fic Haikyuu!! One Short All Hinata [Yaoi]

ตอนที่ 3 : STORY 3 : He's mine [KenmaHina]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 281 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62

#KenmeHina



Story 3



▃▃▃▃▃▃▃▃


 

 

ณ คฤหาสน์เนโกมะ

 

“นายน้อย นายน้อยเคนมะกำลังจะไปไหนครับ”เสียงผู้ติดตามเอ่ยถามเคนมะที่กำลังเดินอย่างเร่งรีบ

 

“ไปไหนก็ได้น่ะมันเรื่องของฉันแล้วไม่ต้องตามฉันมาฉันไปกับคุโระแล้วก็เลฟไม่ต้องให้คนตามหลังฉันมาด้วยขอเที่ยวสบายๆหน่อยเถอะ”เคนมะพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญ

 

“อะ ครับ”ชายร่างสูงใหญ่หยุดอยู่หน้าประตูบ้านส่วนเคนมะก็เดินไปยังรถสปอร์ตคันหรู 4 ที่นั่งที่มีชายร่างสูงผมสีควันบุหรี่เป็นคนขับ

 

“กว่าจะออกมาได้ผมรอจนรากจะงอกอยู่แล้วนะครับรุ่นพี่”ชายผมสีควันบุหรี่พูดพลางถอดแวนตาสีดำออก

 

“ก็พ่อฉันนะสิ เทศนาฉันไม่ยอมหยุดเลยทั้งที่เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อย”เคนมะเอ่ยก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถอย่างรวดเร็ว “ออกรถเลย”สิ้นเสียงเคนมะรถก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปอย่าช้า ๆ

 

“วันนี้ที่คลับAmoreมีปาร์ตี้ด้วยละ ไปรึเปล่าเคนมะ”ชายที่นั่งอยู่ข้างคนขับเอ่ยถาม

 

“จริงเหรอคุโระน่าสนุกนี้ ไปสิไป”เคนมะพูดจบทั้ง 3 คนกีบมุ่งหน้าไปยังคลับที่พูดถึงกันทันที

 

ณ คลับ Amore

 

“ไงสึกิชิมะกิจการยังคงรุ่งเรืองเหมือนเดิมเลยนะ”ชายร่างสูงเอ่ยทักทายผู้เป็นเพื่อนที่ยืนเช็คของอยู่เคาน์เตอร์

 

“ไงไม่ได้เจอกันนานเลยคาเงยามะสบายดีงั้นเหรอ”สึกิชิมะหันมองต้นเสียงก่อนจะเหลือบไปเห็นฮินาตะนี้กำลังเดินเข้ามาในร้าน

 

“พาฮินาตะมาด้วยงั้นเหรอ นาย 2 คนนี้สนิทกันดีจังนะ”สิชิมะพูดจบก็หันไปทำงานต่อ

 

“เปล่าหรอก ฉันแค่บังเอิญเจอหมอนั้นที่สนามบินก็เลยพาไปส่งบ้านแล้วก็มานี้ด้วยกัน”คาเงยามะอธิบาย

 

“งั้นเหรอจะว่าไปฮินาตะก็ทำงานเป็นDJอยู่ในคลับนี้นะ”สึกิชิมะพูด

 

“ไง ขนาดไม่เปิดร้านก็ยังมีคนมารอเข้า วันนี้มีอะไรงั้นเหรอดูร้านจะคึกคักเป็นพิเศษนะ”ฮินาตะเอ่ยถามเมื่อเห็นบรรยากาศของร้าน

 

“สมกันเป็นนายจริง ๆ ฮินาตะ วันนี้ที่ร้านฉันจัดปาร์ตี้ถ้าไม่ว่างอะไรนายจะมาเป็นDJเปิดเพลงให้ร้านฉันหน่อยได้รึเปล่าละ”สึกิชิมะเชิญชวนให้ฮินาตะ

 

“เอ๊ะ !! จะดีเหรอ”ฮินาตะเอ่ยถามด้วยถ้าทางแปลกใจ

 

“ดีสิ ลูกค้าของคลับฉันเป็นแฟนคลับของนายก็มีเยอะซะด้วย ว่าไงสนใจเปล่า”

 

“อ่า สนสิ”ฮินาตะพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

 

“งั้นก็ตกลงสินะ เฮ่ ยามากุจิมานี้หน่อย”สึกิชิมะเรียกชายที่กำลังเช็คเครื่องเสียงอยู่บนเวที

 

“มีอะไรงั้นเหรอสึกกี้”ยามากุจิเอ่ยถามก่อนจะหันมาเห็นคาเงยามะและฮินาตะ “อ้าว !! ไปไงมาไงละเนี้ย ไม่ได้เจอพวกนายนานเลยสบายดีเหรอ”ยามากุจิเอ่ยด้วยท่าทางตื่นเต้น

 

“อ่า สบายดี ดูนายก็สบายดีนี้”คาเงยามะพูด

 

“ยามากุจิพาฮินาตะไปลองเครื่องเสียงหน่อยสิวันนี้ฮินาตะจะมาโชว์ที่นี่เป็นเซอไพรส์ของวันนี้”สึกิชิมะเอ่ยด้วยสีหน้าที่ดูดีใจ

 

“จริงดิ จริงเหรอฮินาตะ”ยามากุจิเอ่ยถามด้วยท่าทางดีใจสุดๆ “มานี้สิเดี๋ยวฉันพา”แล้วยามากุจิก็ลากฮินาตะไปหลังเวที

 

“ดูท่าฮินาตะจะมาถูกวันสินะ”คาเงยามะมองตามเพื่อนทั้ง 2 ด้วยสีหน้าที่กำลังสนุก

 

“อ่า ปาร์ตี้ครบรอบ 3 ปีของคลับไม่คิดเลยว่าจะได้ฟังเจ้านั้นเล่นเพลงให้ฟังอีกครั้ง ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ฟังแบบเล่นสด ก็เมื่อวันนี้เมื่อ 3 ปีก่อนละนะ”สึกิชิมะพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

“อ่า ฉันก็ได้ดูคลิปบันทึกการเล่นสดอยู่หลายครั้งนะแต่เล่นสดนี้ดีกว่า”คาเงยามะพูดหลังจากนั้นทั้งคู่ก็ยืนดูฮินาตะลองเครื่องเสียงเซ็ตทุกอย่างเสร็จคลับก็ได้เวลาเปิดพอดี

 

“ฉันหิวข้าวอ่ะ ช่วยหาอะไรให้กินหน่อยสิ สึกิชิมะ”ฮินาตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ

 

“อ้าว !! ยังไม่ได้กินข้าวเหรอ ทำไมไม่รีบบอกละ”สึกิชิมะพูดจบก็เรียกลูกน้องของตัวเองให้ไปหาอะไรมาให้ฮินาตะกับคาเงยามะกิน

 

 

“ฮาห์ เหนื่อย”ยามากุจิยกมือขึ้นปาดเหงื่อ

 

“ได้เวลาแล้วมั่ง นั่งดื่มกันไปก่อนฉันไปเปลี่ยนชุดแปบนึงเดียวมา”สึกิชิมะพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องที่อยู่ด้านในยามากุจิก็เช่นกันและในระหว่างที่คาเงยามะกับฮินาตะนั่งรอยามากุจิและสึกิชิมะออกมาก็มีคนเข้ามาทักและขอถ่ายรูปกับฮินาตะกันเยอะพอสมควร

 

“เป็นนายนี้ก็ลำบากนะฮินาตะ”คาเงยามะมองฮินาตะแล้วยิ้ม

 

“โถ่ แค่นี้เองไม่ได้ลำบากอะไรนักหรอก”ฮินาตะพูดก่อนจะเดินกับมานั่งที่เดินแต่ทว่า...

 

ปึก

 

ร่างฮินาตะโดนกระแทกจนตัวกระเด็นถลาไปหาคาเงยามะ “หว่า !!”ด้วยปฏิกิริยาของร่างกายของคาเงยามะทำให้ร่างสูงรับฮินาตะไว้ทัน

 

ฟุบ

 

“เป็นอะไรรึเปล่าฮินาตะ”ร่างสูงก้มมองเพื่อด้วยความเป็นห่วง

 

“ไม่เป็นไรๆ”ฮินาตะบอกปัดไป ก่อนจะหันไปมองตัวต้นเหตุที่ทำเขากระเด็นไปขนาดนั้น แต่ดูเหมือนว่าตัวต้นเหตุที่ว่าเขาจะไม่ได้ทุกข์ร้อนหรือมีทีท่าว่าจะขอโทษอะไรคนตัวเล็กเลยแม้แต่น้อยแถมยังแย่งเก้าอี้ที่ฮินาตะนั่งไปด้วย

 

“อ้าว !! สึกิชิมะไปไหนเนี้ยทำไมไม่อยู่เฝ้าเคาน์เตอร์”ชายผู้เป็นคนชนฮินาตะกระเด็นพูด

 

“เฮ้ย ๆ เบาเสียงหน่อยสิเคนมะเกรงใจคนอื่นบ้าง”ชายร่างสูงผมสีดำสนิทเอ่ย

 

“นี้แกนะ ชนคนอื่นจนกระเด็นแล้วยังไม่ขอโทษอีกเหรอ”ฮินาตะตะโกนขึ้นด้วยความเหลืออดและโกรธจัด

 

“ใจเย็นๆก่อนสิ ฮินาตะ”คาเงยามะพยายามรั้งฮินาตะไว้

 

“อ้าว !! มีอะไรกันเหรอ”สึกิชิมิที่เพิ่งเดินเข้ามาที่เคาน์เตอร์เอ่ยถามเมื่อเห็นฮินาตะที่กำลังโกรธจัดแยกเคี้ยวใส่เคนมะที่นั่งอยู่ไม่ห่าง

 

“ก็หมอนี้นะสิอยู่ดี ๆ ก็มาชนจนฉันกระเด็นขอโทษสักคำก็ไม่มี แถมยังแย่งเก้าอี้ที่ฉันนั่งด้วย”ฮินาตะพูดพร้อมกับชี้ไปทางเคนมะ

 

“เฮ้ย ๆ พูดให้มันดี ๆ เจ้าเปี๊ยกนี้ฉันไปแย่งเก้าอี้ของแกตั้งแต่เมื่อไร”เคนมะเอ่ยด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่ไม่พอใจ

 

“จะไม่ได้แย่งได้ยังไงกระเป๋าฉัน โทรศัพท์ฉันยังวางอยู่บนเคาน์เตอร์อยู่เลย”ฮินาตะชี้ไปยังของที่อยู่ตรงหน้า เคนมะเหลือบมองที่เคาน์เตอร์แล้วใช้มือกวาดขาดที่วางอยู่ออกมาทางที่ฮินาตะยืน ฮินาตะได้แต่ยืนนิ่งกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

 

“นี้แก...”อินาตะทำท่าจะเดินเข้าไปหาเคนมะแต่ถูกคาเงยามะดึงไว้

 

“ใจเย็น ๆ สิฮินาตะวันนี้นายต้องขึ้นเล่นสดนะ”คาเงยามะพูดเพื่อเรียกสติฮินาตะกลับมาก่อนจะถึงฮินาตะไปนั่งอีกฝั่งนึงของเขา

 

“ห้ามฉันทำไมคาเงยามะ”ฮินาตะยังไม่ยอมอารมณ์เย็นลง

 

“วันนี้นายต้องขึ้นเล่นสดนะ ใจเย็นหน่อยสิ”คาเงยามะพูด

 

“รู้แล้วน่า”ฮินาตะพูดเสียงขุ่น

 

“สึกิชิมะขอ Martini แก้วนึง”เคนมะพูด

 

“รอแปบนึง”สึกิชิมะพูดจบก็ยกน้ำแก้วใหม่ไปให้ฮินาตะ “อะนี้ แทนแก้วเดิม”

 

“หือ”ฮินาตะมองแก้วค็อกเทลสีสวยที่วางอยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า “Mai-tai??”

 

“ใช่ นายชอบใช่มั้ยละ”สึกิชิมะพูดยิ้มๆ

 

“ยังจำได้อยู่อีกนะ”ฮินาตะดูจะอารมณ์เย็นลง

 

“แน่ละของที่เพื่อนชอบฉันจำได้หมดนั้นแหละ”สึกิชิมะพูดจบก็หันกลับไปทำค็อกเทลให้เคนมะ เมื่อคาเงยามะเห็นว่าฮินาตะอารมณ์ดีแล้วก็ถอนหายใจก่อนจะหันมองสึกิชิมะแล้วพูดว่า

 

“งั้นฉันขอ Gin & Tonicนะ”คาเงยามะก็สั่งค็อกเทลบ้าง

 

“รอแปบนึงนะ อะนี้ ได้แล้ว Martini ของนายเคนมะ”สึกิชิมะวางแก้วค็อกเทลลงตรงหน้าเคนมะหันกับไปทำให้คาเงยามะอีกแก้ว

 

“ไงคุโระ ไม่คิดว่าวันนี้นายจะมาด้วย”ชายร่างสูงเอ่ยทักชายผมดำที่นั่งอยู่ข้างเคนมะ

 

“มาไงวะโบคุโตะ”คุโระมองโบคุโตะด้วยความประหลาดใจก่อนที่โบคุโตะจะเหลือบไปเห็นผมสีส้มที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เด่น “เฮ้ !! โบคุโตะ”คุโระเรียกร่างข้างๆแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจเอาแต่มองฮินาตะจนคุโระเริ่มสงสัย “มองอะไรของแกวะโบคุโตะ””คุโระถามโบคุโตะพลางมองตามที่โบคุโตะมอง

 

“นั้นไง”โบคุโตะชี้มายังฮินาตะที่นั่งอยู่อีกฟากของคาเงยามะ

 

“อ๋อ รู้สึกว่าจะเป็นเพื่อนสึกิชิมะนะ เออชื่อว่าอะไรนะ อื้อ อ่า ฮินาตะ ชื่อว่าฮินาตะน่ะ”คุโระพูด โบคุโตะหันควับไปมองหน้าคุโระทันที

 

“พูดจริงดิ”คุโระผงะไปข้างหลังด้วยความตกใจ

 

“อะ อื้อ”คุโระพยักหน้า โบคุโตะหันไปมองฮินาตะอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นว่า

 

“คนดังของจูบุมาทำอะไรที่โตเกียวละเนี้ย”

 

“เอ๊ะ !! อะไรเหรอ คนดังของจูบุเนี้ย”เลฟเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

 

“นายอยู่โตเกียวคงไม่รู้สินะว่าฮินาตะ โชวโยเป็น DJ ที่ดังมากในภูมิภาคจูบุ ยิ่งที่ที่นางาโนะยิ่งดังถึงเจ้าตัวจะดูไม่ค่อยสนใจกับชื่อเสียงเท่าไรก็เถอะแต่เพลงที่เปิดน่ะถูกใจฉันมากเลยละ”โบคุโตะพูด

 

“เอ๊ะ !! หมอนั้นนะเหรอเป็นคนดัง”เลฟทำท่าเหมือนจะสนใจส่วนโบคุโตะรีบเดินเข้าไปขอถ่ายรูปทันทีที่คุยกับคุโระเสร็จ

 

“จริงเหรอสึกิชิมะ”คุโระหันไปถามชายร่างสูงที่ยืนชงค็อกเทลอยู่หลังเคาน์เตอร์

 

“อ่า ใช่เป็นอย่างที่โบคุโตะซังว่านั้นแหละ ส่วนที่พวกนายไม่ค่อยรู้จักก็คงเพราะเจ้าหมอนั้นไม่ค่อยชอบออกสื่อน่ะ”สึกิชิมะเอ่ยพร้อมกับมองไปยังเพื่อนร่างเล็กที่นั่งหันมองไปทางเวทีหูก็สวมเฮดโฟนไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

“เป็นอะไรโบคุโตะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลย”คุโระเอ่ยถามโบคุโตะที่เอาแต่มองโทรศัพท์แล้วก็ยิ้มกรุ้มกริ่มตั้งแต่เมื่อกี้

 

“ก็ไม่คิดว่าตัวจริงจะน่ารักขนาดนี้อะ”ดูท่าจะปลื้มฮินาตะเอามากเลย

 

“น้อย ๆหน่อยโบคุโตะซังนั้นเพื่อนผมนะ”สึกิชิมะพูดหลังจากนั้นทุกคนก็คุยกันตามภาษาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานคาเงยามะก็ถูกดึงให้ร่วมวงสนทนาด้วยยกเว้นฮินาตะที่กำลังทำสมาธิกับเพลงที่จะเล่นวันนี้ พอถึงเวลาปาร์ตี้เพลงสนุกๆก็ถูกเปิดให้ทุกคนได้เต้นกันอย่างเมามันโดย DJ คนอื่นที่ถูกเชิญมาและประจำอยู่ที่คลับนี้

 

“เอาละใกล้ถึงเวลาแล้ว”ฮินาตะบ่นงึมงำก่อนที่จะดีดตัวออกจากเก้าอี้ “เดี๋ยวฉันมานะ”ฮินาตะพูดจบก็เดินไปหายามากุจิที่ยืนอยู่ข้างเวทีแล้วคุยอะไรกันสักอย่างด้วยเสียงเพลงที่ดังมากก่อนที่ DJจะเบาเสียงเพลงแล้วพูดอะไรบางอย่างแล้วเชิญเจ้าของคลับแห่งนี้ขึ้นเวทีและเขาก็คือพี่ชายของสึกิชิมะ

 

“สวัสดีครับผมสึกิชิมะครับ ขอขอบคุณทุกคนมากนะครับที่มาใช้บริการและมางานปาร์ตี้กันในวันครบรอบ 3 ปีของคลับเราในคืนนี้ ขอให้ทุกคนสนุกกับปาร์ตี้กันให้เต็มที่เลยนะครับ และสุดท้ายนี้ก็ขอเชิญทุกคนพบกับ DJ คนพิเศษที่จะมาเล่นเพลงให้กับเราต่อจากนี้ไปอีก 1 ชั่วโมง ฮินาตะ โชวโย”สิ้นเสียงพี่ชายของสึกิชิมะเสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือก็ดังขึ้นก้องคลับแล้วฮินาตะก็ค่อยๆเดินขึ้นบนเวทีประจำที่เสียงเพลงที่ปลุกเร้าอารมณ์ทำให้จังหวะหัวใจเต้นตามเสียงดนตรีก็ค่อยๆดังขึ้น เคนมะ คุโระและเลฟยืนมองด้วยความทึ้ง

 

“ตาค้างไปเลยดิ”โบคุโตะเอ่ย

 

“อะ อ่า ช่างเป็นเสียงที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ถูกเลยจริง ๆ”คุโระพูด

 

“เหมือนเป็นคนละคนเลยใช่มั้ยละ เวลาอยู่บนเวทีก็ดูไม่ต่างอะไรจากดาวที่อยู่ไกลจนเอื้อมไม่ถึง แต่เวลาอยู่กับพวกเราก็ยังคงเป็นเจ้าบ้าเหมือนเดิม”คาเงยามะพูดจบก็หัวเราะส่วนสิกิชิมะก็ยิ้ม

 

เคนมะหันกลับมามองสึกิชิมะและคาเงยามะ “เฮ่ ดูๆแล้วนาย 2 คนนี้รู้จักเจ้านั้นดีจังนะ”

 

“ก็แหงสิพวกฉันเป็นเพื่อนกันมานานแล้วนิ”คาเงยามะเอ่ย

 

“อ้าว !! เลฟกับโบคุโตะซังไปไหนแล้วละ”เคนมะเอ่ยถามคุโระหลังจากหันกลับไปแล้วไม่เจอ

 

“อ่า ถ้า 2 คนนั้นละก็อยู่โน่น”คุโระพูดพลางชี้ไปที่หน้าเวทีทุกหันไปมองหน้าเวทีท่ามกลางฝูงคนก็เห็นชายสูงๆ 2 คนกระโดดโลดเต้นด้วยท่าทางประหลาด

 

“ไปเอาท่าประหลาดๆแบบนั้นมาจากไหนกัน”เคนมะพึมพำเอาๆก่อนที่ตาจะจะเผลอไปจ้องมองฮินาตะที่ยืนเด่นอยู่บนเวทีท่ามกลางแสงสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องลงมาและเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มกึกก้องคลับแต่สีหน้าของฮินาตะดูสงบและดูมีความสุขต่างจากตอนที่นั่งอยู่เคาน์เตอร์

 

ฟู

 

สึกิชิมะเป่าลมเข้าไปในหูของเคนมะแรงๆ 1 ที

 

“หว่า !! ทำอะไรของนายน่ะสึกิชิมะ”เคนมะผงะหนีด้วยความตกใจจนเกลือบตกเก้าอี้ก่อนจะหันไปมองสึกิชิมะ

 

“ฉันเรียกนายดี ๆแล้วนายไม่หันนี้ จ้องอะไรฮินาตะนักหนาสนใจรึไง”สึกิชิมะถาม

 

“ก็นิดหน่อยละนะ”เคนมะพูดก่อนจะส่งยิ้มให้สึกิชิมะอย่างมีเลศนัย

 

“เฮ่ !! เมื่อกี้นายยังเชิดใส่ฮินาตะอยู่เลย ไปสนใจอะไรในตัวเจ้านั้นละ”คาเงยามะเอ่ยถามพลางเหล่ตามองอย่างสนอกสนใจ

 

“นั้นมันเรื่องของฉันน่า นายไม่ต้องมายุ่งหรอก”เคนมะตวัดตามมองคาเงยามะด้วยด้วยแววตาที่ไม่พอใจ

 

“สายตาแบบนั้นมันอะไรกัน ฉันเป็นเพื่อนฮินาตะนะพูดให้มันดี ๆหน่อยสิ”คาเงยามะพูดอย่างนึกสนุก

 

“อึก”เคนมะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอเมื่อโดนสวนด้วยคำพูดที่ทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลัง สึกิชิมะหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเคนมะโดนต้อน

 

“ชื่อเคนมะสินะ ฉันขอบอกไว้ก่อนเลยว่าฮินาตะน่ะพยศสุดๆไปเลย”คาเงยามะพูดพลางยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกอย่างสบายอกสบายใจ

 

“เอ่อ แล้ว...”เคนมะทำท่าเหมือนจะถามอะไรคาเงยามะ “...เจ้านั้นมีแฟนเปล่า”

 

“แฟนเหรอ?? อ่า จะว่าไปรู้สึกว่าจะไม่มีนะ ตั้งแต่รู้จักับฮินาตะมายังไม่เคยเห็นเจ้าบ้านั้นมันคบใครเลย”คาเงยามะยกมือขึ้นมาเท้าคาง

 

“จริงอะ”เคนมะทำท่าทางดีใจเมื่อได้ยินที่คาเงยามะพูด

 

“ดูสิ ๆ สึกิชิมะ ทำท่าดีใจใหญ่เลย”คาเงยามะหันไปพูดกับชายที่ยืนอยู่อีกฝั่งของเคาน์เตอร์

 

“อ่า ดูท่าว่าจะชอบเข้าให้แล้วสินะเคนมะ”สึกิชิมะพูดพลางวางแก้วร็อคที่ใส่ Whisky จนเต็มลงตรงหน้าเคนมะ “ฉันเลี้ยงกระดกให้หมดละ”สึกิชิมะพูดด้วยลอยยิ้มที่ด้วยมีพิรุธดูไม่หน้าไว้ใจ

 

“เฮ่ !! หิมะจะตกรึไงกันนายเลี้ยงฉันแบบนี้”เคนมะพูดพลางมองแก้วสลับกับหน้าสึกิชิมะ

 

“แล้วจะกินมั้ยละถ้าไม่ก็ให้คุโระซังไปซะ ฝากดูเคาน์เตอร์ด้วยคาเงยามะเดี๋ยวฉันมา”พูดจบสึกิชิมะก็เดินเข้าไปด้านใน ส่วนเคนมะก็ก้มมองแก้ว Whisky ด้วยสีหน้าหนักใจ

 

“เอาวะ”เคนมะตัดสินใจกระดกแก้ว Whisky จนหมด “อึก อึก อึก ฮาห์”

 

ปึก

 

ใบหน้าของเคนมะเริ่มแดงขึ้นมาทันที “เอิ๊ก อาหร่อยดีจริง ๆเลยย”เคนมะพูดพลางยกมือขึ้นเช็ดปาก

 

“เฮ้ย !! ไหวมั้ยเนี้ยเคนมะ”คุโระเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าไม่ดี

 

“หวายๆ แค่นี้เองสาบายมาก”เคนมะพูดและเป็นเวลาเดียวกันกันที่สึกิชิมาเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์

 

“นี้มันอะไรสึกิชิมะ”คุโระเอ่ยถาม

 

“ก็กะว่าจะให้กระต่ายน้อยไปส่งสิงโตที่บ้านไงก็เลยให้สิงโตกินเหล้าแรงๆไป”สึกิชิมะพูดด้วยสีหน้าที่กำลังสนุก

 

“เฮ้ย ๆ นี้แกเห็นฮินาตะเป็นของเล่นรึไงวะ ถ้าเกิดเจ้านั้นรู้มีหวังโดนโกรธแหง ๆ”คาเงยามะเอ่ย

 

“ก็อย่าไปบอกสิ ฉัน นายแล้วก็คุโระซังไม่พูดฮินาตะก็ไม่รู้หรอก”สึกิชิมะพูดพร้อมกับเหล่มองคุโระที่กำลังนั่งดูเคนมะอยู่

 

“เอ๊ะ !! อ่า ถ้าเรื่องนั้นฉันไม่บอกหรอก”คุโระพูดพร้อมกับยิ้มให้ทั้ง 2 คน

 

“ดีใจชะมัดเลย อีกไม่นายฉันจะได้เห็นอะไรสนุกๆแล้วเนอะสึกิชิมะ”คาเงยามะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจะมีความสุข

 

“เห็นอะไรสนุกงั้นเหรอ”เสียงเล็ก ๆเอ่ยถาม

 

“ฮินาตะ มาไม่ให้ซุ้มให้เสียง”คาเงยามะเอ่ย

 

“ก็เห็นนั่งคุยกันอยู่ก็เลยไม่ได้เรียก”

 

“อ่า จริงสิฮินาตะ คุโระซังมีเรื่องจะขอร้อง”คาเงยามะโยนงานให้คุโระทันที

 

“เอ๊ะ !! อ๊ะ เอ่อ คือว่า...”เมื่อโดนโยนงานให้คุโระก็พยายามหาข้ออ้างอะไรสักอย่างเพื่อให้ฮินาตะไปส่งเคนมะที่บ้าน

 

“เอ๊ะ !! เอ๊ะ !!!!! ทำไมเป็นฉันละ”ฮินาตะเอ่ยถามด้วยความตกใจ

 

“ก็คุโระซัง เลฟแล้วก็โบคุโตะซังเขามีธุระที่อื่นนะสิเลยไปส่งเคนมะไม่ได้นายช่วยไปส่งให้เขาหน่อยสิ”สึกิชิมะเอ่ย

 

“ทำไมต้องเป็นฉันด้วยละ”ฮินาตะเอ่ยถามด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

 

“ก็คนที่ว่างอยู่มีแค่นายไง”คาเงยามะเอ่ย

 

“ฉันต้องทำด้วยเหรอ”ฮินาตะพูด

 

“ใช่ต้องทำ ก็มีนายคนเดียวที่ว่างนี้”คาเงยามะพยายามพูดยัดให้ฮินาตะไปส่งเคนมะให้ได้

 

“ฮินาตะฉันเอาของไปเก็บให้ที่รถแล้วนะ”ยามากุจิเดินมาพร้อมกับยืนกุญแจรถให้ฮินาตะ

 

“อ่า ขอบใจนะ”ฮินาตะรับกุญแจรถของตัวเองมาก่อนที่จะเก็บใส่กระเป๋า “งั้นฉันพาไปส่งให้เลยแล้วกันบ้านหมอนี้อยู่ที่ไหนละ”ฮินาตะเอ่ยถามหลังจากนั้นคุโระก็ขอโทรศัพท์ฮินาตะไปจัดการตั้ง GPS ให้

 

“ไปตามนั้นได้เลย”คุโระพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้ฮินาตะก่อนที่ร่างเล็กจะเดินเข้าไปหาเคนมะที่นอนฟุบอยู่บนเคาน์เตอร์

 

“งั้นผมไปก่อนนะ”แล้วฮินาตะก็ค่อยๆพยุงเคนมะขึ้นยืนแต่ด้วยน้ำหนักตัวของเคนมะที่หนักกว่าฮินาตะทำให้คนตัวเล็กเซเล็กน้อยกว่าจะเดินพ้นประตูคลับได้ทุลักทุเลพอสมควร “ให้ตายสิ เดินดี ๆหน่อยได้มั้ยเนี้ย”ฮินาตะบ่นกระปอดกระแปดไปตามทางจนพ้นประตูคลับ

 

“ใส่พานถวายให้แล้วนะเคนมะ”สึกิชิมะพูดขึ้นลอย ๆ

 

“เฮ่ !! หมอนั้นแกล้งเมาหลับจริง ๆ สินะ”คาเงยามะเหลือบมองร่างสูงที่ยืนยิ้มอยู่อีกฝั่งของเคาน์เตอร์สึกิชิมะไม่ได้พูดอะไรได้แต่ยิ้ม

 

“พวกนายนี้ คิดอะไรกันอยู่ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย”คุโระที่นั่งดูคาเงยามะกับสึกิชิมะเงียบๆอยู่สักพักพูดขึ้น “เป็นเพื่อนกันไม่ใช่รึไง”

 

“ผมว่าเคนมะน่าจะเหมาะกับฮินาตะดีน่ะ อยู่ที่หมอนั้นแล้วละว่าจะจัดการกับจอมพยศยังไง กระต่ายน้อยน่ะดื้อนะ”สึกิชิมะเอ่ยพลางส่งสายตากับคาเงยามะ

 

“เฮ้อ !! ฉันละไม่เข้าใจพวกนายเลย”คุโระถอนหายใจแรง ๆ “แต่ก็เอาเถอะดูท่าว่าเคนมะจะถูกใจเด็กคนนั้นไม่น้อยเลย”

 

 

 

“ยืนนิ่งๆสิเดี๋ยวฉันเปิดประตูรถแปบ”ฮินาตะบอกคนตัวสูงกว่าที่ยืนเอนพิงเขาด้วยน้ำหนักตัวทั้งหมดในขณะที่คนตัวเล็กกำลังเปิดประตูรถ “ตัวหนักชะมัดเลย”แล้วฮินาตะก็จับเคนมะยัดเข้าไปในรถคาดเข็มขัดนิรภัยให้แล้วูดว่า “อย่าอ้วกใส่รถฉันเชียวนะ ไม่งั้นฉันฆ่าแกแน่”ฮินาตะพูดเสียงขุ่นก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินไปฝั่งคนขับแล้วก็ขึ้นรถจากนั้นฮินาตะก็ขับรถออกมาจากลานจอดรถมั่งหน้าไปตามที่ GPS นำทางจนมาถึงหน้าคฤหาสน์เนโกมะ

 

ก๊อกๆ

 

เมื่อฮินาตะขับรถมาจอดหน้าคฤหาสน์ก็มีชายชุดดำร่างสูงใหญ่เดินมาเคาะกระจกรถฝั่งที่ฮินาตะนั่ง ฮินาตะค่อยๆลดกระจกลง “นายเป็นใครกันเจ้าหนูมาจอดรถหน้าคฤหาสน์นี้ทำไม”ชายร่างสูงเอ่ยถาม

 

“เออ คือว่าช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้มั้ยครับผมมาส่งเคนมะน่ะ”ฮินาตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ ชายร่างสูงก้มมองเข้ามาในรถก่อนจะพูดว่า

 

“รอแปบนึงนะครับ”แล้วชายร่างสูงก็เดินไปที่ประตูแล้วคุยอะไรกับใครสักคนจากนั้นประตูคฤหาสน์ก็เปิดออกฮินาตะก็ค่อยๆขับรถเข้าไปข้างใน

 

“ใหญ่ชะมัดเลยแฮะ ไม่คิดเลยว่าคนนิสัยแย่แบบหมอนี้จะเป็นคุณหนู”ฮินาตะพึมพำกับตัวเอง

 

“ใครเป็นคุณหนูมิทราบ”เสียงของคนที่ฮินาตะคิดว่าหลับอยู่ดังขึ้น

 

“อ้าว !! ตื่นแล้วเหรอ”

 

“ก็ใช่นะสิ”เคนมะพูดพลางเอนหัวพิงกระจกหันมองฮินาตะ

 

“มองอะไรของนาย”ฮินาตะเอ่ยถามด้วยความรำคาญ

 

“เปล่านี้”เคนมะพูดแต่ตาก็ยังคงมองฮินาตะเหมือนเดิม

 

ให้ตายสิเจ้าบ้านี้ปากบอกไม่มองแล้วทำไมตายังจ้องอยู่อีกละวะ

 

เอี๊ยด

 

ฮินาตะจอดรถตรงหน้าคฤหาสน์ขนาดใหญ่ “ถึงแล้วลงสิ”ฮินาตะเอ่ย

 

“เฮ่ๆ ฉันยังเวียนหัวอยู่เลยนะช่วยกันหน่อยสิ”เคนมะเอ่ยพลางยกมือขึ้นมากุมหัว

 

“ให้ตายสิ คอไม่แข็งก็ยังจะดื่มอีก”พูดจบฮินาตะก็เปิดปิดตูลงจากรถเดินมาฝั่งที่เคนมะนั่งอยู่แล้วเปิดประตูออก “ออกมาสิเดี๋ยวฉันพาเข้าไปเอง”ฮินาตะเอ่ยจากนั้นเคนมะก้าวขาออกมาจากรถก่อนที่จะ...

 

วืด

 

ตัวฮินาตะถูกอุ้มลอยขึ้น “เฮ้ย !! ทำอะไรของแกวะเนี้ย ปล่อยฉันลงนะโว้ย !!”ฮินาตะตะโกนด้วยตวามตกใจ

 

“เรื่องอะไรที่ฉันต้องปล่อยอุส่าจับได้แล้ว”เคนมะพูดจบก็เดินเข้าบ้านทันที

 

“นี้แกแกล้งเมางั้นเหรอ นี้แกหรอกฉันงั้นเหรอ”ฮินาตะโวยวาย

 

“กลับมาแล้วเหรอครับนายน้อย เอ๊ะ !! นายน้อยพาใครมาด้วยครับ”ชายร่างสูงยืนมองด้วยท่างงงๆ

 

“เรื่องของฉันน่าจะพาใครมาก็เรื่องของฉันแล้วก็นี้เอารถของคนๆนี้ไปเก็บให้ด้วย”เคนมะพูดจบก็โยนกุญแจรถของฮินาตะให้ชายร่างสูง

 

“เอ้ย !! นี้นายเอากุญแจรถออกมาตั้งแต่เมื่อไร ปล่อยฉันลงนะโว้ย !! ฉันจะกลับ”ฮินาตะพยายามดิ้นแต่ดูเหมือนจะไร้ผล จากนั้นเคนมะก็อุ้มฮินาตะเดินขึ้นด้านบนส่วนชายร่างสูงก็ยังคงยืนมองผู้เป็นนายที่กำลังพยายามพาฮินาตะขึ้นไปชั้นบน

 

“เออ มันเกิดอะไรขึ้นกันนายน้อยละเนี้ย”ชายร่างสูงพึมพำเบาๆก่อนจะเดินไปทำตามที่เคนมะสั่ง

 

แอ๊ด

 

ปัง

 

ตุบ

 

ร่างเล็ก ๆของฮาตะถูกโยนลงบนเตียงขนาดใหญ่ “พาฉันมาที่นี่ทำไม ปล่อยฉันออกไปนะ”ฮินาตะพูดพลางทำทางจะลุกออกจากเตียงแต่ก็โดนจับไว้โดยคนตัวโตกว่า

 

“เรื่องอะไรฉันจะปล่อยอุส่าจับได้แล้ว”เคนมะพูดจบก็จับฮินาตะตึงไว้กับเตียง

 

“พูดงี้หมายความว่ายังไง”ฮินาตะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

หมับ

 

ร่างสูงดึงฮินาตะเข้ามากอด

 

เอ๊ะ !! นี้มันกันไรกันทำไมหัวใจฉันถึงได้...

 

“ก็จนกว่าฉันจะพอใจฉันก็จะไม่ให้นายไปไหน”เคนมะพูด

 

“นี้แก ฉันไม่ใช่ขอเล่นนะวะ...อุ๊บ !! อื้อ”ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยคเคนมะก็กดริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากของฮินาตะ

 

นี้มันอะไรกัน ทำไมเจ้าบ้านี้ถึงได้...จูบฉัน

 

ฮินาตะพยายามผลักเคนมะออกจากตัวแต่ก็ไม่สำเร็จเรี่ยวแรงก็ค่อยหายไปเลื่อยๆ เมื่อเหตุว่าฮินาตะไม่ได้ขัดขืนอะไรแล้วเคนมะก็ค่อย ๆ ผละออกแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นฮินาตะกำลังร้องไห้

 

“เป็นอะไรไป”เคนมะเอ่ยถาม

 

“ทำไมถึงได้ทำแบบนี้”ฮินาตะเอ่ยถามทั้งน้ำตาก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาออก “มันสนุกนักรึไง”คนตัวเล็กเอ่ยถามอีก

 

“ใช่ สนุก”เคนมะพูดด้วยลอยยิ้มกวนบาทา

 

“นี้แก...”ฮินาตะตะหวาดเสียงเกรี้ยว

 

“แต่ฉันจริงจังนะ”เคนมะพูดแทรกขึ้น

 

“จริงจัง?? อะไรละที่จริงจัง บังคับพาฉันขึ้นมาบนนี้ แล้วก็จูบฉันเนี้ยนะจริงจังของแกน่ะ”ฮินาตะมองเคยมะด้วยแววตาขุ่นเคือง เคนมะจ้องมองฮินาตะที่กำลังมองเขาด้วยแววตาโกรธดจัดน้ำตาที่ไหลตาม เคนมะรู้สึไม่ดีเมื่อเห็นฮินาตะร้องให้เขารู้สึกเจ็บที่อกซ้ายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

ฉันไม่ได้อยากให้นายร้องไห้สักหน่อย

 

“ทำไมละ ทั้งที่ผู้หญิงพวกนั้นแค่เอ่ยปากชวนก็แทบจะทำทุกอย่างให้ฉันทันทีแต่ทำไมนายถึงไม่...”คำพูดของเคนมะทำให้ฮินาตะรู้สึกฉุนเฉียวขึ้นมา

 

เพี๊ยะ

 

ฝ่ามือเล็ก ๆ เหวี่ยงเข้าปะทะกับแก้มของเคนมะเต็มแรงจนหน้าเคนมะหันไปอีกทาง “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นไงไอบ้า”พูดจบฮินาตะก็เดินตึงตังจะออกจากห้อง

 

หมับ

 

เคนมะจับแขนฮินาตะไว้ก่อนจะเหวี่ยงคนตัวเล็กขึ้นไปบนเตียงอีกครั้งก่อนที่จะขึ้นคอมตัวฮินาตะไวแขนทั้ง 2 ของคนตัวเล็กถูกรวบไว้เหนือหัว “ปล่อยนะโว้ย ไอบ้านี้ปล่อยฉัน”ฮินาตะพยายามขัดขืน

 

จุ๊บ

 

เสียงทั้งหมดถูกกลืนหายไปเมื่อเคนมะกดริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากนุ่มๆของฮินาตะอย่างเกี้ยวกราด เคนมะขบเม้มริมฝีปากจนช้ำก่อนจะผละออกเล็กน้อยแล้วประกบซ้ำอีกครั้งก่อนจะผละออกอีกรอบดวงตากลมโตสีส้มเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา นิ้วเรียวค่อยๆปลดกระดุมออกอย่างใจเย็นเมื่อเห็นว่าฮินาตะหมดฤทธิ์เคนมะก็ปล่อยมือออกจากแขนฮินาตะ

 

“ทำไมละ ฉันเป็นผู้ชายนะ”ฮินาตะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

“ฉันชอบนายที่เป็นนาย ไม่ได้ชอบเพราะว่านายเป็นผู้ชายสักหน่อย ฉันไม่สนหรอกว่านายเป็นชายหรือหญิง”เคนมะตอบ “หึ ร้องไห้ก็ยังน่ารัก”เคนมะกระตุกยิ้ม

 

“อย่ามองนะ”ฮินาตะรีบยกมือขึ้นมาปิดใบหน้าของตัวเอง

 

“จะอายไปทำไม”เคนมะพูดในขณะที่พยายามแกะมือของฮินาตะออก

 

“ไม่ทำไมทั้งนั้นแหละ”

 

“งั้นเหรอ”เคนมะพูดก่อนจะลากมือลงต่ำเลื่อยๆ กว่าที่ฮินาตะจะรู้ตัวเสื้อผ้าของเขาก็ถูกถอกออกจนเหลือแค่กางเกงในขาสั้นและเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแขนยาว “ไม่เห็นจะต้องอายเลยวันนี้นายต้องเป็นของฉันทั้งหมดนั้นแหละ ฮินาตะ"พูดจบเคนมะก็กระหน่ำจูงลงบนตัวฮินาตะจนผิวขาว ๆเต็มไปด้วยลอยคิสมาร์ก เสียงหอบถี่ ๆกระตุ้นอารมณ์ของเคนมะให้รู้สึกอยากแกล้งฮินาตะเพิ่มอีกก่อนที่มืออีกข้างจะช้อนตัวฮินาตะขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเคนมะ “ฉันจะทำให้นายชินก่อนจะได้ไม่เจ็บ”เคนมะเอ่ยก่อนจะจูบลงไปบริเวณไหปลาร้าอย่างอ่อนโยน ฮินาตะมองหน้าเคนมะก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ฝ่ามือร้อน ๆลากไล้ไปตามลำตัวผ่านสะโพกฮินาตะ “ผ่อนคลายไว้นะ”

 

“อึก อื้อ”ร่างเล็กเอนซบเคนมะ “อึก เคนมะ ฉันรู้สึกแปลกๆ อ๊ะ !!”ฮินาตะพูดเสียงสั่น

 

“หือ แปลกยังไงเหรอหรือว่ารู้สึกดี”เคนมะเอ่ยถามในขณะที่มือก็ยังคงขยับอยู่ตัวฮินาตะสั่นระริก

 

“อื้อ อ๊า เคนมะฉัน ไม่ไหวแล้ว”เมื่อไรยินดังนั้นเคนมะก็จูบปลอบฮินาตะเบาๆ

 

“อ่า คงใส่เข้าไปได้แล้วละมั่ง ผ่อนคลายหน่อยนะ”เคนมะพูดก่อนที่จะจับฮินาตะนอนราบกับเตียงอีกครั้ง “ถ้าเจ็บละก็กอดฉันแน่นๆนะ”เคนมะพูด ฮินาตะพยักหน้ารับก่อนที่จะ...

 

สวบ

 

“อื้ออออ !!!!”ฮินาตะสะดุ้งสุดตัว

 

“อึก”เคนมะนิ่วหน้า

 

แน่นชะมัดเลย

 

“หายใจเข้าฮินาตะผ่อนคลายหน่อยไม่งั้นนายจะเจ็บนะ”เคนมะเอ่ยก่อนจะจูบปลอบอย่างอ่อนโยนเมื่อรู้สึกว่าฮินาตะไม่เกร็งแล้วเคนมะก็ค่อยๆดันของตัวเองเข้าไปในตัวฮินาตะ “โอเคมั้ย”เคนมะถามฮินาตะอีกรอบ

 

“อื้อ คิดว่านะ”ฮินาตะเอ่ยก่อนจะยิ้มน้อย ๆ

 

“ฉันขยับนะ”พูดจบเคนมะก็ค่อยๆขยับเบาๆและทันทีที่เคนมะขยับฮินาตะก็มีปฏิกิริยาทันที

 

อึก รู้สึกดีกว่าทำกับผู้หญิงพวกนั้นซะอีกแถมยังน่ากินกว่าอีก แต่ว่าเป็นแบบนี้ท่าจะแย่แฮะ

 

“อะ อ๊า !! อย่านะ ตรงนั้น อ๊าง !!”ฮินาตะครางกระเส่าอย่างห้ามไม่ได้

 

“ตรงนี้งั้นเหรอฮินาตะ”ถึงฮินาตะจะห้ามแต่เคนมะกับขยับแรงขึ้น “เสร็จพร้อมกันนะ”แล้วเคนมะก็เร่งจังหวะสอดประสานอีก

 

“อ๊างงงง !!!!!”ฮินาตะหอบถี่ ๆ เคนมะค่อยๆถอยออกจากตัวฮินาตะ

 

“นี้ฮินาตะ ฉันชอบนายนะช่วยคบกับฉันได้รึเปล่า ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าฉันจริงจังกับนายจริง ๆ”เคนมะเอ่ยด้วยน้ำเสียงและแววตาจริงจังเมื่อเห็นแบบนั้นฮินาตะก็ไม่สามารถบอกปฏิเสธได้เพราะว่าตัวของเขาเองก็ดูเหมือนว่าจะชอบเคนมะเหมือนกัน

 

“ฉันไม่เคยคบกับใครมาก่อนเลยนะ เป็นฉันดีแน่เหรอ”ฮินาตะค่อยๆยันตัวลุก

 

“อ่า นายนั้นแหละดีที่สุดแล้ว”เคนมะพุ่งเข้าไปกอดฮินาตะจนล้มลงไปนอนอีกรอบ

 

“ถ้านายว่าอย่างงั้นฉันก็คงปฏิเสธอะไรไม่ได้”ฮินาตะพูดจบเคนมะกอดฮินาตะตะไม่ยอมปล่อยจนเผลอหลับไปทั้งคู่

 

 

เช้าวันต่อมา

 

แสงอาทิตย์อ่อนๆสาดส่องผ่านม่านเข้ามาในห้องนอนบนเตียงขนาดใหญ่มีร่างของฮินาตะกับเคนมะนอนอยู่

 

Rrrrr

 

“อื้อ !! ใครมันโทรมาตอนนี้เนี้ย”เคนมะเอื้อมมือออกไปควานหาโทรศัพท์มือถือแล้วกดรับ “ฮาโหล ใครวะ”เคนมะกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์

 

ฉันเองคุโระปลายสายพูด “เป็นไงบ้างเคนมะซังเมื่อคืน” ปลายสายอีกเสียงที่ไม่ใช่คุโระดังขึ้น

 

“ยังไงนะเหรอ ก็ดีนิ”

 

เอ๋!! แค่นั้นเองเหรอเคนมะซังเลฟพูดด้วยน้ำเสียผิดหวัง

 

“พูดแบบนั้นหมายความว่าไง”เคนมะเอ่ยถามเสียงขุ่น

 

ก็อย่าที่เคยๆไง เคนมะซังเบื่อแล้วก็โยนมาให้ผมคราวนี้ก็คงเหมือกันใช่เปล่า แถมยังเป็นDJด้วยผมเองก็สนใจเขาไม่น้อยนะ

 

“ไม่มีวันเลฟ ฮินาตะเป็นของฉัน แค่คนเดียวเท่านั้น”เคนมะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เลฟแกอย่าเข้าใกล้ฮินาตะให้ฉันเห็นนะไม่งั้นฉันเชือดนายทิ้งแน่”เคนมะพูดเสียงขุ่น

 

“อื้อ เคนมะ”เสียงใสๆเอ่ยเรียกชายผู้เป็นที่รัก

 

“โทษทีนะทำให้ตื่นงั้นเหรอ”เคนมะหันมาพูดกับฮินาตะด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “นอนต่ออีกหน่อยเถอะเคนมะพูดพลางเอื้อมมือไปลูบผมสีส้ม

 

“อื้อ”แล้วฮินาตะก็นอนต่อ

 

หมายความว่าไงเคนมะซังทำไมเด็กคนนั้นถึงได้อยู่กับเคนมะซังละไม่ใช่ว่าไล่กับบ้านไปเหมือนทุกครั้งเหรอ

 

“ไม่ เอาเป็นว่าเด็กคนนี้ของฉัน ฉันจริงจังเพราะฉะนั้นพวกคนห้ามยุ่ง”พูดจบเคนมะก็วางสายทันทีแล้วเอาโทรศัพท์วางไว้ที่เดิมเรียวนิ้วของเคนมะยื่นไปจับผมฮินาตะ

 

“นายเป็นแค่ของฉันคนเดียวนะฮินาตะ”เคนมะกระซิบข้างหูร่างเล็กที่กำลังนอน

 

“อื้อ ฉันเป็นของนาย”ฮินาตะพูดก่อนจะค่อยๆลืมมาขึ้นแล้วยิ้มให้เคนมะอย่างอ่อนโยนเคนมะค่อยๆโน้มตัวลงไปจูบที่หน้าฝากของฮินาตะ

 

 

 

 The End




ตอนหน้าเป็นใครดีนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 281 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #223 nnn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:57

    เขิน ///////

    #223
    0
  2. #165 Jitlada_Jakthong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 00:59

    เผด็จการแต่ก็ชอบค่าาาา

    #165
    2
    • #165-1 Pichada5990(จากตอนที่ 3)
      12 กันยายน 2563 / 23:18
      เหมือนลุงแถวบ้านเนอะมีแต่คนรักคนพูดถึง
      #165-1
    • #165-2 หัวใจวาย (จากตอนที่ 3)
      1 ตุลาคม 2563 / 00:36
      เดี๋ยวๆๆ ไม่หารน้าาา😝😝😝
      #165-2
  3. #128 E-Dek Bera (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 12:49

    จำเนื้อเรื่องไม่ได้งงตัวละครแปป
    #128
    0
  4. #78 Tanaporn-voot (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 22:41
    ฟินมากกกกกกกคะ
    #78
    0
  5. #36 Puntira Kusolruangchai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 14:43
    ชอบคู่นี่มากกกกกกกกกก ฟินเฟิอร์
    #36
    0
  6. #31 neovenesia (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 23:22
    รุกเร็ว รุกแรงเหลือเกินนะ
    #31
    0
  7. #27 furi02 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 20:15
    อร๊ายยยยยยยย กรีดร้องงงงงงง ตายยยยยยยยย เอื้อออออออออ
    #27
    0
  8. #15 ไอโนะ ธิดาอเวจี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 20:22
    ไวไฟมากเคนมะ
    #15
    0
  9. #12 kkkday (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 15:09
    ร้ายกาจจจจจ ตอนต่อไปได้หมดถ้าโชจังเคะ อิ_อิ
    #12
    0
  10. #11 midorinase (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 09:43
    ตอนหน้าเอาคู่แรร์เลยค่ะฮินาตะอุชิจิมะ(ชิราโทริซาวะ)//ชื่อถูกป่าวไม่รู้ค่ะ==
    #11
    0
  11. #10 EROS-Queen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 09:28
    แหม~~ตอนแรกยังเมินฮินะจังอยู่เลยไม่ใช่เหรอเคนมะคุง แต่ก็ดีค่าาาารอตอนต่อไปอยู่น้าาา
    #10
    0