คัดลอกลิงก์เเล้ว

Forever Winter

โดย Just Ar.

ชีวิตชั่วนิรันดร์อันโดดเดี่ยว แตกต่างและน่ากลัว ชีวิตอันว่างเปล่า จนได้พบกับชิ้นส่วนทีเข้ามาเติมเต็มข้างในหัวใจ

ยอดวิวรวม

55

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


55

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ก.พ. 62 / 14:11 น.
Forever Winter | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ก.พ. 62 / 14:11


อีกคืนที่เหมือนเดิม ค่ำคืนอันมืดมิดและหนาวเหน็บ โลกภายใต้แสงไฟนั้นดูห่างไกลจนเหมือนกับโลกอีกใบ โลกที่ซ่อนอยู่ใต้หิมะที่โปรยปราย ปกคลุมให้โลกนี้ตกอยู่ภายสี ฟ้า ขาว และดำ

ขาวหนาวเย็นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนาวได้ ร่างกายที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเสื้อคลุมสีกรมท่า มันไม่ใช่เสื้อผ้าสำหรับค่ำคืนที่พายุหิมะกำลังพัดไปทั่วเช่นนี้ ฝาเท้าที่เปลือยเปล่าแกว่งไกวอยู่ในอากาศที่ว่างเปล่า ปล่อยให้หิมะร่วงหล่นใส่ผิวสีแทน ฝ่ามือ 2 ข้างนั้นวางไว้ด้านหลัง ทิ้งน้ำหนักร่างกายลงบนฝ่ามือทั้ง 2 เขาแหงนหน้าขึ้น ปล่อยให้หิมะตกลงบนใบหน้า ฮู้ดที่สวมไว้ตกออก เปิดเผยใบหน้าสีแทน ตัดกับเส้นผมสีขาวที่กลืนไปกับหิมะ ดวงตาของเขานั้นแปลกประหลาด มันค้ลายจะเป็นสีขาวแต่ก็คล้ายจะเป็นสีดำ เหมือนพายุหิมะยาวค่ำคืน สำหรับเขาหิมะและน้ำแข็งที่ปกคลุมร่างกาย มันไม่ได้หนาวแม้แต่น้อย มันช่วยทำให้เวลาผ่านไปไวขึ้น

ลับตาลง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป ร่างกายนอนให้หิมะปกคลุม เวลาผ่านไปนาน พายุหิมะเริ่มสงบลง แสงไฟไกลๆนั้นก็ดับลงแล้ว เขาจึงลืมตาขึ้น ยันตัวลุกขึ้น มองออกไปจากหน้าผา ก็มีแต่ความมืดมิด ผืนหิมะสีขาวกว้างไกลสุดสายตา 

2 เท้าพาเขาหมุนตัวเดินลึกเข้าไปในป่า

ต้นไม้ตลอดทางนั้นล้วนแห้งโกร๋น ไร้ใบ น้ำแข็งจับตัวหนาเป็นชั้น ที่แห่งนี้ตกอยู่ในความหนาวเย็นมานานจนแม้กระทั่งท้องฟ้าและพื้นดินก็ไม่สามารถจับกลิ่นอายของแสงแดดและฤดูใบไม้ผลิได้อีกแล้ว

เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ

ที่นี่ไม่มีเสียงของชีวิต มีก็แต่สีลมที่พัดผ่านต้นไม้จนเกิดเสียงครวญครางของสายลม และเสียงฝีเท้าที่สัมผัสกับหิมะ เกิดรอยเท้าตื้นๆลงไป

เขาชะงัก

วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน เสียงหายใจและเสียงหัวใจที่เต้นอย่างเรือนราง มันไม่ใช่ของเขา เพราะเขาไม่ได้ยินเสียงมันมานานแล้ว เขาเดินตามเสียงไป ดึงผ้าคลุมขึ้นคลุมใบหน้า

มันอยู่ข้างหน้าเขาแล้ว เขาเดินชิดกับต้นไม้ กระโดดเพียงไม่กี่ทีก็ขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้ที่อยู่สูงขึ้นไป ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มองลอดกิ่งไม้ไป เขาจึงพบต้นกำเนิดของเสียง หญิงสาวที่นั่งขดตัวกลม ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าคลุมผืนหน้า นางคงนั่งมานานแล้ว ไม่มีรอยเท้าเหลือให้เห็น ผ้าคลุมของนางนั้นปกคลุมไปด้วยหิมะหนาเป็นชั้น ลมหายใจที่นางพ่นออกมานั้นปรากฏเป็นควันหนา นางตัวสั่นระริก มือขาวที่ยื่นออกมานอกผ้าเพื่อกระชับร่างกายให้อบอุ่นนั้นสั่นจากความเย็น

เสียงหัวใจของนางมันดังเบาลงเรื่อยๆ เช่นเดียวกับเสียงหายใจที่ดังเป็นช่วงๆ ร่างกายของนางนั้นโงนเงน เขาชะงัก เขารู้ว่าอาการนั้นคืออะไร

นาง...กำลังจะตาย


นั่งมานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้แล้ว นางจำทางกลับบ้านไม่ได้แล้ว พายุหิมะทำลายหลักฐานสุดท้ายที่นางมี ตอนนี้มันผ่านไปแล้ว แต่ความเย็นกลับไม่ได้น้อยลงเลย ความหนาวนั้นแทงเข้าไปจนถึงกระดูก ความเมื่อยชานางไม่รู้สึกแล้ว นางไม่รู้สึกถึงหลังของตัวเองแล้ว ผ้าคลุมผืนหนาที่นางมี แม้มันจะหนาแต่ก็ไม่เพียงพอที่จะต้านทานความหนาวเย็นนี้

พยายามกอดตัวเองให้แน่น จะได้อุ่นขึ้นสักหน่อย

มองไปข้างหน้า ไม่เห็นหิมะแล้ว ดีจัง นั่นเตาผิง และนั่นก็ พ่อกับแม่กำลังคุยกันอยู่บนโต๊ะอาหาร นางลืมบรรยากาศเหล่านี้ไปนานแล้ว ความอบอุ่นที่นางโหยหา 10 กว่าปีแล้ว คิดถึงพ่อแม่จังเลย ง่วงจังเลย นั่นพ่อมองมา แม่ก็ด้วย เดินมาหา

‘นอนเถอะลูก’ แม่บอก

ภาพทั้งหมดจางหายไป ความอบอุ่นจางเตาผิงหายไป เหลือแต่ความหนาวเย็น

และภาพที่นางเห็น คือใบหน้าหนึ่ง มันงดงามแต่ก็เย็นยะเยียบ แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวเช่นกัน เหมือนกับใบหน้าของหิมะ

นางสัมผัสได้ถึงแขนที่ประคองอยู่ข้างหลัง มันแข็งแกร่งและเย็น

สัมผัสทั้ง 5 นางกำลังเลือนลาง และห้วงนิทราอันอบอุ่นก็โอบกอดนาง


สัมผัสแห่งชีวิตค่อยๆเลือนหาย

เขาค่อยๆวางนางลงกับพื้น ผิวของนางขาวสนิทและเย็นเฉียบ ใบหน้าของนางนั้นนิ่งสงบ ในยามนี้นางดูปราศจากซึ่งความเจ็บปวด ความโศกเศร้าและความหวาดกลัว

ปล่อยนางลงในท่าที่นางจะสามารถหลับได้อย่างสบายแล้วจึงลุกขึ้น เส้นผมสีน้ำตาลแผ่อยู่บนพื้น ดวงตาหลับพริ้ม เหมือนเทพธิดาที่กำลังพักผ่อน

เขาได้ทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว จึงหันหลังกลับ แต่พลังประหลาดดึงให้เขาหันกลับไป

เส้นผมสีน้ำตาลกำลังกลายเป็นสีขาว มันเป็นสีขาวที่เย็นยะเยียบอย่างน่ากลัว มันขยายจนเส้นผมทั้งศรีษะกลายเป็นสีขาวสนิท

ภาพในตอนนี้ ไม่ใช่เทพธดาอีกต่อไป แต่เป็นปีศาจที่กำลังจำศีล รอวันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพตรงหน้าทำให้เขาถึงกับผงะถอยหลังไป เขากระโดดพุ่งตัวหายกลับเข้าไปในเงามืด พร้อมกับที่ดวงตาแข็งกร้าวนั้นลืมขึ้น มันเป็นสีดำ ดำสนิท


พลังของนางนั้นแข็งแกร่ง และโหดเหี้ยม ทุกที่ที่นางก้าวผ่านล้วนแต่กลายเป็นน้ำแข็ง

นางยืนหันหลังให้เขา และเหมือนทุกครั้งที่เขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เฝ้าดูอยู่ห่างๆ ปล่อยให้นางทำทุกอย่างตามที่ต้องการ

นางมองออกไปยังความมืดมิด ความว่างเปล่าที่ยิ่งใหญ่ บีบให้นางกลับมาดูตัวเล็กลง บอบบาง ไม่ได้ดูอันตรายอย่างที่นางเป็น นางกลับดูเหมือนในคืนนั้น วันที่นางตายและเกิดขึ้นใหม่ นางดูโดดเดี่ยวเหลือเกิน

มันน่าแปลก ที่นับตั้งแต่เขาเฝ้าดู ใจของเขากลับมีความรู้สึกมากมายเกิดขึ้น และชีวิตก็ดูมีสีสันแม้ว่าโลกที่เห็นก็มีเพียง 3 สีเช่นเดิม เขาถอนหายใจเล็กน้อย แต่เมื่อเขาดึงสติกลับมามองข้างหน้า ร่างเล็กๆนั้นก็กลับหายไปแล้ว

ความเย็นยะเยือกคลืบคลานขึ้นที่แผ่นหลัง เขากระโดดหลบและหันกลับไปมอง นางยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตานั้นวาวโรจน์ น้ำแข็งแผ่กระจายออกจากเท้าของเธอ เพียงแค่นางพลิกมือ น้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าก็พุ่งขึ้นสูง แม้เขาจะสามารถหลบได้ไม่ยาก แต่เมื่อหันกลับไปมอง นางเอกก็ดูเหมือนจะยังไม่ได้เริ่มที่จะกำจัดเขาอย่างจริงจังด้วยซ้ำไป

มองดีๆ ดวงตาวาวโรจน์นั้น ซ่อนเกล็ดน้ำแข็งเอาไว้ มันเป็นประกายเมื่อกระทบแสงจันทร์

“เจ้า....เป็นใคร” นางเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของนางนั้นไพเราะ แต่เมื่อมันกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาก็ไม่เหลลือเค้าโครงของความไพเราะ

ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่มือของนางเขม่ง ไม่ได้ตอบคำถาม แต่เมื่อเหลือบมองดวงตาของนางอีกครั้ง ความรู้สึกก็เปลี่ยนไป

นางไม่เหลือความน่ากลัวแล้ว มีแต่ความอ่อนล้าและเศร้าสร้อย สองมือนั้นตกห้อยข้างลำตัว และในที่ทรุด ก็ทรุดลง นางจับจ้อง 2 มือของตนเอง

“ข้าเหนื่อยเหลือเกิน...” นางเอ่ยขึ้น

นางดูน่าสงสาร แต่เขาก็ได้แค่ยืนแข็งอยู่กับที่ มือดูเหมือนไม่มีที่อยู่ที่ควร


ไม่รู้ว่าตนเองเป็นใคร ไม่รู้ว่าเกิดมาเพื่ออะไร ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ พลังมากมายที่อัดอั้นอยู่ข้างใน รอวันที่จะปะทุออกมา และนางก็ไม่สามารถควบคุมมันได้

มองชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาดูเหมือนหิมะ เหมือนเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ ไม่มีใครควบคุมได้ บัดนี้ยืนอยู่หน้านาง และดูเหมือนจะทำตัวไม่ถูก นางอยากยิ้ม แต่ก็มีเพียงรอยยิ้มที่ขมขื่นที่ปรากฏบนใบหน้าของนาง

ความโกรธและความเศร้า เหมือนจะเป็นเพียงแค่ 2 อารมณ์ที่นางเข้าใจ

ความเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ยกมือขึ้นลูบใบหน้า มันคือน้ำแข็งที่เกาะเป็นเส้นอยู่บนใบหน้า นางเงยหน้าขึ้น มือหนึ่งยื่นอยู่ด้านหน้า

เขาไม่พูดอะไร สีหน้าไม่ยินดียินร้ายไม่บอกอารมณ์ แต่ดวงตาเขากลับไม่เหมือนสิ่งที่หน้าเขาแสดงออก

นางยกมือขึ้นจับ ความเย็นที่อบอุ่น

เขาดึงนางขึ้น มันช่างมั่นคง

เขาพานางเดิน เข้าไปในป่า หิมะเริ่มตกโปรยปราย เงยหน้าขึ้นมอง

มันเหมือนน้ำตาที่กำลังไหลริน หยาดน้ำตาที่ไหลโดยไร้เสียงสะอื้น

นางสัมผัสได้ถึงพื้นที่กำลังกลายเป็นน้ำแข็ง มันแผ่ขยายไปอย่างรวดเร็ว เกรี้ยวกราด แต่ทว่ามือที่จับไว้ก็ไม่ได้คลายลง

ทั้งคู่เดินไปเรื่อยๆ ความรู้สึกข้างในก็ไม่ได้เบาบางลง อึกอัด

“ปล่อยมันออกมาเถอะ” น้ำเสียงของเขาเย็น แต่มันก็เย็นสบาย และเมื่อหันไปมองก็เห็นดวงตาประหลาดที่มองอยู่ก่อน เขาบีบมือของนางเบาๆ หิมะที่ตกเหมือนกำลังโอบกอดนางเอาไว้

พลังข้างในนั้นก็ไหลออกมา ควบคุมไม่ได้ นางเห็นน้ำแข็งกำลังลามออกไป ต้นไม้ทั้งหลายกลายเป็นประติมาน้ำแข็ง มันน่ากลังเหลือเกิน

อยากจะเอามือออก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย กลับกัน เขากุมมือนางแน่นขึ้น มืออีกข้างนั้นเอื้อมมาจับมืออีกข้างของนาง ริมฝีปากของเขาคลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางๆ หิมะที่ตกนั้นรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นพายุ แต่ไม่มีหิมะเกล็ดใดที่ทำร้ายจนนางเจ็บ


ในที่สุดพายุน้ำแข็งและพายุหิมะก็สงบลง เหลือไว้เพียงคน 2 คนที่นั่งอยู่เคียงข้างกัน รอยยิ้มนั้นวาดอยู่บนใบหน้าของพวกเขา

หญิงสาวเริ่มหัวเราะ แม้ว่าโลกรอบตัวพวกเขาจะกลายเป็นดินแดนร้างน่ากลัว ถูกถล่มเละเทะ

ชายหนุ่มเองก็เช่นกัน เขาหัวเราะ กุมมือของหญิงสาวเอาไว้ และเมื่อนางหันมามอง เขาก็ยิ้มให้

มันเป็นรอยยิ้มที่สวยงามที่สุด

“อย่าไปไหนนะ” นางพูดขึ้น

“อือ” เขาตอบ เขายกมือขึ้น ในกำมือของเขาคือโลกใบเล็ก มันปกคลุมไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง

มองเข้าไปในดวงตา เขาหลุบตาลง แต่นางก็ยังคงยิ้ม ยกมือขึ้น แตะที่โลกใบนั้น น้ำแข็งลามเข้าไป

ชายหนุ่มหันมามอง และในโลกใบนั้นก็มีรูปปั้นน้ำแข็งของคนสองคน คน 2 คนที่กุมมือกัน เดินผ่านพายุ เขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์ใจ

นางหัวเราะ “เราไง”


โลกใบนี้อาจไม่ใช่ที่ของพวกเขา แต่ในโลกใบนั้น พวกเขาจะไม่ใช่ตัวประหลาด โลกที่จะได้เป็นอย่างที่เป็น ไม่ใช่ปีศาจร้ายที่ฆ่าคน แต่เป็นแค่คนธรรมดา คนอ่อนแอ 2 คน ที่หวาดกลัวเท่านั้น

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Just Ar. จากทั้งหมด 9 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • รักแฟนตาซี

    เรื่องสั้น

    4/55

    0

    0%

    2 ก.พ. 62

  • อื่น ๆ

    เรื่องสั้น

    0/5

    0

    0%

    16 ก.ย. 61

  • รักดราม่า

    เรื่องสั้น

    1/3

    0

    0%

    11 พ.ค. 62

  • ซึ้งกินใจ

    เรื่องสั้น

    0/4

    0

    0%

    16 ก.ย. 61

  • อื่น ๆ

    เรื่องสั้น

    0/7

    0

    0%

    16 ก.ย. 61

  • อื่น ๆ

    เรื่องสั้น

    0/30

    0

    0%

    21 พ.ค. 61

  • ซึ้งกินใจ

    เรื่องสั้น

    0/65

    0

    0%

    21 พ.ค. 61

  • รักแฟนตาซี

    7

    0/58

    1

    0%

    12 พ.ย. 59

  • รักดราม่า

    เรื่องสั้น

    0/18

    0

    0%

    11 มี.ค. 59

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น