้ายไปเสียหน่อยแต่มันคือคำพูดที่ใช้ปกป้องและเตือนความรู้สึกของตัวเอง แม้สายตาผิดหวังที่ลู่หานส่งมาให้มันจะทำร้ายเขาอยู่ลึกๆ แต่เซฮุนไม่คิดว่าเขาต้องขอโทษอย่างที่ใจคิด


ปล่อยให้ผ่านพ้นไป...เชื่อเถอะว่าสักวันมันจะดีขึ้นเอง..


 

หลังจากวันนั้นเซฮุนไม่เคยได้พบพยาบาลลู่หานอีกเลย เขารู้ว่าลู่หานตั้งใจหลบหน้า แต่สิ่งที่เซฮุนไม่รู้ก็คือ ลู่หานไม่ได้โกธรแค่ไม่อยากเจอหน้าและไม่อยากได้ยินประโยคร้ายๆแบบนั้นอีก สู้หายไปเลยเสียยังดีกว่า


หายไปจนกว่าจะกลับมาพบเซฮุนในฐานะคนรู้จักได้


บางทีเวลาอาจเป็นมากกว่าหน่วยกำหนดกลไกของเข็มสั้นยาวบนหน้าปัด สำหรับเซฮุน เวลาคือ เครื่องพิสูจน์ว่าจากวันนั้นเขาแข็งแรงขึ้นแค่ไหน...แต่สำหรับลู่หานเวลาคือเครื่องตรอกซ้ำที่คอยซ้ำเติมว่าเขามันอ่อนแอและไม่มีทางลืมคนเพียงคนเดียวได้เลย...จนถึงทุกวันนี้




(พี่ลู่ ผมควรทำไงดี ราฮีติดคยองซูจนไม่ยอมนอนห้องตัวเอง)


มันก็เป็นธรรมดาที่เด็กจะต้องติดแม่ นายจะเครียดทำไม


(“เรื่องนั้นผมรู้แต่การที่ลูกมานอนในห้อง..เอ่อ..ผมว่าพี่คงเข้าใจ”)


ลู่หานได้แต่ส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายถึงคนในสายจะไม่เห็นก็เถอะ แต่การโทรข้ามประเทศเพราะเรื่องแค่นี้ มันดูจะไร้สาระไปเสียหน่อย เขาไม่ได้คิดอะไรกับจงอินแล้ว และนั่นคงเป็นเหตุผลที่พวกเขายังติดต่อกันอยู่ จงอินจะโทรหาเขาทุกครั้งเวลามีปัญหาที่คนอื่นรำคาญจนไม่อยากตอบ และเชื่อเถอะว่าครั้งนี้ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น


แล้วยังดูดนมอยู่หรือปล่า


(“ผมหรอ? หรือว่าลูก?”)


นั้นไง..ลู่หานเข้าใจแล้วว่าทำไมจงอินถึงโทรมาหาเขา และยิ่งเข้าใจมากกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงเหมือนคนถูกทุบ..จงอินนี่มันจงอินจริงๆ


(“ขอโทษด้วยนะครับที่จงอินโทรไปรบกวนแถมยังพูดจาแบบนี้อีก”)


ไม่เป็นไรหรอกครับคุณคยองซู แล้วนี่ยังให้แกกินนมอยู่อีกหรอครับ ถ้าจำไม่ผิดผมว่าแกน่าจะสองขวบแล้วนะ


(“ราฮีไม่ติดจุกหลอกน่ะครับ ขนาดอันที่น้าของแกซื้อให้ก็ยังไม่ยอมเลย”)


รอยยิ้มจางๆบนใบหน้าสวยมันมาจากความจริงใจและเอ็นดูอีกฝ่าย ตอนแรกที่เขาได้คุยกับคยองซู ลู่หานประหม่าและใช้ภาษาทางการ จนตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกแบบนั้น ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมจงอินถึงเลือกคยองซู แม้จะได้ยินเพียงเสียงแต่กลับสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและสุภาพเรียบร้อย คยองซูในความคิดของลู่หานคือคนในแบบที่เขาเป็นไม่ได้ เป็นคนที่ดีพร้อมจนต้องยอมแพ้เลยจริงๆ


(“พี่คิดดู ลูกผมเป็นผู้หญิงแต่เซฮุนมันซื้อจุกหลอกสีเขียวมาให้อ่ะ มันต้องสีชมพูสิ”)


.....


(“นี่จงอิน เลิกนิสัยขี้ฟ้องสักที! / ก็จริงนี่ คยองซู โอ๊ย! กลัวแล้วๆ ไม่ฟ้องแล้ว”)


เมื่อกี้ คุณบอกว่าน้าของราฮีชื่ออะไรนะครับ..


ถ้าจำไม่ผิด ลู่หานคิดว่าเขาได้ยิน ใช่..เขาได้ยินชื่อของ เซฮุน ถ้าเป็นคนๆเดียวกันจริงๆล่ะ เขาควรจะทำยังไง โลกใบนี้กลมกว่าที่คิดและลู่หานขอเพียงอย่าให้ความบังเอิญเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง


โอ เซฮุนครับ คุณลู่หานมีอะไรหรือเปล่า

 


อะไรที่หนีก็เหมือนยิ่งต้องเจอ ความรู้สึกนึกคิดก็เช่นกัน  ทั้งที่รู้ว่าคิดไปเองและอีกฝ่ายไม่ได้คิดแบบนั้นเลย..แต่ทำไมถึงยังตื่นเต้นทุกครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองได้รู้จักเขามากขึ้นทั้งที่จริงๆมันเป็นเพียงแค่ข้อมลูทั่วไป...และเราอาจเป็นคนสุดท้ายที่เพิ่งจะรับรู้


 


เจ็บนิดนึงนะครับ


ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน เข็มน้ำเกลือถูกถอดออกจากมือของเด็กหนุ่ม เพราะเขาไม่เคยคิดจะสังเกต รอยแผลเป็นที่ข้อนิ้วของเซฮุนถึงทำให้เขาเจ็บปวด ตลอดเวลาที่ตั้งใจจะหลบหน้าแต่ทำไมตัวเองถึงเจ็บปวด ยิ่งขอโทษเรื่องที่ผ่านมากับครอบครัวของจงอินก็ยิ่งรู้สึกเกลียดตัวเอง..และมันมากยิ่งขึนเมื่อคยองซูบอกว่าเขาไม่ได้ติดใจอะไรและเข้าใจลู่หานในตอนนั้น


ยิ่งได้รับสิ่งดีๆ..ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ


เด็กหนุ่มบนเตียงไม่ได้พูดอะไร เซฮุนมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนต้องใช้ความอดทนในการใช้อากาศร่วมกับเขาในห้องนี้ มันทำให้ลู่หานเจ็บปวดจนน้ำตาที่คลออยู่แทบจะไหลออกมาให้น่าสมเพช แต่ในทางกลับกับสมองก็คิดอะไรได้บางอย่าง


มันจะเป็นไปได้จริงๆหรอ..ความรักที่ไม่มีอะไรคู่ควร


มันจะเป็นไปได้จริงๆหรอ...ความรักที่มีแต่ความหลังอันเหลวแหลก


มันจะเป็นไปได้จริงๆหรอ...ถ้าเรารักคนที่เขาเคยทุ่มให้เราทั้งใจ ในวันที่เราไม่เคยมองว่าเขามีค่า


 

ความเงียบทำหน้าที่ของมันได้ดีเกินไปและเหมือนจะยิ่งซ้ำเติมควาเจ็บปวดและความรู้สึกผิด


เซฮุนเป็นลูกนักธุรกิจใหญ่ ส่วนลู่หานเป็นแค่ลูกของคนที่ล้มละลาย


เซฮุนมีชีวิตที่ขาวสะอาดและแสนสดใส แต่ลู่หานกลับใช้ใครต่อใครเพื่อให้ตัวเองสามารถผ่านไปได้ในแต่ละคืน


ความรักมันเป็นขึ้นแล้วเต็มอก...แต่ลู่หานกลับไม่มั่นใจว่าเขาควรเก็บมันไว้หรือปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมัน..

ถ้าเขาปล่อยให้เซฮุนออกจากโรงพยาบาลโดยที่ไม่ทำอะไรเลย มันจะเจ็บปวดแค่ไหนถ้าในอนาคตเขาต้องรับรู้ว่าเซฮุนมีความรักครั้งใหม่?

แล้วถ้าเลือกจะเห็นแก่ตัวอีกครั้งที่จะรั้งเซฮุนไว้เพราะขาดเขาไปไม่ได้..คนอย่างลู่หานจะเอาอะไรไปสู้?


คนอย่างเขาจะมีอะไรที่สมควรทำไปมากกว่าการ เจียมตัว



แปลกดีนะ เมื่อก่อนผมป่วย คุณไม่คิดจะสนใจ


เอ่อ..เพราะว่าผมยังเรียนไม่จบเลยไม่กล้าดูแลใครสุ่มสี่สุ่มห้า ต้องขอโทษด้วยนะครับ


เสียงสั่นๆและคำขอโทษถูกตอบรับกลับมาด้วยเสียงหัวเราะหึๆ เซฮุนไม่ได้พูดอะไรแค่ชักมือของตัวเองออกจากมือของเขา และเช็ดหลังมือกับผ้าห่มด้วยท่าทางรังเกียจ ในวินาทีแรกลู่หานอยากจะดึงดันไม่ยอมปล่อย แต่สายตาอ่านยากนั้นมันบอกให้เขารู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ..มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว

อ่อหรอ คิดว่าเอาแต่สนใจเรื่องจะจับผู้ชายของคนอื่นอยู่..

 

เซฮุนคนเดิมที่เขารักได้ตายไปแล้ว...และคนตรงหน้าก็เป็นแค่คนใจร้ายที่เขาไม่เคยรู้จัก..



 

 

 


TBC.

 

 

มาตอนแย้ววว สรุปน้องชื่อ ราฮี เพราะเราหลงหลานสาวจงอินมากเลยตอนนี้ แงงง
ขอโทษที่ปล่อยให้ทุกคนรอนาน เรากลับมาแล้วค่ะ ขอบคุณทุกยอดมากจริงๆที่ยังติดตามและเป็นกำลังใจ เรารักทุกคนมากๆเลยค่ะ
1 เม้น หลายกำลังใจ
#ficพลาด

ฝันดีค่ะ

   


******

ฝากฟิคใหม่ด้วยนะคะ

Kaido :: awkward #ฟิคมันพูดยาก 

ถ้าคยองซูกับจงอินเลิกกันแล้ว..ไอ้ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร?

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1354844


******

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1201 070402 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:45
    มันสายเกินไปจริงๆหรอ
    #1,201
    0
  2. #1179 0888288649 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:51
    มันอาจจะดูโหดร้ายไปสักนิด เราอยากจะขอให้แต่งตอนนี้ต่อทีเถอะ ถึงแม้ว่ามันผ่านมานานแล้ว เรารู้สึกแย่ที่พึ่งมาอ่านฟิคดีๆแบบนี้ เราอยากเห็นคู่ฮุนฮานอยากเห็นตอนจบของคู่นี้(ปล.ถ้าหากทำได้อยากให้ลองแต่งเป็นเรื่องของฮุนฮานต่อจากตอนนี้เลยนะคะ) รักไรท์มาก ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ให้อ่านนะคะ สู้ๆต่อไปนะคะ
    #1,179
    0
  3. #1160 IPoai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 11:27
    อยากอ่านตอนนี้ต่อรอค่าาา
    #1,160
    0
  4. #1150 IPoai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 21:24
    นออยู่น้าาาา
    #1,150
    0
  5. #1087 bpoice (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 02:05
    ไรท์มาต่อไมาได้เหยอออออออ นี่ย้อนกลับมาอ่านฟิคเรื่องนร้หลายรอบเลยนะ คิดถึง
    #1,087
    0
  6. #1084 I'M C (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 01:36
    อยากอ่านต่ออ่า มาต่อไม่ได้หรอ
    มันหน่วงอะะะะะะ
    #1,084
    0
  7. #1034 piyarakpp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 21:47
    ใครก็ได้บอกผมหน่อยว่าฉากที่ถูกตัดทั้งหมดอยู่ในทวิตใช่ไหมอ่ะครับ
    #1,034
    0
  8. #1032 rubypaveesuda (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 14:28
    หน่วงโอเซสุดดดดดดดด T T
    #1,032
    0
  9. #1008 QwaZZ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 21:20
    เห่ยยยย นี่ซีทำไมไม่พูดกันเซฮุนมันจะมากไปละนะเดี๋ยวเถอะๆอย่าให้พี่ลู่ต้องร้องไห้ คนนิสัย!!!!
    #1,008
    0
  10. #1007 QwaZZ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 23:01
    สรุปยังดูดนมอยู่มั้ย5555555555จงอินเป็นบุคคลที่ทำให้เชื่อว่าคนมีความรักมักจะดูเด็กลงไปนิดนึง55555555
    #1,007
    0
  11. #1006 QwaZZ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 22:58
    เฮ่ยยยยย หน่วงอ่ะเซฮุนทำแบบนี้ทำม๊ายยยยย
    #1,006
    0
  12. #973 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 21:48
    เซฮุนแม่งใจร้ายมาก...
    #973
    0
  13. #972 KaBo_MILD (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 10:33
    แกมันใจร้าย โอเซฮุน! งื้อออออ สงสารลู่หาน T-T
    #972
    0
  14. #971 KaBo_MILD (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 10:32
    ฆ่าเซฮุนผิดมั้ย(?)
    #971
    0
  15. #970 minnyart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 23:24
    บักใจร้าย
    #970
    0
  16. #969 filmza_exo88 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 23:14
    ทำไมรู้สึกโกรธโอเซ เรารู้ว่านางมีเหตุผลนะแน่ทำใจม้ายยยด้ายยยย
    #969
    0
  17. #968 YixingJingleBell (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 06:28
    โอ๊ยยยยยย ทำไมโอเซร้ายแบบนี้อ่า ไม่ดีเลย ไม่น่ารักซักนิด กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะเซฮุน งือออออ / ขรรมจงอินแรง
    #968
    0
  18. #967 QwaZZ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 21:14
    หนักหน่วงน้ำตาไหลรินระริก ตายย พี่ลู่ของน้องงงง จะสมหวังมั้ยย เซฮุนขอให้แกเสียน้ำตามากกว่าพี่ลู่ของชั้นนนน
    #967
    0
  19. #966 nu'earn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 18:55
    พี่เซใจร้ายเกินไปแล้ว แต่ก็ดี ให้ลู่หานได้รู้สึกซะบ้าง
    #966
    0
  20. #965 BEE MILK (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 12:21
    ฮุนใจร้ายง่ะ
    #965
    0
  21. #964 paledppetch (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 09:12
    ใจร้ายยยยยยย
    #964
    0
  22. #963 NG1988 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 07:29
    เซฮุนนนนนนนน อย่าทำกับพี่ลู่แบบนี้สิ แงงงสงสารพี่ลู่
    #963
    0
  23. #962 nnoonniinn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 02:04
    โอ้ยยยยยย ความจงอินนนน เห็นละเพลีย จับขังห้องน้ำไปเลยยย ทะลึ่งที่สุดดด
    #962
    0
  24. #961 QwaZZ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 23:29
    หน่วงง่าาาา พี่ลู่จะสมหวังมั้ยน้าาา5555
    #961
    0
  25. #958 ★the_pine★ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 15:30
    คู่นี้จะแฮปปี้เอนดิ้งมั้ยน้า;-;
    #958
    0