fic Haikyuu!! One Short All Hinata [Yaoi]

ตอนที่ 21 : STORY 20 : ฟ้าลิขิต [AkaHina]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,371
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    23 พ.ค. 63

#AkaHina

 

STORY 20

 

 

_______________

 

 

กลางป่าแห่งหนึ่งยังมีโรงเรียนตั้งอยู่กลางป่า ไม่เคยมีใครเคยเห็นผู้สร้างโรงเรียนแห่งนี้มาก่อน ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นเจ้าของรถบัสที่มีคนเด็มรถกำลังวิ่งเข้ามาข้างในเลื่อยๆ 2 ข้างทางเป็นป่าทึบไปหมด ผมมองออกไปนอกรถถึงจะเป็นป่าทึบแต่ผมกับรู้สึกดีต่างจากทุกคนที่อยู่ในรถที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ผมนึกขำในใจทุกคนรู้สึกต่างจากผม ผมนึกย้อนไปเมื่อวานตอนเย็น

 

 

แม่และพ่อเรียกผมให้มานั่งที่ห้องรับแขกเพื่อจะคุยอะไรสักอย่าง ผมก็มานั่งตามที่ท่านบอก ทั้ง 2 คนดูลุกลี้ลุกลนจนผมรู้สึกแปลกใจ

 

 

'ฮินาตะ พ่อกับแม่หย่ากันแล้วนะ'ชายวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยสีหน้าและแววตาที่ลังเล

 

 

'แม่ขอโทษนะที่พ่อกับแม่เป็นครอบครัวที่ดีให้เราไม่ได้'หญิงดูมีอายุพูดด้วยความรู้สึกเดียวกัน ผมนั่งมองผู้เป็นพ่อและแม่ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาด้วยท่าทางไม่ทุกร้อนอะไร

 

 

'ผมรู้อยู่แล้วละครับ ไม่ต้องขอโทษผมหรอก'ผมพูด

 

 

'เอ๊ะ!!'ทั้งคู่มองหน้ากันก่อนจะหันมองหน้าผมซึ่งเป็นลูกชาย

 

 

'ผมรู้อยู่แล้วละครับว่าพ่อกับแม่จะหย่ากัน ผมไม่โทษใครหรอกถ้าทั้งคู่ทำโดยคิดก่อนแล้ว ผมรู้อยู่แล้วละครับว่าทั้ง 2 คนหมดรักกันแล้ว ผมเองก็รออยู่ว่าเมื่อไรพ่อกับแม่จะบอกผม จริงๆแล้วผมก็มีบางอยากอยากจะบอกพ่อกับแม่เหมือนกันนะครับ'ผมพูดก่อนจะหยิบซองสีน้ำตาลขนาด A4 ยื่นให้ทั้งคู่ดู

 

 

'มันคืออะไรเหรอลูก'แม่ถามผมในขณะที่ผู้เป็นพ่อเปิดซองดูข้างใน

 

 

'จดหมายตอบรับการเข้าเรียน'ผู้เป็นพ่อเงยหน้ามองลูกชาย 'นี้ลูกอย่าบอกนะว่าลูกจะไปเรียนที่นี้'พ่อถามผมด้วยสีหน้าสงสัย

 

 

'ครับ ผมได้รับการตอบรับเรียบร้อยแล้วแถมยังได้ทุกเรียนฟรีด้วย เลยคิดว่าเป็นเรื่องที่ดีต่อพ่อกับแม่ด้วยจะได้ไม่ต้องห่วงผม'ผมพูด

 

 

'มันก็ดีอยู่หรอกนะลูกแต่นี้มันไม่กระทันหันไปหน่อยเหรอ พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางไปแล้วไม่ใช่เหรอ'แม่มองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ

 

 

'ขอโทษด้วยนะครับที่บอกกระทันหันแต่อย่างที่บอกไปว่าไม่ต้องห่วงผมได้ส่งของใช้รวมถึงเสื้อผ้าไปก่อนหน้านี้แล้ว ผมอยากให้พ่อกับแม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเองบ้าง พ่อกับแม่ก็หย่ากันแล้วสักวันก็อาจจะเจอกับครอบครัวใหม่ ผมไม่อยากเป็นตัวถ่วงทั้งคู่เอาไว้ผมดูแลตัวเองได้'ผมพูด

 

 

'ท ท่าลูกตัดสินใจแล้วแม่ก็ไม่ความจำเป็นที่ต้องห้าม'

 

 

'พ่อเชื่อในการตัดสินใจของลูกนะ แต่ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วย'พ่อพูดกับผม

 

 

'แม่ขอบใจลูกมากนะที่เข้าใจพ่อกับแม่'

 

 

'มีอะไรก็ติดต่อไปได้นะครับจนกว่าจะเรียนจบผมคงต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั้นยาวเลย'คุยเรื่องนี้เสร็จทั้ง 2 คนก็ดูจะโล่งอก

 

 

เช้ามาก็มีรถมารับผมที่หน้าบ้านก่อนที่ผมจะออกจากบ้านมาแม่ก็ได้ให้กุญแจบ้านไว้กับผมแล้วบอกผมว่า'บ้านหลังนี้เป็นของที่คุณตาทิ้งไว้ให้ลูก ลูกเก็บกุญแจนี้เอาไว้นะพ่อกับแม่คงไม่ได้อยู่ที่นี้อีกต่อไปแล้ว'แม่พูดในขณะที่พ่อเอื้อมมือมาลูบหัวผม ผมหยิบกุญแจบ้านขึ้นมาดู อย่างน้อยมันก็ยังมีความทรงจำดีๆ ของครอบครัวผมอยู่ในนั้น

 

 

เอี๊ยด

 

 

รถบัสจอดหน้าโรงเรียนประตูเปิดออกก็มีชายหน้าดุๆคนหนึ่งงเดินขึ้นมาแล้วพูดว่า

 

 

"นักเรียนพักหอลงตรงนี้เลย"พูดจบก็ลงไปผมก็ลุกทันทีเพราะผมพักหอนี้ถ้าจำไม่ผิดนะ

 

 

"ฉันชื่อชิราบุ เคนจิโร ขอดูบัตร"ชายคนเดิมพูดด้วยใบหน้าที่นิ่งมากเดาไม่ออกเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ ผมยื่นบัตรที่ได้รับมาพร้อมกับใบตอบรับให้เขาดูแล้วเขาก็มองหน้าผมก่อนจะคืนบัตร "ตามฉันมา"เขาพูดแล้วเดินนำผมเข้าไปข้างในผมก็เดินตามเขาไปเงียบๆระหว่างทางที่เดิมเขาก็ไม่ได้พูดอะไรจนมาถึงตึก 2 ชั้นที่มีต้นไม้เถาวัลเต็มไปทั้งตึก

 

 

"ผมต้องรูมเมทรึเปล่าครับ"ผมถามชิราบุซัง

 

 

"มี"เขาตอบผมแค่เนี้ย "ถึงแล้วห้องของนาย ของที่ส่งมาอยู่ในห้องเรียบร้อยแล้ว ถ้ามีอะไรสงสัย อยากได้อะไรหรืออยากโทรศัพท์ก็ไปที่ล๊อบบี้ละกัน กลางค่ำกลางคืนก็อยากออกมาเดินเพ่นพ่าน โรงเรียนแห่งนี้ไม่ได้มีนักเรียนที่เป็นแค่มนุษย์หรอกนะ"พูดจบเขาก็เดินจากไปผมยืนมองเขาอยู่หน้าห้องจนเขาเดินลับหายไปจากสายตาของผมผมก็หันมามองประตูห้องผม มันดูเป็นประตูที่ไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไรบรรยากาศภายในทางเดินอย่างกับบ้านผีสิงดูหลอนๆ ยังไงไม่รู้ ผมนึกขำอยู่ในใจ ผมว่าตัวเองเริ่มแปลกขึ้นทุกวันแทนที่จะกลัวกลับชอบด้วยซ้ำ

 

 

แอ๊ด

 

 

ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องข้างในก็ดูสะอาดสะอ้านดีไม่มีหนูหรือแมลงสาบวิ่งเพ่นพ่านให้เห็นผมรู้สึกพอใจกับห้องนอนผมมาก มีตู้เสื้อผ้า มีชั้นหนังสือ มีโต๊ะเขียนหนังสือ มีเตียง หน้าต่างเปิดออกไปก็มีป่าเขียวๆ สุดลูกหูลูกตา อากาศก็สดชื่น

 

 

"เอ๊ะ!! นักเรียนใหม่เหรอ เพิ่งเคยเห็นหน้า"มีเสียงเอ่ยถามดังมาจากทางด้านซ้านมือผม ผมหันไปมองก็เห็นชายคนหนึ่งยื่นหน้าออกมาจากหน้าต่างห้องข้างๆ ด้วยท่าทางเป็นมิตร

 

 

"อ่า ครับ ผมฮินาตะ โชโยเพิ่มเข้าใหม่ เพิ่งจะย้ายมาวันนี้ครับ"ผมพูด

 

 

"ฉันโออิคาว่า โทรุ อยู่ปี 3 แผนกบุคคลทั่วไป ยินดีที่ได้รู้จัก"เขายิ้มให้ผม

 

 

"คุยกับใครอยู่โทรุ"เสียงใครอีกคนดังมาจากในห้องของเขาเป็นเสียงทุ่มที่ฟังดูสบายหู

 

 

"เด็กใหม่เพิ่งย้ายมาอยู่ห้องข้างๆ น่ะ อิวะจังก็มาทักทายน้องหน่อยสิ"โออิคาว่าซังพูด

 

 

"ไหน"แล้วเขาก็โผล่ออกมาจากหน้าต่างแวบแรกที่เห็นเขาผมรู้สึกถึงออร่าอะไรบางอย่างที่อยู่รอบเขา "น้องเองเหรอพี่ชื่ออิวาอิสึมิ ฮาจิเมะ แผนกพิเศษส่วนบุคคล ยินดีที่ได้รู้จัก"

 

 

"เช่นกันครับ เอ่อ ผม ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ"

 

 

"ว่ามาสิ"โออิคาว่าซังพูด

 

 

"แผนกบุคคลทั่วไปกับแผนกพิเศษส่วนบุคคลมันคืออะไรเหรอครับ"ผมถามเขาด้วยความสงสัย ผมไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร

 

 

"อ่า เรื่องนั้น..."โออิคาว่าเหลือบมอง

 

 

"ฉันอธิบายให้นายฟังเองขอเข้าไปในห้องได้มั้ย"อิวาอิสึมิซังถามผม ผมก็พยักหน้าก่อนจะไปเปิดประตูให้ทั้งคู่เข้ามา "ฉันจะอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ นะ"อิวาอิสึมิซังพูดก่อนจะทำอะไรมีออร่าบางอย่างห่อหุ่มตัวก่อนที่หูคนปกติจะเปลี่ยนเป็นหูหมาแล้วก็มีหางงอกออกมาก ผมยืนอึ่งไปแปบนึง

 

 

"น นี้ คือ..."

 

 

"พวกฉันคืออมนุษย์ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่มีทั้งมนุษย์และอมนุษย์เรียนอยู่ด้วยกัน มนุษย์ปกติจะเรียนอยู่แผนกบุคคลทั่วไป ส่วนเหล่าอมนุษย์จะเรียนอยู่แผนกพิเศษส่วนบุคคล"อิวาอิสึมิอธิบายมันก็เลยทำให้ผมเข้าใจว่าออร่าที่ผมเป็นตอนแรกที่เห็นรุ่นพี่คือออร่าของอมนุษย์ แล้วเขาก็แปลงเป็นคนเหมือนเดิม

 

 

"ผมพอเข้าใจแล้ว"ผมพยักหน้า

 

 

"นายนี้เข้าใจอะไรง่ายดีนะฮินาตะ"โออิคาว่าพูดยิ้มๆ "คนปกติเห็นอมนุษย์มักจะตกใจร้องกริ๊ดกันหรือไม่ก็เป็นลมเป็นแล้งไปแต่เจ้าไม่ยักกะเป็น"โออิคาว่าซังนึกแปลกใจที่ผมดูไม่ค่อยตกใจเท่าไร

 

 

"ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องแปลกนี้ครับตามศาลเจ้าเห็นออกบ่อย"ฮินาตะพูด

 

 

"ศาลเจ้า?"โออิคาว่าซังกับอิวาอิสึมิซังมองหน้ากัน "ฉันขอดูตานายได้มั้ยฮินาตะ"อิวาอิสึมิหันมามองหน้าผม

 

 

"...ได้ครับ"ถึงจะงงๆ แต่ก็ให้เขาดู อิวาอิสึมิซังก้มลงมามองตาผม ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขากำลังทำอะไร

 

 

"เป็นไงบ้างอิวะจัง"โออิคาว่าซังถาม

 

 

"อย่างที่คิดเลยโชตชะตาแม่งเลยตลกจริงๆ ด้วย ตาแมว"ยิ่งได้ยินที่เขาคุยกันผมยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ โชคชะตาอะไร ตาแมวอะไรงง ผมยืนงงในขณะที่ทั้ง 2 คนหันหน้าไปคุยกัน

 

 

"เอ่อ มันคืออะไรเหรอครับ"ผมถามในระหว่างที่กำลังรอให้เขาตอบผมก็โดนขัดด้วยเสียงเรียกของใครบางคน

 

 

"อ้าว มาอยู่นี้เอง แล้วนั้นทำอะไรกัน"

 

 

"อาคาอาชิ แล้วมึงมาทำอะไร"โออิคาว่าถามผมหันไปมอง เขามีออร่าคล้ายกับอิวาอิสึมิซัง "แล้วนั้นใคร"เขาหรี่ตามองผมแล้วเดินเข้ามาในห้องผมไม่ค่อยชอบวิธีที่เขามองผมเลยรู้สึกร้อนวูบวาบแปลกๆ

 

 

"รุ่นน้องย้ายเข้ามาใหม่"อิวาอิสึมิตอบ

 

 

"แล้วมึงมีอะไรมาหาพวกกูเนี้ย"โออิคาว่าถาม

 

 

"ก็แค่มาหาเฉยๆ ไม่ได้เหรอวะ"เขาพูดกับรุ่นพี่ก็จริงแต่ตาเขามองที่ผม ผมค่อยๆ เบี่ยงตัวมาหลบหลังโออิคาว่าซังเอาตรงๆ เลยผมไม่ชอบสายตาที่เขามองผมเลย

 

 

"กูว่าไปคุยกันที่ห้องดีกว่า พวกกูกวนน้องเขามานานมากแล้ว"อิวาอิสึมิซังพูดขึ้นแล้วทั้ง 3 คนก็ออกจากห้องผมเป็นผมถอนหายใจออกมาแล้วเดินไปปิดประตูแล้วล๊อคไว้เพื่อความสบายใจ แล้วผมก็มานั่งจัดของอยู่ในห้อง เสื้อผ้าของผมเอามาไม่ได้เยอะอะไรชุดนักเรียนของผมก็มีคนเอามาวางไว้ให้แล้วเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ อย่างเตารีดอะไรพวกนี้ก็เหมือนจะมีให้ในห้องซักรีด จัดของเสร็จผมก็เดินลงมาดูห้องน้ำห้องซักผ้าก็เป็นอย่างที่ผมคิดมีเครื่องซักผ้า มีเตารีดให้ใช้สำรวจเสร็จผมก็จะกลับห้อง

 

 

ระหว่างที่เดิมผมก็เดินมองไปเลื่อยผมพักอยู่ชั้น 2 แต่มันเป็นอาคารยาวรูปตัวแอลชั้นนึงมีประมาณ 30 ห้องได้แต่เงียบมากได้ยินแต่เสียงสัตว์ป่าข้างนอกระหว่าง ผมเดินขึ้นบันไดมาเลื่อยๆ เพื่อจะกลับห้องแต่ทว่า...

 

 

ตุบ

 

 

"โอ๊ย !!"ผมชนกับใครบางคนจนล้มลงกับพื้น

 

 

"เป็นอะไรมากมั้ย"เสียงหนึ่งเอ่ยถามผม เสียงคุ้นมากผมค่อยๆ เงยหน้ามองเขา เขาคืออาคาอาชิซังเพื่อนของโออิคาว่าซังและอิวาอิสึมิซัง

 

 

"ไม่เป็นอะไรครับ"ผมพูดแล้วยันตัวลุกทำการขอโทษเขาแล้วเดินหนีเขามาเลย

 

 

...............................

 

 

ผมย้ายมาอยู่ที่หอพักได้ 1 อาทิตย์ก็เปิดเรียน เปิดเรียนวันแรกผมก็ได้รับตารางเรียนมาพร้อมกับหนังสือเรียน โฮมรูมวันแรกก็ไม่มีอะไรมากแค่แจงว่าทั้งเทอมต้องทำอะไรบ้างแล้วก็กลับหอเพราะวันแรกไม่มีเรียนผมเลยกับมานอน

 

 

ระหว่างทางที่เดินกลับหอผมก็เจอหลายคนที่มีออร่าแบบอิวาอิสึมิซัง คนธรรมดาผมก็เจอนะส่วนใหญ่คนปกติทั่วไปชอบอยู่เป็นกลุ่มเป็นก้อนนั่งมองคนอื่นด้วยสายตาแปลกๆ ตอนที่เขามองมาที่ผมก็หันไปซุบซิบอะไรกันก็ไม่มรู้ผมรีบเดิมหนีทันทีแล้วหอพักเจ้ากรรมก็อยู่ซะไกลเชียว

 

 

"โชโย!!"ผมสะดุ้ง มีใครบางคนกำลังเรียกผมจากตรงไหนก็ไม่รู้ผมหยุดเดินแล้วหันหาต้นเสียงและก็หันไปเห็นชายร่างสูงหน้าตาดีกลุ่มหนึ่งกำลังยืนคุยกันอยู่ 2 คนในนั้นก็คืออิวาอิสึมิซังและโออิคาว่าซัง ผมเปลี่ยนเป้าหมายเดินปรี่ไปหาทั้ง 2 คน

 

 

"สวัสดีครับอิวาอิสึมิซัง โออิคาว่าซัง"ฮินาตะกล่าวทักทางทั้ง 2 คน

 

 

"คนนี้เหรอที่มึงบอกว่าเป็น..."

 

 

เพี๊ยะ

 

 

เขายังพูดไม่ทันจะจบก็มือมือหนึ่งฟาดลงที่หลังของเขา ผมสะดุ้งตกใจกับสิ่งที่เห็นแอบอึ้งอยู่นะเพราะแรงตีไม่เบาเลย

 

 

"มันใช่เรื่องที่ต้องมาพูดอะไรที่โล่งขนาดนี้รึไง"แล้วเขาก็โดนดุ ผมเหลือบมองรุ่นพี่ทั้ง 2 คนที่ผมรู้จัก

 

 

"ฉันขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย"อิวาอิสึมิหันมามองผม

 

 

ผมพยักหน้าแล้วพูดว่า "ได้ครับ"

 

 

"แยกออกมั้ยว่าใครเป็นอมนุษย์ใครเป็นคนปกติ"อิวาอิสึมิถามผมมองเขาด้วยความสงสัยและแปลกใจว่าทำไมเขาถามผมอย่างนี้

 

 

ผมพยักหน้า "แยกออกครับ"ผมพูด

 

 

"งั้น 4 คนเนี้ยใครเป็นบ้าง"เขาถามผม เป็นนี้หมายถึงเป็นอะไรหว่าผมคิดสงสัยอยู่ในใจก่อนจะมองหน้าชายตรงหน้าทั้ง 4 คนแล้วใช้นิ้วชี้ไปที่ 3 ใน 4 คนนั้น

 

 

"เป็นเหมือนอิวาอิสึมิซัง ส่วนเขาเหมือนโออิคาว่าซัง"ผมตอบเขา 4 คนตรงหน้าผมทำหน้าตะลึงเขามองหน้ากันเลิกลักแปลก

 

 

"เชื่อกูยังละ"โออิคาว่าซังพูด

 

 

"กูขอลองอะไรอย่างนึงได้มั้ย"ชายร่างสูงพูดพรางมองหน้าเพื่อนของเขาทุกคน

 

 

"ถามกูได้ไงมึงต้องถามน้อง"โออิคาว่าซังชี้มาที่ผม

 

 

"อะไรเหรอครับ"ผมถามขึ้นในขณะที่พวกเขาคุยกันอยู่

 

 

"อ่า ไม่มีอะไรครับ"เขาพูดผมก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ตั้งแต่มาเรียนที่นี้มีแต่เรื่องงงๆ เต็มไปหมดเลย

 

 

"ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัวนะครับ"ผมพูดแล้วเดินแยกออกมาจากกลุ่มพวกเขา

 

 

ผมกลับมาที่ห้องแล้วผมก็ไปอาบน้ำหาอะไรกินแล้วก็ขึ้นมาพักบนห้องพอตกเย็นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนมากมายเดินขึ้นมาบนห้อง ผมในเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเพราะห้องไม่มีแอร์กลัวว่ากว่าจะได้นอนเหงือจะออกอีกแล้วก็นั่งมาอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง

 

 

ก๊อก ก๊อก

 

 

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้องของผม ผมเดินไปเปิดประตูพอเปิดออกไปดูก็เห็นโออิคาว่ายืนอยู่หน้าประตูห้องผม

 

 

"มีอะไรเหรอครับ"ผมถามเขา

 

 

"ฉันขอฝากคนหน่อยสิ ฉันลืมของที่อิวะจังเดี๋ยวจะลงไปเอา"โออิคาว่าพูดขึ้น

 

 

"ใครเหรอครับ"

 

 

"ฉันเอง"แล้วเขาก็โผล่หน้าเข้ามาใกล้ผมจนผมจ้องผงะไปข้างหลังด้วยความตกใจ

 

 

"อาคาอาชิอย่าเล่นงี้ดิน้องตกใจหมดแล้ว"โออิคาว่าหันไปดุเขา "ว่าไง"โออิคาว่าหันมาถามผมอีกรอบ

 

 

"ด ได้ครับแต่ว่าอย่าเพ่นพ่านนะครับ"ผมพูดก่อนจะหลีกทางให้เขาเข้ามาในห้อง เขาเดินไปนั่งที่เตียงผมก็ปิดประตูแล้วเดินไปนั่งอ่านหนังสือที่เดิม ผมรู้สึกถึงสายตาของเขาที่กำลังมองผมอยู่ได้ เอาตรงๆเลยนะผมไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลยผมเลยวางหนังสือแล้วเดินไปหยิบสมุดวางรูปพร้อมกับดินสอหลายแท่งมาวางบนโต๊ะแล้ววางรูปเล่น

 

 

"ชอบวาดรูปเหรอ"เขาถามผมผมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองเขา

 

 

"ครับ"ผมตอบ

 

 

"ช่วยวาดรูปฉันให้สักรูปได้มั้ย"เขาถามผมอีกครั้ง

 

 

"จะให้ผมวาดให้เหรอครับ"ผมถามเขา

 

 

"ใช่"

 

 

"มันก็ได้อยู่หรอกครับแต่ผมไม่มีกระดาศใหญ่ขนาดนั้น"ผมพูด

 

 

"ที่นี้มีถ้าอยากได้เดี๋ยวฉันพาไปซื้อ"อาคาอาชิพูด

 

 

"เอ๊ะ! มีด้วยเหรอครับ"ผมถามเพราะไม่มีใครบอกเลยว่าที่นี้มีร้านเครื่องเขียน

 

 

"มีสิ ไม่มีแล้วพวกฉันจะไปซื้อกระดาษซื้อปากกาที่ไหน ถึงพวกฉันจะเป็นอมนุษย์พวกฉันก็ต้องเรียนเหมือนกันนะ"เขาพูด มันก็ถูกอย่างที่เขาว่านั้นแหละ

 

 

"ไปครับ"ผมลุกยืน

 

 

"ตอนนี้เลยเหรอ"เขาถามด้วยสีหน้าแปลกใจ

 

 

"ครับ ตอนนี้เลย"ผมพูด

 

 

"ก็ได้ แต่จะไปชุดนี้จริงดิ"เขาถามผม

 

 

"มันมีปัญหาอะไรเหรอครับชุดนี้"ผมถามพรางก้มมองชุดตัวเอง

 

 

"อ๋อ เปล่าหรอก ไม่มีปัญหาอะไร"เขาพูดแล้วยิ้ม จากที่คุยกับเขามาแปบนึงก็รู้สึกว่าอิมเมจของเขากับสิ่งที่เขาเป็นจริงๆมันดูต่างกัน เขาดูเป็นมิตรกว่าที่ผมคิด เขาพาผมเดินลัดเลาะผ่านหาพักมาหลายหอมากจนมาถึงที่ที่นึงมันดูเป็นเหมือนบ้านเล็กที่ทำด้วยไม่มันดูเก่ามาก "เขามาสิ"เขาหันมาเรียกผม

 

 

"อ่าครับ"ผมเดินตามเขาเข้ามาในร้านสิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจกว่าภาพร้านข้างนอกคือข้างใน ของเต็มไปหมดไม่ว่าจะเป็นหนังสือต่างๆ เครื่องเขียนอุปกรณ์ใดๆ มีครบ และข้างในใหญ่มากต่างจากข้างนอก

 

 

"ว่าไงจะอาคาอาชิคุงวันนี้จะรับอะไรดีจ๊ะ"พี่ผู้ชายคนหนึ่งท่าทางตุ้งติ้งเดินเข้ามาหาอาคาอาชิซัง เขามีออร่าเช่นกัน

 

 

"วันนี้ผมไม่ได้มาซื้อของครับ"

 

 

"หือ"เขาชะโงกหน้ามาดูผม "โอ๊ย!! ตัวเล็กน่ารักจังเลยแถมยังกลิ่นหอมด้วย ชื่ออะไรจ๊ะ"ผมแอบตกใจที่โดนพูดใส่แบบนั้น ผมรีบยกแขนขึ้นมาดม มันก็ไม่มีกลิ่นนี้

 

 

"เจ๊ครับ คนนี้ผมขอละ"อาคาอาชิพูดแต่ผมไม่เห็นหน้าเขาหรอกนะไม่รู้ว่าเขาพูดด้วยสีหน้าแบบไหนเพราะผมยืนอยู่ข้างหลังเขา

 

 

"แหมะ ถ้าอาคาอาชิคุงขอละก็มีเหรอพี่จะไม่ให้ แล้วหนูอยากได้อะไรคะลูก"เขาหันมาถามผม

 

 

"อ่า ผมอยากได้ผ้าใบวาดรูปกับเฟรมครับ"ผมพูด

 

 

"ผ้าใบกับเฟรมเหรอจ๊ะ รอแปบนึงนะ"แล้วเขาก็เดินเข้าไปในกองข้าวของเยอะแยะที่ตั้งเรียงเต็มไปหมดไม่นานเขาก็เดินกลับมาพร้อมกับผ้าใบวาดภาพที่คิดกับเฟรมมาพร้อมวาดได้เลย

 

 

"แบบนี้ใช่มั้ยจ๊ะ"เขาถามผม

 

 

"ครับ เท่าไรเหรอครับ"ผมถาม

 

 

"300 เยนจ้า"

 

 

"ไม่ต้อง ฉันจ่ายเอง"อาคาอาชิพูดก่อนจะหยิบเงินออกมาจ่ายแล้วผมกับเขาก็กลับมาที่ห้องผมระหว่าทางกลับก็มีแต่คนมองผมเต็มไปหมดเลย

 

 

"พวกเขามองผมทำไมครับ"ผมถามอาคาอาชิซังแล้วกวาดตามองไปรอบๆ คนที่มองส่วนใหญ่ไม่ใช่มนุษย์ปกติ รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

 

 

ในขณะที่ผมกำลังเดินตามอาคาอาชิซังไปด้วยความรู้สึกหวาดระแวงก็มีมือมาคว้ามือผม ผมมองที่มือตัวเองแล้วก็ค่อยๆไล่มองมืออีกคนไล่ขึ้นมาแขน ไหล่ จนถึงใบหน้าของอีกคน อาคาอาชิกำลังจ้องผมอยู่

 

 

"รีบเดินจะดีกว่า"อาคาอาชิพูดก่อนจะดึงมือผมให้เดินตาม ผมปลิวตามแรงดึงจนมาถึงห้องผมว่าเขาดูหงุดหงิดนะแต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรของเขา พอถึงห้องผมก็วางผ้าใบไว้บนเตียงแล้วเดินไปหาขาตั้งเพื่อจะเอามาวาดรูป

 

 

"เดี๋ยวพี่นั่งนี้นะ"ผมจับให้เขาไปนั่งริมหน้าต่างตรงที่ผมนั่งอ่านหนังสือประจำ

 

 

"แล้วให้พี่นั่งทำอะไรละ"เขาถามผม

 

 

"อื้อ"ผมยืนคิดแปบนึงก่อนจะเดินไปหยิบหนังสือใหญ่ๆ มาหนึ่งเล่มเอาไปให้เขาเอาหนังสือใหญ่ๆอีก 2 เล่มวางบนโต๊ะจัดบอนไซของผมให้อยู่ในมุมที่เหมาะสม "เปิดหนังสือดู"ผมว่าแล้วเดินไปที่ขาตั้ง อาคาอาชิก็เปิดหนังสือผมก็เล็งมุมสวยๆ ได้ก็เอาผ้าใบมาวางเตรียมสีเตรียมอะไรเสร็จก็เริ่มวาด ผมก็ค่อยๆ วาดไปเลื่อยๆ

 

 

...........................

 

 

1 เดือนต่อมา

 

 

หลังจากเรียนเสร็จผมก็กลับมานั่งวาดรูปต่อมา นี้ก็น่าจะเป็นการเช็คความเรียบร้อยรอบสุดท้ายแล้ว ผมก็ไม่รู้ว่าเขาจะชอบรูปที่ผมวาดรึเปล่าแต่ก็นะเขาเป็นคนขอเองนี้ สีแห้งเรียบร้อยผมก็เซ็นชื่อบนรูปแล้วทิ้งไว้ให้แห้ง ในช่วง 1 เดือนนี้เขาแวะมาหาผมบ่อยมากบางทีก้มาแค่นั่งดูผมวาดรูปแล้วก็กลับ เป็นคนที่แปลกดีภายนอกเคร้งขรึม ภายในกับอ่อนโยน

 

 

"อือออ"ผมลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมาแล้วเดินไปนั่งริมหน้าต่างแล้วท้องผมก็ร้องขึ้นมาเป็นสัญญาณเตือนให้ผมไปกินข้าวเย็นได้แล้ว ผมลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าตังและกุญแจห้องแล้วเดินออกมาจากห้องเป็นจังหวะเดียวกันกับโออิคาว่าซังและอิวาอิสึมิซังออกมาจากห้องเหมือนกัน

 

 

"อ้าว !! ฮินาตะจะลงไปกินข้าวเหรอ ไปด้วยกันมั้ย"โออิคาว่าซังถามผม

 

 

"ครับ"แล้วพวกเรา 3 คนก็เดินลงมาที่ห้องอาหารจริงๆ ห้องอาหารของที่นี้ก็เป็นโรงอาหารนั้นแหละแต่สถานที่มันก็จะหรูหรากว่ามากอาหารก็ดีเวอร์ส่วนการใช้จ่ายก็เป็น ID Cardหรือบัตรนักเรียนผมก็มีเงินอยู่ในบัตรนี้อยู่จำนวนหนึ่งเพราะผมสอบทุนได้

 

 

"กินด้วยสิ"มีใครบางคนเดินมายืนข้างผม ผมจำเสียงเขาได้เขาคืออาคาอาชิซัง ผมแหงะมองเขาแล้วหันกับมากินข้าวต่อ "อร่อยมั้ย"ผมหันไปหาต้นเสียงก็เห็นว่าเขากำลังจ้องมองมาที่ผม

 

 

ผมพยักหน้าเบาๆ แล้วตอบว่า "อร่อยครับ"รู้สึกแปลกๆ กับสายตาของอาคาอาชิซังที่มองมาที่ผมจะว่ายังไงดีละไม่ได้รู้สึกไม่ได้แต่ไม่กล้าที่จะมองตาของเขาตรงๆ

 

 

"อาคาอาชิมึงมองน้องทำไมนักหนา มองอย่างกับจะกินฮินาตะ"โออิคาว่าซังพูด

 

 

"ถ้ากินได้กูก็อยากจะกินให้หมดเลยไม่อยากให้ใครมอง สักนิดก็ไม่อยาก"อาคาอาชิซังพูดทำเอาผมอึ้งไปเลย

 

 

"จริงจังเปล่าเนี้ยมึง?"อิวาอิสึมิซังถาม

 

 

"กูเคยพูดอะไรเล่นๆ รึไง"อาคาอาชิซังยักคิ้วใส่อิวาอิสึมิซัง พวกเขาคุยกันไม่ได้เกรงใจผมเลย ผมทำเป็นไม่สนใจในส่งที่เขาพูดแล้วกินข้าวให้เสร็จๆ จะได้กลับห้อง จริงสิเรื่องรูปผมยังไม่ได้บอกเขาเลยว่าเสร็จแล้ว

 

 

"อ่า อาคาอาชิซังครับรูปที่คุณให้ผมวาดให้เสร็จแล้วนะครับ ถ้าว่างก็ขึ้นไปเอาได้"ผมหันไปบอกเขา

 

 

"จริงเหรอ อยากเห็นเร็วๆ จังกินเสร็จแล้วไปเลยได้มั้ย"อาคาอาชิถามผม

 

 

"ก็ได้นะครับ"ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรไปปฏิเสธเขา

 

 

"ฮินาตะวาดรูปเป็นด้วยเหรอ"โออิคาว่าถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ

 

 

"ก็พอวาดได้"ผมตอบ

 

 

"งั้นฉันขอไปดูด้วย"โออิคาว่าซังหันไปบอกเจ้าของภาพที่ผมวาด

 

 

"ก็ไปดิไม่ได้ห้าม"อาคาอาชิซังพูดก่อนจะมือมือเอื้อมมาจับไหล่ของเขา "มีอะไรว่ามา"อาคาอาชิพูดกับผู้มาใหม่

 

 

"ก็มาดูว่ามึงมาทำอะไรที่นี้อะดิ ชอบมาหาโออิคาว่ากับอิวาสึมิคนเดียวไม่ชวนพวกกู เดี๋ยวนี้ชวนไปไหนก็ไม่ค่อยไป เรียนเสร็จก็หายหัวไปเลย"ชายร่างสูงพูด

 

 

"ทำไมต้องบอกด้วยละ"อาคาอาชิซังพูด

 

 

"แล้วนี้ใครวะ"เขาชี้มาที่ผม ผมรับรู้ได้ว่าเขาชี้ใกล้หน้าผมมาจนผมต้องเอียงตัวออกห่าง

 

 

"รุ่นน้องปี 1 พักอยู่ข้างห้องกูเอง"โออิคาว่าซังพูด

 

 

"อ๋อฉันโบคุโตะ โคทาโร่ ทำไมกูไม่เคยเจอน้องเลยวะ หน้าตาน่ารักดีนี้มีพาร์ทเนอร์ยังครับ"เขายื่นหน้ามาใกล้ผมก่อนจะมือหนามาดันหน้าเขาออกไป

 

 

"ให้มันน้อยๆ หน่อย"อาคาอาชิซังพูดเสียงเข้ม ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันผมก็รู้สึแปลกๆ กับตัวเองผมรู้สึกว่าผมเจ็บตาขึ้นมาซะอย่างนั้นทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรมันเลย ผมเริ่มคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นคนนึกเรื่องนึงขึ้นมาได้

 

 

"ฮินาตะเป็นอะไรรึเปล่า"โออิคาว่าซังเอ่ยถามผม

 

 

"อ่า เปล่าครับผมไม่ได้เป็นอะไร"ผมตอบก่อนจะเงยหน้ามองเขา "ผมว่าผมขอกลับห้องก่อนนะครับ"ผมพูดจบก็ลุกขึ้น

 

 

"เฮ้ย !! เดี๋ยวก่อนดิฉันไปด้วย"อาคาอาชิตะโกนเรียกผมแต่ผมเดินออกมาโดยไม่ฟังที่ใครพูดส่วนที่เหลือก็ลุกตามมาไม่เว้นแม้แต่โบคุโตะซังทุกคนวิ่งตามผมมาจนถึงห้อง

 

 

ปึ่ง

 

 

ผมเปิดประตูออกด้วยแรงทั้งหมดของผมพอเดินเข้ามาในห้องมองออกไปทางหน้าต่างก็เห็นพระจันทร์ดวงดวงโตกำลังลอยขึ้นสูงเหลือป่า ผมนึกในใจผมลืมได้ยังไงว่าวันนี้เป็นวันพระจันทร์เต็มดวง

 

 

"ฮินาตะ!"อาคาอาชิวิ่งพรวดเข้ามาในห้องหยุดมองผมที่กำลังยืนมองดวงจันทร์ "ฮินาตะเป็นอะไรไป"เขาถามผมผมค่อยๆ หันหลังไปมองเขาตอนนี้ผมรู้สึกร้อนตามากไม่รู้ว่าเป็นอะไร อาคาอาชิซังยืนทำตาโตมองผมก่อนะจะยกมือขึ้นจับที่คอทำสีหน้าเจ็บปวด

 

 

"อาคาอาชิคอมึง!?"เสียงโบคุโตะซังพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ

 

 

"กูว่าคืนนี้มึงต้องอยู่กับน้องแล้วละวะอาคาอาชิ"เสียงอิวาอิสึมิซังเอ่ยก่อนที่อาคาอาชิซังจะโดนผลักเข้ามาในห้องแล้วประตูก็ปิด

 

 

ปัง

 

 

"เฮ้ย!! เดี๋ยวดิ"อาคาอาชิเดินหมายจะไปเปิดประตูแต่กลับเปิดไม่ออก

 

 

"โอ๊ย!!"ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับเอามือกุมที่ตาทั้ง 2 ข้าง ทั้งร้อนทั้งเจ็บนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับผม ผมคิดในใจ

 

 

"ฮินาตะเป็นอะไร"อาคาอาชิซังเรียกผมอยู่แต่เหมือนกับสติผมกำลังจะเลือนหายไปทีละนิดเสียงที่เรียกผมราวกับว่าเสียงเรียกนั้นอยู่ไกลๆ

 

 

ผมรู้สึกตัวตื่นก่อนจะค่อยๆ ลืมตาผมไม่รู้สึกเจ็บตาแล้ว รู้สึกอุ่นผมมองออกไปนอกหน้าต่างท้องฟ้ากำลังจะสว่างผมยันตัวจะลุกแต่ทว่า...

 

 

ร่างของผมถูกอะไรบางอย่างกอดรัดเอาไว้แน่นมาก "นอนต่ออีกหน่อยสิ กว่านายจะได้นอนเกือบเช้า"ผมสะดุ้งตื่นเต็มตาหันไปมองทางต้นเสียง

 

 

"อาคาอาชิซังทำไม...?"ในหัวผมมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด ผมไม่รู้เลยว่าจะถามอะไรเขาก่อนดี

 

 

"ก็เมื่อคืนฉันออกจากห้องนี้ไม่ได้ นายก็หมดสติไปเลยทั้งคืนเลยกว่าจะสงบก็เกือบเช้า เดี๋ยวตัวร้อนเดี๋ยวตัวเย็นฉันก็ไม่รู้ต้องทำยังไง สรุปนายเป็นอะไรกันแน่ตาของนายทำไมสีเข้มขึ้น ใช่เมื่อคืนเนี้ยตัวนายมีไอนี้ขึ้นมาด้วย"อาคาอาชิซังพูดพร้อมกับยกแขนขึ้นมาให้ผมดูมันมีอะไรบางอย่างคล้ายรอยสักติดอยู่บนหลังมือผม

 

 

 

"มาได้ไง"ผมก้มลงไปมองใกล้ๆ

 

 

"ของฉันก็มีนะ มันขึ้นมาเมื่อวานแต่ประตูมันเปิดไม่ได้ฉันก็เลยไม่รู้ว่าจะไปถามใคร"ผมชะโงกหน้ามองที่ต้นคือฝั่งซ้ายของเขา มันเหมือนกับรอยบนหลังมือของผมเป๊ะเลย

 

 

ในขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้นอาคาอาชิซังก็ลุกจากเตียงเดินไปหยิบกระจกมาให้ผม ผมรับมาแล้วมองหน้าเขาด้วยสีหน้าสงสัย

 

 

"ส่องหน้าตัวเองดูสิ ตานายเป็นสีส้มเข้มมาก"อาคาอาชิซังหย่อนตัวลงนั่งบนเตียง ผมก็ยกกระจกขึ้นมาส่องและก็ต้องตกใจตาของผมทำไมเป็นแบบนี้ มันเข้มมากแล้วก็มีมันมีลายแปลกๆ อยู่ในนัยน์ตาของผมสังเกตดีๆ มันเป็นลายเดียวกันกับลอยบนหลังมือผมและมีแค่ตาขวาข้างเดียว

 

 

แอ๊ด

 

 

ประตูเปิดออกก่อนที่โออิคาว่าซัง อิวาสึมิซังและโบคุโตะซังจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกัน

 

 

"เป็นไงบ้างเมื่อคืน"โบคุโตะซังถามพรางหัวเราะเบาๆ

 

 

"จะให้เป็นไงละเดี๋ยวตัวเย็นเดี๋ยวตัวร้อนนึกว่าจะไม่รอดถึงเช้าซะแล้ว"อาคาอาชิซังพูดแล้วหันมามองผม

 

 

"ฮินาตะ ตาของนายมัน..."โออิคาว่าซังดูสนใจตาของผมมาก

 

 

"สีมันเข้มขึ้น ผมรู้แล้วละครับ"

 

 

"แล้วมีอย่างอื่นอีกมั้ยนอกจากตา"อิวาอิสึมิซังถามผม

 

 

"ก็มีนี้ครับ"ผมหันหลังมือให้เขาดู

 

 

"แล้วนายมีมั้ยอาคาอาชิ"โออิคาว่าซังหันไปถามอาคาอาชิซัง อาคาอาชิซังพยักหน้าแล้วชี้มาที่คอของตัวเอง

 

 

"แล้วนี้มันคืออะไรวะ"อาคาอาชิซังมองหน้าเพื่อนด้วยสีหน้าสงสัย

 

 

"ผูกพาร์ทเนอร์ไง จำที่อาจารย์สอนไม่ได้รึไงวะ"โบคุโตะซังถามอาคาอาชิซัง

 

 

"ก็พอจะจำได้ลางๆ"อาคาอาชิพูด "ถ้าเป็นอย่างนั้นก็หมายความว่ากูกับน้องก็ต้องมาอยู่ด้วยกันอะดิ"อาคาอาชิซังหันมามองหน้าผม

 

 

"ใช่เหมือนกู 2 คนไง"โออิคาว่าซังพูดพรางมองหน้าอิวาอิสึมิซัง

 

 

"แต่ว่า..."ผมกำลังจะพูดขัดแต่

 

 

"นี้ฮินาตะรู้อะไรรึเปล่า คนที่จะผูกพาร์ทเนอร์กันถ้าไม่ชอบกันทำไม่ได้หรอกนะ"อิวาอิสึมิซังพูดยิ้มๆ ทำเอาผมขนลุกขึ้นมา

 

 

คำพูดเหล่านั้นทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะนึง "อิวาอิสึมิซังจะบอกผมว่า..."แล้วผมใช้นิ้วชี้มาที่ตัวเองแล้วก็ชี้ไปที่อาคาอาชิซัง อิวาอิสึมิซังไม่ได้ตอบอะไรมากไปกว่าส่งยิ้มมาให้ อึ้งไปสิครับทำอะไรไม่ถูกเลยผมชายอาคาอาชิซังงั้นเหรอพอคิดแบบนั้นก็ไม่กล้ามองเขาไปเลย หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นเป็นบ้าเป็นหลัง ผมกับมานั่งคิดและอยู่กับตัวเองความคิดในหัวผมตีกันไปมา ในขณะที่อาคาอาชิก็คุยอะไรสักอย่างกับทั้ง 3 คนแล้วทั้ง 3 คนก็เดินออกจากห้องไป

 

 

"วันนี้มีเรียนมั้ย"อาคาอาชิซังหันมาถามผมผมส่ายหัว

 

 

"ผมว่าจะนอนต่อสักหน่อย"ผมหลบตาเขาไม่กล้าแม้แต่มองหน้าเขา

 

 

"ดีเลย"อาคาอาชิซังจับผมนอนลงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคุมตัวแล้วตัวเองเองก็นอนลงมาเช่นกันเขากอดผมแน่นมาก

 

 

"ทำอะไรครับ"ผมเลิกลักทำตัวไม่ถูก

 

 

"นอนไง ไหนๆ ก็จะต้องย้ายมาอยู่ที่นี้แล้วก็นอนกันต่อเลย นอนๆ"อาคาอาชิซังพูดพรางลูบหลังผม ส่วนตัวผมที่กำลังงงอยู่นั้นก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอน ทั้งที่ในหัวคิดไป 108 เรื่องงงไปหมดไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่างและนี้ก็คงจะเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายมากๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า แต่ที่ผมได้รู้และปฏิเสธไม่ได้เลยก็คือ ผมกับอาคาอาชิซังมีใจให้กัน

 

 

_______________

 

 

The End

 

 

ฮินาตะ โชโย ปี 1 แผนกบุคคลเทั่วไป
อาคาอาชิ เคย์จิ ปี 3 แผนกพิเศษส่วนบุคคล

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #182 Jitlada_Jakthong (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 01:49

    ร้ายกาจจจจมาอาคาอาชิ

    #182
    0
  2. #162 Ploy_chy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 00:01

    เเอรเ่าดบ
    #162
    0
  3. #160 sans29 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 14:39
    อยากรู้ว่าที่พูดถึง ตาแมว หมายถึงอะไรค่ะ
    #160
    2
    • #160-1 วิหก (ปีกหัก)(จากตอนที่ 21)
      27 พฤษภาคม 2563 / 22:28
      หมายถึงเพชรตาแมวคะ
      #160-1
  4. #159 Xin's (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 00:32
    ชอบพล็อตอะะ แฟนตาซีไฮคิวหาอ่านยากมาก T-T
    #159
    0
  5. #158 kamzaza62 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 11:07

    มันนุ้บนิ้บมากเลยค่ะ โอ้ย เอ็นดูวววว
    #158
    0
  6. #157 natta140150 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 08:19

    โอ้ยยยยยย ละลายลิ้ววววววววว
    #157
    0
  7. #156 chocolatte1025 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 00:47
    ฟินค่ะะะะ เย่มไพเรยค่ะไรท์ เรือนี้เดอะเบสค่ะ
    #156
    0
  8. #155 Flyawayhold (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 23:56
    อิจฉาอิพี่ได้กอดน้องง
    #155
    0