my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 22 : (◕‿◕✿) special END & talk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    6 พ.ค. 58





 

หมีผลเป็นยังไงบ้าง.

(ก็เหมือนเดิมนั้นแหละ)

เค้าไม่เชื่อหรอก ไหนหมีเอามาให้เค้าดูให้ดีกว่า

(“เค้าดูรอตั้งสองชั่วโมงแล้วมันก็ขีดเดียวๆอยู่เนี้ย หมีจะให้เค้าทำยังไงล่ะ”)


ในจอแท็บเล็ตยี่ห้อดังกำลังฉายภาพคนตัวเล็กที่ยู้ปากอย่างขัดใจ คยองซูเบื่อความดื้อของจงอินจริงๆที่เอาแต่รั้งจะให้เครื่องนี่ขึ้นสองขีดให้ได้ คยองซูรู้สึกเหนื่อยใจและเขาก็ไม่อยากมานั่งลุ้นแบบนี้ทุกอาทิตย์อีกแล้ว ยิ่งเห็นกล่องเครื่องตรวจครรภ์อีกสองโหลที่จงอินซื้อมาไว้ให้ก็ยิ่งท้อเข้าไปใหญ่..ทำยังไงถึงจะสมหวังกันนะ


หมีอย่าเพิ่งโมโหเค้าสิ เค้าขอโทษ


จงอินส่งสายตาอ้อนวอนไปให้ สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้บทสนทนาของพวกเขาดูมุ้งมิ้งขึ้นอีกสิบระดับ มันก็แบบนี้แหละก็จงอินกับคยองซูเพิ่งจะเป็น แฟนกันมันก็ต้องหวานเป็นธรรมดา


เอาไว้เค้าจะเพิ่มรอบให้แล้วกันเนอะ

(“งื้อออ”)


ที่เขาว่าคนมีความรักมักจะดูเด็กลงไปนิดนึงก็คงจะจริง ตั้งแต่จงอินกับคยองซูตัดสินใจคบกันเป็นแฟน อะไรๆมันก็น่ารักโลกสีชมพูสดใสไปหมด จงอินคิดว่าเขาโง่มากที่ปล่อยเวลาให้ผ่านมาตั้งหลายปีทั้งที่ถ้าคุยกันตั้งแต่แรกป่านนี้คงมีลูกสิบคนไปแล้ว มันอาจจะฟังดูพิลึกไปหน่อยแต่ไม่รู้สิ จงอินคิดว่าทุกวันนี้มันดีมากๆ แต่ก่อนมันเป็นความรู้สึกครึ่งๆกลางๆที่ต่างฝ่ายต่างคิดเองเออเองว่าที่ยังอยู่ด้วยกันก็เพราะมีสถานภาพเป็นพ่อแม่ของแทโอ แต่ทุกวันนี้มันไม่ใช่..ความจริงที่พยายามกดมันเอาไว้จนสุดท้ายก็ต้านทานไม่ไหวก็คือ พวกเขาสองคนรักกันมาก..รักกันมาตั้งนานแล้ว



(“หมีไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ตั้งใจเรียนนะ”)

หมีกู๊ดไนท์คิสเค้าหน่อย


ถึงจงอินจะเป็นคนโง่แต่คยองซูคิดว่าอย่างน้อยก็ยังมีเรื่องหนึ่งที่แฟนสุดที่รักของเขาฉลาด จงอินรู้ว่าคยองซูแพ้สายตาแบบนั้น และไม่ว่าจะสั่งอะไรคยองซูก็ทำทุกอย่างเพียงเพราะสายตาดันไปสบก็แววตาเจ้าเลห์ร้ายกาจนั้นของจงอิน

ริมฝีปากรูปหัวใจกดลงบนตำแหน่งกล้องหน้าของเครื่องมือสื่อสาร มันไม่ใช่ครั้งแรกและไม่ใช่แค่คยองซูคนเดียวที่ทำอะไรตลกๆแบบนี้ผ่านกล้อง ทั้งจงอินและแทโอล้วนเคยทำแบบนี้กันทั้งนั้น...บางทีความรักอาจทำให้คยองซูเด็กลงจนดูสติเฟื้อนไปแล้วก็ได้


หมีก็เหมือนกันนะ เดี๋ยววันศุกร์เค้าจะรีบกลับไปหานะครับ



จงอินโบกมืออำลาคนตัวเล็กในจอที่เอาแต่ยิ้มให้ก่อนที่แอปพิเคชั่น facetime จะถูกปิดลง เพราะว่าการเรียนของชั้นปีที่สี่นั้นต้องย้ายมาเรียนอีกที่หนึ่ง จงอินเลยต้องห่างกับคยองซูจะเจอกันก็คือในช่วงเย็นวันศุกร์และจงอินจะกลับมาเรียนอีกทีในเช้าวันจันทร์ มันเป็นแบบนี้มันเทอมกว่าๆแล้วแต่จงอินก็ยังไม่เหนื่อยเลย หรือต่อให้เหนื่อยกว่านี้แค่กลับไปเจอหน้าลูกกับเมียก็หายเหนื่อยแล้ว




.
.
.



 

 

มองหน้ากูคืออะไร..หรือมีข้าวติด

จงอินยกมือขึ้นเช็ดปากและแก้มของตัวเองเขาเห็นเทากับชานยอลจ้องหน้าเขาสักพักแล้ว เพียงแต่จงอินไม่รู้ว่าทั้งสองคนมองเขาทำไม


คือ..เอ่อ..เรื่องมึงจริงใช่มั้ย


ปกติเทาก็ไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านหรอกนะแต่ข่าวนี้มันดังมากจริงๆ จงอินไม่ใช่ดาราหรือเซเลปอะไรหรอกแต่ในฐานะรองประธานรุ่นปีสี่กับเด็กปีสองหน้าตาน่ารักแบบนั้นให้ตายยังไงมันก็ต้องเป็นข่าวลือ..

จงอินพยักหน้าช้าๆสองสามที ความจริงนี่เป็นเพียงคำถามธรรมดาด้วยซ้ำเมื่อเทียบกับร้อยแปดคำถามที่เขาต้องเจอ


ฮ่าๆ ชานยอลเพื่อนรักอกมึงหักแล้ว เสียใจด้วย

พอเลยไอห่า ขนลุก!”


ชานยอลทั้งปัดป่ายทั้งยกขาขึ้นถีบเทาที่ขำแรงจนทรงตัวไม่อยู่แล้วมาพิงเขาอยู่ได้ มันน่าขนลุกที่ผู้ชายแมนๆจะมาทำอะไรแบบนี้..ที่สำคัญ แบคฮยอนมีสายเยอะและถ้าแบคฮยอนรู้เรื่องนี้ชานยอลต้องตายแน่ๆ


มึงไปอยู่หลังเขาลูกไหนมาวะไอ้เทา ชานยอลมันมีคนมาดามใจตั้งนานแล้ว

ฮิ้ววว/ฮิ้ววว


เป็นเลย์ที่พูดแซวขึ้นมา เทานี่ตกข่าวขั้นสุดที่ไม่รู้ว่าน้องรหัสตัวเองกำลังมีสัมพันธ์แบบมันค่อนข้างซับซ้อนกับชานยอล ถึงจะไม่ได้บอกใครว่าเป็นแฟนกันแต่การลงรูปในสังคมออนไลน์แบบนั้นมันก็ทำให้คิดได้ทั้งนั้น เลย์ไม่ค่อยเข้าใจไลฟ์สไตล์ของชานยอลและแบคฮยอนเท่าไหร่ สองคนนั้นอาจเป็นพวกคิดไปเองว่าตัวเองเป็นไอดอลชื่อดัง ชานยอลชอบถ่ายรูปที่ติดอวัยวะบางส่วนอย่าง หู ผม หรือแขนของแบคฮยอนเท่านั้น เหมือนที่แบคฮยอนชอบถ่ายรูปเท้าคู่ในไอจี.. นี่คิดว่าคนอื่นเขาดูไม่ออกเลยสินะ



“ไคมึงไม่ต้องหัวเราะกูเลย


ชานยอลชี้หน้าจงอินอย่างไม่จริงจังมากนัก เขาไม่ชอบให้ใครมาล้อเรื่องนี้เพราะมันทำให้ชานยอลเขินมากจริงๆและอีกอย่าง เชาก็ไม่ได้เป็นอะไรกับคนตัวเล็กเลยด้วยซ้ำ



ถึงหัวใจจะฝากไว้ที่แบคฮยอนแล้วก็ตาม



คืนวันศุกร์ไปกินเหล้ากัน กูจะพาน้องคริสตี้มาเปิดตัว


อีกสองอาทิตย์ข้างหน้าจะเป็นการสอบเทอมสุดท้ายของการเรียนปีสี่ เลย์อยากจะฉลองถือเป็นการเลี้ยงส่งความโสดให้กลุ่มเขาก็แล้วกัน


ไคมันไปไม่ได้หรอกเชื่อกู

มันต้องกลับไปหาเมีย


ชานยอลกับเทาแย่งกันพูดแซวขึ้น ความจริงชานยอลน่าจะต้องเสียใจที่น้องคนนั้นกลับกลายเป็นแฟนของเพื่อนตัวเอง แต่ใครจะรู้..ชานยอลรู้อะไรดีๆมากกว่าที่คนอื่นคิดเสียอีก



มึงรู้ได้ไงว่ากูกลับไปหาแฟน กูอาจจะกลับบ้านพ่อแม่กูก็ได้


จงอินเบื่อพวกเพื่อนปากหมาของตัวเองจริงๆเลย เขาไม่เข้าใจว่าพวกบ้านี่เอาอะไรมาตัดสินกันนะว่าเขาต้องกลบบ้านไปหาเมีย จงอินอาจจะไปไหนก็ได้ ไม่เห็นมีอะไรเป็นตัววัดเลย..


บ้านพ่อมึงจะมีรอยกลับมาทุกอาทิตย์หรือไง ฮ่าๆๆๆ

....


ทั้งเสียงหัวเราะและปรบมือรัวๆอย่างถูกใจนั้นยิ่งทำให้จงอินอายเข้าไปใหญ่ มือหนายกขึ้นลูบไปตามลำคอของตัวเอง ก่อนคำพูดของคยองซูจะก้องอยู่ในหู..


 

เค้าไม่ได้ขี้หึงซะหน่อย เค้าเชื่อใจหมีจะตาย

เชื่อสิว่าไม่มีใครกล้ายุ่งกับหมีของเค้าหรอก

 


ชัดเลย.. จงอินไม่เคยสังเกตเลยว่าร่างกายของตัวเองเป็นยังไงบ้างหลังจากกลับมาจาบ้าน จากที่เคยคิดแปลกใจว่าทำไมคนอื่นถึงมองเขาด้วยสายกุ้มกิ้มตอนนี้จงอินเริ่มเข้าใจคนพวกนั้นแล้ว...กูซึ้งเลย เมียกูไม่ขี้หึงเลยจริงๆ

 

.

.


.

.




แทโอครับ มีคนจะคุยด้วย

เด็กชายตัวกลมรีบวิ่งมาที่หน้าจอครื่องมือสื่อสารทันทีที่ได้ยินว่ามีคนจะคุยด้วยทั้งที่ในมือยังถือดินสอสีอยู่เลย ก่อนจะรีบปีนขึ้นไปนั่งบนตักของคยองซู พอมองเห็นจงอินข้างในจอนั้น ริมฝีปากก็ฉีกยิ้มจนแก้มยุ้ยจับตัวกันเป็นก้อน


ปะป๊าหมี~ คิดถึงที่สุดเลยฮับ

คำพูดออดอ้อนก็ทำให้คนทางนู้นยิ้มจนแก้มจะแตกไม่ต่างกัน สองพ่อลูกจะได้เล่นกันแค่อาทิตย์ละไม่กี่วัน พอเช้าวันจันทร์หลังจากขับรถไปส่งแทโอที่โรงเรียนและแวะไปส่งคยองซูที่มหาลัย จงอินก็จะกลับไปเรียนแล้วกว่าจะได้เจอกันอีกทีก็เย็นวันศุกร์ ถ้าลูกหมีเล่นจนเหนื่อยหรือกินจนอิ่มก็จะหลับไปก่อน ซึ่งคยองซูคิดว่าดีแล้วล่ะที่มันเป็นแบบนั้นเพราะถ้าเจอกันสองคนนี้ก็เล่นกันทั้งคืนไม่ยอมหลับยอมนอน.. สรุปแล้วคยองซูมีลูกกี่คนกันแน่..


(คิดถึงเหมือนกันเลยครับ แทโอกินข้าวหรือยังแล้วดื้อกับมะม๊าหมีหรือเปล่า)


เพิ่งจะวันพุธจนอินก็อดคิดถึงแทโอกับคยองซูไม่ได้ซะแล้ว ถึงจะวีดีโอคอลคุยกันทุกวันแต่มันไม่เหมือนเวลาที่อยู่ด้วยกันจริงๆหรอก ตอนนี้ลูกชายของเขาตัวโตขึ้นแก้มที่ยุ้ยอยู่แล้วก็ยิ่งยุ้ยไปใหญ่จนกระทั่งตอนนี้เนื้อแก้มมันมันรวมตัวกันอยู่ใต้คางนั้นแหละ...นี่คยองซูจะขุนลูกให้เป็นหมูหรือไงนะ


กินไก่ทอดทุกวันเลย มะม๊าหมีไม่ทำอย่างอื่นเลยฮับ


เมื่อปะป๊าหมีถามแทโอก็จะฟ้องให้หมด มาม๊าหมีใจร้ายมากๆเลยแทโอต้องนั่งกินไก่ทอดทุกวันทั้งๆที่มันไม่ใช่ของขอบของแทโอสักหน่อย ปะป๊าหมีต่างหากล่ะที่ชอบ..


(“ฮ่าๆ ทำไมหมีใจร้ายกับลูกขนาดนั้นล่ะ”)


จงอินหันไปถามคยองซูที่เอาแต่หน้าแดง ความจริงจงอินรู้อยู่แล้ว มันไม่ใช่ความบังเอิญหรอกที่ทุกครั้งเมื่อกลับถึงบ้านจะมีไก่ทอดที่เขาชอบวางไว้เสมอ คยองซูทำมันทุกวันนั้นแหละเผื่อวันไหนสักวันที่จงอินกลับมาอย่างน้อยมันก็คงจะเป็นของต้อนรับจงอินได้..

คำพูดเจื้อยแจ้วนั้นดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แทโอโตขึ้นทุกวันเด็กๆสามารถเข้าใจสิ่งต่างๆรอบตัวได้ดี มาถึงตอนนี้จงอินกับคยองซูไม่ปฏิเสธหรือเขินอายในคำที่แทโอใช้เรียกพวกเขาอีกแล้ว เพราะอยากน้อยพวกเขาก็มี ความรักในครอบครัวบอกว่ามันเหมาะสม..และคู่ควรกับคำๆนั้นตั้งนานแล้ว

 

.....



 

 

ไค มึงจะไม่ไปกับพวกกูจริงๆหรอวะ

เออ ไอ้ไคไม่กลับบ้านสักอาทิตย์เมียมึงไม่ว่าอะไรหรอก

 

จงอินได้แต่ปฏิเสธคำขอร้องจากเพื่อนตัวดีที่กำลังสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวเขาไม่หยุดหยอน คยองซูไม่ใช่คนงี่เง่าขนาดไม่ยอมให้เขามีสังคมแต่การกลับบบ้านทั้งที่ยังมีกลิ่นแอลกอฮอลติดตัวแบบนั้นมันอันตรายแถมยังเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้แทโออีก เชื่อเถอะว่าไม่โซฟาก็หน้าห้องแน่ๆ


แฟนกูเขาไม่ว่าอะไรหรอก


มีแต่กูเนี้ยแหละที่คิดถึงเขา


นั้นแหละคือเหตุผลหลักของจงอิน หนึ่งอาทิตย์มันยาวนานเหมือสามพันปี นานๆทีจงอินจะได้เจอหน้าลูกเมีย ต่อให้เพื่อนจะฉุดกระชากเขายังไงจงอินก็จะไปหาคยองซูกับแทโออยู่ดี




มะม๊าหมีเมื่อไหร่ปะป๊าหมีจะมาหรอฮับ

ม๊าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ม๊าว่าแทโอไปนอนก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยตื่นมาเล่นกับปะป๊าหมีดีมั้ยครับ

พอลืมตาก็จะเจอปะป๊าหมีเลยหรอฮับ

ครับ พรุ่งนี้ปะป๊าหมีจะเป็นคนไปมอนิ่งคิสแทโอคนแรกเลย


คนตัวเล็กพูดขึ้นก่อนที่กางเกงนอนจะถูกสวมให้เด็กชายตัวกลมจนเสร็จเรียบร้อย แทโอที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเริ่มจะง่วงนอนแล้ว เด็กน้อยพยักหน้าช้าๆก่อนจะขยี้ตาแล้วปีนขึ้นเตียงนอนของตัวเอง คยองซูจัดการห่มผ้าให้แทโอ ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลถูกซุกไว้ในอ้อมกอดเล็กๆ ก่อนที่ริมฝีปากของคยองซูจะแตะลงที่หน้าผากมนของเด็กชายตัวก้อน  


ฝันดีนะครับลูกหมี

 

อ๊ะ..

เค้าคิดถึงหมีจังเลย


ริมฝีปากร้อนกดแรงๆลงบนแก้มใสของคยองซู แรงกอดจากด้านหลังทำให้คยองซูรับรู้ถึงการมาของจงอิน คงเป็นเพราะมัวแต่คุยกับแทโอเลยไม่รู้ว่าจงอินมาตอนไหน


เบาๆสิ เดี๋ยวลูกตื่น


คยองซูตีแขนของงอินอย่างไม่จริงจังมากนัก เพราะการมาส่งเสียงหรือทำอะไรแบบนี้ในห้องลูกมันดูจะไม่ใช่เรื่องดี แถมแทโอก็เพิ่งจะหลับถ้าสะดุ้งตื่นตอนนี้ไม่รู้ว่าจะงอแงขนาดไหน


หมีไม่คิดถึงเค้าบ้างหรอ


จงอินทิ้งแขนของตัวเองไว้ข้างลำตัวเพื่อให้รอดพ้นจากฝ่ามืออรหันต์ของคยองซู แต่ก็ยังเกยคางไว้บนไหล่แคบของอีกฝ่าย คยองซูส่ายหน้านิดหน่อยแต่มันไม่ใช่คำตอบสำหรับคำถามของจงอินหรอกนะ เขาแค่เอือมระอาคนขี้น้อยใจคนนี้ต่างหาก

 

 


 

หมีไม่เห็นกู๊ดไนท์คิสเค้าบ้างเลย

อย่างอแง


สายตาดุๆส่งไปให้คนที่นอนดีดดิ้นอยู่ข้างๆ คยองซูไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมเดี๋ยวนี้จงอินดูจะเหมือนเด็กกว่าแทโอเสียอีก เมื่อกี้ตอนนั่งกินข้าวด้วยกัน จงอินก็ร้องให้ป้อนแล้วนี่ยังจะมาขอให้เขาจุ๊บก่อนนอนอีก..ไร้สาระจริงๆ



แต่อยู่ๆจงอินก็หยุดดิ้น ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งช้อนหลังคยองซูที่กำลังนั่งพิงอ่านหนังสืออยู่ที่หัวเตียง คยองซูส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจแต่สุดท้ายกลับต้องขนลุกเพราะเพียงริมฝีปากที่จงใจขยับไปมาเฉียดใบหูเล็ก




อาจจะเป็นหมีเองก็ได้ที่ร้องงอแง






 

CUT

 หาจาก #ficพลาด 

 

 


 

 

หมี หมี


งื้ออ เค้าจะนอน


คยองซูเขยิบตัวหนีมือหนาที่เอาแต่เขย่าแขนของเขาไม่หยุด ในเช้าอาทิตย์แบบนี้จงอินควรจะนอนพัก การอยู่ด้วยกันสองวันติดทั้งคืนมันหนักเกินไปและคยองซูก็ง่วงนอนเกินกว่าจะลุกไปทำอะไรอีกแล้ว


ไปตรวจก่อนแล้วค่อยกลับมานอน

หมีก็ตรวจเองสิ เค้าง่วง!”


จากคนที่ค่อยปลุกจงอินทุกเช้ากลายเป็นเด็กน้อยที่งอแงไม่ยอมตื่นไปแล้ว เสียงนั้นติดจะรำคาญแต่สุดท้ายคยองซูก็พยุงตัวขึ้นนั่ง ก่อนจะหันไปยู้ปากใส่จงอินอย่างขัดใจ แท่งตรวจครรภ์ถูกยื่นให้ทั้งที่คนยื่นยังซุกหน้าลงกับหมอน จงอินก็ไม่ต่างจากคยองซูเท่าไหร่หรอก เขาเพลียเหมือนกัน แต่ไม่แน่นะ ครั้งนี้มันอาจจะเป็นข่าวดีก็ได้


คยองซูหายไปในห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เชื่อได้เลยว่าคยองซูต้องไปแอบหลับอยู่ในนั้นแน่ๆ เสียงประตูห้องที่เปิดออกปลุกจงอินให้ลุกขึ้นนั่ง ขายาวๆหย่อนลงข้างเตียง ขยี้ตาสองสามทีก่อนจะตบที่ตักของตัวเอง


งื้อ เค้าไม่อยากผิดหวังแล้วนะ


คยองซูที่ยังดูสลืมสลือพูดขึ้นก่อนจะเดินไปทิ้งตัวบนตักของจงอิน แรงกอดและคางที่เกงไหล่นั้นค่อยๆเปลี่ยนเป็นซบที่หลังเล็กๆ มันยังเช้าอยู่และคยองซูคิดว่ามันมากเกินไปที่พวกเขาจะมานั่งง่วงดูผลที่ยังไงก็คงออกมาเป็นแบบเดิมทุกครั้ง..



หมีๆ หมีตื่น

ตื่นอยู่ หลับตาเฉยๆ

หมี ตื่นก่อน ดูนี่เร็ว



เส้นเล็กๆที่เป็นเส้นจางค่อยๆชัดขึ้นเรื่อยๆ คยองซูตาสว่างจ้องมองแทบนั้นอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง จงอินเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะตาโตตามคยองซูไปอีกคน

 


 

 





l.



l:



ll


 

สองขีด = ตั้งครรภ์

 

 



 

น้อง น้องดื้อ



เมื่อไหร่จะออกมาเล่นกับพี่แทโอซะที


มาเล่นกันนะ พี่แทโอมีขนมเยอะแยะเลย



ตั้งแต่แทโอรู้ว่ามะม๊าหมีจะมีน้องตัวเล็กๆอีกคน แทโอก็ตามติดคยองซูไม่ห่าง คยองซูนั่งตรงไหนแทโอก็จะนั่งข้างๆ ก้มตัวลงไปพูดกับหน้าท้องคยองซู บางทีก็จุ๊บ มันเขี้ยวก็แอบกัดเบาๆอีกต่างหาก


มะม๊าหมี เมื่อไหร่น้องจะออกมา

อีกเก้าเดือนครับแทโอตอนนี้ น้องยังตัวเล็กกระจิ๊ดริดอยู่เลย


อีกตั้งเก้าเดือนกว่าจะได้เจอ แทโอไม่รู้ว่าน้องจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายแต่คยองซูคิดว่าแทโอคงรักน้องมากๆ เพราะเวลาแทโอกินอะไรก็จะเหลือไว้ครึ่งนึงให้คยองซูแล้วบอกว่าฝากให้น้องด้วยเสมอ..


น้องเข้าไปได้ยังไงหรอฮับ

เอ่อ..


ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้นทำให้แก้มของคยองซูขึ้นสีทันที จะให้ตอบยังไงดีล่ะตอบแบบไหนแทโอถึงจะเข้าใจกันนะ


ป๊าเสกน้องเข้าไปไงครับ

งั้นปะป๊าหมีเสกแทโอไปเล่นกับน้องได้มั้ยฮับ

“….”

นะฮับ นะฮับ น้อง แทโอจะไปเล่นกับน้อง

เอ่อ..


จงอินไม่รู้ว่าเขาต้องตอบลูกชายตัวเองยังไงดี ถ้าแทโอโตกว่านี้มันคงดี จงอินเสกน้องให้แทโอได้ แต่เสกแทโอกลับไปไม่ไหวแน่ๆ..

 



 

มะม๊าหมี แทโอให้น้อง

ขอบคุณนะครับ



ยิ้มที่อ่อนโยนมันกลายเป็นของคู่กับคยองซูไปแล้ว มือเรียวเอื้อมไปรับลูกอมเม็ดเล็กๆจากแทโอเอาไว้ ชีวิตตอนนี้มันดีมากจนเหมือนฝัน คยองซูไมได้กังวลหรือน้อยใจเรื่องครอบครัวของตัวเองอีกแล้ว อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มีจงอิน และลูกอีกสองคน..


หมียื่นมือมาให้เค้าหน่อย

ทำไมหรอ หมีเพิ่งตัดเล็บให้เค้าไปเมื่อวานเองนะ

เถอะน่า


ถึงคยองซูจะงงๆแต่ก็ยอมยื่นมือให้จงอิน ก่อนที่สายตาจะจับจ้องกับหนังสืออาหารบำรุงครรภ์ในมือที่มีแทโอที่นั่งบนตักชี้อยากกินนู้นอยากกินนี่อยู่คนเดียว


จงอิน..


สัมผัสเย็นๆที่นิ้วนางทำให้คยองซูสะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะหันไปสบสายตากับตาคมของอีกฝ่าย จงอินไม่ได้พูดอะไรเขาแค่ยิ้มออกมาจางๆ มือหนาเอื้อมไปเช็ดน้ำตาเม็ดเล็กๆที่ข้างแก้มของคนตรงหน้า คยองซูกำลังร้องไห้..


ไม่ดีใจหรอ

ไม่..ไม่ใช่แบบนั้น


คยองซูรีบปฏิเสธทันที น้ำตาที่มาจากควมปลื้มใจมันเป็นแบบนี้เองหรอ คยองซูไม่รู้และเขาไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกนี้จนเผลอคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสแบบนี้ไปเสียแล้ว..


ความจริงฉันควรทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว

“….”

แต่เพราะฉันมัวแต่กลัว

“….”

กลัวคยองซูไม่รักฉัน..

ฮึก..คนโง่ ฮืออ


คยองซูร้องไห้ทั้งที่ยังยิ้มอยู่แบบนั้น จงอินเป็นคนโง่ที่ไม่เคยรู้ความรู้สึกของเขา แต่คยองซูน่ะโง่กว่า..โง่ที่หลงรักคนโง่ๆจนถอนตัวไม่ขึ้น..


เปลี่ยนมาใช้ คิม คยองซูเถอะนะ

“….”

เปลี่ยนจากการเป็นแค่แม่ของลูกมาเป็นภรรยาของฉันเถอะนะคยองซู













 
 

แทโอตั้งใจเรียนนะครับ

ฮับ

รองเท้าผ้าใบถูกผูกให้เด็กชายตัวกลม แทโอหอมแก้มคยองซูหนึ่งทีเป็นการขอบคุณก่อนจะวิ่งขึ้นรถโรงเรียนไป คยองซูที่ตอนนี้อายุครรภ์ได้เจ็ดเดือนกว่าแล้วค่อยๆพยุงตัวขึ้นมา สายตาทอดมองลูกชายอย่างเป็นห่วง

จำได้ว่าเมื่อเจ็ดเดือนที่แล้ว คยองซูกับจงอินยังอยู่ที่คอนโดอยู่เลย เผลอแปปเดียวก็กลายเป็นมาอยู่ที่นี่เสียแล้ว ทุ่งหญ้ากว้างๆไกลสุดลูกหูลูกตา ไร่สตอเบอรี่ และฟาร์มม้า..

คนตัวเล็กเฝ้ามองก้อนกลมๆนั้น จนรถโรงเรียนวิ่งออกไปลับสายตาถึงยอมกลับเข้าไปในบ้าน ภาพถ่ายในงานแต่งที่จัดแบบเรียบง่ายถูกแขวนไว้ที่ผนัง ใบหน้าเปื้อนยิ้มของคยองซูกับจงอินมันทำให้รูปนี้ดูสวยงามมากๆ...แต่คนรอบข้างเนี้ยสิที่ทำให้มันกลายเป็นภาพตลกจนหมดความโรแมนติก




แทโอที่เอาแต่กินจนชุดเลอเทอะไปหมด

กลุ่มเพื่อนของจงอินที่สีหน้าดูมึนงง

และ แบคฮยอนที่ร้องไห้พร้อมกับชูดอกไม้ในมือ


 

คยองซูไม่ได้กลับไปเรียนแล้ว ความจริงเขาทำใจแล้วว่าชาตินี้คงเรียนไม่จบ แต่ช่างเถอะ..ในเมื่ออีกสองเดือนก็จะมีหมีตัวเล็กๆออกมาอีกคน คยองซูคงต้องหยุดคิดเรื่องนั้นไปก่อน  หลังจากเรียนจบ จงอินก็กลับมารับช่วงต่อธุรกิจของพ่อที่บ้าน พวกเขาปลูกบ้านหลังเล็กๆไว้บนเนินเขาที่ชอบมานั่งเล่นเป็นประจำทุกครั้งที่มาที่นี่ คยองซูชอบอากาศทางเหนือเพราะมันสดชื่นแล้วก็ทำให้รู้สึกดี


ค่อนปีแล้วที่พวกเขาไม่ได้กลับไปที่โซลอีกเลย การอยู่ที่นี่มันเหมือนการตัดขาดจากโลกภายนอยยังไงก็ไม่รู้ คยองซูยังจำได้ว่าตอนที่เขาแต่งงานมันวุ่นวายแค่ไหน เพราะแบคฮยอนคนเดียวที่ดันลงรูปในไอจี... สังคมสมัยนี้มันน่ากลัว มีแต่การนิททา ใส่สีและสีไข่ ช่วงสองสามวันหลังจากแต่งงานมันเป็นอะไรที่น่าเบื่อสุดๆ หลายคนพยายามขุดเรื่องของเขาขึ้นมาแล้วก็ปะติดปะต่อกันเอาเอง คนที่ยินดีก็มี..แต่คนที่ยินร้ายก็เยอะ จนสุดท้ายตัวปัญหาอย่างแบคฮยอนต้องลงรูปแทโอนั้นแหละ คนพวกนั้นถึงละความสนใจไปได้


 

พี่ไคแต่งงานกับดีโอปีสองแล้วนะรู้ยัง

เห็นว่ามีลูกด้วยกันแล้วคนนึงด้วย

งั้นดีโอก็คือคยองซูน่ะสิ

ไม่รู้สิ ฉันสนแค่ลูกพี่ไคน่ารักมากเลย



 

 

อย่าว่าแต่คนอื่นเลยแม้กระทั่งบรรดาเพื่อนฝูงเองก็ตกใจจนคิดว่าพวกเขาพูดเรื่องตลก ทุกคนคิดแค่ว่าคยองซูกับจงอินเป็นแฟนกันธรรมดา..ไม่คิดว่าจะมีลูกโตจนอายุสี่ขวบแล้ว  เพราะคยองซูกับจงอินไม่มีสังคมออนไลน์เลย เรื่องข่าวต่างๆมันก็ค่อยๆหายไปจนสุดท้ายก็ไม่มีใครสงสัยหรือขุดคุ้ยเรื่องในอดีตระหว่างเขากับจงอินอีก อย่างมากก็แค่ขอร้องให้แบคฮยอนลงรูปแทโอเยอะๆก็เท่านั้นเอง



 

คยองซู ขอยาดมหน่อย

สายตากลมละจากรูปภาพตรงหน้าไปสนใจผู้ชายคนหนึ่งที่คลานออกมาจากห้องน้ำ มือสั่นๆที่ยื่นมารับยาดมมันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย มันดูเวอร์แต่คยองซูรู้ว่าจงอินไม่ได้แกล้งทำ..

เจ็ดเดือนแล้ว ยังไม่เลิกแพ้อีกหรอ..

งื้อ เพราะกลิ่นขนมของแทโอนั้นแหละ

จงอินไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นเขาที่แพ้ท้องแทนคยองซู บางทีมันอาจจะจริงอย่างที่หมอพูด เขาเป็นห่วงคยองซูมากเกินไป ทุกวันนี้จงอินแทบจะต้องใส่ผ้าปิดปากตลอดเวลา ได้กลิ่นอะไรนิดอะไรหน่อยมันก็พาลจะอาเจียนไปหมด มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยในขณะที่คยองซูยังดูสบายๆ ถักเสื้อไหมพรมไว้ต้อนรับเจ้าตัวเล็กที่อาจจะเกิดในช่วงฤดูหนาว.. ทำไมชีวิตคุณพ่อมันถึงลำบากขนาดนี้


ทนอีกนิดนะจงอิน อีกแค่สองเดือนเอง


มือเล็กๆเอื้อมไปประคองใบหน้าของอีกฝ่ายเอาไว้ สันกรามที่เด่นชัดแสดงให้รู้ว่าจงอินผอมลงจากเดิมนิดหน่อย คยองซูไม่รู้ว่าเขาควรจะช่วยจงอินได้ยังไงดี นอกจากลูบหัวคนที่นอนซบกับตักเขาอย่างเหนื่อยล้า..อย่างน้อยจงอินก็ยังมีคยองซูคอยดูแลอยู่ข้างๆเสมอ





 

(“ทำไมพี่ไม่บอกผมเลย เสียดายจังผมน่าจะได้ไปร่วมงานแต่งของพี่”)

ผมเห็นเซฮุนเรียนหนักก็เลยไม่กล้ารบกวน

ความจริง คยองซูเขาไม่อยากเจอหน้านาย

จงอิน!”

(“นี่ ลูกสองแล้วนะครับเมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเป็นเด็กกันสักที ฮ่าๆๆ”)

คนในจอภาพนั้นหัวเราะพวกเขาอย่างกลั้นไม่อยู่ จงอินที่ถูกคยองซูหยิกจนเนื้อจะหลุดก็ได้แต่ร้องโอ๊ยเบาๆเพราะอายอีกฝ่ายที่อยู่ในหน้าจอแท็บเล็ต.. เขาไม่ชอบเลยเวลาที่เด็กนี่ยังติดต่อกับคยองซูอยู่ ทั้งๆที่ควรจะหายไปอย่างที่ปากว่าตั้งแต่ปีที่แล้ว


(“แล้วหลานผมเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายหรอครับ”)

ผมยังไม่ทราบเหมือนกัน กะจะไว้ลุ้นตอนคลอดทีเดียวเลย


พี่คยองซูของเขายังสุภาพและรักษาระยะห่างอย่างคนวางตัวดี แม้จะมองผ่านจอเครื่องมือสื่อสารแต่เซฮุนก็เตะปลายนิ้วของตัวเองลงไปตรงตำแหน่งที่ฉายภาพท้องนูนๆของพี่ชายตัวเล็ก ไม่รู้ว่าเซฮุนจะได้มีโอกาสเห็นหน้าหลานตัวเป็นๆหรือเปล่า แต่เขาก็ดีใจที่อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่าคนทางนู้นยังสบายดี

 

(“งั้นผมจะไปขอพรให้หลานสุขภาพแข็งแรง”)


คยองซูทำเพียงแค่ยิ้มและเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ ก่อนที่หน้าจอจะดับลง เซฮุนเปลี่ยนไปมาก เด็กหนุ่มไม่ได้ดูสดใสน่ารักเหมือนแต่ก่อน ดวงตาที่แฝงไปด้วยความอ่อนไหวแต่กลับดูมั่นคงอย่างน่าประหลาด คยองซูคิดว่ามันอาจเป็นเพราะเซฮุนโตขึ้นและการใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง...ในประเทศจีน

 



 

ตรงนี้เป็นขาของน้องนะคะ

ส่วนตรงนี้จะเป็นส่วนแขน

.

.

.

มะม๊า น้องดื้อชูสองนิ้วด้วย

จินตนาการของเด็กเป็นอะไรที่น่ารัก แทโอจ้องมองจอที่ฉายภาพจากเครื่องอัลตร้าซาวด์นั้นอย่างตั้งใจยิ่งกว่าตอนเรียนหนังสือเสียอีก ความจริงคยองซูไม่อยากมาดูก่อนแบบนี้หรอก แต่เพราะจงอินกับแทโอที่รบเร้าให้เขามา สุดท้ายก็ต้องยอมจำใจมาอย่างเป็นกังวล...ถ้าไม่ใช่ลูกสาว จงอินจะเสียใจหรือเปล่านะ

หมอครับแล้วเรื่องเพศ..-

จงอิน

คนตัวเล้กที่นอนอยู่บนเตียงเอื่อมมือมาจับกับข้อมือของเขา มันเย็นฉียบเสียจนจงอินนึกเอ็นดู คยองซูชอบคิดมากและแคร์ความรู้สึกของเขามากเกินไป..

ไม่ว่าจะเพศไหนเขาก็เป็นลูกของฉัน

“….”

ลูกของฉันกับคยองซู

มันก็จริงที่จงอินอยากให้ลูกในท้องเป็นเด็กผู้หญิง แต่ถ้าไม่ใช่ จงอินก็ไม่คิดว่าเขาจะต้องเสียใจอะไร ในเมื่อทั้งแทโอละเจ้าตัวเล็กล้วนเกิดจาก ความรักของพวกเขา..

คิมจงอิน และ คิมคยองซู

รอยยิ้มที่อ่อนโยนนั้นทำให้คยองซูยิ้มตามอย่างไม่ยาก ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตมันมีทั้งร้ายและดีปะปนกันไปจนแยกไม่ออกว่าด้านไหนมีมากกว่า แต่ทุกควมรู้สึกของคยองซูมันกลับมีจงอินเป็นองค์ประกอบเสมอ จงอินเป็นเหมือนทุกอย่างในชีวิตของเขาเป็น เพื่อนที่คอยปลอบและให้กำลังใจเวลาที่ท้อ เป็นคนรักที่คอยเอาใจใส่และอ่อนโยนเสมอ เป็นพ่อของลูก เป็นครอบครัว...และเป็นคนที่จะรักคยองซูกับลูกตลอดไป..

 

น้องเป็นเพศ.....

 












**เราอยากให้ทุกคนช่วยตั้งชื่อให้น้องหน่อยน้าา


**ชื่อจะเฉลยในสเปฮุนฮาน



 


END







talk 


ฟิคเรื่องนี้ใช้ภาษาแบบง่ายๆเพราะเราตั้งใจให้รู้สึกเหมือนเรากำลังเล่าให้ทุกคนฟังแบบปากเปล่า มันเป็นฟิคเรื่องแรกและมันเป็นอะไรที่ยากมากจริงๆที่จะแต่งออกมาจนจบ สายเคะท้องเป็นอะไรที่เหนือความจริงและต้องใช้ความเชื่อสูงทั้งตัวเราเองและทุกคนเลย เราขอบคุณมากจริงๆ เป้าหมายของเราคือ จะทำยังไงให้เหมือนกับทุกคนรู้จักกับตัวละครจริงๆ เหมือนเป็นเพื่อนหรือเป็นคนที่เฝ้ามองความเป็นไปของครอบครัวหมีซึ่งผลที่ได้รับเราพอใจมากจริงๆ มันมีหลายๆอย่างรวมกันจนเหมือนจะเป็นฟิคที่หาแนวไม่ได้ว่าสรุปจะ ฮา ดราม่า หน่วง หรือ อบอุ่น จริงๆมันก็เหมือนชีวิตจริงของคนเราแหละค่ะ ไม่มีสุขอย่างเดียวกันทั้งชีวิต แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเศร้าโศกกันทั้งชาติซะที่ไหน 

in my opinion..

คยองซู :: สำหรับเรื่องนี้ เราตั้งใจให้คยองซูเหมือนผู้หญิงเลย(?) คือไม่ใช่สาวแตกตุ๊ดกระจายอะไรแบบนั้นนะ555 คยองซูเป็นคนอ่อนแอที่แข็งแกร่งมากนะในความรู้สึกของเรา คนที่เกิดในครอบครัวที่ไม่อบอุ่นเท่าไหร่ ไม่รู้ที่มาที่ไปของตัวเอง โตด้วยตัวเอง มันเป็นโจทย์ที่ยากที่จะทำยังไงให้คนอ่านรู้สึกว่าคยองซูเป็นคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองแต่ไม่ใช่เด็กเก็บกดหรือมีปม... มีเรื่องนึงที่อยากบอกคือ เราพยายามลบปมของคยองซูด้วยแทโอ เพราะคยองซูไม่เคยได้รับความรักจากแม่เลย เพราะแบบนั้นจะสังเกตว่า คยองซูไม่เคยดุ ตี หรือ ขึ้นเสียงใส่แทโอเลย บวกกับตอนท้องก็มีเรื่องที่เกือบทำให้เสียแทโอไป ทั้งหมดมันรวมกันจนกลายเป็นเรื่องราวของสองแม่ลูกที่เราคิดว่ามันโอเคนะ คยองซูอาจจะเลี้ยงแทโอแบบที่คยองซูคิด บ้างครั้งมันอาจจะไม่ได้ดีเลิศอะไรแต่ในฐานะคนอายุ21ที่เลี้ยงลูกกันเองและจงอินก็เป็นแบบนั้น ทำได้ขนาดนี้ก็ดีมากๆแล้ว พูดถึงจงอินก็คงไม่พ้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ สำหรับคยองซู จงอินเป็นเหมือนคนที่มาเติมสิ่งที่ขาด เหมือนเป็นสิ่งเดียวที่คยองซูมีนอกจากตัวเอง ความรักของคยองซูมันเป็นแบบนั้น มันเหมือนเอือมๆในความโง่แต่จำเป็นต้องมีเพราะรักไปแล้วอะไรทำนองนั้น

จงอิน :: จงอินจะเป็นพวกเกิดมาเพื่อใช้ชีวิตไปวันๆ ดูไม่จริงจังอะไรกับชีวิต เพราะหนึ่งคือ จงอินถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ บ้านจงอินรวย แล้วจงอินก็ไปโตที่เมืองนอก (ช่วงที่ไปเจอลู่หาน) จงอินจะเลี้ยงลูกต่างงจากคยองซูเลยนะ แบบพาเล่น พาซนเลี้ยงกันแบบฝรั่งให้โตเอง อยากรู้อะไรก็ลองทำ (กรณีฉากเผาห้อง) first impression ของจงอินกับคยองซูคือตอนที่เจอคยองซูในสภาพฟกช้ำ เราตั้งใจให้ความรู้สึกของจงอินในตอนนั้นเป็นแบบสับสน ลู่หานเพิ่งทิ้งจงอินไปแน่นอนว่าคนเคยอยู่ด้วยกันมันต้องคิดถึงกันเป็นธรรมดา แต่เราตั้งใจใช้ความเป็นคยองซูเข้ามาเปลี่ยนจงอินไปเรื่อยๆ  ถ้าถามเราว่าความรักของจงอินมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ มันคงค่อยๆสะสมมาเรื่อยๆจงสุดท้ายก็กลายเป็นความกลัว มันเหมือนตอนที่เรามั่นใจอะไรมากๆแล้วดันผิดหวัง เราก็จะ 'เข็ด' ใช่มั้ยคะ เหมือนกันค่ะ ที่จงอินไม่กล้าบอกคยองซูก็เพราะแบบนั้น โจทย์ที่ยากมากสำหรับตัวละครตัวนี้ก็คือ จะทำยังไงให้จงอินดูโง่แต่ไม่ใช่คิดอะไรไม่เป็น... จะเห็นว่า จงอินมีความคิดเป็นของตัวเองสูง เหมือนทำตัวสบายๆแต่จงอินก็มีการวางแผนเอาไว้ตลอด จงอินเป็นคาแรคเตอร์ของพ่อที่รักครอบครัว แต่ยังทำตัวเป็นเด็กเพราะไม่รู้จะสนิทกับลูกยังไงเล่นทำตัวเป็นเด็กให้เมียด่าเมียฟาดทั้งชีวิต มันดูเป็นความอบอุ่นปนขำแต่นั้นคือ ตัวตนของปะป๊าหมีของแทโอ

แทโอ :: ตัวละครตัวนี้ยากที่สุด เพราะแทโอเป็นเด็กแล้วมันยากที่จะทำยังไงให้คนอ่านรู้สึกเอ็นดู แทโอเป็นเด็กที่ไม่เชิงว่าเกิดจากความผิดพลาดนะ มันก็มีความรักอยู่ในนั้นแต่มันผิดเวลาไปหน่อยเท่านั้นเอง (ตอนนั้นคยองซูกับจงอินอายุ18)  แทโอเกิดมาท่ามกลางความไม่พร้อม ต่างคนต่างเลี้ยงลูกในแบบของตัวเอง แทโอในเรื่องนี้มาจากตัวน้องในชีวิตจริงเลย กินเก่ง กินตลอดเวลา มันดูน่ารักแล้วก็น่าเอ็นดูมากในความรู้สึกของเราแล้วนั้นคือสิ่งที่อยากจะสื่อให้ทุกคนได้รักตัวละครตัวนี้ไปพร้อมกับเรา

แบคฮยอน :: แบคฮยอนเนี้ยแหละอาจเป็นตัวตนของใครในชีวิตจริงก็ได้(เราแล้วล่ะหนึ่งคน555) แบคฮยอนเป็นคาแรคเตอร์ของคนที่ชอบส่องรุ่นพี่ไปเรื่อยๆ ชอบแบบเหมือนเราชอบดารานักร้องคือไม่ได้หวังอะไร ทำให้เพราะอยากทำให้อะไรแบบนั้น เหมือนจะแรดแต่ไม่ใช่นะ จริงๆมันให้อารมณ์แบบขี้มโนมากกว่า หมั่นไส้คนอื่นไปเรื่อยแต่จริงๆไม่มีอะไร ขี้เม้าส์ อคติไปก่อนรู้จักแล้วค่อยว่ากันทีหลัง แอบหลงตัวเองนิดๆ แบคฮยอนเป็นคนที่ถ้ามองภายนอกเหมือนร้ายเหมือนแรง แต่จริงๆเป็นพวกไม่มีอะไรเลย แถมอ่อนต่อโลกด้วย

ชานยอล :: ชานยอลเรื่องนี้ คือคนหลงตัวเอง คิดว่าทุกคนต้องชอบตัวเอง 555 ซึ่งชานยอลเกิดมาเพื่อคู่กับแบคฮยอน ชานยอลเป็นคนหล่อที่เสี่ยวมาก เสี่ยวมากจริงๆ 5555

เซฮุน :: เซฮุนเป็นตัวละครอีกตัวที่เราคิดว่ามันยากนะ ในตอนแรก เซฮุนดูรักลู่หานมากเลยแต่เซฮุนก็คนตัวแทนของคนธรรมดาคงนึง คนเรารักได้แต่เวลาตัดใจมันก็ง่ายเหมือนกัน เหนื่อยได้ท้อใจเป็น 

ลู่หาน :: ขาดไม่ได้เลย ตัวละครตัวนี้โดนด่า โดนท่าตบจากทุกคนหลายยกมาก5555 จริงๆแล้ว ในมุมมองของเรา ลู่หานเป็นคนที่ขี้เหงา ไม่ค่อยแคร์อะไร เป็นเคะที่สูบบุหรีและขึ้เมา ลู่หานจะเป็นตัวละครที่ตรงข้ามกับคยองซูแบบสุดๆ และมันไม่ผิดที่ลู่หานจะพยายามทำทุกทางให้จงอินกลับมาเพราะลู่หานไม่รู้ว่าจงอินมีลูกมีเมียแล้ว เหมือนของหายแล้วอยากได้คืน แต่ลู่หานไม่ใช่คนแย่ที่พอรู้แล้วยังดันทุรัง แล้วเพราะว่าความรักตอนเด็กกับจงอินมันจบไมสวย มันเลยทำให้ลู่หานไม่ยอมเปิดใจให้เซฮุน ถึงจะรู้สึกดีแต่ก็พยายามหลอกตัวเองเพราะไม่อยากให้เซฮุนต้องเสียใจ มันเป็นความรู้สึกห่วงใยที่ไม่อยากให้คนอื่นเป็นเหมือนตัวเอง ลู่หานโตที่สุดแล้วความคิดก็โตกว่าด้วยเพราะชีวิตที่เจอเรื่องราวแย่ๆมาเยอะมันเหมือนโลกของลู่หานมันเทา เป็นคนที่มองโลกกลางๆคิดอะไรแบบเผื่อไว้ตลอด จนลืมนึกถึงความรู้สึกตัวเอง


****************************************


ฉากตัดหาจาก 3 ช่องทางดังนี้นะคะ
1. #ficพลาด (จะมีคำว่า SP END)
2.@denydayks (แมนชั่นมานะฮับ)
3. แปะเมล (หาไม่เจอจริงๆ)
*** ไม่รู้ว่าจะถูกใจกันมั้ย ขอโทษล่วงหน้า /ร้องไห้
 
เราขอบคุณจริงๆที่อยู่ข้างๆและคอยให้คำแนะนำกับเราเยอะมากจริงๆ ขอบคุณทุกยอดเลยคะ ยอดอ่าน คอมเม้น แฟน เราเป็นคนเขียนที่ใหม่และไม่รู้จักใครเลย
ต้องขอบคุณหลายๆคนที่ช่วยแนะนำเรื่องนี้จนเป็นที่รู้จัก เราดีใจมาก ยอมรับว่ามันมาไกลกว่าที่คิดแบบสุดๆ เราเห็นว่าทุกคนชอบเราก็ยินใจแล้วก็มีกำลังใจมากจริง ขอบคูณมาก ถ้าไม่มีทุกคนเราคงไม่ได้มายืนจุดนี้แน่ๆ


เม้นกันนิดหน่อยเนอะถึงเป็นการอำลาครอบครัวนี้ TT


ขอบคุณค่ะ รักนะคะ




** เรื่องรวมเล่ม เราเห็มมีคนบอกว่าให้รวมเล่ม เราอาจจะ *** อาจจะ** นะคะ กำลังศึกษาวิธีการรวมเล่ม เพราะเราใหม่และไม่รู้อะไรเลย เราเลยกลัวทำออกมาไม่ดีจนกลายเป็นความกลัวแล้วก็เลยไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย แต่สมมติไม่ได้รวมเราก็จะลงสเปไปเรื่อยๆเนอะ 



ดึกแล้ว ฝันดีนะคะ

 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1200 070402 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:32
    นึกว่าจะไม่มีหมีตัวที่สอง5555
    #1,200
    0
  2. #1083 ディオー (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 21:37
    จากใจเลยนะ เค้าชอบมากกกกกกกก ติตรงสั้นไปหน่อย แต่ตอนหลังๆ ก็เริ่มยาวแล้ว ชอบคยองซูรู้สึกว่าเค้าไม่ได้อ่อนแอไปอะ แบบไม่ยอมคนงี้ คือก็ทำร้ายร่างกายจงอินตลอด555555 ความเมียของนาง แล้วแบบนางก็จะอารมณ์ผญ.เราเลย ช่วงแรกๆ ในใจคือคิดๆๆ บ่นๆๆ เบ้ปากกับแบคพอจริงๆ ก็อีกอย่าง655555 เนี่ยแหละผญ. จงอิน จิงอินนี่ยกความอบอุ่นให้นางไปเลยค่ะ แพ้จงอินที่อบอุ่นมากกกกกกกกกก นอนตายไปหลายตอน ฮืออออออ เกลียดที่จงอินเป็นคนไม่ค่อยพูดปัญหาอะ มันทำให้เรื่องบานปลาย แต่เอาเถอะ ความอบอุ่นของพี่แก มันลบกันได้ ฮึก ชอบจงอินเลี้ยงแทโอ5555555555 บันเทิงตลอด เป็นสามีที่ถ้าไม่อบอุ่นนี่จะไม่เอามาเป็นภาระเด็ดขาด55555 แทโอ หลงรักแทโอมากกก เป็นเด็กน่ารักอันนั้นต้องยอมรับตัวเองเลยว่าแต่งให้แทโอน่ารัก ดูเป็นเด็ก 4 ขวบจริงๆ อะ ชอบๆๆ พิชาน หมั่นพี่แกไปหลายรอบมาก เกลียด5555555 อะไร๊จะมั่นหน้า มั่นเบ้าขนาดนั้นค่ะ ถามจริง จ่อไมค์ 555555 คือความมั่นหน้าพี่แกให้เต็ม ชอบตอนพี่แกจีบแบค55555555 ขอไลน์นี่โคตรเนียนเลย โอยยยเขิลลล แบคฮยอน ตอนแรกๆ แบบ แหมม มั่นหน้าพอๆ กับอิพี่ชานเลยจ่ะ ถถถถถ ต่อพอมาถึงตอนที่นางพูดถึงคยองซูเรื่องข่าวลือพี่ไคมีลูกนี่แบบ ฉันจะไม่เบ้ปากใส่นางอีกแล้ว ฉันรักนาง นางเป็นคนจริง เลิฟม๊วฟ เซฮุนนนน สงสารเซฮุนนะ เพราะเค้าเป็นแบบเซฮุนไง แบบปล่อยคนที่เรารักไป เลยอยู่ทีมเซฮุน55555 ตอนแรกก็คิดว่านางจะมาร้าย ป๊าวว นางเป็นญาติกับคยองเฉ๊ย55555 ลู่หาน นี่ไม่เคยเกลียดนางเลยนะ แบบเข้าใจนาง ก็นางไม่รู้นิว่าจงอินมีลูกมีเมียแล้ว สงสารนางด้วยซ้ำ สุดท้ายแล้ว ขอบคุณไรท์ที่เขียนฟิคนี่มานะ แบบชอบอะ รักเลย ถึงจะไม่ได้ภาษาสวยงามอะไรขนาดนั้นแต่แบบ เราชอบแนวอะ แนวมันแบบยุคนี้จริงๆ 55555555 ความเกรียน ความกวนส้นตีน ความน่ารักของทุกตัวละครในเรื่องตัวเองทำได้ดีมากเลยนะ ทำเอาหลายๆ คนหลงกันไปหมด อินี่ก็หวีดจงอินไปเยอะเหมือนกัน555555
    #1,083
    0
  3. #1031 Soobie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 01:45
    ชอบฟิคเรื่องนี้มากเลยค่ะ ให้ความรู้สึกหลากหลายมาก ทั้งยิ้ม เขิน เสียใจ ร้องไห้ มันน่ารักมากจริงๆสำหรับฟิคเรื่องนี้ ช่วงเวลาที่หน่วงก็อ่านไปปวดใจไป เจ็บจี๊ดอยู่ตลอดเวลา ขอบคุณนะคะที่เขียนฟิคดีๆอย่างเรื่องนี้ขึ้นมา ขอบคุณที่ถ่ายทอดมันออกมาผ่านคยองซูและจงอิน ขอบคุณมากๆค่ะ ^_^
    #1,031
    0
  4. #981 jkyx (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 05:30
    ผญหรอ จงอินฟินแรง มีความสุขตกเก้าอี้ไปละยัง55555555555555555 จบแล้ววววว น่ารักมากค่ะ นี่ถ่างตาอ่านรวดเดียวจบเลย ชอบอ่ะ สนุกดี ดราม่าไม่มากเกินไป ดีค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ
    #981
    0
  5. #955 nnoonniinn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 19:56
    มีสเปเยอะๆๆนะคะ อยากเก็บไว้เป็นความทรงจำมากๆเลย ชอบเรื่องนี้มากๆๆคะ -/////-
    #955
    0
  6. #947 CherryApril (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 02:01
    เราอยากให้มีสเปเชี่ยลตอนคยองซูคลอดน้องจังค่ะ อยากรู้ว่าจงอินจะเป็นยังไง
    #947
    0
  7. #937 HYAKU (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 01:57
    คิมอินซู ~
    #937
    0
  8. #933 NattThian (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 19:44
    ชอบมากเลยค่ะไรท์ จะคอยติดตามผลงานต่อไปนะคะ -/////-
    #933
    0
  9. #930 momaymumi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 23:11
    คิม แทริน ค่าาา ไหนๆก็มีแทโอแระ พี่น้องแทแทน่ารักกกก >______________<
    #930
    0
  10. #929 Sunlight (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 08:58
    ลูกคนเล็กหน้าแม่มาก 55555
    #929
    0
  11. #928 pumkiin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 04:09
    ฮือออออออออออออออออ คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงง ฟูมฟายยยยยยยยยยยยยยย แงงงงงงงงงววววววววววว จะรอสเปแทโอจนกว่าประเทศไทยและสังคมจะได้สัมผัสคำว่าหนาว ฮืออออออออออออออออออ
    #928
    0
  12. #921 jongin88 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 01:21
    OMG แทโอได้น้องสาวสินะ มีลูกหมีเพิ่มแล้ววว ครอบครัวอบอุ่นมากๆเลย ><
    #921
    0
  13. #916 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 10:37
    ในที่สุด แทโอก็มีน้อง!!!
    #916
    0
  14. #915 BE Pnd (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 21:09
    อร้าย ครอบครัวหมี แล้วเจอกันใหม่นะ คงคิดถึงมากๆ เป็นฟิคที่ทำให้เราทั้งเสียใจ ทั้งเขิน คืออินมาก ขอบคุณไรท์มากๆน้า
    #915
    0
  15. #912 Barbiexunlu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 21:21
    ลู่หานกับเซฮุนเป็นไงบ้าง ;-; ฮฮชป.คนนี้ลุ้นแรง
    #912
    0
  16. #911 realpoy007 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 20:28
    อ่า ครอยครัวนี้น่ารักจริงๆ จงงินนนนน อยาดได้น้องแทโอเพิ่มมากๆเลยซินะขยันสุดๆ 555555
    #911
    0
  17. #910 ppoomm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 20:26
    อยากมีครอบครัวน่ารักๆแบบนี้บ้างง่าาาา
    #910
    0
  18. #909 ละละละละตะตะตะ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 19:36
    ทำภาคต่อ ชานแบค ฮุนฮาน ได้ไหมค่ะ T____T โดยเฉพาะฮุนฮาน เราอยากให้แต่งฮุนฮานต่อค่ะ อยากให้เล่าอดีตของลู่หาน ช่วงเวลาที่ลู่หานเลิกกับจงอิน ช่วงเวลาที่ลู่หานเข้ามหาลัย ได้เจอเซฮุน หลังจากเซฮุนไปเมืองนอกลู่หานจะไปตามเซฮุนกลับมาไหม หรือรอจนเซฮุนจบแล้วถึงจะได้เจอกันอีก ช่วยรับพิจารณาแต่งฮุนฮานต่อด้วยนะคะ เราคาใจเรื่องของลู่หานมากๆเลยค่ะ T____T ถ้าแต่งฮุนฮานต่อจะดีใจมากๆเลย ฮืออออออ ยังไงก็แล้วแต่คนแต่งนะคะ เราไม่ได้บังคับ 555555 แต่ถ้าแต่งต่อจะดีมากเลยคะ เรื่องอดีตของลู่หานจะได้คลี่คลาย ชอบเรื่องนี้ที่สุดเลยคะ น่ารักดี ^_^
    #909
    0
  19. #908 Little_Mermaid (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 18:09
    แทโอน่ารักมากกกกกก ด้วยความที่ชอบแทโออยู่แล้ว เลยยิ่งชอบ รักนะเรื่องนี้อ่ะ
    #908
    0
  20. #907 prwssp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 18:05
    ชอบมากกกๆเลยเรื่องนี้ สนุก น่ารัก มีครบบ ><
    #907
    0
  21. #906 domo za (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 17:07
    ขอบคุนสำหรับฟิคดีๆเรื่องนี้นะคะ. มีครบทุกรสเลยย มีสมหวังก็ต้องมีผิดหวัง5555 ครอบครัวหมีมีสมาชิกเพิ่มแล้ว555 เย้ๆๆๆ
    #906
    0
  22. #905 nnoonniinn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 12:01
    เราชอบตัวละครในเรื่องนี้ทุกตัวเลย เราชอบการเล่าเรื่องของไรท์ ชอบมากๆๆๆ อยากให้รวมเล่มนะคะ ขอบคุณที่ไรท์แต่งฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่าน แต่งฟิคดีๆๆอีกนะคะ คือชอบภาษาที่ไรท์เขียนคือทำให้เข้าถึงตัวละครง่าย รู้สึกเหมือนได้ฟังเรื่องเล่าของเพื่อนเรื่องเล่าของคนรู้จัก ชอบเวลาสองพ่อลูกเล่นด้วยกันน่ารักมากๆๆ แทโอน้องน่ารักมากๆๆๆกินเก่งแถมเห่อน้องดื้อสุดๆๆฮ่าๆๆๆๆๆ เอาจริงๆอยากให้รวมเล่มจริงๆนะคะอยากจะเก็บไว้เป็นความทรงจำเวลานึกถึงจะได้หยิบมาอ่าน แต่ถ้าไรท์ไม่สะดวกก็อ่านในเว็บก็ได้ อิอิ
    #905
    0
  23. #904 Little_Mermaid (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 11:14
    น่ารักดีอ่ะ ครอบครัวหมี เขิน ><
    #904
    0
  24. #903 Araceli (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 08:41
    ดีมากๆจิงๆค่ะ ถึงจะหน่วงบ้าง เเต่เราชอบมาก ยิ่งตอนนี้กำลังจะมีน้องอีกคนแล้วด้วย แทโอน่ารักมากๆเลยค่ะ
    #903
    0
  25. #902 ชานมโกโก้ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 08:13
    โงยยย แทโอน่ารักอะ งื้อ
    #902
    0