my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 18 : (◕‿◕✿) ::17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    26 มี.ค. 58

 

"พี่ครับ จอด! จอดตรงนี้ก่อน"

 

"....."

 

‘"คยองซู เดี๋ยวฉันลงตรงนี้ก่อนนะ"

 

"......"

 

"แล้วนายก็ให้รถไปส่งหน้าคณะ"

 

"อืม.."

 

 

จงอินลงจากรถเมื่อถึงหน้ามหาวิทยาลัย..มันเป็นแบบนี้มาสองสามวันแล้ว ตอนเช้าจงอินจะตื่นก่อนคยองซู จัดการพาแทโอไปส่งที่โรงเรียน..ทั้งที่บางครั้งแทโอยังไม่ตื่นดีด้วยซ้ำ จงอินไม่ได้ขับรถมาเรียนเอง แล้วก็แบบนี้แหละ...จงอินจะลงจากรถแท็กซี่ไปก่อน แล้วทิ้งให้คยองซูนั่งคนเดียวจนถึงหน้าคณะ...

 

หลังจากคืนนั้น ก็ไม่มีใครพูดถึงมันอีก ต่างทำเหมือนไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมาก่อน.. จงอินยังเหมือนเดิม ยังเล่นซนกับแทโอเหมือนเดิม ยังทำทุกอย่างเหมือนเดิม และยังนอนกอดคยองซูเหมือนเดิม... แต่ใครจะรู้ ความอึดอัดเกิดขึ้นมากมายในใจของคยองซู เขาไม่รู้สาเหตุด้วยซ้ำว่าทำไมจงอินต้องทำตัวเหินห่างมากกว่าเดิมเวลาอยู่ที่มหาลัย และคยองซูก็คงไม่ถามออกไปแน่ๆ

 

 

 

 

.....

แกๆ..ได้ข่าวเรื่องพี่ไคกับพี่ลู่หานปี4ป่ะ

 

อ่อ..เห็นเขาว่าเคยคบกันตอนเรียนอยู่เมืองนอก

 

จริงดิ งั้นก็ต้องแบบว่า...กันแล้วอ่ะดิ

 

ก็คงงั้นแหละ..แต่ไม่รู้ทำไมถึงเลิกกันได้เนอะ

.....

 

 

 

 

เพราะเราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลก มนุษย์เป็นสัตว์สังคม ต่างคนต่างความคิด..ตั้งแต่เหตุการ์ณวันที่ลู่หานมาหาจงอินที่คณะ มันกลายเป็นข่าวดังในรั้วมหาลัย แล้วมันยิ่งเป็นที่สนใจมากไปอีก เมื่อเย็นนั้นจงอินไปส่งลู่หานที่หอ...

เรื่องราวมากมายถูกขุดคุ้ยขึ้นมา แน่นอนมันย่อมมีทั้งเรื่องจริงและเรื่องที่แต่งเติมเสียจนหาความจริงไม่เจอ...

 

 

 

 

....

แล้วรู้ยัง เขาลือกันว่า พี่ไคมีลูกแล้วนะ

 

พี่ลู่หานต้องเลิกกับพี่ไคเพราะเรื่องนี้แน่ๆ

 

เห็นว่าชื่อ คยอง..คยองซู อะไรสักอย่างเนี้ยแหละ

 

อยากจะเห็นลูกพี่ไคกับคนๆนั้นจังเลย

 

คงที่ไม่ได้เกิดจากความรักสินะ

....

 

 

 

 

นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมจงอินถึงให้คยองซูทำเป็นไม่รู้จักเขาตอนอยู่ที่นี่ สมองของจงอินมันไม่มีอะไรซับซ้อนมากนักหรอก เขาแค่อยากจะปิดบังเรื่องทั้งหมดเอาไว้ เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวที่จงอินไม่อยากให้ใครมาวิพากษ์วิจารณ์ ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง เพราะฉะนั้น..จงอินก็แค่ไม่อยากให้ใครแตะต้องแทโอ..

 

 

 

....

ฉันว่าคยองซุอะไรเนี้ยต้องตั้งใจจับพี่ไคแน่ๆ

 

น่าสงสารพี่ลู่หานเนอะ

 

ใช่ๆ ทำไมร้ายกาจแบบนี้

....

 

 

 

และจงอินก็แค่..ไม่อยากให้ใครแตะต้องคยองซู

 

 

 

นั้นเป็นเหตุผลที่จงอินพยายามทำตัวให้ห่างจากคยองซูมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ มันไม่มีหนทางไหนเลยที่จงอินจะปกป้องหรือแก้ต่างเรื่องทั้งหมดแทนคนตัวเล็ก ตอนนี้ใครๆก็มองคยองซูรวมถึงแทโอในแง่ร้ายไปหมด ไม่มีใครรู้ว่าคยองซูกับ น้องดีโอปี1เป็นคนๆเดียวกัน ถ้าความแตกขึ้นมาคนที่จะเสียหายมากที่สุดก็คงจะไม่พ้นคยองซู... จงอินรู้ว่าเรื่องพวกนี้คงผ่านหูแม่ของลูกเขาบ้างไม่มากก็น้อย แต่ก็ทำได้แค่รอให้เรื่องมันเงียบไปเอง..ไม่ใช่ไม่ห่วงความรู้สึกของอีกฝ่าย แต่จงอินไม่อยากให้ใครมาว่าหรือดูถูกคยองซูกับแทโอมากไปกว่านี้อีกแล้ว และหวังว่าคยองซูจะเข้าใจจงอินบ้าง...ได้โปรดอดทนเอาไว้ จงอินอาจจะไม่ใช่คนที่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีที่สุด แต่จะทำให้สุดความสามารถ..เท่าที่พ่อคนหนึ่งจะทำได้...


 .


.

.


 

 

"ลู่หาน สรุปเรื่องนายกับน้องไคจริงหรือป่าว"

 

"เงียบหน่อย..จะอ่านหนังสือ"

 

"น้องไคหล่อมากๆเลยเนอะ"

 

"จินอู..พอสักที"

 

"แต่น้องเซฮุนก็หล่อเหมือนกะ-.."

 

"หูบปากไปเลยนะ จินอู!"

 

ให้ตายเถอะ ลู่หานไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีเพื่อนน่ารำคาญขนาดนนี้มาก่อน พอจินอูรู้เรื่อ ก็เอาแต่ถามนุ้นถามนี่ไม่หยุด...ความจริงมันไม่ใช่แค่จินอูหรอกที่อยากจะรู้เรื่องของเขากับจงอิน ลุ่หานคิดว่าคนเกือบครึ่งมหาลัยก้คงอยากรู้ไม่ต่างกัน ก็ดีแล้ว..ช่วยๆกันชง จงอินจะได้ใจอ่อนไวๆ

 

สองสามวันที่ผ่านมาลู่หานได้ยินข่าวเรื่องเขากับจงอินไม่ขาดสาย แต่เพราะลู่หานเพิ่งย้ายมาเรียนที่นี่เลยไม่มีใครกล้าเข้ามาถาม อันที่จริงเขาไม่รู้หรอกว่าคนพวกนั้นไปเอาข้อมูลเรื่องในอดีตของเขามาจากไหน บางเรื่องมันก็มีความจริงอยู่บ้าง แต่บางเรื่องก็มโนล้วนไม่มีเรียลผสม...แต่ก็นั้นแหละลู่หานไม่รู้ว่าเขาจะต้องมานั่งแคร์เรื่องแค่นี้ทำไม จะข่าวจริงหรือไม่ขอแค่เป็นเรื่องเขากับจงอินก็น่าจะพอแล้ว ถึงจะไม่ชอบให้ใครมองด้วยความสงสารก็ตาม..

 

"ได้ข่าวว่าเขามีลูกมีเมียแล้วไม่ใช่หรอ.."

 

"......"

 

"ถ้ามันจริงขึ้นมา...'

 

"......"

 

"ก็ มือที่สาม คนหนึ่งนี่แหละ.."

 

"จุนมยอน!"

 

ลู่หานตวาดลั่น จุนมยอนยังเป็นเพื่อนเขาจริงๆหรือเปล่า น้ำเสียงเรียบๆติดจะไม่พอใจกล่าวขึ้นโดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่กับตัวหนังสือจากสิ่งพิมพ์ในมือ...มันไม่มีทางเป็นไปได้แน่ๆ มันก็เป็นแค่ข่าวลือเท่านั้นเอง แต่ก็ใช่จะมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วถ้ามันเป็นจริงขึ้นมา..เขาควรจะเดินหน้าหรือหยุดเรื่องทั้งหมดดี..

 

 .

.

.

.



 

 

 

"แบคฮยอนพอจะรู้เรื่องพี่ไคบ้างมั้ย เล่าให้เราฟังหน่อยสิ"

 

 

มิกซอกกำลังเขย่าแขนเพื่อนอีกคนในแก๊งค์จิ๋ว เขาพยายามถามดีโอแล้วแต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรเลย ดีโอเอาแต่เงียบแล้วก็บอกว่าไม่รู้อย่างเดียว มิกซอกเลยคิดว่าคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านแถมยังพูดมากอยากแบคฮยอนนี่แหละน่าจะรู้ดีที่สุด...

 

"เห็นเขาว่ากันว่า สองคนนั้นเคยคบกัน"

 

"แต่เลิกกันเพราะอะไรฉันก็ไม่รู้หรอก"

 

"ส่วนเรื่องที่พี่ไคมีลูกมีเมียแล้ว..."

 

"ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องนี้...."

 

"สำหรับคนอื่นคิดยังไงฉันไม่รู้หรอกนะ..แต่สำหรับฉัน"

 

 

 

"คนมาทีหลัง ก็ไม่ได้หมายความว่ารักน้อยกว่าสักหน่อย..."

 

 

 

แบคฮยอนพูดด้วยท่าทางสบายๆ มันเป็นเรื่องส่วนตัวและไม่มีใครรู้ว่ามันจริงเท็จแค่ไหน เขายอมรับว่าถ้ามันจริงก็คงเสียใจไม่น้อย แต่แบคฮยอนไม่ได้ชอบพี่ไคแบบนั้น เขาแค่ปลื่มเพราะความหล่อและดูเท่ห์ ขนมที่ซื้อให้ก็แค่อยากให้ แบคฮยอนไม่ได้หวังอะไรเลย ความจริงถึงพี่ไคจะมีแฟนแล้วหรือยังไม่มี แบคฮยอนก็รู้ตัวอยู่แล้วว่ายังไงพี่ไคก็คงไม่มาคบกับเขาแน่ๆ เพราะขนาดขนมที่เขาฝากดีโอเอาไปให้พี่ไค เขายังไม่แน่ใจเลยว่าพี่ไคชอบมันหรือป่าวก็ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เคยเข้ามาทักทายหรือสนใจเขาเลย..หรือจริงๆแล้วมันไม่ถึงมือพี่ไคกันแน่..

 

 

 

"ฉันก็คิดเหมือนแบคฮยอนนะ"

 

 

คยองซูแทบอยากจะกระโดดจูบแบคฮยอนสักร้อยที อย่างน้อยก็ยังมีแบคฮยอนที่ไม่มองเขาในแง่ลบ คยองซูไม่ใช่คนดีที่ยอมคนขนาดนั้น คำครหามากมายที่เขาต้องฟังทุกวันนี้ บางครั้งก็ทนไม่ได้จนแทบอยากจะเข้าไปกระชากคอเสื้อคนที่ปากดี ความอดทนของคนเรามีขีดจำกัดเสมอ เพียงแต่คยองซูทำแบบนั้นไม่ได้... แต่มันก็น่าน้อยใจเหมือนกัน ในขณะที่เขาต้องเจอกับปัญหาและคำพูดใส่ร้ายป้ายสีมากมายขนาดนี้ แต่จงอินยังดูมีท่าทีสบายๆไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยสักนิด เหมือนกับคู่กรณีอีกฝ่ายที่ดูภูมิใจด้วยซ้ำที่มีข่าวแบบนี้ออกมา..รุ่นพี่ปีสี่คนนั้น

 

 

"จะมีใครเหมาะสมกับพี่ไคมากไปกว่าพี่ลู่หานอีกละ"

 

"มันไม่ได้อยู่ที่เหมาะสมกันหรือป่าวหรอกนะมินซอก.."

 

"......"

 

"มันอยู่ที่ว่าใครเป็นผู้ถูกเลือกต่างหากละ"

 

 

ดวงตากลมฉายแววภูมิใจแต่เพียงครู่เดียวกลับปนด้วยความเศร้า คยองซูพูดไปแบบนั้นแหละ ความจริงเขาไม่เคยมั่นใจด้วยซ้ำ..ว่าสุดท้ายจงอินจะเลือกคยองซูหรือป่าว...

 
 

 .

.

.



 

"ยองจู.."

 

"ยองจูฮับ"

 

"ยองจู..ยองจู..ยองจู"

 

"ม่าม๊ายองจู!"

 
 

แทโอเรียกคยองซูตั้งนานแล้วแต่แม่ของเขาก็เอาแต่เหม่อลอยมองท้องฟ้าอยู่ได้ หรือว่าจะมีแฮมเบอเกอร์ตกลงมาจากบนนั้นกันนะ ถ้าใช่แทโอจะได้รีบเก็บ..

 

 

"อ่า ว่าไงครับแทโอ ม๊า..เอ่อ..ยองจูขอโทษนะพอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย"

 

 

คยองซูมีท่าทางเคอะเขินจนพูดติดๆขัดๆ แทโอเรียกเขาว่า ม่าม๊า นี่คงเป็นความรู้สึกเหมือนกับตอนที่ลูกพูดคำว่าแม่ได้ครั้งแรกสินะ...คยองซูไม่เคยสอนให้แทโอเรียกเขาว่าแม่เลย เรื่องราวในอดีตยังคงตรอกย้ำ คนที่เห็นแก่ตัว คนที่เกือบฆ่าลูกของตัวเอง คนอย่างคยองซูคงไม่เหมาะสมกับตำแหน่งสูงส่งแบบนั้น คยองซูเลือกที่จะให้แทโอเรียกชื่อของเขาแทน ความรักที่บริสุทธิ์ของแทโอทำให้คยองซูละอายใจและเจียมตัวเกินกว่าจะให้แทโอยกย่องด้วยคำนั้น... แต่เพราะเด็กๆเติบโตและเรียนรู้เพิ่มขึ้นทุกวัน แทโอคงรู้และเข้าใจว่าจงอินและคยองซูก็คือพ่อกับแม่ของตัวเอง คยองซูก็คงให้แทโอเรียกชื่อเขาแบบนี้ตลอดไปไม่ได้ ขอแค่รอเวลา...เวลาที่คยองซูเหมาะสมกับคำนั้นให้มากกว่านี้แล้วกัน

 

 

"แทโออยากกินไอติมได้มั้ยฮับ.."

 

"หิวแล้วหรอครับ"

 

"แทโอยังไม่หิวหรอกฮับ..แต่ไอติมทำให้อารมณ์ดี"

 

"....."

 

"แทโออยากให้คยองซูกินไอติม"

 

ยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าของคยองซูอย่างไม่คิดจะหุบมัน คยองซูลืมไปหมดแล้วว่าเรื่องที่เคยทำให้ทุกข์ใจนั้นมีมากมายขนาดไหน ลูกชายตัวน้อยที่จ้องมองเขาอย่างไม่เข้าใจนักแต่ฉับพลันก็ยิ้มตามไปด้วย อยากให้จงอินอยู่ด้วยกันตอนนี้จัง แทโอโตขึ้นมากแถมยังขี้อ้อนมากอีกด้วย มันคงจะดีถ้าได้ไปกินไอติมวิเศษของแทโอด้วยกัน แต่มันก็เป็นเพียงแค่ความคาดหมายเท่านั้นแหละ ในเมื่อตอนนี้จงอินอยู่ไหนคยองซูยังไม่รู้เลย...

 

 .

.

.


 

 

"เอาอันนี้ เอาอันนี้ อันนี้ อันนี้"

 

"ใส่อันนี้เยอะๆนะฮับ"

 

คยองซูโดนเด็กก้อนหลอกเสียแล้ว นิ้วเล็กๆชี้ไปตามรสต่างๆของไอศกรีมในกระดาษเมนู แทโอชี้อันนั้นอันนี้ไม่หยุดรวมๆแล้วเกือบจะทุกรสเลยด้วยซ้ำ คยองซูก็ได้แต่หวังว่าค่ากับข้าวจะพอใช้ถึงสิ้นเดือน ...

 

 

 

"กินเยอะจังเลยนะครับตัวเล็ก"

 

 

 

คยองซูนึกอยากจะหันกลับไปถามเจ้าของเสียงข้างหลังเขาว่าสายตายังปกติดีใช่มั้ย? ใหญ่กว่าแทโอก็ลูกพะยูนแล้วหละ... เงาที่พาดผ่านทำให้รู้ว่ามีคนยืนอยู่ข้างหลัง คยองซูหันหลังไปมองอย่างใจเย็น ไม่เห็นจะมีอะไรตื่นเต้น ลูกเขาเป็นเด็กน่ารักก็คงเป็นพวกคนรักเด็กนั้นแหละที่เข้ามาทัก

 

 

 

"อ้าว! คุณเซ-..."

 

"เซฮุน..โอเซฮุนไงครับ พี่คยองซู"

 

ร่างสูงยิ้นอย่างอ่อนโยนคล้ายจะใช้แทนคำว่าสวัสดี อาจเป็นเพราะชุดนักศึกษากับเครื่องแบบนักเรียนของอีกฝ่ายที่ทำให้เซฮุนเรียกเขาว่าพี่ โลกใบนี้ช่างกลมเสียเหลือเกิน เขาเจอเด็กหนุ่มคนนี้รอบที่สามแล้ว ไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ดูดีและภูมิฐานขนาดนี้จะอยู่แค่ชั้นม.ปลายเท่านั้น คยองซูคิดว่าคนๆนี้ต้องมีอะไรไม่ธรรมดาแน่ๆ

 

 

"บังเอิญจังเลยนะครับ เจอกันอีกแล้ว"

 

"พี่เชื่อแบบนั้นจริงๆหรอครับ ผมคิดว่าพี่จะเลิกเชื่อเรื่องความบังเอิญไปแล้วซะอีก"

 

คำพูดของเซฮุนทำให้คยองซูกลึนคำพูดทุกอย่างลงไป...สำหรับคยองซูความบังเอิญไม่มีจริงบนโลก ตั้งแต่คนๆนั้นกลับมาแล้วล่ะ..

 

 

 .

.

.

.




 

"กูกลับบ้านก่อนนะ"

 

"ตั้งแต่มึงเป็นข่าวดัง รู้สึกว่าจะรีบกลับบ้านจังเลยนะ"

 

"….."

 

"หรือจะรีบกลับไปหาลูกหาเมียจริงๆอย่างที่เขาพูดกัน"

 

"ฮ่าๆๆ/ฮ่าๆๆ"

 

 

เทากับเลย์กำลังหัวเราะอย่างสะใจที่เห้นจงอินมีท่าทางเหวอแบบนั้น ตั้งแต่มีข่าวเรื่องจงอินกับรุ่นพี่ปี4หน้าสวย จงอินก็แทบจะไม่คุยกับใครเลยและไม่ตอบคำถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ทั้งนั้น มีเพียงคำพูดเดียวที่จะได้ยินเสมอ

 

 

 

….

อย่าเอาคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยมาเกี่ยวเรื่องนี้...

….

 

 

 

จงอินไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนของเขา มันก็จริงอย่างที่เทากับเลย์ว่า มันเย็นมากแล้ว จงอินอยากกลับบ้านไปหาแทโอ..และคยองซู เพราะจงอินไม่รู้ว่าแต่ละวันคยองซูต้องเจอคำพูดร้ายๆแค่ไหนบ้าง จงอินแค่อยากกลับไปอยู่ข้างๆคยองซู แค่อยากกอดคยองซูเอาไว้ทั้งคืน แค่อยากให้คยองซุรู้ว่าจงอินไม่ได้ไปไหนและยังอยู่ข้างๆคยองซูเสมอ..

 

 

 

"เดี๋ยวก่อนสิจงอิน.."

 

"...."

 

"คุยกับพี่ก่อนได้มั้ย.."

 

 

และนี่ก็คงเป็นอีกหนึ่งเหตุผล จงอินไม่อยากเจอกับใครบางคนไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังคยองซู จงอินกำลังกลัว..กลัวคยองซูจะร้องไห้เพราะเขาอีก ร้องไห้เพราะเรื่องของเขากับ..ลู่หาน







"คุณเซฮุนพูดอะไรแบบนั้นครับ"

"ผมพูดความจริงนะครับพี่คยองซู"

เป็นเพราะคยองซูกำลังไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลยไม่ได้สนใจสักนิดว่าเซฮุนเรียกตัวเองด้วยชื่ออะไร...

"โลกนี้ไม่มีหรอกครับความบังเอิญอะไรนั่น"

"....."




"แม้กระทั่งเรื่องที่เราเจอกัน...มันก็ม่ใช่เรื่องบังเอิญ"




รอยยิ้มของเด็กหนุ่นฉายขึ้นอีกครั้ง คยองซูไม่เข้าใจสิ่งที่คนเด็กกว่าพูดเขาได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายเป็นคำถาม ถ้าเซฮุนกำลังจะบอกว่าเขาตั้งใจมาเจอคยองซุ..แล้วมันมีเหตุผลอะไรกัน..

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ เซฮุนยังเฝ้ามองด็กชายวัยสามขวบที่กินไอศกรีมถ้วยแล้วถ้วยเล่า รอยยิ้มผุดขึ้นมาโดยเขาไม่รู้ตัว เซฮุนชอบเด็กเล็กๆและยิ่งชอบมากขึ้นไปอีกเมื่อเป็นลูกของพี่คยองซู

"ทำไมคุณถึงเรียกผมแบบนั้น"

"....."

"คุณไปรู้มาจากไหน.."

คยองซูกำลังแปลกใจ เขาไม่ได้บอกความลับเรื่องชื่อนี้กับเซฮุนแน่ๆแล้วทำไมเซฮุนถึงรู้ได้กันล่ะ?

"เรื่องบางเรื่องมันไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลหรอกครับ"

"....."

"แค่รู้ไว้ว่า ผมน่ะ..."

"....."

"รู้จักพี่มากกว่าที่พี่คิดเสียอีก.."

คำพูดของเซฮุนไม่ได้ทำให้ความสงสัยของคยองซูลดลงเลยซ้ำยังทำให้มันมากขึ้นไปอีก คยองซูไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร และเซฮุนเข้ามาเพื่ออะไรกันแน่

 




.

.

.


 

"เมื่อไหร่จะลงไปสักทีเนี้ย"

"อีกสิบป้ายเลยล่ะ"

แบคฮยอนได้ต่ยืนถอนหายใจอยู่บนรถโดยสารประจำทางที่คนแออัดเหมือนจะรวมร่างกันได้ยังไงก็ไม่รู้ ภาวนาให้รถเมล์ไม่ต้องจอดป้ายไหนเลยแล้วรีบๆไปจอดป้ายที่ชานยอลจะลงเสียทีเขาไม่ชอบใจเลยที่โดนยืนช้อนหลังอยู่แบบนี้..มันน่าขนลุกเกินไปแล้ว...

"แบคฮยอนเล่นไลน์เป็นมั้ย"

"ใครจะเล่นไม่เป็น ถามอะไรโง่ๆ"

มือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อ ชานยอลจะบ้าหรือป่าว มีใครบ้างที่จะเล่นไลน์ไม่เป็นยิ่งคนติดโซเชียลอย่างแบคฮยอนด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ด้เลย..


"แล้วเพิ่มเพื่อนในไลน์เนี้ยมันทำยังไงหรอ.."

"เฮ้ออ...เพิ่งเคยมีโทรศัพท์หรือไงกัน"

เขาคงถอนหายใจเป็นรอบที่ล้านแล้วมั้งตั้งแต่อยู่กับชานยอล รุ่นพี่คนนี้พูดมากจนแบคฮยอนยอมแพ้เลยจริงๆ ชานยอลเพิ่งเคยมีโทรศัทพ์หรือยังไงกันนะ เรื่องแค่นี้ก็ทำไม่เป็น

"แบบว่า..สมมติฉันอยากเพิ่มนายเป็นเพื่อนต้องทำยังไงหรอ.."

"อย่างกากเลยอ่ะ"

ชานยอลนี่กากจริงๆเลย เรื่องแค่นี้ก็ทำไม่เป็น แต่ก็ถามถูกคนแล้วล่ะเดี๋ยวกูรูแบคจะสอนให้เอง

"ก็เพิ่มไอดีฉันลงไปในนี้'

"ยังไงหรอ.."

"...."

แบคฮยอนแทบอยากจะบ้าตาย เขาพยายามสอนชานยอลโดยรับโทรศัพท์เครื่องหรูที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ ชี้ตรงตำแหน่งค้นหาจากไอดีให้ชานยอลดูแต่รุ่นพี่คนสูงก็ยังไม่เข้าใจสักที

"ก็แบบนี้ไง..แล้วก็กดเพิ่มเพื่อนแบบนี้"

แบคฮยอนพิมพ์ไอดีไลน์ของตัวเองลงไปในช่องค้นหาและกดเพิ่มเพื่อน ตอนนี้ในไลน์ชานยอลก็จะมีแบคฮยอนเป็นเพื่อนแล้ว ชานยอลคงเป็นพวกสอนด้วยทฤษฎีไม่ได้ต้องปฎิบัติให้ดูเป็นตัวอย่างละมั้งถึงจะเข้าใจ

"แล้วรายการที่ชื่นชอบมันตั้งยังไงหรอ"

ชานยอลคงหมายถึงสัญลักษณ์ดาวสีเหลืองนั้นแน่ๆ แบคฮยอนเริ่มเอื่อมระอาคนที่ยื่นหน้ามามองโทรศัทพ์ของตัวเองให้มือของเขาแล้วจริๆ ถ้าชานยอลจะไม่รู้อะไรเลยถึงขนาดนี้ แบคฮยอนแนะนำให้ชานยอลส่งจดหมายแทนจะง่ายกว่า แต่ก็กลัวเดี๋ยวจะติดสแตมป์ไม่เป็นอีก..

"ก็กดดาวตรงนี้ไง..."

"อ่อ แบบนี้เอง"

"เรื่องแค่นี้ทำไมไม่รู้เนี้ย ซื่อบื้อจัง.."

แบคฮยอนส่งโทรศัพท์คืนให้อีกฝ่ายที่กำลังยิ้มอย่างตื่นเต้น ชานยอลดูไม่น่าจะเล่นโซเชียลไม่เป็นเลยจนถึงขนาดนี้ หน้าตาก็ออกจะดี หุ่นก็ออกจะหน้ากอด(?) เสียดายไม่น่าซื่อบื้อเลย..





"นั้นสิเนอะ เรื่องแค่นี้ทำไมไม่รู้เนี้ย ซื่อบื้อจริงๆเลย "




ชานยอลพูดเพียงแค่นั้นแล้วก็ลงจากรถเมล์เมื่อถึงป้ายถัดมา แบคฮยอนไม่เข้าใจสิ่งที่ชานยอลพูด เขาตั้งใจจะว่าชานยอลแต่ทำไมอีกฝ่ายกลับมีท่าทางยิ้มแย้มไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด แล้วป้ายที่ลงนั้นใช่ป้ายบ้านชานยอลจริงๆหรือป่าวแบคฮยอนก็ไม่ได้นับว่ามันถึงสิบป้ายหรือยัง



real_pcy : ถึงบ้านแล้วไลน์มาบอกด้วยนะ



ข้อความที่เด้งขึ้นยิ่งทำให้แบคฮยอนงงเข้าไปใหญ่ ชานยอลจะอยากรู้ไปทำไมว่าแบคฮยอนถึงบ้านหรือยัง รุ่นพี่คนนี้บ้าบอจริงๆ...

 

 

 .

.

.




 

"ความจริงคุณไม่ต้องมาส่งพวกเราก็ได้ ผมเกรงใจจริงๆนะครับ"

"พี่คยองซูไม่จำเป็นต้องเกรงใจผมเลยสักนิด"

สี่เท้าก้าวมาหยุดที่ไกล้ๆกับคอนโด คยองซุรับแทโอที่หลับและซบหัวเล็กๆบนบ่าชายหนุ่มมาอุ้มไว้แทน คยองซูรู้สึกเกรงใจและอึดอัดในเวลาเดียวกัน เขาไม่เข้าใจเด็กหนุ่มคนนี้เลยว่ากำลังทำอะไรอยู่ และตอนนี้คยองซูก็อยากให้เซฮุนรีบหายไปจากตรงนี้ไวๆ ความรู้สึกเหมือนกับคนที่กระทำความผิด..คยองซูไม่อยากให้จงอินเห็นเขาอยู่กับคนอื่น คิดเอาเองว่าจงอินอาจจะไม่พอใจก็ได้ แม้สุดท้ายจงอินอาจไม่รู้สึกอะไรเลยก็ตาม..

 

 

แอ๊ดดดดดดดดด


"ไปไหนกันมา.."

"เอ่อ..คือ"

คามรู้สึกผิดกำลังเล่นงานคยองซู เสียงที่ดูเป็นห่วงของจงอินทำให้คองซุอยากจะเอ่ยขอโทษแม้ตัวเองจะไม่ได้ทำอะไรผิด จงอินนั่งรอเขาอยู่ที่โซฟา พอประตูห้องถูกเปิดออก ร่างสูงก็วิ่งเข้ามารับแทโอไปอุ้มต่อทันที เหมือนปากของคยองซูถูกปิดด้วยมือที่มองไม่เห็น เขาไม่กล้าแม้แต่จะบอกว่าตัวเองหายไปไหนกับแทโอ และมีอีกคนตามมาส่งด้วย...

"ฉันรอคยองซูตั้งนาน.."

"มันไม่นานเท่าที่ฉันรอจงอินหรอก.."

คยองซูทิ้งคำพูดปริศนาเอาไว้ แม้ความรู้สึกผิดจะแค่ไหนแต่ความน้อยใจนั้นมีมากกว่า คยองซูรอจงอินมานานมากแล้ว รอแม้จะไม่เคยเห็นปลายทางเลยก็ตาม..- จงอินไม่รู้ว่าคยองซูกำลังพูดถึงเรื่องไหนก็แน่ เขายังคงมึนงงกับท่าทางและสายตาที่ดูน้อยเนื่อต่ำใจของคยองซู หรือบางทีคยองซูอาจจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขากำลังทำแต่ก็ไม่เป็นไร



แค่รอจนถึงวันนั้นก็พอ...

 


 

"คยองซูหลับแล้วหรอ.."

"อื้ออ...หลับสนิทแล้ว"

"ขี้โม้ ฟอดด"

"ไม่เอาแล้วจงอิน อื้ออ เหนื่อยแล้ว.."

"ทำไมทะลึ่งแบบนี้อ่ะ"

"....."

"ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะเอาอีก...โอ๊ย!"

แล้วจงอินก็โดนฟาดไปตามระเบียบ ทุกๆอย่างยังคงเหมือนเดิม จงอินแค่อยากให้อ้อมกอดของเขาบอกคยองซูว่าจงอินไม่ได้ไปไหน และจงอินไม่ได้เปลี่ยนไป..

"วันนี้เหนื่อยมากเลยเนอะ"

มือใหญ่ๆส่งไปลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลของอีกคน มันเหมือนจะเป็นประโยคบอกเล่าธรรมดาแต่แท้จริงจงอินใช้มันเพื่อถามคยองซูต่างหาก


เหนื่อยมากหรือป่าว แต่อย่าเพิ่งท้อนะ อย่าเพิ่งถอดใจนะคยองซู...





คยองซูไม่ได้ตอบเจ้าของแขนแกร่งที่กอดเขาจากข้างหลัง ทำเพียงพยักหน้าช้าๆ เพราะหลังที่แนบกับแผ่นอกของอีกคน คยองซูจึงมั่นใจว่าจงอินคงไม่ได้เห้นสีหน้าเหนื่อยล้าของเขาแน่ๆ ก็ดีแล้วที่จงอินไม่เห็น..เพราะคยองซูไม่อยากทำให้จงอินรำคาญ


"วันนี้พี่ลู่หานมาคุยกับฉันด้วย.."

"….."

"พี่เขา..ขอให้ฉันกลับไปเป็นเหมือนดะ-.."

เพียงได้ยินชื่อของคนๆนั้น คยองซูก็แกะตัวเองออกจากพันธนาการของจงอิน หยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นขึ้นมาใส่ ก่อนขาเล็กๆจะได้ก้าวออกไปจากห้องจงอินก็รั้งคยองซูไว้เสียก่อน รั้ง...ก่อนที่จะเดินไปถึงนาทีสุดท้าย

"รู้แล้ว..ว่ารักกันมาก"

"รู้ตัวแล้ว..ว่ายังไงก็ยืนตรงนั้นไม่ได้"

"เข้าใจทุกอย่างแล้ว..."
 

 

"แต่ขอเวลาหน่อยไม่ได้เลยหรอ..ฮืออ..จงอิน"
 

"อย่างน้อย ฮึก..."

"แค่ตอนที่เรา..ฮึก..กอดกันก็ยังดี"



ปัง!


เพราะน้ำตาของคยองซูทำให้จงอินเผลอปล่อยมือจากแขนเล็ก หวังจะเช็ดทุกหยดน้ำตา หวังจะเข้าไปกอดปลอบ หวังจะเข้าไปอธิบายทุกๆอย่าง แต่เพียงเห้นอีกคนเจ้บปวด จงอินก็ตัวแข็งขึ้นมาเสียดื้อๆ คยองวุออกไปจากห้อง แล้วคงไปนอนกับแทโอ มันไม่ได้แย่ที่คืนนี้เขาต้องนอนเพียงลำพัง หากเตียงนี้ไม่ใช่เตียงที่เราเพิ่งมีความสุขด้วยกันเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว..


"ฉันแค่จะบอกว่า.."


"ฉันเลือกนายกับลูกต่างหากหละคยองซู..."


จงอินตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับคยองซู พี่ลู่หานมาขอให้เขากลับไปเป็นเหมือนเดิม หากคยองซูยอมฟังจงอินอีกสักประโยคคงได้รู้ว่าจงอินไม่ได้ตอบรับคำขอนั้น...และจงอินเลือกคยองซู




เลือกคยองซูมาตั้งนานแล้ว













once upon a time 






 

คยองซู ฉันเขียนงานให้เสร็จแล้วนะ พรุ่งนี้นายไม่ต้องไปโรงเรียนก็ได้

"แต่ว่า..."

"อยู่ที่นี่แหละ อ่า..จะสองทุ่มแล้ว ฉันกลับก่อนนะ"

จงอินเก็บอุปกรณ์เครื่องเขียนบนโต๊ะแล้วเตรียมจะกลับหอพักของโรงเรียน ผ่านมาสามเดือนกว่าแล้ว ตอนนี้ใกล้จะปิดเทอมและพวกเขากำลังจะจบม.ปลายปีสุดท้ายในไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า จงอินจะมาที่นี่ทุกวันหลังเลิกเรียนและจะกลับไปก่อนที่ประตูหอจะปิด...


"จะไปแล้วหรอจงอิน"


คนตัวเล็กลุกจากโซฟาตามร่างสูงที่ตรงไปยังประตู คยองซูย้ายมาอยู่ที่คอนโดแห่งนี้เป็นเวลาสามเดือนแล้ว ตั้งแต่วันนั้นที่คยองซูคลื่นไส้เพราะกลิ่นอาหารเม็ดของมงกู


"ไปพักผ่อนแล้วก็อย่าลืมกินยาด้วยละ"

"…."

"จงอินไปแล้วนะ..แล้วพรุ่งนี้จะมาหาใหม่"


มือหนาลูบที่หน้าท้องเริ่มนูนเพราะอายุครรภ์ใกล้จะสี่เดือนของคยองซู ก่อนที่ประตูจะปิดลงเหลือเพียงหนึ่งคนที่ยืนอยู่แบบนั้นและอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ในท้อง คยองซูไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องย้ายมาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ทั้งๆที่เราควรจะได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมไม่ใช่หรอ..

เมื่อประตูปิดลงจงอินได้แค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ละก้าวที่ห่างออกไปเต็มไปด้วยความกังวล คยองซูจะอยู่ได้มั้ย คยองซูจะตื่นมาอาเจียนตอนดืกหรือป่าว จงอินไม่อยากทิ้งคยองซูไว้อยู่คนเดียว...แต่ก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้เหมือนกัน..

จงอินไม่อยากให้คยองซูอยู่ในหอพักที่มีแต่ผู้ชายล้วนแบบนั้นอีก คนตัวเล็กไม่เคยระวังตัวอะไรเลยและนั่นทำให้เขาหงุดหงิด เพราะอายุครรภ์ที่ใกล้จะสี่เดือนเต็มที หน้าท้องนูนๆทำให้คยองซูใส่เสื้อผ้าตัวเดิมไม่ได้ เขาคงไม่บังคับให้คยองซูอยู่แต่ในห้องแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชอบให้อีกฝ่ายใส่เพียงเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขากับกางเกงขาสั้นที่ถุกชายเสื้อปิดเสียจนเหลือแต่ขาเรียวขาวๆเดินไปเดินมาแน่ๆ ตั้งแต่ท้องคยองซูก็ดูผุดผ่องขึ้นมากผิวที่เนียนอยู่แล้วมันยิ่งดูสุขภาพดีเข้าไปใหญ่ ไหนจะก้นงอนๆที่ส่ายดุ๊กดิ๊กเวลาเดินไปไหนมาไหน ขนาดจงอินยังต้องใช้ความพยายามอย่างมากเวลาอยู่ใกล้คยองซู คนอื่นก้คงไม่ต่างกัน การย้ายคยองซูออกมาก็คงเป็นทางเดียวที่ลดความทรมารของจงอินไปได้..จงอินไม่อยากตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อไปจัดการตัวเองในห้องน้ำอีกแล้ว..

ทุกเช้าจงอินจะมารับคยองซูไปเรียนและกลับมาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าจะสองทุ่ม เรื่องที่คยองซูไม่ได้อยู่ที่หอนั้นทุกเก็บเป็นความลับ ทุกคนคิดแค่เพียงคยองซูคงไม่อยากออกมาเดินเพ่นพ่านนอกห้อง ไม่มีใครรู้ว่าคยองซูท้องเหมือนที่ไม่มีใครรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาทั้งคู่นั้นเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปมากมายเหลือเกิน


"อดทนอีกนิดนะครับ.."

"อีกไม่กี่วันก็ปิดเทอมแล้ว.."

ปากกาเมจิกขีดลงบนปฏิทิน หมดไปแล้วอีกหนึ่งวันสำหรับการรอคอย อีกไม่นานเมื่อช่วงปิดเทอมมาถึงจงอินจะย้ายมาอยู่ที่นี่..และคยองซูจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีก มือเล็กยกขึ้นสัมผัสกับหน้าท้องที่เปรียบเสมือนกำลังบางๆกั้นระหว่างเขากับเจ้าตัวเล็กเอาไว้ บรรจงยิ่มอย่างอ่อนโยนแต่ฉับพลันกลับเศร้าหมองลง คยองซูกำลังคิดถึงแม่.. ตอนที่เขาอยู่ในท้องแม่จะเคยคุยกับเขาแบบนี้บ้างมั้ยนะ..

คยองซูไม่เคยโกธรแม่เลย แม้ความทรงจำวัยเด้กจะไม่ค่อยสวยหรูเท่าไหร่ แม่เปลี่ยนพ่อให้เขาบ่อยๆและคยองซูไม่เคยรู้ว่าพ่อแท้ๆของเขาคือใคร มีเพียงคุณเยซองที่เป็นหนึ่งในบรรดาพ่อชั่วคราวของคยองซูเท่านั้นที่ค่อยดูแลและเอาใจใส่เขา คยองซูไม่แน่ใจว่าแม่รู้เรื่องที่เขาท้องหรือยังแล้วแม่จะว่ายังไงบ้าง ตั้งแต่คุณเยซองไปรับเขามาเรียนที่นี่ คยองซุก้ไม่ได้ติดต่อกับแม่อีกเลย และไม่รู้ว่าจะได้พบกันอีกเมื่อไหร่... เอาเข้าจริงชีวิตของคยองซุเหมือนอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด แม่ไม่เคยแสดงความรักกับเขา คยองซุไม่รู้ว่าอ้อมกอดของแม่มันอุ่นแค่ไหนหรือคำบอกรักจากปากพูดให้กำเนิดนั้นไพเราะเพียงใด ตลอดเวลามีเพียงคยองซูเท่านั้นที่ต่อเรียนรู้และต่อสู้ด้วยตัวเอง..


"คยองซูอาจจะไม่ใช่คนดีอะไรหรอนะครับ.."

"ชีวิตของคยองซูมีเรื่องผิดพลาดตั้งมากมาย"

"แต่คยองซูสัญานะว่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุด.."

"รัก..ให้เหมือนที่หนูรักและไม่ทิ้งคยองซูไปไหน"

เสียงที่เรียกสั่นขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้ายก็กลายเป็นเสียงสะอื้นและหยดน้ำตา คยองซูไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตในท้องของเขาจะรับรู้หรือเปล่า มือเล็กๆลูบที่หน้าท้องนั้นซ้ำไปซ้ำมา ไม่มีวันที่คยองซูจะลืมเหตุการณ์ที่เกือบเสียเด็กคนนี้ไปเพียงเพราะเขาคิดถึงแต่ตัวเอง เด็กคนนี้อาจจะไม่ได้เกิดจากความตั้งใจแต่ก็มันไม่ใช่ความผิดพลาด อย่างน้อยก็เกิดจากความรัก แม้จะเป็นเพียงความรักข้างเดียวของคยองซูก็ตาม ต่อจากนี้ไปมันไม่ใช่แค่เรื่องระหว่างเขากับคิมจงอินอีกแล้ว แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธแต่ก็ไม่มีความชัดเจนอะไรเลยสักอย่าง หรือความจริงจงอินอาจทำไปเพราะหน้าที่ เพราะความรับผิดชอบ หรือแค่เพราะพ่อสั่งเท่านั้นเอง....





.

.

.




 

"จงอินจะให้มงกูนอนที่ไหน.."

"หน้าห้องแล้วกัน"

ตอบอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะหลับตาลงทันที วันสุดท้ายของชีวิตม.ปลายมาถึงแล้ว จงอินย้ายมาอยู่ที่นี่ พร้อมกับของแทนใจระหว่างร่างสูงกับคนรักเก่า....มงกู

คยองซูวางเจ้าสี่ขาลงกับพื้นแล้วลูบห้องมันสองสามที มือเล็กๆยกขึ้นปิดจมูก เสียงอาหารเม็ดสีน้ำตาลกระทบกับชามทำให้เจ้าขนหยองกระดิกทางไปมา คยองซูได้แต่มองแล้วก็สงสัย มงกูกินเข้าไปได้ยังไง เหม็นจะแย่อยู่แล้ว

ไม่ใช่ว่าคยองซูไม่รู้ว่ามงกูนั้นสำคัญกับจงอินมากกว่าสุนัขธรรมดาทั่วไป แต่ก็นั้นแหละ มงกูไม่ได้ผิดอะไรแล้วมันก็ไม่มีความจำเป็นที่คยองซูจะต้องไม่ชอบมัน เพราะคยองซูไม่มีสิทธิไม่ชอบมันด้วยซ้ำ...แววตาที่มองสุนัขตัวเล็กอย่างเอ็นดูนั้นหมองเสร้าลงไปทันที ทั้งที่จงอินก็รู้ว่าเขาแพ้กลิ่นอาหารเม็ดแต่ก็ยังพามงกูมาอยู่ที่นี่ด้วย ยิ่งรู้สึกว่ามงกูสำคัญมากแค่ไหนหัวใจก็เจ็บปวดมากเท่านั้น ขนาดของแทนใจจงอินยังรักมากขนาดนี้แล้วเจ้าของของมันล่ะจงอินจะรักมากขนาดไหน...


"คยองซู เย็นนี้กินข้าวเลยนะต้องรอ"

"......"

"ฉันจะไปข้างนอกสักพัก"

"....."

มงกูอยู่เป็นเพื่อนคยองซูกับน้องหมีนะ อย่าดื้อกับคยองซูหละ --ไปนะคยองซู

มือใหญ่ลูบหัวเพื่อนสี่ขาก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้อง ก่อนหน้านี้พ่อบอกให้เขายกมงกูให้เพื่อเอาไปเลี้ยงแทนแต่จงอินก็ปฏิเสธ เขารู้ว่าช่วงนี้คยองซูคงไม่ชอบกลิ่นอาหารมงกูเท่าไหร่ แต่จงอินไม่แน่ใจว่าจะอยู่กับคยองซูได้ตลอดทั้งวันหรือป่าว อย่างน้อยให้มงกูเป็นเพื่อนแก้เหงาของคยองซูก็ยังดี

 



.

.

.



 

จงอินกำลังเดินอยู่ในร้านหนังสือ มือหนาถือหนังสือขนาดพอเหมาะอยู่เล่มหนึ่ง พยายามอ่านและทำความเข้าใจให้มากที่สุด ใครจะรู้..จงอินตั้งใจอ่านมันมากกว่าหนังสือเรียนเสียอีก

 

 

คู่มือแม่และเด็ก

 

 

เขาจะมาที่นี่ทุกวัน พยายามอ่านและจดช็อตโน้ตลงในสมุดเล่มเล็กของตัวเอง มีหลายครั้งที่จงอินอยากจะซื้อมันกลับไปอ่านที่คอนโดกับคยองซู แต่จงอินคิดว่าเขาคงดูเด็กเกินไปและสายตาที่ผู้คนมองเขาทำให้หงุดหงิดและเดินออกจากร้านไปก่อนทุกที


Rrrrrrrr



"ฮาโหล"

(‘ไค มึงอยู่ไหนเนี้ย’)

"กู..เอ่อ กูกลับบ้านที่ต่างจังหวัด"


จงอินโกหกแทคยอนไปแบบนั้น เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดเรื่องอะไรแต่จงอินจะไม่ยอมให้ใครจับสังเกตเรื่องเขากับคยองซูได้เด็ดขาด...


(‘เออ กูมีเรื่องจะบอกมึงด้วย’)

"มีอะไร.."

(‘ก็เรื่องคนที่มึงตามหามาเป็นปีๆไง’)

"…."

(‘กูไปได้ข่าวพี่เขามา’)

"มึงไปรู้อะไรมา?"


คำว่าพี่ทำให้จงอินสติหลุด ตลอดเวลาแทคยอนคือเพื่อนที่เขาไว้ใจมากที่สุดก่อนจะเจอกับคยองซู ถ้าเดาไม่ผิดเรื่องที่แทคยอนจะพูดก็คงไม่พ้นเรื่อง คนๆนั้น...


(‘ตอนนี้พี่ลู่หานเขาย้ายปะ-...’)



Rrrrrrrrrrr


ก่อนที่แทคยอนจะพูดอะไรให้เรื่องกระจ่างไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงสายซ้อนขึ้นมา หมายเลขโทรศัทพ์ที่แสดงทำให้จงอินกังวลนิดหน่อย น้อยครั้งที่เขาจะเห็นเบอร์นี้บนหน้าจอ...



--- คยองซู ---




"แทคยอน แค่นี้ก่อนนะ พอดีกูมีเรื่องสำคัญ"


จงอินพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะกดวางสาย และสังหรณ์ของเขาก็ไม่ผิดจริงๆ


"ครับ..ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

 







 

ปัง!




ประตูบานใหญ่ถูกดันอย่างแรงจนกระแทกกับกำแพง ร่างที่เหนื่อยหอบของจงอินกำลังจ้องมองคนตัวเล็กที่หน้าซีดเซียวอยู่บนโซฟา ดวงตานั้นหลบลงอย่างคนไม่กล้าสบตา จงอินพลาดอีกแล้ว พลาดอีกแล้วที่ปล่อยคยองซูไว้คนเดียว...


"มันเป็นโชคดีที่ฉันมาเยี่ยมคยองซูพอดี"

"แต่มันก็เป็นโชคร้าย..."

"โชคร้ายของคยองซูที่ไม่หลุดพ้นจากคนอย่างนายเสียที.."


เสียงเรียบนิ่งของชายวัยกลางคนพูดขึ้นโดยที่ไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ นี่คงเป็นคุณเยซองที่คอยดูแลคยองซู จงอินไม่คิดว่าการเจอกับ พ่อตาครั้งแรกมันจะน่าขนลุกขนาดนี้ แต่แล้วหัวใจก็กระตุกวูบเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคถัดมา..


 "มันคงจะยากเกินไปสินะ สำหรับเด็กเมื่อวานซืนอย่างนาย"

"ถ้าดูแลลูกเมียแค่นี้ยังทำไม่ได้ก็คืนคยองซูให้ฉันซะ.."


มือหนากำเข้าหากันแน่น คุณเซยองโทรหาเขาโดยใช้เบอร์ของคยองซู ปลายสายที่บอกว่าคยองซูเป็นลมนั้นทำให้จงอินเป็นกังวล พอเห็นใบหน้าซีดเซียวของคยองซูก็ยิ่งเป็นกังวล แต่ตอนนี้จงอินกำลังโกรธ โกธรคุณเยซองที่มาพูดจาดูถูกกันแบบนี้และ โกรธตัวเองที่เป็นอย่างที่อีกฝ่ายว่า

จงอินไม่รู้ว่าคนท้องนั้นต้องได้รับการดูแลยังไง เขาก็แค่เด็กม.ปลายธรรมดาคนนึง ถึงจะพยายามอ่านหนังสือคู่มือการตั้งครรภ์มากแค่ไหนจงอินก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี จงอินรู้แค่ว่าเขาไม่ควรเข้าใกล้อีกฝ่ายมากเกินไป จงอินไม่ใช่คนดีและบางครั้งเขาอาจห้ามใจตัวเองไม่ได้ ชายวัยกลางคนผู้เป็นผู้ปกครองของคยองซูบอกกับเขาว่าคยองซูเป็นลมเพราะนอนน้อย เรื่องนี้มันเป็นความผิดของเขา การเข้าใกล้คยองซูนั้นต้องใช้ความอดทนอย่างมาก แต่จงอินคงลืมคิดว่าคยองซูก็คงต้องใช้ความพยายามอย่างมากเช่นกันเพื่อเข้านอนโดยไม่มีจงอิน..


"พรุ่งนี้ ฉันจะมารับคยองซู ถ้าคยองซูต้องการ"

 

นานเกือบสองชั่วโมงแล้วที่คุณเยซองกลับไป ไร้ซึ่งเสียงใดๆภายในคอนโดของพวกเขา จงอินปลีกตัวหายไปไหนสักแห่ง เหลือเพียงคยองซูที่ฝังตัวเองลงกับโซฟา.. จงอินไม่เคยใส่ใจอะไรที่เกี่ยวกับเขาเลยจริงๆ



"คยองซู กินข้าวกัน!"

"….."

"ฉันหิวข้าวจะแย่อยู่แล้ว"


คยองซูได้แต่เดินตามเสียงของจงอินไปที่โต๊ะอาหาร ไม่มีท่าทางขัดขืนหรือไม่พอใจใดๆทั้งสิ้น อาหารมื้อนี้จะเป็นมื้อแห่งความทรงจำ...อาหารมื้อสุดท้ายที่เขาจะกินกับคิมจงอิน


"มานั่งเร็ว น่ากินใช่มั้ยล่ะ"


คยองซูได้แต่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบนิ่ง จงอินกำลังยิ้มอย่างตื่นเต้น...คงดีใจสินะที่พรุ่งนี้จะไม่ได้เจอกันแล้ว

บนโต๊ะอาหารไม่มีอะไรเลยนอกจากข้าวสองจานและมียอกกุก(ซุปสาหร่าย) ที่ส่งกลิ่นหอม ควันสีจางๆนั้นคงทำให้รู้สึกว่ามันน่ากินมากกว่านี้ ถ้าหากนี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย..


"มันโอเคมั้ย มันอร่อยหรือป่าว"

"เค็ม.."


ทันทีที่คยองซุตักน้ำซุปเข้าปาก จงอินก็ถามขึ้นอย่างตื่นเต้น เพียงสัมผัสปลายลิ้นความเค็มของน้ำซุปก็แทรกซึมเข้ามาจนแทบสำลัก..นี่มันซุปบ้าอะไรกัน


"น่าเสียดายจัง"

"ไว้คราวหน้าฉันจะลองใหม่นะ"


ยิ้มแห้งๆถุกส่งให้คยองซู จงอินรู้ว่าคยองซูกินยายากแค่ไหน ถึงคยองซูจะยอมกินยาบำรุงครรภ์ทุกมื้อแต่ก็ทำหน้าผะอืดผะอมทุกครั้ง คนกินที่ว่าทรมารยังไม่เท่าหัวใจของคนที่มองดูหรอกนะ..มียอกกุกเป็นซูปสำหรับคนท้อง จงอินตั้งใจไปจดสูตรมาทำให้คยองซูกิน ลูกของเขาจะได้แข็งแรง แต่สงสัยจะผิดสูตรไปหน่อย แล้วแบบนี้คยองซูจะกินได้ยังไงกัน


"คยองซู! จะกินอีกทำไม มันเค็ม!"

"ฮึก...ฮือออ"


ไม่รู้เพราะฮอร์โมนหรือเพราะอะไรกันแน่ เพียงได้รู้ว่าจงอินเป็นคนทำ น้ำตาหยดเล็กๆก็ไหลออกมา แต่มันไม่ได้ไหลจากความสียใจหรือผิดหวังในรสชาติอาหาร คยองซูกำลังรู้สึกดีใจและตื้นตันมากจริงๆ..


"มันหวานมากเลยจงอิน..ฮึก..มันอร่อยที่สุดในโลกเลย"


มือเล็กตักซุปใส่ปากโดยไม่ฟังคำคัดค้านของร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามสักนิด อยู่ๆซุปที่เค็มเป็นเกลือก็หวานขึ้นมาถนัดตา คยองซูรู้สึกแบบนั้นจริงๆ มันเป็นซุปที่อร่อยที่สุดในโลกเท่าที่เคยกินมาเลย..


"ถ้าคยองซูชอบ..."

"ฉันขอทำให้กินทุกวันเลยได้มั้ย?..."

 



.

.

.


 

 

"จงอิน ฉันยังหิวน้ำอยู่เลย"

"คยองซูกินหมดหม้อแบบนั้น จะไม่ให้หิวน้ำได้ยังไง"


ทั้งที่คยองซูบอกกับเขาว่าซุปนั้นเค็มแต่ก็นั่งกินจนหมดหม้อห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง ไม่รู้ว่าเริ่มดื้อแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็มางอแงร้องหิวน้ำอยู่แบบนี้  คยองซูเวลาอ้อนก็น่ารักไปอีกแบบเหมือนกันนะ...

 "ถ้าชอบฉันจะทำให้กินทุกวันเลยจนกว่าจะคลอด ตกลงมั้ย"

"หลังคลอดด้วยไม่ได้หรอ?.."

"ฮ่าๆ ได้สิ สัญญาเลย"

จงอินลูบหัวคุณแม่ตัวเล็กอย่างแผ่วเบา นิ้วก้อยถูกยกขึ้นเกี่ยวกันอย่างกับว่ามันเป็นคำสัญญาของเด็กๆ  แต่ใครจะรู้ ทุกๆคำพูดทุกๆประโยคมีความหมายซ้อนอยู่เสมอ



----

สัญญานะ...ว่าจะอยู่กินฝีมือฉันทุกวัน

ฉันสัญญา...ว่าจะไม่หายไปไหน

 ----


 

"ฉันอาจจะไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะคยองซู.."

"ฉันเลี้ยงเด็กไม่เป็น และไม่รู้ว่าจะเลี้ยงหมีน้อยได้ดีแค่ไหน"

"แต่ฉันมั่นใจว่าคยองซูต้องดูแลเขาได้ดีมากกว่าฉันแน่ๆ"

"อย่าเพิ่งไปไหนเลยนะ.."

"ช่วยอยู่ด้วยกัน..จนกว่าฉันจะเป็นพ่อที่ดีให้ลูกหมีของเราได้หรือป่าว"


นิ้วก้อยทั้งสองยังเกี่ยวกันและเกี่ยวกันแน่นขึ้นเมื่อถึงประโยคสุดท้าย จงอินรู้ตัวดี เขาไม่ใช่คนที่พร้อมหรือเหมาะสมที่จะมีลูกในตอนนี้ ชีวิตที่กำลังจะก้าวสู่รั้วมหาลัยนั้นแสนลำบาก จงอินยังเด็กเกินไปสำหรับการจะมีเจ้าตัวเล็กสักคนให้คอยดูแล แน่นอนว่าคยองซูต้องทำมันได้ดีกว่าเขา จงอินก็แค่อยากจะขอร้อง..ช่วยอยู่ด้วยกันก่อนเถอะนะคยองซู อยู่ด้วยกันจนกว่าจงอินจะมีความพร้อมสำหรับการเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดี และสามารถดูแลคยองซูกับลูกได้สมกับที่พ่อและสามีคนหนึ่งควรจะทำ


"ฉันกับลูกจะอยู่ตรงนี้เสมอ.."

"จนกว่าจงอินจะไม่ต้องการพวกเรา..."


ไร้เสียงใดๆ จงอินดึงนิ้วก้อยของตัวเองออกจากการเกี่ยวพันของคยองซู เขาไม่ชอบให้คยองซูพูดจาแบบนี้เลย มันน่าโมโห..จงอินทำขนาดนี้คยองซูยังไม่รู้อีกหรือไงกัน


คยองซูถูกรัดไว้ด้วยอ้อมกอดของจงอิน แขนแกร่งที่เปรียบเสมือนที่กักกันสองชีวิตเอาไว้ ไม่มีวันที่จงอินจะไม่ต้องการคนตัวเล็กในอ้อมแขน และคยองซูไม่อาจล่วงรู้เลยว่าสัญญาข้อนี้


มันเป็นเพียงสัญญาข้างเดียวของคยองซูที่ไร้คำตอบรับของคิมจงอิน






TBC.
 
 
ขอโทษที่หายไปนานมาก มาอัพแล้ว ตอนนี้ยาวมากกกกเลย นี่คือสัญญาของจงอินกับคยองซูที่พูดตั้งแต่ต้นเรื่อง มาบอกตอนจะจบแล้ว555
ขอบคุณทุกยอดและที่ขาดไม่ได้คือยอดคอมเม้น เราอยากบอกว่าเราอ่านทุกคอมเม้น เพราะฉะนั้นถ้ามีอะไรอยากให้เราปรับปรุงก็บอกได้เลยนะคะ เรายินดีมากๆ
ขอบคุณยอดแฟนมากๆนะคะ ตอนนี้ทะลุพันแล้ว 1221 (1.09 20/3/58)
เราทำงานพิเศษช่วงปิดเทอมจะว่างก็แค่ตอนกลางคืน เราอาจอัพช้าแต่สัญญาจะมาบ่อยๆนะคะ ขนาดเราทำงานยังนั่งคิดเรื่องฟิคไปด้วยเลย555

มีหลายคนแนะนำเรื่องนี้จนเป็นที่รู้จักมากขึ้น เราขอขอบคุณมากจริงๆ
my mistake เป็นฟิคเรื่องแรกและมันเหนือความคาดหมายมากๆ

ขอบคุณทุกคนมากๆนะคะ

#ficพลาด

1เม้นเป็นหลายกำลังใจเลยค่ะ 
ฝันดีนะคะ:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1196 070402 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 16:11
    รู้สึกแปลกๆคุณเยซอนนี่เกี่ยวข้องกับเซฮุนหรือเปล่า(เราคิดอะไรเนี่ย?)
    #1,196
    0
  2. #1146 ลำใย เซ'โย๊ะ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 00:42
    อึดอัดอ่ะ
    #1,146
    0
  3. #1102 Pinkuplatong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 17:13
    พูดอะไรก็ไม่ยอมพํดให้หมด พํดให้คนอื่นใจเสียอีก ยองจูเสียใจนะ ฮืออออ ดราม่าทำไม ตะโอฮิลลิ่งแม่ด่วน
    #1,102
    0
  4. #1079 ディオー (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 20:36
    จงอินอย่าเป็นคนแบบนี้ โอยยยยยยยยยสามีในอนาคต ฮือออออออ เกลียดๆๆๆ อยากได้จงอิน อบอุ่นเกินไป ตาย rip ตัวเองแรงๆ นอนพะงาบๆ กับความอบอุ่นของนาง
    #1,079
    0
  5. #1004 เบบี้'ยองจูว (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 16:58
    หน่วงๆๆ. อึดอัดๆๆ. 555555. ชอบมาม่ามาม่ามาม่า~
    #1,004
    0
  6. #858 mamawiwi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 22:19
    จงอินก็รังยองจูวววววนะ ยองจูอย่าคิดมาก
    #858
    0
  7. #678 realpoy007 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 17:23
    ง่า สงสารทั้ง2คนอ่า ต่างคนต่างไม่อยากให้อีกคนเจ็บปวด
    #678
    0
  8. #569 minnyart (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 08:00
    เฮ้อออ ต่างคนต่างความคิดเนอะ คนนึงก็ไม่ชัดเจน ส่วนอีกคนก็ชอบคืดเองเออเอง
    #569
    0
  9. #545 batman321 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 13:23
    มาอัพต่อไวๆนะไรท์
    #545
    0
  10. #496 little.mermaid (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 22:26
    จงอินคือบุคคลที่ไม่ชัดเจน จนทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากมากขึ้นทุกวัน คยองซูน่าสงสารสุด ในทุกเรื่อง ไม่มีความมั่นใจเลย แล้วยิ่งจงอินชอบทำอะไรแบบคิดอยู่คนเดียวนี้มันก็เป็นปัญหามากๆอ่ะ เราว่าซักวันถ้าคยองซูไม่อยู่จงอินคงต้องหาวิธีแสดงความชัดเจนบ้างแล้วล่ะ ก่อนที่จะเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไป
    #496
    0
  11. #495 ์LHSH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 21:55
    นี้ งอน จงงิง แล้ว แงแง ฮือออ
    #495
    0
  12. #494 ์LHSH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 21:55
    นี้หงุดหงิดที่สุด จงอินทำไมแบบตัดก็ตัดให้ขาดดิ สงสารแทโอนะโว้ย
    #494
    0
  13. #493 ์LHSH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 21:54
    เมนพี่ลู่ขอค้านการที่พี่ลู่ผิดลูกผิดผัวชาวบ้าน เค้ามีลูกเมียแล้ว นี้ หงิดจริงๆนะ เราเป็นคยองซูนี้คือบอกเลยว่าจะตะโกนสั้นๆไปเลยไม่แคร์ึนจะมองยังไงล่ะถ้ามันสุด " ไค พ่อ ของ ลูก กู จบนะ " คือ แบบอยากตบเมนตัวเองวันนี้ล่ะ
    #493
    0
  14. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  15. #491 ์LHSH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 21:51
    คือแบบพี่ลู่ นี้ แบบเพลงหนูไม่รู้ป่ะ เซฮุนนี้แบบนายต้องการอะไร จงงินคนใจอ่อน ยองจูต้องเข้มแข็งนะ แทโอมาหาน้ามา เดียวให้ขนม #ทีมยองจูแทโอ เบ้ปากใส่ลู่หานสิบวิ ทำไมเมนเป็นคนใจโลเลแบบนี้ ถ้าเมนชอบจงอินจริงๆทำไมถึงชอบเซฮุนล่ะ เราเสียใจ นี้ จงอินมีลูกมีเมียแล้วนะ ถึงจะอ้วนเป็นหมีทั้งคู่ ไอ้ดำคนนี้ก็รัก ชานยอลเนียนเนอะ จะบอกมุกนี้เค้าใช้ตอนซื้อโทรศัพท์มาใหม่ๆๆ 5555555555 ว้ายยย พูดแล้วเขิน สู้นะไรท์ ขอบคุณที่อัพฟิคสนุกๆๆให้อ่าน จะติดตามตอยคอมเม้น อาจจะไม่มากเนอะ ตามประสาคนพิมพ์น้อย พูดน้อย ไม่รู้ตะพูดอะไร แต่รักนะจุ๊บ >3<
    #491
    0
  16. #490 KaBo_MILD (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 17:26
    สู้ๆนะไรท์ รีบมาต่อ เค้ารออยู่ น่าาาา กำลังสนุกเบยยย
    #490
    0
  17. #485 mm_exo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 17:33
    ช่วงพี่ลู่กลับมานี่ กุร้องไหัหนักมากกกก  อยากให้ทุกคนรู้เหลือเกิ๊น!!!ว่าจงอินมันมีลูกมีเมียแล้ว หยุด!!!ค่ะพี่ลู่ หนูเมนพี่นะ แต่พี่มาจะมาแย่งผัวคนอื่นงี้มันไม่ดีนะค่ะ เร่จะไม่สนับสนุนคนใจร้าย!!!   ยูโนววววว
    #485
    0
  18. #484 mewok (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 15:38
    ไคลู่มันไม่เหมาะหรอก ต้องไคโด้เท่านั้น อเกนนนน ยูโนววววว  5555 ส่วนพี่ลู่สุดที่รักก็คู่กับคุณชายเซฮุนสิค่ะ ฮุนฮาน
    เข้าใจปะ อันเดอสแตนน 
    #484
    0
  19. #483 Aom Bh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 13:47
    ไรท์ขามาต่อเบยยยยย TT
    #483
    0
  20. #479 99LINE (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 23:30
    คยองอย่าพึ่งพาลูกหนีเลยนะ จงอินรักคยองจริงๆนะ
    #479
    0
  21. #478 popnc (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 23:20
    งุ้ยยยยยยยนี่ขนาดไคโด้นะเรียลๆนะ มันยังจะมีฉากดราม่าอยู่อีก เจ็บหัวจุยยยยย. อยากให้มีฉากแทโอเด็กอ้วนด้วยอะ555555 เราอยากจะ ขออะไนสักอย่าง. เรื่องนี้เขียนต่อไปเรื่อยๆไม่มีวันจบได้มั้ย(ขอมากไปมั้ย)55555555555 สู้ๆนะคะ :) #ฟินนะ
    #478
    0
  22. #475 Jarawee Kitthanasarn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 17:52
    เห้อมมมมม
    #475
    0
  23. #474 oohrut (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 16:49
    รีพอัพน้าาาาาาา ชอบอ่าาาาาาาา
    #474
    0
  24. #473 maomakkkk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 16:07
    ตามไปสิจงอิ้น รออะไรอยู่
    #473
    0
  25. #471 คยองต๋าาา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 13:10
    ไรท์มาต่อแล้วว เย้~~ จะร้องไห้ตามคยองแล้ว ฮือ รีบๆปรับความเข้าใจกันสักทีเซ่ จะบ้าตาย ฮอล TT
    #471
    0