my mistake (kaido & taeoh FT. chanbaek hunhan exo)

ตอนที่ 17 : (◕‿◕✿) ::16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    22 มี.ค. 58




once upon a time



"ไค ก้มหัวลงหน่อย ฉันมองกระดานไม่เห็น"


"แม่งเป็นบ้าหรอวะ ตัวก็สูงยังจะมานั่งข้างหน้าอีก"


และสารพัดคำกรนด่าที่เขาไม่คิดจะสนใจเลยสักนิด โต๊ะเรียนแถวหน้าที่มีนักเรียนสองคนนั่งอยู่คู่กันคนหนึ่งตัวเล็กเหมือนเด็กประถม..ส่วนอีกคนก็ตัวโตเหมือนยักษ์ จงอินไม่ได้นั่งอยู่แถวหลังเหมือนเดิมอีกแล้ว เขาก็แค่ใช้ข้ออ้างว่าไม่อยากให้คยองซูนั่งเหงาอยู่คนเดียว หรือความจริงจงอินก็แค่อยากรู้ว่าซงมินโฮชอบคุยเรื่องอะไรกับคยองซูนักหนา...



"จงอิน ให้ฉันไปนั่งข้างนายหลังห้องดีกว่า ฉันเกรงใจเพื่อน"


"อยู่หลังห้อง..นายมองกระดานไม่เห็นหรอก"


พูดทั้งที่ตาคมยังจ้องไปบนกระดานถึงแม้ตัวอักษรบนนั้นจะไม่เข้ามาในสมองจงอินเลยก็ตาม.. คยองซุไม่มีทางมองกระดานเห็นแน่ๆถ้าย้ายไปนั่งหลังห้อง จงอินก็นึกเกรงใจเพื่อนอยู่เหมือนกันนะ แต่อยากนั่งข้างคยองซูมากกว่า..

หลังจากคืนนั้น คยองซูคนที่เอาแต่เงียบก็หายไป คยองซูพูดกับจงอินเยอะมากขึ้น บางคืนก็ชวนกันคุยถึงเรื่องราวช่วงที่ไม่ได้คุยกัน มันเป็นช่วงที่น่าอึดอัดมากแค่ขนาดไหนจงอินยังจำมันได้ดี ช่วงนี้มีหนึ่งอย่างที่พวกเขาทำด้วยกันบ่อยก็คือการหนีออกไปเที่ยวนอกหอตอนกลางคืน แล้วจงอินก็เพิ่งได้รู้ ตาของคยองซูยามที่ต้องแสงไฟสีส้มมันจะเป็นสีน้ำตาลใสและยิ่งมาพร้อมกับรอยยิ้มรูปหัวใจ มันสวยมากจริงๆ จงอินไม่รู้ว่าเขาชอบมันตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีเขาก็เสพติดมันเสียแล้ว..



"เตี้ย ปิดเทอมนี้ไปอยู่บ้านกูนะ กูจะพาไปเที่ยวทุกที่เลย"




"เอ่อ..คือว่า..."

จงอินกำมือแน่นพยายามสงบอารมณ์ที่เริ่มร้อนระอุ ถ้าเขาไม่สัญญากับพ่อว่าจะไม่ชกต่อยกับใครล่ะก็สงสัยเขาคงได้ปล่อยหมัดใส่ซงมินโฮสักทีแน่ๆ แต่ที่น่าหงุดหงิดกว่าเพื่อนร่วมห้องคนนี้ ก็คงเป็นคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆเขา คยองซูไม่กล้าตอบซงมินโฮไปตรงๆเขาได้แต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่แบบนั้น  ถ้าคยองซูไม่พูดบางทีจงอินคิดว่าเขาควรต้องพูดแทนคยองซูเสียแล้ว...


"คยองซูจะไปบ้านกู"

"ไม่ได้! กูชวนก่อน"

'แต่กูจะพาคยองซู ไป บ้าน กู "


เด็กหนุ่มสองคนกำลังจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ผู้ชายด้วยกันทำไมซงมินโฮจะมองอีกฝ่ายไม่ออก รวมถึงท่าทีของคยองซูที่เปลี่ยนไปตั้งแต่สองอาทิตย์ก่อนก็ด้วย อยู่ๆคยองซูก็กลับไปนั่งกินข้าวกับจงอิน และทุกครั้งที่ซงมินโฮจะคุยกับคยองซูก็จะมีจงอินเข้ามาแทรกทุกที ความจริงแล้วทุกอย่างมันก็ขึ้นอยู่กับคยองซูเองนั้นแหละว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง แต่ซงมินโฮก็แค่หมั่นไส้จงอินเท่านั้น


"ทำไมมึงไม่พาพี่ลู่หานของมึงไปล่ะ"


"รักกันมากไม่ใช่หรอ"


"มึงน่าจะพาพี่เขาไปเปิดตัวกับพ่อแม่มึงซะ!"


"บ้าเอ้ย!"


จงอินสบถเสียงดังก่อนจะเดินออกไปจางห้อง เขาพูดอะไรไม่ออกพอได้ยินชื่อของใครบางคน อยากจะโต่งเถียงแต่เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ เรื่องราวของเขากับรุ่นพี่หน้าสวยผู้เป็นที่หมายปองของคนกว่าครึ่งโรงเรียนนั้นโด่งดังจนแทบไม่มีใครที่ไม่รู้เรื่อง...แต่ก็ยังเหลืออีกคนหนึ่ง โด คยองซู
 



 

-----------------------------------


 

 

"คยองซู! เป็นอะไรไป.."

 

"เปล่า"


หลังจากคำพูดปากมากของซงมินโฮ คยองซูก็ไม่ได้พูดหรือถามเรื่องนั้นกับจงอิน คนตัวเล็กทำเหมือนไม่เคยได้ยินมัน และจงอินก็ได้แต่ภาวนาให้คยองซูไม่ได้ยินมันจริงๆ... ในช่วงเย็นหลังเลิกเรียนจงอินอ้างว่าจะไปเล่นบาสกับเพื่อนแล้วให้คยองซูกลับไปก่อน  ความจริงเขาไม่อยากเดินกลับหอพร้อมกับคยองซูเพราะมันน่าอึดอัด บางทีถ้าคยองซูถามอะไรเขาบ้างจงอินก็พร้อมจะเล่าทุกอย่าง แต่การที่คยองซูไม่พูดถึงเรื่องนั้นเลยมันทำให้จงอินไม่รู้ว่าเขาจะต้องทำยังไง แล้วพอเปิดประตูเข้าห้องมาสิ่งที่จงอินเห็นอย่างแรกกลับเป็นมือเล็กๆของคยองซูที่กำลังเช็ดน้ำตาลวกๆ คยองซูตอบเพียงแค่นั้นมันแผ่วเบาเหลือเกิน เบาจนจงอินจำสังเกตไม่ได้ว่าคยองซูกำลังคิดอะไรอยู่ ดวงตากลมเหม่อลอย มือเล็กเปลี่ยนจากเช็ดน้ำตาข้างแก้มเป็นกำเข้าหากันแน่น ไม่มีใครล่วงรู้ว่าคยองซูคิดอะไร..เหมือนที่คยองซูไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำยังไงต่อไปดี

 

ร่างสูงพลิกข้อมือซ้ำไปซ้ำมามองดูเข็มยาวที่เดินหน้าไปเรื่อยๆตากลไก ตอนนี้ผ่านมาเกือบยี่สิบนาทีแล้วที่คยองซูบอกให้จงอินลงมารอที่ประตูเล็กหลังโรงเรียน พวกเขากำลังจะไปเที่ยวที่ตลาดไม่ว่าจะไปบ่อยแค่ไหนจงอินก็ยังชอบไป ชอบทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มรูปหัวใจนั้น ชอบที่ได้จับมือกันเพื่อที่อีกคนจะไม่พลัดหลงหายไปไหน

ชอบทุกอย่างที่ได้ทำร่วมกับคยองซู

 

อากาศตอนสี่ทุ่มสิบห้าหนาวจนต้องกอดตัวเองเอาไว้ อาจจะเป็นโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ วันนี้ที่ตลาดมีเพียงผู้คนเดินกันประปราย คยองซูไม่ได้จับมือกับจงอินเพราะจำนวนคนที่ไม่เบียดเสียด หนาวจนควันออกทางจมูกและแก้มที่เริ่มมีสีเลือดฝาด หากคยองซูสนใจร่างสูงข้างๆคงได้รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งคอยจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา....

ไม่นานเกินรอผลึกสีใสก็ตกกระทบปลายจมูกได้รูป หิมะแรกของปีนี้มาถึงแล้ว คยองซูเงยหน้าขึ้นมองครู่หนึ่งก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดอะไรบ้างอย่างออกมา




"จงอิน...เห็นหิมะแรกมั้ย ช่วยมองเห็นมันได้หรือเปล่า"


"เห็นสิ..หิมะแรก"

"....."

"หนาวมากเลยเนอะคยองซู"

คยองซูเดาไว้อยู่แล้วว่าจงอินคงไม่เข้าใจความหมายของมัน คยองซูอยากให้จงอินเห็นมันจริงๆเห็นหิมะแรกของเขาและได้โปรดชอบมันให้มากกว่าหิมะของปีที่แล้ว ถ้าหิมะแรกใช้ในการขอความรัก คยองซูก็กำลังขอมันกับจงอิน ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่เข้าใจแต่อย่างน้อยคยองซูก็ได้พูดในสิ่งที่ตัวเองอยากพูด แม้จงอินจะตอบรับไปส่งๆแต่ยังน้อยก็ยังเหลือพื้นที่เล็กๆให้คยองซูได้เข้าข้างตัวเองบ้าง..แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับความสัมพันธ์ที่ไม่มีสถานะของจงอินกับคยองซู

 

-----------------------------------





 

"สวัสดีครับ ผมชื่อคยองซูเป็น เพื่อน ของจงอิน"




คยองซูโค้งหัวให้กับผู้ใหญ่สองคนที่มารอรับเขาที่หน้าบ้าน ตอนนี้คยองซูกับจงอินกำลังยืนหน้าบ้านที่ดูอบอุ่นทางเหนือ มันเป็นบ้านของจงอิน สุดท้ายคยองซูก็ได้แต่ขอโทษซงมินโฮที่ผิดคำพูด เขาเลือกที่จะมากับจงอิน โดยให้เหตุผลกับซงมินโฮว่าเขาชอบอากาศทางเหนือมากกว่า... คำว่าเพื่อนถูกเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่นมันปวดหน่วงๆที่ก้อนเนื้อด้านซ้ายอยู่มากตอนที่ต้องพูดออกมา แต่เพราะคยองซูไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรสำหรับจงอิน หรือความจริงคยองซูไม่เคยได้เป็นอย่างอื่นเลยนอกจากเพื่อน... คำพูดของซงมินโฮทำให้คยองซูรู้สึกเจ็บปวดเหมือนคนอกหักทั้งทียังไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ แต่ที่เจ็บมากกว่าคงเป็นจงอินที่ไม่พูดหรืออธิบายอะไรเลย การไม่ปฏิเสธมันก็คือการยอมรับรูปแบบหนึ่ง บางทีจงอินอาจจะยังไม่ลืมรุ่นพี่คนนั้น และคยองซูอาจจะเป็นได้เพียงตัวแทน..

จงอุนกับซองจูยิ้มน้อยๆให้กับเด็กผู้ชายตัวเล็กข้างหน้า ถึงจะพยายามย้ำหนักแน่นว่าเป็นเพื่อนแต่ถ้าฟังจากสรรพนามที่ใช้เรียกลูกชายเขาแล้วล่ะก็ บางทีเด็กผู้ชายตัวเล็กน่ารักคนนี้อาจจะมีบางอย่างที่แตกต่างจากคนอื่นก็ได้...พวกเขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมจงอินถึงชอบโทรมาเล่าเรื่องเพื่อนที่ชื่อคยองซูให้ฟัง คยองซูเป็นเด็กที่นอบน้อมน่ารัก ยิ่งได้ฟังเบื่องหลังชีวิตก็ยิ่งสงสาร แต่สิ่งที่ทำให้จงอุนประทับใจเด็กหนุ่มคนนี้คงจะเป็นการที่จงอินไม่ได้ดื้อรั้นเหมือนเก่าตั้งแต่รู้จักกับคยองซู

 
 

"ชอบที่นี่มั้ยคยองซู"


"มันเหมือนฝันเลยล่ะ"


ใต้ผ้าห่มผืนหนามีสองร่างที่นอนอิงแอบกันอยู่.... นี่ก็ผ่านมากว่าห้าวันแล้วคยองซูไม่รู้ว่าจงอินจะถามแบบนี้ทำไมทุกวันและคยองซูก็ให้คำตอบเหมือนเดิมทุกวัน คยองซูชอบที่นี่มากจริงๆชอบอากาศเย็นเพราะมันทำให้รู้สึกสดชื่น ชอบความอบอุ่นที่พ่อกับแม่จงอินมอบให้เขา คยองซูไม่รู้ว่าเขาเคยมีความสุขขนาดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่รู้แค่ตอนนี้มันกำลังเกิดขึ้นและเขาพอใจมันมากเหลือเกิน


"พี่ลู่หานเป็นคนตาสวยมากจริงๆนะคยองซู"

"มีคนชอบพี่เขาเยอะจนน่าปวดหัว"

"….แต่มันก็ผ่านมานานแล้วล่ะ"

"บางทีพี่ลู่หานอาจจะลืมฉันไปแล้วก็ได้"


เหมือนฟ้าผ่ากลางใจคยองซู อยู่ๆจงอินก็พูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง  มันเป็นคำพูดลอยๆที่ทำร้ายจิตใจคยองซูจนเจ็บไปหมด ไม่มีเสียงตอบรับจากคยองซูมีเพียงการพยักหน้าเบาๆ จงอินคงไม่รู้ว่าคยองซูไม่อยากรับรู้เลยด้วยซ้ำว่าคนๆนั้นดีอย่างไร หรือสำคัญมากแค่ไหน –จงอินยังคงจ้องมองเพดานในความมึด เขาเลือกที่จะบอกเรื่องนี้กับคยองซูในตอนที่ปิดไฟเรียบร้อยแล้ว จงอินไม่เคยขี้ขลาดเท่านี้มาก่อน เขาคงไม่กล้ามองหน้าคยองซูแน่ๆหากไฟยังสว่างอยู่ ทุกคำพูดกลั่นออกมาอย่างยากลำบาก ไม่มีนัยอะไรสำคัญในประโยค จงอินไม่รู้ว่าคยองซูอยากฟังมันหรือไม่ จงอินแค่อยากจะบอก... มันผ่านมานานแล้ว ลู่หานอาจลืมจงอินไปแล้ว และมันคงถึงเวลาที่เขาจะเปิดใจให้ใครอีกคนสักที...

 


 

"คยองซูทำอาหารเป็นมั้ยลูก"

"แม่ไม่รู้อะไร ฝีมือคยองซูอร่อยที่สุดในโลกเลย"


จงอินกำลังเท้าคางมองคนตัวเล็กที่ช่วยแม่เขาทำอาหารในเช้าวันนี้ จริงๆจงอินไม่รู้หรอกว่ามันอร่อยมากแค่ไหนเพราะเคยกินฝีมือคยองซูมากสุดก็แค่บะหมี่กึ่งสำเร็สรูป แต่ไม่รู้สิ เอาเป็นว่าจงอินเชื่อแบบนั้นก็แล้วกัน....

กลิ่นหอมๆของซุปไก่ตุ๋นมันชวนให้น้ำลายไหล เขาชอบคยองซุเวลาที่ยิ้มอย่างสดใส แต่ก็ถูกใจกับสีหน้าที่กำลังตั้งใจทำอะไรบ้างอย่าง จงอินไม่รู้ว่าระหว่างเขากับคยองซูมันคืออะไรและมันยากเกินไปที่จงอินจะมานั่งหาคำตอบ เขาแค่ชอบอยู่ใกล้ๆคยองซู และหงุดหงิดทุกครั้งที่มีคนมาเข้าใกล้เพื่อนตัวเล็กของเขา จริงอยู่ที่คยองซูยิ้มให้จงอินแต่คยองซูก็ยิ้มให้คนอื่นด้วย คยองซูยิ้มให้พ่อเขา แม่เขา หรือแม้กระทั่งคนงาน... ไม่รู้เพราะไม่ทันสังเกตหรือมัวแต่ขี้อิจฉา จงอินถึงไม่รู้สักนิดว่า ยิ้มที่เขาได้รับมันพิเศษกว่าของใครๆบนโลก

 


 

"โอ๊ย!.."



คยองซูทรุดตัวลงนั่ง มันปวดท้องเสียจนขาสั่นไปหมด ของเหลวสีแดงไหลลงเต็นหน้าขา หัวใจของเขาเต้นระรัว มือไม้สั่นเทาและเย็นจนน่าใจหาย

"คยองซู!..คยองซูเป็นอะไรไป"

คยองซูรู้เพียงร่างของเขาถูกประคองขึ้นจากพื้นเสียงในจงอินที่ดังอยู่ข้างหูแต่มันกลับค่อยๆลดระดับลงเรื่อยๆและดับไปในที่สุดพร้อมกับสติของคยองซู

เสื้อของเขาเต็มไปด้วยเลือดสีสด เดินวนไปมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินเป็นชั่วโมงแล้ว อยู่ๆคยองซูก็หน้าซีดลงแล้วหมดสติไปแต่ที่หน้าตกใจก็คงเป็นเลือดที่ไหลมาตามขาเรียว เกิดอะไรขึ้นกับคยองซู...



"ผมขอคุยกับญาติของคนไข้หน่อย"

ไม่นานคุณหมอก็เดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว ครอบครัวของคนไข้จะต้องรู้เรื่องแล้วช่วยกันป้องกันเพราะถ้าปล่อยไว้มันคงไม่ดีแน่ๆ

 
 

"หมอว่าไงครับพ่อ.."

"....."

จงอุนไม่ได้ตอบอะไรจงอินที่ยืนรออยู่หน้าห้องคนไข้ คยองซูถูกส่งมาที่ห้องพักฟื้น ตอนนี้จงอินคงคิดเอาเองว่าคยองซูไม่สบายเลยต้องนอนพักที่นี่สักสองสามคืน...หมอเรียกเขาเข้าไปคุยเกี่ยวกับอาการของคยองซูเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว เรื่องแบบนี้คงไม่มีใครอยากให้เกิด แต่ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว...


"เมื่อคืนแกทำอะไรคยองซู!"

"ผะ..ผม.."

นานแค่ไหนแล้วที่พ่อไม่ได้ตวาดเขาเสียงดังขนาดนี้ งอินกำลังตกใจเกิดอะไรขึ้นกับคยองซูแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เขากับคยองซูมีอะไรกันเมื่อคืน...

"รู้มั้ยจงอิน!...รู้มั้ย ว่าแกกำลังทำอะไรอยู่!"

"....."

"แกเกือบจะฆ่าเด็กคนหนึ่ง!"

"....."

"เด็กที่..เป็นลูกของแกเอง!"

จงอินไม่ได้สนใจมือของพ่อที่กระชากเข้าที่คอเสื้อด้วยซ้ำ ประโยคของพ่อดังสลับกันอยู่ในหูของจงอินไม่หยุด จงอินไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อพูดกับเขา ตอนนี้เขาแค่อยากรู้ว่าคยองซูเป็นอะไร…และขออย่าให้เพียงอย่างที่คิดเลย

"มันเกิดอะไรขึ้นครับพ่อ..."

"ฟังฉันให้ดีๆนะจงอิน"

"...."

"คยองซู...ท้อง"

"!!!"

"ท้องลูกของแกเกือบเดือนแล้วด้วยซ้ำ!"

เหมือนหูของจงอินดับไปชั่วขณะ เขาไม่ได้ยินเสียงต่อว่าของพ่ออีก ในสมองมีแต่คำถามมากมาย...ทำไมจงอินไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยทั้งที่อยู่กับคยองซุทุกวัน ทำไมจงอินไม่สงสัยท่าทางแปลกๆของอีกฝ่ายบ้าง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จงอินอยากให้เรื่องที่พ่อพูดเป็นเพียงคำโกหกคำโต เขาไม่อยากให้คยองซูท้องเลยจริงๆ..

.


.


.




"คยองซูเจ็บตรงไหนหรือป่าว"



ไร้คำตอบ มีแต่ความเงียบและสายตาว่างเปล่าของคยองซูเท่านั้น..คยองซูที่อยู่บนเตียงคนไข้ทำเพียงแค่มองออกไปนอกหน้าต่าง มือเล็กที่ถูกเจาะด้วยเข็มปลายแหลม น้ำเกลือและโลหิตสีแดงหยดลงเอื่อยๆ ภาวนาให้ทั้งหมดเป็นเพียงความฝันของให้เช้าวันรุ่งขึ้นเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น


"พ่อบอกฉันหมดแล้ว..."



"พ่อคุยกับคุณเยซองแล้ว"



"แล้วพ่อก็...-"



"แล้วเรื่องไหนบ้างล่ะ..ที่จงอินรับผิดชอบ"


คำพูดของคยองซูที่แทรกขึ้นมาทำให้จงอินชะงักค้าง จงอินเอาแต่พูดว่าพ่อของตัวเองรับผิดชอบทุกอย่างให้หมดแล้ว แต่สิ่งที่คยองซูยังไม่ได้ยินออกจากปากร่างสูงก็คือ..ความรับผิดชอบของคิมจงอิน  



"ฉันรู้เรื่องนี้มาสักพักแล้ว"


"ฉันเหม็นจนแทบจะอ้วกทุกครั้งที่ได้กลิ่นไก่..."


"แต่ฉันรู้ว่าจงอินชอบกิน.."


"ฉันหงุดหงิดทุกครั้งที่จงอินทำตัวน่าอึดอัด..."


"แต่ฉันคงนอนไม่ได้..ถ้าไม่มีจงอินคอยกอด.."


"ฉันรู้ว่ามัน..ฮึก..อันตราย"



"ฉัน..ฮึก..แค่ไม่อยาก..ฮึก..อยู่คนเดียว"


ความจริงคยองซูรู้เรื่องนี้มาซักพักแล้วตั้งแต่วันที่หิมะตกครั้งแรกในรอบปี..ใช้ความอดทนอย่างมาก พยายามไม่ให้จงอินผิดสังเกต คยองซูก็แค่กลัว..กลัวว่าจะต้องเผชิญปัญหาอยู่คนเดียว แม้จงอินไม่รู้แต่มันก็ดีกว่าการที่จงอินตีตัวออกห่างหรือสร้างแผลในใจให้กับเขา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงอาบแก้มของคยองซู เขาก็แค่เด็กคนหนึ่งที่เห็นแก่ตัวจนลืมความคิดถึงอีกหนึ่งชีวิต..ความเห็นแก่ตัวเกือบจะทำให้คยองซูเสียใจไปตลอด เขาเกือบจะฆ่า ลูกของตัวเอง...คยองซูนึกตำหนิตัวเองที่เอาแต่ทำร้ายหนึ่งชีวิตที่ไม่มีความผิดอะไรแม้แต่น้อย สิ่งมีชีวิตในท้องคยองซูนั้นแสนไร้เดียงสา คยองซูเอาแต่สนใจจงอินจนลืมคิดจะดูแล มาถึงตรงนี้จงอินรู้ทุกอย่างหมดแล้ว คยองซูไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไร ไม่สำคัญว่าจงอินจะคิดยังไง มันไม่สำคัญอีกแล้วตั้งแต่เขาเกือบทำให้หนึ่งชีวิตน้อยๆจากไปโดยไม่มีวันกลับ..


"คงทรมารมากใช่มั้ย"


 "จะเจ็บมากหรือเปล่า"


"คยองซู..ฮึก..ขอโทษ.."


"ขอโทษ..ฮึก..ขอโทษที่ไม่เคยสนใจหนูเลย..ฮืออ"


มือเล็กลูบหน้าท้องของตนอย่างแผ่วเบาปล่อยเสียงสะอื้นโฮ...ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ อาจเพราะความละอายหรืออะไรก็ตาม คยองซูไม่กล้าแทนตัวเองว่า แม่ ด้วยซ้ำ.. คนที่คอยแต่จะทำร้ายทั้งที่รู้ว่าความเจ็บปวดจากการไม่เป็นที่รักนั้นเป็นเช่นไร แต่ก็ยังทำ...เขาไม่คู่ควรกับตำแหน่งอันสูงส่งแบบนั้น  ไม่เลยแม้แต่น้อย


"พอแล้ว..คยองซู พอแล้ว"


"ฉันขอโทษนะ....ขอโทษจริงๆ"


จงอินวางมือทับกับมือเล็กๆของคยองซู คำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าเอ่ยออกมาไม่ขาด จงอินอยากขอโทษทุกสิ่งทุกอย่าง..ขอโทษที่ทำให้คยองซูหงุดหงิด ขอโทษที่ทำให้คยองซูร้องไห้ ขอโทษที่ทำร้ายอีกหนึ่งชีวิตเล็กๆโดยไม่ได้ตั้งใจ..


"ตอนฉันรู้เรื่อง…"


"ฉันภาวนาให้มันไม่จริง.."


"ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้..."


"เพราะฉันกลัว..."


"กลัวจะดูแลคยองซูกับลูกของเราไม่ดี...."


ไม่มีอะไรรับประกันว่าจงอินคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ มีเพียงคำว่า ลูกของเราแทนคำยืนยัน จงอินยอมรับว่าเขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูกในตอนแรก จงอินก็แค่เด็กม.ปลาย ชีวิตที่ยังไม่มีความพร้อมอะไรเลยทำให้เขาเป็นกังวลมากกว่าตกใจ แต่เรื่องก็เกิดขึ้นมาแล้ว.. จงอินรู้ดี ถ้าไม่มีจงอิน คยองซูก็ไม่เหลือใครอีก แล้วจงอินจะทิ้งคยองซูได้อย่างไร... 









----------------------------------------------



"ขอนั่งด้วยคนสิ.."

"ได้ครับ"


คยองซูพูดพลาดเขยิบตัวให้ม้านั่งมีที่ว่างสำหรับใครอีกคน เขากับแบคฮยอนกำลังนั่งอ่านหนังสือกันอยู่ที่ลานใต้ตึกคณะ..อันที่จริงต้องพูดว่าคยองซูมากกว่าถึงจะถูก เพราะแบคฮยอนเอาแต่ลองเครื่องสำอางอันนู้นอันนี้ที่เจ้าตัวบอกว่าได้มาฟรี ซึ่งคยองซูก็ขี้เกียจจะถามว่าไปได้มาจากไหนเพราะเดี๋ยวแบคฮยอนจะพูดมากอีก..


"ดีโอจะให้เขานั่งด้วยทำไม.."


"เอาน่า..แบคฮยอน"


แบคอยอนกระซิบข้างหูเพื่อนคนเดียวของเขา..คนๆนี้ถ้าจำไม่ผิดคงไม่ใช่คนในคณะแน่ๆแล้วทำไมถึงต้องมานั่งที่นี่..แบคฮยอนเบะปากนิดหน่อยแล้วกลับไปสนใจเครื่องสำอางในมือต่อ เอาเข้าจริงคยองซูคิดว่าแบคฮยอนเข้ากับคนอื่นค่อนข้างยากยิ่งไม่ใช่พวกผู้ชายแล้วแบคฮยอนแทบจะไม่ยุ่งด้วยเลย กรรมจึงตกมาอยู่ที่คยองซูต้องมานั่งฟังแบคฮยอนคนขี้โม้วันละหลายชั่วโมง..

'พอจะรู้มั้ย..ว่าปีสามเลิกเรียนกี่โมง"


"เลิกกี่โมงแล้วเกี่ยวไรด้วย?..มาหาใครละ"


คยองซูมองสงครามย่อยๆตรงหน้า พอผู้มาใหม่ถามขึ้นแบคฮยอนก็สวนกลับแล้วมองหน้ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย แบคฮยอนเดือดร้อนเสมอเวลาที่ใครมาถามถึงรุ่นพี่ที่แบคฮยอนบอกว่าเป็นผู้ชายของเขา(?)ซึ่งคยองซูก็ไม่รู้ว่าไปเป็นของแบคฮยอนตั้งแต่เมื่อไหร่..

"คงใกล้แล้วมั้งครับ"


"ก็ดี...จะได้รอ"


ผู้มาใหม่พูดขึ้นเหมือนตอบรับคยองซูแต่ก็เหมือนพูดลอยๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นรอเวลา คยองซูรู้ว่าปีสามเลิกเรียนกี่โมงแต่ทำไงได้ ถ้าพูดไปตรงๆเดี๋ยวจะน่าสงสัยอีกงั้นตอบแบบอ้อมๆแล้วกัน


.
.
.



"ชานยอล..สรุปมึงเอาไงกันแน่เนี้ย"




"เอาอะไร...?"



"ก็มึงบอกว่ามึงจริงจังกับน้องดีโอ"



"อืม..แล้วไง"



"แต่มึงก็ไปดูหนังกับน้องรหัสกูเนี้ยนะ?"



เทาไม่ได้จริงจังกับคำถามมากนักหรอก...เขาก็แค่สงสัย ชานยอลหัดเป็นคนเจ้าชู้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..วันก่อนมินซอกกับจงแดไปเดทกัน เห็นว่าเจอชานยอลกำลังเดินเข้าโรงหนังไปกับแบคฮยอน มันซับซ้อนเกินไปแล้ว..


"เรื่องของกูเถอะน่า.."



ชานยอลตอบไปเพียงแค่นั้น แต่ในใจกลับกำลังนึกถึงใครบางคนที่ป่วนเขาจนน่าปวดหัว เสียงพูดเจี่อนแจ่วยังดังอยู่ในหู แบคฮยอนจอมแก่น ผู้ที่เปลี่ยนหนังผีเป็นคอนเสิร์ต คนตัวเล็กทั้งกรีดร้อง ทั้งตะโกนให้เจ้าหน้าที่ปิดหนังที่กำลังฉายเพียงเพราะว่าตัวเองกลัว ถ้าชานยอลไม่รีบลากแบคฮยอนออกมาล่ะก็ป่านนี้คงนอนอาการสาหัสอยู่โรงพยาบาลไหนหักแห่งแน่ๆ.. ชานยอลคงไม่รู้ว่าตัวเองกำลังยิ้ม ยิ้มแบบที่หยุดไม่ได้ซะแล้ว

 




.
.
.




"สวัสดีครับรุ่นพี่"



คยองซูกับแบคฮยอนยืนขึ้นโค้งให้รุ่นพี่ผิวแทนและผองเพื่อนเป็นการเคารพ เวลาอยู่ที่นี่คยองซูต้องทำเป็นรุ่นน้องปีหนึ่งที่รู้จักกับจงอินในฐานะรุ่นพี่ไคที่น่าเกรงขาม แต่กลับบ้านก็กลายเป็นอีผัวตัวดำผู้ไม่ทำอะไรนอกจากเล่นสนุกกับลูกไปวันๆ..


"จงอิน..ฉันมารอตั้งนาน"



นั้นไม่ใช่เสียงคยองซู...จะมีสักกี่คนที่เรียกจงอินแบบนี้..คุณคิดว่าเขาเป็นใครกันล่ะ?


"อ่าว..พี่ลู่หาน..แล้วจุนนี่ละครับ"



"จุนมยอนอยู่ที่คณะ"



จงอินนึกอยากจะตบกะโหลกเทาให้แตกเป็นเสี่ยงๆ เขาอุตส่าห์ทำเป็นมองไม่เห็นลู่หานที่นั่งอยู่ก่อนแล้วแท้ๆ แต่เพื่อนตัวดีดันทักขึ้นมาจนได้.. คงไม่มีคำพูดอะไรดีไปกว่าคำว่า....หายนะ


"พี่เอาไฟแช็คมาคืน..วันที่นายไปส่งพี่ที่หอ นายลืมมันเอาไว้"


พูดพร้อมทั้งยื่นไฟแช็คสีเงินคืนมันให้กับเจ้าของ ส่งสายตาที่ดูมีเลศนัยแปลกไปให้จงอินที่ทำได้แค้อ้าปากค้าง กล่าวขอบคุณอย่างแผ่วเบา –หัวใจของคยองซุกระตุกวูบเพียงแค่ได้ยินชื่อว่าคนๆนี้ชื่อลู่หาน.. ไฟแช็ค วันที่ไปส่งที่หอ นี่มันเรื่องอะไร? เขาไม่เข้าใจสิ่งที่คนๆนี้พูด รอยยิ้มที่ส่งให้จงอินถ้ามองมันแบบไม่อคติ คยองซูคิดว่าคนๆนี้สวยยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก ดวงตาที่เป็นประกายผิวขาวเนียนริมฝีบางที่ได้รูปมันทำให้คนที่ชื่อ ลู่หานดูดีมากๆในสายตาคยองซู...แต่ไม่ใช่สำหรับแบคฮยอน


"ไปกันเหอะดีโอ..อย่ามายืนอ่อยอยู่แบบนี้เลย"



ว่าแล้วก็กระชากคยองซูที่กำลังมึนงงแล้วเดินออกไปเลย แบคฮยอนไม่ได้ตั้งใจต่อว่าคยองซู เขาแค่ต้องการว่ากระแทกอีเจ้ที่ตาใสเหมือนกวางนี่ต่างหาก เขามองออกแต่แรกแล้วว่าคนๆนี้ต้องไม่ธรรมดาแล้วมันก็เป็นอย่างที่คิด พี่ไคของเขามองคนที่ชื่อลู่หานด้วยสายตาอึ้งๆ ส่วนคนที่เหลืออย่างพี่เทาและชานยอลก็มองเหมือนอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว คอยดูเถอะแบคฮยอนจะฟ้องพี่จุนมยอน..แบคฮยอนกำลังหงุดหงิดจนไม่อยากจะยืนอยู่ตรงนั้น เค้าเกลียดสายตาของคนที่ชื่อลู่หานและเกลียดสายตาของรุ่นพี่ปีสามที่มองคนๆนั้นกลับ เกลียดทุกสายตา สายตาของพี่ไค สายตาของพี่เทา และสายตาของชานยอล...




"เป็นไรไปดีโอ.."



"ปะ...เปล่าหรอก"



คยองซูปฏิเสธโดยที่ไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ สายตาเหม่อลอยทอดมองไปยังถนนข้างหน้า ทุกอยางมันเกิดขึ้นเร็วมาก...เร็วเสียจนคยองซูตามไม่ทัน แบคฮยอนเห็นคยองซูนั่งเงียบมานั่งแล้วตั้งแต่ออกมาจากตรงนั้น เสียงแจ้งเตือนโทรศัทพ์ดังขึ้นหลายหนแต่คยองซูไม่คิดจะหยิบมันขึ้นมาเลยสักครั้ง..


"โคตรไม่ชอบ พี่ลู่หงลู่หาน อะไรนั้นเลยอ่ะ"



"....."
 

"นางต้องมีซัมติงกับพี่ไคแน่ๆ"


แบคอยอนพยายามหาเรื่องมาคุยกับคยองซู ยิ่งนึกถึงหน้าลู่หานมันก็ยิ่งโมโห แบคฮยอนไม่สนหรอกว่าโตกว่าหรือป่าว สำหรับเขาไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งสิ้น..

"ฉันคิดว่าแบคฮยอนจะหึงจนเข้าไปตบพี่เขาแล้วซะอีก"



"ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เขาสักหน่อย"


"...."


"ออกตัวแรงมากไป ทั้งที่ไม่ใช่เจ้าของ...พี่เขาก็เกลียดฉันพอดี"


แล้วถ้าเป็นอะไรกันแต่ไม่แน่ใจว่าเป็นเจ้าของหรือเปล่าล่ะ? คยองซูมีสิทธิในตัวจงอินบ้างมั้ย แล้วจงอินจะว่าอะไรคยองซูหรือป่าว...

 


.
.
.







 

20.30น

 


"ยองจู...จงงินไปไหนหรอฮับ"

 


"แทโอกินอีกคำสิครับ..ใกล้จะหมดแล้วเนอะ"

 


"คุณโปโรโร่จบแล้ว..ทำไมจงงินยังไม่มา"

 


"อ้าปากหน่อยนะครับแทโอคนเก่ง...คำสุดท้ายแล้ว"

 


"แทโอคิดถึงจงงิน...ฮึก..."

 


"คนเก่งครับ..ยองจูขออีกคำเดียวนะ"



"แงงงงงง....จงงิน..ฮึก...จะหาจงงิน"


 

คยองซูพยายามป้อนข้าวแทโอตั้งแต่ทุ่มครึ่ง แทโอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ครั้งนี้มันแปลกออกไป..อาจเพราะแทโอไม่ได้สนใจอาหารของคยองซูหรือไม่แทโอก็แค่อยากกินข้าวโดยที่มีคยองซูกับจงอินช่วยกันป้อน...คยองซูอุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนตัก หันหน้าเล็กๆเข้าหาตัว ลูบหลังที่สั่นเทาเพราะแรงสะอื้น ตอนนี้แทโอกำลังซุกอยู่แถวอกคยองซู มันกลบเสียงสะอึ้นได้บ้าง...แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด คยองซูไม่ได้ตอบลูกชายของเขาว่าจงอินหายไปไหน ไม่ใช่คยองซูไม่สนใจคำพูดของแทโอแต่เพราะคยองซูเองก็ไม่รู้ว่าจงอินหายไปไหน...และเหตุการณ์วันนี้คยองซูก็ไม่แน่ใจว่าเขาควรโทรตามอีกฝ่ายหรือป่าว พอนึกถึงใบหน้าสวยกับตาใสๆเหมือนกวางนั้นก็กลับมาทำร้ายคยองซูอีกครั้ง คยองซูไม่รู้ว่าจงอินหายไปไหน เหมือนกับที่ไม่รู้ว่าสรุปแล้วเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นมันเป็นมายังไงกันแน่
 

คยองซูนึกเกลียดที่โลกใบนี้ช่างกลมเหลือเกิน เกลียดความบังเอิญที่ทำให้คนบางคนกลับมา...ในเวลาที่เรื่องทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น หรือถ้าความเป็นจริงแล้ว ความบังเอิญมันไม่มีอยู่จริง..คยองซูก็คงเกลียดคนบนฟ้าที่กำหนดโชคชะตาบ้าๆแบบนี้

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไม...คนๆนั้นดูเหมาะสมกับจงอินมากจริงๆ มากเสียจนคยองซูไม่กล้าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบ..

ก้มลงสูดความหอมที่กลุ่มผมเด็กตัวเล็ก แทโอร้องไห้จนหลับไปแล้ว คยองซูคิดว่าความจริงแทโอก็แค่ง่วงนอนก็เลยงอแงไปเสียหน่อยพอไม่เห็นจงอินก็เลยร้องไห้ตามประสาเด็กไม่มีเพื่อนเล่น คยองซูเพิ่งเข้าใจคำโบราณที่ว่า..แค่เห็นหน้าลูกก็หายเหนื่อย... เพียงแค่ได้กอดได้หอมแทโอ คยองซูรู้สึกเหมือนทุกอย่างที่แบกไว้หายไปทันตา คิมแทโอเป็นเทวดาตัวเล็กๆผู้มีพลังพิเศษ สามารถพาคยองซูออกมาจากโลกที่แสนจะวุ่นวายได้โดยไม่ต้องใช้แรงอะไรเลย ขอเพียงได้สัมผัสถึงสายสัมพันธ์ระหว่างกัน เรื่องร้ายๆก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลังทันที...



"ฝันดีนะครับหมีน้อยของยองจู"



 

คยองซูวางแทโอลงบนเตียงเด็ก ใช้มือเล็กๆปัดผมที่ปรกใบหน้าที่ถอดแบบจงอินแทบจะทุกอย่างนั้นยังรักใคร่ คยองซูถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไม่ชอบเห็นแทโอร้องไห้เลยจริง หัวใจคยองซูมันเจ็บไปหมด คยองซูจึงสัญญากับตัวเองว่าจะรักและดูแลแทโอให้ดีที่สุดและเขาไม่เคยผิดสัญญาเลยแม้แต่วินาทีเดียว...แล้วจงอินล่ะ? ในขณะที่ลูกร้องหา จงอินไปอยู่ที่ไหน





22.00 น




 

แอ๊ดดดดดดดด



"กินข้าวมาหรือยัง...."



"......"


 

"ไก่ทอดอยู่ในครัวน่ะ


"ฉะ..ฉันกินมาแล้ว...ขอบคุณนะ"


 

เสียงเปิดประตูและเตียงที่ยุบลงเป็นสัญญาณว่าจงอินกลับมาแล้ว...คยองซูยังนอนหันหลังให้จงอินอยู่แบบนั้น ไม่มีอาการโมโห ไม่มีคำถามให้จงอินต้องอึดอัด คยองซูก็ยังเป็นคยองซูที่ไม่คิดจะทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ เสียงตอบรับที่ได้มาพร้อมกับคำว่าขอบคุณ คยองซูได้แต่หลับตาแน่น ไม่ใช่ว่าไม่สงสัยว่าจงอินหายไปไหน ไม่ใช่ไม่สงสัยว่าไปกับใคร ไม่ใช่ไม่สงสัยว่าไปกับคนๆนั้นหรือป่าว แต่คยองซูรู้ดี ความอยากรู้อยากเห็นอาจจะกลับมาทำร้ายเขา..คยองซูเลือกจะหยุดความสงสัยแล้วปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามกำหนดเวลา ยอมเก็บความอึดอัดนั้นเอาไว้

 

 ถ้ามันจะต่อเวลาไปได้...แม้อีกแค่หนึ่งวันก็ยังดี


ไม่ต้องขอบคุณหรอก

 

สำหรับจงอิน...

 

ฉันทำให้ได้ทุกอย่างอยู่แล้ว

 

ไร้เสียงสนทนาใดๆ มีแต่ดวงตาของคยองซูที่พร่ามัวเพราะม่านน้ำตา พยายามที่สุดที่จะไม่ให้จงอินจับสังเกตได้ว่าแผ่นหลังของเขากำลังสั่นแค่ไหน เม้มปากจนเป็นเส้นตรงพยามที่จะกลั้นเสียงสะอื้น แต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย..
 

จงอินจับคยองพลิกตัวมาสบกับดวงตาคมของตัวเอง โคมไฟสีส้มที่เคยทำให้รู้สึกอบอุ่นแต่วันนี้มันกำลังสะท้อนให้เห็นภาพที่ทำร้ายจงอินมากที่สุดภาพหนึ่ง นิ้วโป้งสากยกขึ้นซับน้ำตาจากดวงตากลม ลูบผมสีน้ำตาลนั้นอย่างแผ่วเบา คยองซูไม่ได้พูดอะไร...ความจริงคยองซูไม่แม้แต่จะมองหน้าจงอินด้วยซ้ำ คยองซูไม่ได้กำลังโกธรจงอิน คยองซูก็เป็นแค่คนที่รู้จักตัวเองดี ถ้าเขาสบตาจงอินตอนนี้น้ำตาที่พยายามห้ามเอาไว้คงพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

 

 ‘ฉันมัน..ฮึก..คนไม่มีเหตุผลเลย..ฮึก..ว่ามั้ยจงอิน..ฮืออ


ฮึก...ทั้งที่เรา...ฮึก...สัญญากันแล้วแท้ๆ

 

จงอินดึงคยองซูเข้ามากอด...ประโยคสุดท้ายนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง แรงสะอื้นและเนื้อผ้าบริเวณไหล่ที่เริ่มเปียกบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายร้องไห้หนักมากแค่ไหน มันนานมากแล้วที่จงอินไม่ได้เห็นคยองซูอ่อนแอแบบนี้...คยองซูคนที่เข้มแข็งความจริงมันก็เป็นแค่ภาพลวงตา เป็นเพียงบทบาทที่ใช้ซ่อนความอ่อนแอเอาไว้อย่างแนบเนียน..

จงอินไม่ปล่อยให้คยองซูพูดอะไรต่อ ริมฝีปากหนาทาบทับริมฝีปากได้รูปของคยองซูยามเมื่อสัมผัสเหมือนมีแรงดึงดูดระหว่างกันเสมอ   แต่แล้วทุกอย่างก็หยุดลงเมื่อคยองซูหยุดการกระทำไว้แค่นั้น.. ฝ่ามือเล็กที่สั่นและเย็บเฉียบประคองใบหน้า ลูบไล้ไปตามโครงหน้าของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาราวกับอยากจะจดจำทุกสัมผัสให้ชัดเจนที่สุด ดวงตากลมที่จงอินหลงไหลมันบวมช้ำและกำลังสั่นระริก คยองซูยังจ้องตาจงอินอยู่แบบนั้น มุมปากยกขึ้นแต่ทว่ากลับมีหยดน้ำไหลลงมาที่ข้างแก้ม

 

แทโอร้องหาแต่จงอิน..ฮึก..

 

 ‘ฉันไม่รู้..ฮึก...ไม่รู้ว่าจงอินไปไหน..ฮืออ..

 

 ‘ฉันก็แค่กลัว...ฮึก...กลัวว่าจงอินจะไม่กลับมาหาพวกเราอีก...

 

ไร้สาระ..ฮึก..มากเลยเนอะ..

 

รอยยิ้มที่แสร้งขึ้นเพื่อใช้บอกกับจงอินว่าคยองซูจะไม่โกรธหรือโทษจงอิน  แต่ร่างกายกลับทรยศ.. คยองซูกำลังร้องไห้ให้กับความเห็นแก่ตัวและขี้อิจฉาของตัวเอง ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ คยองซูจะขอทำทุกทางให้เขาได้เจอจงอินก่อนคนๆนั้น กาลเวลาเปลี่ยนไปแล้วพร้อมกับหัวใจของคยองซู และตอนนี้คยองซูกำลังเห็นแก่ตัว..เห็นแก่ตัวเกินกว่าจะทำตามสัญญาระหว่างเขากับจงอินเสียแล้ว...





.
.
.
.





 

02.30น.


 

เสียงเตือนของแอปพิเคชั่นสีเขียวปลุกร่างสูงขึ้นมาอย่างสลึมสลือ จงอินเอื่อมตัวไปหยิบเครื่องมือสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโคมไฟ


LuHun : ฝันดีนะจงอิน


ตาคมมองข้อความจากผู้ส่งแค่รูปเล็กๆที่แสดงนั้นมองครู่เดียวก็รู้ว่าเป็นใคร ก่อนจะวางมันลงไว้ที่เดิมโดยที่ไม่ได้ตอบกลับอะไร.. โคมไฟสีส้มส่องสะท้อนให้เห็นดวงหน้าเล็กเจ้าของริมฝีปากรูปหัวใจกำลังหายใจสม่ำเสมอในอ้อมกอดของเขา ริมฝีปากอุ่นสัมผัสลงที่หน้าผากมน นิ้วสากลูบไล้ไปตามเปลือกตาแม้รู้ดีว่ามันไม่ได้ช่วยให้อาการบวมลดลงเลย..

ฉันขอโทษ...คยองซู

 

ได้โปรด...อย่าร้องไห้เพราะฉันอีกเลยนะ

 

จงอินดึงผ้าห่มคลุมกายเปลือยเปล่าให้กับคนที่นอนหนุนแขนของเขา บทรักแสนร้อนแรงเกิดการกระทำที่คยองซูเป็นฝ่ายเริ่ม ยามเมื่อสายตาสบกันคยองซูก็จะหลบสายตาพร้อมกับน้ำตาหยดเล็กๆที่ไหลออกมาทำร้ายจงอินเสมอ มันเป็นคืนที่ช่างเลวร้ายแต่กลับไม่มีใครยอมหยุดมันง่ายๆ มันเป็นบทรักที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ภาษากายที่ใช้สื่อหากันโดยที่ไม่มีใครล่วงรู้ว่ามันกลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งกำลังร้องขอให้อยู่ต่อ แต่อีกคนกำลังถอดใจ...

 

เป็นฉันไม่ได้จริงๆหรอ...จงอิน

 

คำพูดที่แสนแผ่วเบาจนมีเพียงเจ้าของคำพูดที่ได้ยิน คยองซูยังไม่หลับ ได้ยินทุกอย่าง รับรู้ทุกสัมผัส แขนเล็กส่งไปโอบกอดจงอินอย่างเบามือคล้ายว่ากลัวจะรบกวนจนทำให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาอีก..สูดหายหายใจรับเอากลิ่นเฉพาะตัวของจงอินเข้าไปเต็มปอด ช้อนตามองร่างสูงที่เปลือกตาปิดสนิทแต่คิ้วกับขมวดกันแน่น สอดส่ายสายตากลมโตนั้นพยายามเก็บทุกรายละเอียดให้ได้มากที่สุด ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน คยองซูไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เรื่องระหว่างเขากับจงอินจะเป็นเช่นไร และคยองซูก็คงบังคับใจใครได้ เพราะขนาดหัวใจของตัวเอง...คยองซูยังบังคับมันไม่ได้เลย..



..........................................





21.00 น.




จงอิน..พี่ว่าเรา-..

 

พี่ลู่หาน คือผม...

 

เรารักกันมากไม่ใช่หรอจงอิน..แล้วทำไม..

 

มันอาจจะจริงอย่างที่พี่เคยพูด...

 

.......

 

ตอนนั้น..ผมคงเด็กเกินไป..

 

.....

ผมอาจจะไม่เคยเข้าใจคำๆนั้นเลยด้วยซ้ำ...

 

จงอินเอาแต่ก้มหน้ามองพื้น...เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าอีกฝ่าย จงอินไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่มันถุกต้องแล้วหรือยัง..เขามาส่งลู่หานที่หอ ตามที่อีกฝ่ายขอร้อง สายตาคมจับจ้องไปที่นาฬิกาข้อมือของตัวเอง ป่านนี้จะเป็นยังไงกันบ้าง จะกินข้าวกันหรือยัง หรือกำลังรอเขาอยู่หรือเปล่า...
 

 ‘เพราะนายไม่เคยอยากรู้อะไรเลยต่างหากจงอิน!...นายไม่เคยอยากรู้เหตุผลของฉันเลย..

 

พี่ลู่..!’

 

จงอินไม่ได้กอดตอบคนตัวเล็กที่พุ่งเข้ามากอดเขาด้วยซ้ำ อันที่จริงจงอินกำลังตกใจ...ลู่หานคนที่ไม่เคยแคร์อะไร เพราะอะไรกัน? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
 

กลับมาเถอะนะจงอิน

 

พี่ลู่หานปล่อยผะ-...

 

ได้โปรด...
 

ลู่หานกระชับกอดให้แน่นขึ้น นานแค่ไหนที่เขาเฝ้าฝันถึงอ้อมกอดเขาจงอิน อาจเพราะผ่านมานานหลายปีเขารู้สึกว่า จงอินโตขึ้นมาก และเปลี่ยนไปมากจนเหมือนไม่ใช่คิมจงอินที่ลู่หานเคยรู้จัก....



.
.
.
.



 

3.00 น.

 

 

ฝันดีนะจงอิน :LuHun

KKai12 : read*

    

            
เรื่องของเรามันต้องจบแค่นี้จริงๆหรอจงอิน...

 

โทรศัพท์เครื่องหรูถูกวางลงข้างตัว ลู่หานรอการตอบกลับของจงอินมาครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ก็ไร้ประโยชน์เพราะอีกฝ่ายทำเพียงแค่อ่านแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา มันยิ่งตรอกย้ำคำพูดของจงอิน



 

ผมรักพี่ไม่ได้...รักพี่แบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว





 

นายอาจยังโกรธพี่อยู่...เลยพูดออกมาแบบนั้น

 

น้ำตาหยดเล็กๆไหลออกมาโดยที่ลู่หานไม่คิดจะเช็ดมัน... ก็ในเมื่อจงอินยังไม่มีใคร ทำไมถึงกลับมาไม่ได้ ทั้งๆที่ลู่หานพยายามมากถึงเพียงนี้ ทำไมจงอินถึงยังใจแข็งแบบนั้นกันนะ แต่ลู่หานคงไม่ยอมให้เรื่องมันจบแบบนี้แน่ๆ เขาจะไม่ยอม...จะไม่ยอมปล่อยคนดีๆอย่างจงอินไปอีกแล้ว...






TBC.




ตอนนี้เรารู้สึกว่าตัวเองแต่งไม่ค่อยดีเลย TT
ขอบคุณทุกยอดเลยนะคะ ยอดแฟน805แล้ววว (6/3/58 23.32)
และยอดแฟน877 (9/3/58 23.55)
ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ อย่าฆ่าเรานะคะ 555
*** พี่เลู่ไม่รู้นะว่าจงอินมีลูกมีเมียไปแล้ว
ขอบคุณทุกคนจากใจจริงเลยนะคะ มันเป็นเรื่องแรกของเรา และมันเกินความคาดหมายมากๆ
ชเรื่องนี้มาได้ค่อนเรื่องแล้ว อีกไม่เกิน8ตอนก็จบแล้วว


ฝันดีนะคะ

#ficพลาด 
1เม้น 1 กลจ นะคะะะ


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,203 ความคิดเห็น

  1. #1195 070402 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 13:46
    คยองซู ลูกเข้มแข็งไว้นะลูกนะ
    #1,195
    0
  2. #1153 กวีฮโยนี่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 16:06
    ฮือยองจูของน้องง อย่าร้องไห้เลยนะ
    #1,153
    0
  3. #1145 ลำใย เซ'โย๊ะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:54
    จงงินอย่าแทโอนะ 
    #1,145
    0
  4. #1115 Bzxx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 01:55
    ยองจูฮืออออ เสียน้ำตากันไปเลย หัวใจบอบช้ำไปหมดแล้ว เข้มเเข็งนะยองจูของแทโอ T^T
    #1,115
    0
  5. #1109 ละละละละตะตะตะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 01:28
    กลับมาอ่านอีกรอบ แล้วก็ร้องไห้ให้กับตอนนี้อีกรอบ ฮือ สงสารคยองสุดใจเลย แง่ะๆๆๆๆ
    #1,109
    0
  6. #1101 Pinkuplatong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 16:45
    สงสารยองจํกับตะโอ ตะโอไม่มีพอ่เล่นด้วย จงงินทำไมเป็นพ่อที่แย่อย่างงี้
    #1,101
    0
  7. #1003 เบบี้'ยองจูว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 16:28
    แง... สงสารยัยแม่หมู. ไม่ร้อง โอ๋ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,003
    0
  8. #984 toonny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 11:16
    เหิ้มมมม ตอนนี้อ่านแล้วร้องไห้เลยยย

    สงสารคยองอ่ะ ฮือออ
    #984
    0
  9. #960 kami_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 16:14
    พี่ลู่ปล่อยจงอินไปเถอะ T^T
    #960
    0
  10. #927 Bew Phattarapan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 03:30
    เค้าบอกว่าไม่รักแล้วยังจะหน้าด้าน จงงินห้ามหวั่นไหวนะ!!!!!
    #927
    0
  11. #863 mamawiwi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 23:07
    สงสารยองจู กับแทโอเลยนะ
    #863
    0
  12. #798 ละละละละตะตะตะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 06:49
    ตอนนี้แต่งได้ดีมากเลยค่ะ เราร้องไห้เลย รู้สึกสงสารคยองซูกับจงอิน เราร้องไห้จริงๆนะ เขียนดีมากเลย เราชอบ
    #798
    0
  13. #790 canthee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 21:46
    พี่ลู่ไปหาอิเน่ไปปปป !!!!
    #790
    0
  14. #789 canthee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 21:45
    พี่ลู่ไปหาอิเน่ไปปปปป !!!!?!?!
    #789
    0
  15. #735 babykyung_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 10:07
    รู้สึกอยากส่งเซฮุนไปจัดการพี่ลู่ (
    #735
    0
  16. #677 realpoy007 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 16:57
    งื้อ....หน่วงมาก จงอินอ่าอย่าเพิ่งหวั่นไหวได้มั้ย
    #677
    0
  17. #487 BEE MILK (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 23:24
    เกลียดลู่จย้า ไม่ชอบอะ
    #487
    0
  18. #482 Aom Bh (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 13:06
    ทำไมน้าตาไหล... งึTT
    #482
    0
  19. #448 GaGa KiKie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 11:08
    สงสารแทโอ ไม่รู้สิการที่เด็กคนหนึ่งอยู่กับพ่อแม่ตัวเองแท้ๆแต่กลับถกสอนให้เรียนแม่ว่ายองจูเรียกพ่อว่าจงงิน มัน.. อธิบายไม่ถูกบางที่แทโอก็อยากมีพ่อกับแม่เหมือนเด็กคนอื่นนะ ถ้าเกิดเพื่อนถามว่าพ่อแม่เป็นใครแทโอจะตอบยังไงในเมื่อพ่อกับแม่ได้สอนให้ลูกรู้ว่าตัวเองคือพ่อแม่ ไม่เข้าใจความสัมพันธ์
    #448
    0
  20. #432 bk-mint8280 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 01:16
    ฮือออ จงอินอย่าทำคยองเสียใจนะ
    #432
    0
  21. #416 maomakkkk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 17:01
    จงอินนายต้องเข้มแข็ง ห้ามทิ้งยองจูนะ!!!!
    #416
    0
  22. #380 nu'earn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 11:52
    สักจะเริ่มเกลียดพี่ลู่แล้วนะ
    #380
    0
  23. #304 fahsrisawat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 23:07
    ห่อวว อย่าแจ่งให้ยองจูร้องไห้สิ
    #304
    0
  24. #302 persica29 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 19:47
    แต่งดีนะะะ สู้ๆนะ เรารออ่านอยู่~~~
    #302
    0
  25. #301 nnoonniinn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 15:19
    ปล่อยเหอะพี่ลู่ จงอินมีเมียมีลูกละไม่อยากจะบอกกกกก
    #301
    0