เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++ Believe ++

ตอนที่ 22 : ★★ Believe ★★ END PART ★ Until we meet again

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 พ.ย. 56






 

จะเก็บเอาไว้ให้เธอผู้เดียว : ทาทา ยัง





END PART  Until we meet again

ขอขอบคุณภาพประกอบสวยๆจากคุณPUP (ขออภัยเครดิทไม่ชัด) และคุณ I IrkZz ค่ะ






..อากาศร้อนอบอ้าวและเม็ดฝนที่โหมตกกระหน่ำเป็นประจำทุกปีล่วงเลยผ่านไปแล้ว ฤดูกาลอันหนาวเหน็บแสนเหงาคืบคลานเข้ามาใกล้เมื่อตอนนี้รอบบริเวณจะเหลือแต่ต้นไม้ที่แทบไร้ใบ.. เทียนหอมกลิ่นสวีทพีถูกสั่งเตรียมไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้ววางอย่างเป็นระเบียบ ตรงชั้นวางของมีแผ่นซีดีหนังจีนกำลังภายในที่คนตัวเล็กชอบดูวางเป็นแถวยาวหลายร้อยเรื่อง ขนนกสีดำที่ดูน่ากลัวถูกพ่นสีสดใสถักทอกับลูกปัดกลายเป็นพวงกุญแจหลายสิบอัน ภาพต่างๆมากมายที่มีรอยยิ้มหวานและเสียงหัวเราะมองดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันติดไว้เต็มผนัง รองเท้าบัลเล่ต์ที่ไม่เคยใส่แขวนอยู่เคียงข้างกับรองเท้าของคุณหยางเต๋าเฟิง และหนังสือท่องเที่ยวฮอกไกโดช่วงหน้าหนาวเตรียมไว้นานแล้วเก็บไว้ในลิ้นชักหัวเตียง..

 

 

            น้ำทะเลสีเข้มสุดสายตาสะท้อนแสงแดดอ่อนๆที่กำลังพ้นขอบฟ้าระยิบระยับ เมฆกลุ่มใหญ่ฉาบสีเหลืองทองเคลื่อนผ่านด้วยสายลมเย็น ต้าเซี่ยงซูบผอมลงไปมากจนจำไม่ได้นั่งอยู่บนรถเข็นที่หันหน้าออกไปยังท้องทะเล กระดาษยับยู่ยี่ในมือเขียนสิ่งต้องเตรียมให้คุณเต๋าเฟิงหลายสิบหน้าถูกเหลือบมองก่อนจะคลี่ยิ้มจาง เหลืออีกข้อเดียวเท่านั้น.. เมื่อไหร่หิมะแสนสวยจะตกลงมาสักที เมื่อไหร่นะ.. ลมหายใจพรูออกอย่างช้าๆก่อนจะไล่สายตาอ่านตัวหนังสือที่ยังไม่มีปากกาขีดไว้..

 

 

            รอหิมะตก ไปเที่ยวฮอกไกโดกัน เราจะอาบน้ำให้คุณบ้าง..

 

 

            ร่างกายที่แสนเปราะบางหลับลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ตั้งแต่ป่วย..คนที่อยู่ดูแลมีแต่คุณเต๋าเฟิง บัลเล่ต์ที่เค้ารักก็หยุดการแสดงหลายเดือนๆอย่างไม่มีกำหนด มีเพียงรับงานถ่ายแบบเล็กๆน้อยๆ แล้วต้องรีบกลับมาเพราะความเป็นห่วง เขารู้ว่าคุณเต๋าเฟิงไม่ปล่อยให้ทุกวินาทีที่มีค่าผ่านไปโดยไม่มีเขาเลย.. จู่ๆสัมผัสอ่อนโยนตรงแก้มซูบซีดทำให้ดวงตากลมโตที่หนักอึ้งพยายามจะลืมขึ้น

 

            วันนี้..เจ้าลืมพูดอะไร รึเปล่า.. เสียงทุ้มพูดกระซิบก่อนจะห่มผ้าคลุมไหล่ผืนหนาให้มองร่างน้อยที่ปรือตามอง

 

            ..บู่..บู่..เรารักคุ..ณ อรุณสวั..สด์ คุณอีกาตัว..ซี.ด.. หยางเต๋าเฟิงพยักหน้าคลี่ยิ้มจาง ฟังเสียงหวานขาดหายๆ กระดาษยับยู่ยี่ในมือเรียวแอบไว้ตลอดไม่อยากให้รู้ถูกซ่อนเก็บ ร่างสูงที่แกล้งทำว่าไม่เคยเห็นเสมองทางอื่นก่อนจะอุ้มร่างน้อยเข้าไปเอนหลังในห้องนอน

 

 

โคมไฟตรงหัวเตียงที่เปิดค้างไว้ส่องให้เห็นตัวกระดาษปึกใหญ่ที่มีรายชื่อคนมาบริจาคหาสแตมเซลล์กองสูงท่วมหัว เสียงกดหมายเลขโทรศัพท์ดังอยู่ข้างตัวจนชิน หยางเต๋าเฟิงได้แต่ถอนใจ โชคชะตาทำร้ายเด็กคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ข้าจะพยายามมากแค่ไหนก็ตามแต่ไม่มีสแตมเซลล์เข้ากับเจ้าได้ เวลาของการรอลดน้อยลงไปทุกทีๆ คำถามเมื่อครั้งปลายฤดูหนาวหวนกลับมาให้นึกถึงอีกครั้ง..

 

 

เราใกล้จะตายแล้ว..ใช่มั้ย

 

ไม่..ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตาย ยอดรักของข้า..

 

 

ประโยคบอกเล่าพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำที่สุดในวันนั้น แต่ตอนนี้มันคือคำปลอบที่ไม่มีวันเป็นจริง เวลาที่ผ่านไปร่างกายนี้อ่อนแอลงไปเรื่อยๆ ถึงตอนนี้สเตมเซลล์ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว..

 

 

            แค่ก แค่ก แค๊ก!!

 

 

            เสียงไอหนักๆดังขึ้นเรียกสติคุณเต๋าเฟิง มือเรียวที่ปิดปากสั่นเทาเต็มไปด้วยเลือด รีบหันหลังให้ร่างสูงที่มองมาอย่างเจ็บปวด ดวงตากลมโตกะพริบเร็วๆกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะค่อยๆหันมองคุณเต๋าเฟิงพร้อมเสียงที่เอื้อนเอ่ยปานขาดใจ..

 

            เรา..ขอโทษ.. ร่างบางโดนสวมกอด ไหล่เล็กสั่นสะท้าน

 

            เราขอโทษนะ..ที่เราป่ว..ย.. น้ำตาไหลรินมองร่างสูงที่กลัวแสนกลัว

 

            อย่าขอโทษ เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด เลือดตรงมุมปากเช็ดออกให้อย่างเบามือ น้ำตาที่เปื้อนแก้มถูกจูบซับ เวลาของการจากลาที่เราทั้งคู่รู้อยู่แล้วคืบคลานเข้าใกล้ หยางเต๋าเฟิงรั้งตัวนุ่มนิ่มซบลงตรงอกก่อนจะลูบหลังอย่างช้าๆ

 

            พักสักหน่อย เดี๋ยวข้าจะกล่อมเจ้าเอง ลำคอแห้งผาก หยาดน้ำนองคลอเบ้า หยางเต๋าเฟิงขบฟันแน่น ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ตัวข้าเอาแต่จะร้องไห้เหมือนเด็กๆ

 

            ..คุณ เล่าเรื่..องตอนเด็กๆให้เราฟั..งหน่..อย..ได้มั้ย.. เสียงขาดๆหายๆใกล้เข้าสู่ห้วงนิทราที่ยาวนานพยายามปรือตาสบดวงตาสีเข้มที่มีน้ำตาเคลือบอยู่

 

            ..ถึงตอนไหนแล้วนะ อืม..ตอนที่ข้ากับเจ้าแอบเล่นอยู่ตรงสวนด้านหลังจนข้าโดนท่านอาจารย์ตี หรือให้เล่าตอนที่ข้าสั่งให้เจ้าเอาข้าวตังมาให้กิน.. ร่างบางในอ้อมกอดคลี่ยิ้มจางนอนฟังเสียงหัวใจและเสียงพูดที่แสนอบอุ่น

 

            ..ตอนนั้น..ข้าวตัง..อร่อ..ยมั้..ย.. เพื่อนเพียงคนเดียวในปราสาทอันเย็นยะเยือก เด็กรับใช้แสนซื่อสัตย์กลับกลายเป็นคนรักที่ตอนนี้อยากจะเอาอาการเจ็บป่วยนี้เจ็บแทน นิ้วยาวที่กำลังลูบผมนุ่มปัดเช็ดเลือดตรงจมูกเล็กที่กำลังซึมออกมา

 

            ..อืม..อร่อยที่สุด แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะคลี่ยิ้มแต่กลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่..ใจจะขาด หยางเต๋าเฟิงเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟังอย่างช้าๆมองใบหน้าน่ารักกำลังคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข

 

            ..พรุ่งนี้ เจ้าฟังข้าเล่าอีกนะ ต้าเซี่ยง.. ผ้าห่มนวมนุ่มดึงขึ้นกอดร่างน้อย รอคอยคำตอบคนตัวเล็กที่นอนนิ่งอยู่ตรงอก

 

            “…..” ยังไม่มีเสียงตอบ หยางเต๋าเฟิงค่อยๆยกนิ้วอังตรงจมูกรับรู้ถึงลมหายใจผะแผ่ว คชาพยายามลืมตาพูดออกมาอย่างยากลำบาก

 

            ..อือ..พรุ่งนี้..เล่าอีก..นะ.. คนตัวเล็กหลับไปแล้วเหลือเพียงร่างสูงที่ปล่อยให้น้ำตาไหลริน คำพูดทุกครั้งหลังเล่าเรื่องราวในอดีตที่ต้าเซี่ยงอยากฟังจบ จะต้องลงท้ายด้วยคำว่า..

 

 

            พรุ่งนี้..

 

 

            ..ไม่รู้ว่าคำว่าพรุ่งนี้สำหรับเราสองจะยาวนานยืดยาวไปได้อีกถึงเมื่อไหร่ ในเมื่อร่างกายนี้กำลังจะดับสลาย นิ้วยาวลูบไปตามแขนเล็กที่มีแต่รอยช้ำไม่มีคำบ่นว่าเจ็บ เด็กคนนี้เป็นคนเข้มแข็ง ข้าต่างหากที่ใช้ไม่ได้ นิ้วยาวแตะตรงเปลือกตาซึ่งมีแต่รอยดำคล้ำรอบขอบตาราวกับมีใครมาแต้มสี นึกถึงคำพูดของต้าเซี่ยงที่พร่ำบอกตลอดเวลาให้ได้ยิน

 

 

คุณอีกาตัวซีด..เราขอโทษที่ป่วยนะ..       

 

          เราขอโทษ.. เราขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก..

 

          เราขอโทษนะ.. ที่ไม่ได้ปรนนิบัติคุณเลย

 

เราขอโทษ..

 

 

          อย่าขอโทษ..เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด..

 

 ..ข้าผิดเองที่ข้ารักเจ้าช้าไป

 

ข้าผิดเอง..

 

 

โคมไฟตรงหัวเตียงถูกเอื้อมปิด ผ้าผืนโปร่งระโยงระยางจากขื่อไม้พลิ้วไหวตามแรงลม หยางเต๋าเฟิงหยิบกระดาษที่คนตัวเล็กแอบซ่อนไว้ขึ้นดู หลายสิ่งหลายอย่างเตรียมไว้จนหมดเหลือแต่ฮอกไกโดที่เคยบอกว่าจะพากลับไปอีกครั้งยามฤดูหนาวหวนมา ภาพความทรงจำถาโถมเข้ามาเป็นฉากๆ แสงแดดลอดผ่านต้นสนตกกระทบกรอบหน้าน่ารัก แก้มใสแดงระเรื่อด้วยความหนาว เสียงหัวเราะสดใสดังสะท้อนก้องภูเขาด้านหลัง ลมหายใจเป็นไอขาวพรูจากจมูกเล็ก และคำพูดนั้นที่ข้าไม่เคยลืมเลือนเลย..

 

 

..คุณ..เรายังไม่อยากกลับ อยากอยู่ที่นี่นานๆ

 

ข้ารู้ วันหลังข้าจะพาเจ้ามาเที่ยวที่นี่อีก

 

          วันหลังพาเรามาที่นี่อีกนะ สัญญากับเรานะ เราชอบหิมะ

 

..เจ้าน่าจะรู้ว่าข้าไม่ชอบสัญญา ข้าอยากให้เจ้าจำไว้ว่าข้าจะทำทุกอย่างให้เจ้าเห็นเอง...

 

 

            เปลือกตาค่อยๆปิดลง ต้าเซี่ยงเจ้าจะรอไหวมั้ย เจ้าจะรอให้ถึงยามหิมะแรกปลิวกระทบแสงอาทิตย์ไหวมั้ย เต๋าเฟิงลูบแก้มซูบซีดก่อนจะต้องส่ายหน้าเมื่อเลือดที่ปัดป้ายเช็ดให้กลับไหลซึมอีกครั้ง กรามขบกันจนเจ็บ ดวงตาคมที่มีแต่ความเสียใจมองกระดาษในมืออีกครั้งตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ขึ้นแนบหูพูดสิ่งที่ขัดกับความต้องการของหมอที่สั่งห้ามไม่ให้ไปมาตลอดก็ตาม..

 

            เบนจามิน จองตั๋วเครื่องบินให้ข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะพาต้าเซี่ยงไปเที่ยว..เป็นครั้งสุดท้าย..

 

           

            คำว่า สุดท้ายกลืนหายไปในลำคอที่แห้งผาก รู้ทั้งรู้แต่กลับทำใจไม่ได้.. ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เสียงเพลงโปรดไร้เนื้อร้องบรรเลงคลออยู่ในห้องคอนโดสุดหรู คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนรถเข็นมองหลังกว้างที่ยืนอยู่หน้าเตากำลังเคี้ยวโจ๊ก กรอบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยรอยยิ้มจางมองคนรักที่ทำทุกสิ่งทุกอย่างให้

 

 

ข้าไม่ชอบสัญญา..แต่ข้าจะทำทุกอย่างให้เจ้าเห็นเอง..

 

 

ประโยคสั้นๆที่บอกทุกสิ่งทุกอย่างว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูดเสมอ ไม่ต้องรอคำสัญญาลมปากแต่ทุกสิ่งที่เห็น ทุกสิ่งที่คุณเต๋าเฟิงทำให้ เขารับรู้อยู่เต็มหัวใจ ว่าคุณเต๋าเฟิงรักมากแค่ไหน.. ดวงตาสีอ่อนเบนสายตาไปยังกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบวางเตรียมไว้ข้างประตูรอเวลาพรุ่งนี้เช้า  น้ำตาที่คลออยู่ตรงตาคู่สวยค่อยๆกลิ้งไหลลงมาอย่างช้าๆ มือเรียวไม่มีแรงแม้แต่จะปัดทิ้งด้วยซ้ำทำได้เพียงกลั้นเสียงสะอื้นก่อนจะเอื้อนเอ่ยเสียงเบาจนร่างสูงต้องหันมอง

 

            คืนนี้..พาเราไปตรงชายหาด..ได้มั้ย..หยางเต๋าเฟิงเดินมาหาทันทีก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง ตั้งแต่ป่วยนับครั้งได้ที่จะเห็นน้ำตาของต้าเซี่ยง  

 

            ..อย่าร้อง..ข้าจะขาดใจ..ร่างเล็กถูกสวมกอดทั้งตัวพูดพึมพำเมื่อตอนนี้ไม่ใช่แค่น้ำตา กลับเป็นเลือดมากมายที่ไหลจากจมูก ดวงตาสีอ่อนมองออกไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า รู้ดีว่าเวลาของการจากลาคืบคลานเข้ามาแล้ว ร่างบางค่อยๆดันตัวออกพยายามยกมือแทบไม่มีแรงเช็ดเลือดน่ากลัว

 

            ขอโทษนะ..ที่เรารอให้ถึงวันที่มีหิมะตกไม่..ไห..ว..น้ำตามากมายไหลรินไม่หยุดเปรอะเปื้อนใบหน้าน่ารักที่คลี่ยิ้มจาง หยางเต๋าเฟิงส่ายหน้าทันที

 

            ไม่..เจ้าแข็งแรงขึ้นแล้ว เห็นมั้ยรอยช้ำตรงแขนหายไปตั้งเยอะดวงตาพร่ามัวขอบตาร้อนผ่าวกรามขบกันจนเจ็บหลอกตัวเองกอดร่างน้อยไว้แน่น ไม่เอา ข้าไม่ให้เจ้าจากข้าไปไหน ได้โปรดเถอะ เสียงภาวนาดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่ใจมันกำลังจะหยุดเต้นเสียให้ได้เมื่อจู่ๆสมาร์ทโฟนที่อยู่ตรงกระเป๋ากางเกงจะสั่นไหว ไม่นะ คืนนี้จะต้องไม่ใช่ต้าเซี่ยงของข้า! มือขาวจัดสั่นเทาปล่อยโทรศัพท์ตกข้างตัวเมื่อเห็นชัดว่าค่ำคืนนี้ชื่อของใครปรากฏอยู่บนหน้าจอ..

 

 

            ..คำภาวนาของข้าไม่เคยเป็นจริง..

คำขอร้องต่อดวงดาวบนฟากฟ้าให้ยืดเวลาของคนรักออกไปไม่มีจริง..

 

 

สิ่งที่กลัวทุกค่ำคืนว่าบนหน้าจอจะเห็นชื่อคนรัก กลับกลายเป็นความจริง เวลาขอเราเหลือเพียงนิด น้ำตาที่กลั้นไว้ทนไม่ไหวพังทลาย ไหล่กว้างสั่นเทาจนร่างบางต้องค่อยๆดันตัวออก นิ้วเรียวยาวยกแตะแก้มที่มีแต่น้ำตาเอ่ยถามเสียงเบา..

 

 

            ..ถึงเวลา..ที่ต้องลาแล้..ว...ใช่..มั้..ย..

 

 

ไม่มีคำตอบอะไรหลุดรอดมีเพียงความเงียบให้เท่านั้น คนตัวเล็กคลี่ยิ้มจางมองคุณเต๋าเฟิงที่ทำได้เพียงก้มหน้าปล่อยน้ำตาระบายความเสียใจ.. เสียใจในโชคชะตา เสียใจที่การรอคอยรักแท้มายาวนานแต่เวลาที่อยู่ด้วยกันนั้นแสนสั้น เสียงตะโกนร่ำร้องดังอยู่ข้างในอกที่หัวใจมันกำลังจะขาด..

 

ต้าเซี่ยง..ข้าเสียใจ..

 
 

 

            จันทราเต็มดวงอยู่บนฟากฟ้าแสนเหงา ดาราล้านดวงส่องแสงกะพริบก่อนจะกลืนหายไปหลังเมฆกลุ่มใหญ่ ต้นลีลาวดีออกดอกสีขาวบานสะพรั่งในหน้าร้อนร่วงเต็มผืนทรายอ่อนนุ่มเหลือเพียงกิ่งก้าน สายลมหนาวจากทะเลพัดฟองนุ่มของคลื่นซัดสาดกระเซ็น ในมุมๆหนึ่งลับสายตาผู้คนหลังโขดหินก้อนใหญ่ เทียนหอมกลิ่นสวีทพีถูกกดจมลงผืนทรายสว่างไสวอยู่ข้างผ้าปู บนตักเล็กมีแมวอ้วนขนฟูที่ไม่เจอหน้ากันหลายเดือนแลบลิ้นสากๆอ้อน หยางเต๋าเฟิงซ้อนกอดประคองต้าเซี่ยงอยู่ด้านหลัง มือขาวจัดที่เคยอุ่นร้อนกลับเย็นเฉียบกำมือน้อยไว้แน่นกลัวหายไป

 

..ความเงียบปกคลุมเราสอง ไม่มีคำพูดอะไรระหว่างกันมีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดและเสียงลมหนาวหวีดหวิว ร่างบางกะพริบตาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าซูบซีดไร้สีเลือดคลี่ยิ้มจางพยายามเงยหน้ามองคุณเต๋าเฟิงที่ขบกรามแน่น..

 

            ..ยิ้ม..หน่อ..ย.. น้ำเสียงเบาหวิวเหนื่อยอ่อนเอียงตัวซบตรงซอกคอ.. คุณเต๋าเฟิงอย่าเสียใจไปเลยนะ คุณทำดีที่สุดแล้ว เราสองคนทำดีที่สุดแล้ว.. รอยยิ้มที่อยากเห็นยังคงไม่ปรากฏมีเพียงแววตาเหม่อลอยมองออกไปยังท้องทะเลสีเข้มเบื้องหน้า

 

            ..ถ้าเราตาย..ไป.. คุณจะลืมเรามั้..ย.. ร่างสูงก้มมองทันทีก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่น

 

            ไม่มีวัน ข้าไม่มีวันลืมเจ้า ไม่มีวันที่คนอย่างข้าจะลืมเจ้า เต๋าเฟิงกดจมูกลงบนผม กลิ่นหอมอ่อนๆลอยจาง

 

            ..ถ้า..ชาติ..ห..น้ามีจริง คุณจะจำ..เราได้..มั้..ย.. ดวงตาสีอ่อนปรือมอง สติรับรู้ทุกอย่างเหมือนมีเมฆหมอกจางๆรายล้อม มือเรียวเอื้อมแตะหน้าชายหนุ่มเมื่อรับรู้ว่าอะไรบางอย่างหยดลงเปรอะเปื้อน

 

            จำได้..ข้าจำรอยยิ้มของเจ้าได้..รอยยิ้มหวานที่ข้ารัก.. มือเรียวที่แตะโดนน้ำตาถูกรวบกำไว้ นิ้วยาวแตะแถวริมฝีปากที่แห้งผาก ร่างบางคลี่ยิ้มฟังคุณเต๋าเฟิงพูดอย่างช้าๆ

 

            ข้าจำกลิ่นหอมสวีทพีอ่อนๆ จากกายเจ้าได้.. จมูกโด่งกดลงตรงซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมจาง พยายามกลั้นน้ำตา

 

            ข้าจำดวงตาสดใสเจิดจ้ายิ่งกว่าใครของ..เจ้..า..ไ.ด้.. นิ้วยาวไล่ขึ้นแตะตรงหางตาที่ปิดสนิท เด็กน้อยแสนเข้มแข็งของข้าไม่มีน้ำตาสักหยดเดียวต่างกับข้า หยางเต๋าเฟิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากหลั่งน้ำตาอย่างไม่อายใครจุ มพิตแผ่วเบาลงกลีบปากบางพร้อมเสียงกระซิบ..

 

            ข้าจำ..ทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าได้..ข้าจะไม่มีวันลืมเลือน.. ดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาของความเสียใจมองโทรศัพท์ที่ตกอยู่ข้างตัวกำลังนับเวลาถอยหลังลงไปทุกทีๆ คนในอ้อมกอดพยายามลืมมองหน้าคนรักแต่เปลือกตากลับหนักอึ้งเอื้อนเอ่ยเสียงเบา..

 

            ..หา..เราให้เจ..อเ..ร็วๆ..สัญ..ญานะ.. นิ้วก้อยสั่นระริกยื่นออกไปตรงหน้า หยางเต๋าเฟิงคว้าจับแน่น

 

            ข้าไม่สัญญา เจ้ารู้ใช่มั้ย..ว่าข้าจะทำให้เจ้าเห็นเอง ยอดรักของข้า ข้าจะตามหา ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ไหน จดจำคำข้าไว้ต้าเซี่ยง ข้าจะตามหาเจ้า ไม่ว่าจะอีกกี่วัน กี่เดือน กี่ปี ข้าก็จะหาเจ้าจนเจอ.. คำพูดเน้นย้ำทุกคำให้จดจำในหัวใจดวงน้อย

 

            ..เราฝากแหว..นวงนี้..ไว้ วันใดเราเจอกัน เอาม..าให้เรา..นะ... แหวนปีกนกที่ไม่เคยถอดห่างตัวถูกถอดออกอย่างช้าๆยื่นให้ น้ำตาเม็ดเล็กที่พยายามกดความเสียใจไม่ต่างกันไหลรินจากหางตา ก่อนที่เสียงแผ่วเบาจะขอสิ่งที่อยากทำด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย

 

            ..เราอยาก..เต้นรำ คุณสอนเรา..หน่..อย ได้มั้ย....

 

 

            รองเท้าบัลเล่ต์ที่หยางเต๋าเฟิงซื้อแขวนไว้เคียงข้างกันตรงห้องซ้อมใส่ให้ร่างบางอย่างช้าๆ แสงรำไรจากเปลวเทียนกลิ่นหอมวูบไหวไม่ต่างกับแววตาของคนทั้งคู่ที่คลี่ยิ้มให้แก่กันปนคราบน้ำตา ความหวานอันแสนเศร้า ความสุขที่รอการสูญเสีย คำสัญญาต่างๆที่เอื้อนเอ่ยมากมายไม่จำเป็น รอคอยเวลาว่าสักวันหนึ่งจะพบเจอ และมีความสุขร่วมกัน..อีกครั้ง..

 

            เมฆสีเทาเคลื่อนบดบังแสงจันทร์เต็มดวงจนรอบบริเวณมืดมิด เสียงเพลง Moonlight sonata ไร้เนื้อร้องบรรเลงดังแว่วจากสมาร์ทโฟนข้างตัว กลางหลังกว้างปีกสีดำอันใหญ่ค่อยๆกางสยาย ขนนกปลิวว่อนร่วงหล่นเต็มผืนทราย ร่างน้อยเบาหวิวถูกกอดประคองลอยจากพื้น มือเรียวยกพาดไหล่กว้างกอดแนบแน่นเอียงซบหายใจผะแผ่ว ปรือตามองคุณหยางเต๋าเฟิงรักแรกรักเดียวที่ไม่เคยแปรเปลี่ยนไป

 

            ..อยา..ก..ฟัง..เรื่องต..อนเด็กๆ... ร่างสูงฟังเสียงแผ่วเบากระซิบขอ นิทานก่อนนอนที่เป็นเรื่องจริงถูกเล่าอย่างช้าๆ เคลื่อนตัวกำลังร่ายรำแผ่วเบาเหมือนปลอบให้นอนหลับฝันดี

 

            ..อืม..ตอนเด็กๆเจ้าชอบวิ่งตามข้าไปทุกที่ เวลาข้าเรียนหนังสือเจ้ายังแอบชะเง้อมองหาจนบางครั้งเจ้าโดนตี ร้องไห้โยเยจนข้าต้องเป็นคนปลอบ.. ภาพความทรงจำแสนสวยงามยามเยาว์วัยฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในความทรงจำที่ไม่เคยลืมเลือน

 

            ..จริ..ง..เหร..อ.. หยางเต๋าเฟิงคลี่ยิ้มพยักหน้ากอดร่างน้อยเอาไว้แน่น มองเวลาที่นับถอยหลังใกล้เลขศูนย์จมูกโด่งกดลงแก้มซูบซีดไร้สีเลือด

 

            จริงสิ เจ้าติดข้ายิ่งกว่าอะไร เด็กน้อยของข้า..”  

 

            “..อือ..แล้วยังไง..ต่..อ..เสียงหวานเหมือนดังมาไกลจากดินแดนอันไกลโพ้น

 

            “..เวลาข้าไม่สบายใจ เจ้าชอบทำหน้าตลกๆและเอาข้าวตังในโรงครัวมาปลอบใจข้า..หยางเต๋าเฟิงหายใจขัดจนพูดไม่ออก เด็กตัวเล็กๆหน้าตามอมแมมที่แอบซ่อนข้าวตังไว้ในห่อผ้า ทั้งๆที่ตัวเองหิวกลับไม่ยอมกิน รอเวลาคุณหนูของปราสาทหลังใหญ่มาเจอ ขนมมากมายจากต่างเมืองไหนเลยจะสู้ข้าวตังแห้งๆแต่อร่อยที่สุดได้

 

            “..เรา..ชอบทำ...หน้..าตลกๆ..เหรอ..บนใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม รอยยิ้มที่แสนบริสุทธิ์ไม่ต่างจากเด็กตัวเล็กๆตอนนั้น

 

            “ใช่..เจ้าชอบทำหน้าตลกๆใส่ข้า จนข้าอดหัวเราะไม่ได้ทุกที วันนี้ ข้าเล่าจบแล้ว พรุ่งนี้เจ้าตื่นขึ้นมาฟังข้าเล่าใหม่นะ..ต้าเซี่ยง..รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีอีกแล้วคำว่า พรุ่งนี้  สำหรับเรา

 

..อื..อ..พรุ่งนี้..นะ..น้ำตาของหยางเต๋าเฟิงหยาดหยดลงมาที่คาง ดวงตาพร่ามัวมองโทรศัพท์ที่หน้าจอใกล้จะดับฟังเสียงสุดท้ายในร่างกายบอบบางนี้พูดเป็นครั้งสุดท้าย

 

เรา..รักคุ..ณ.. ทันทีที่พูดจบมือน้อยที่พาดตรงไหล่ตกลงห้อยลงมา หัวใจของหยางเต๋าเฟิงกระตุกวูบหยุดเต้นชาไปทั้งร่าง น้ำตามากมายไหลพรากโดยไม่รู้ตัว

 

 

ไม่จริงใช่มั้ยว่า..

ต้าเซี่ยงจากข้าไปแล้ว..

 

 

 สายลมรอบทิศพัดเข้ามา ขนนกปลิวว่อนหมุนวนสู่ท้องฟ้า คลื่นที่เงียบสงบถาโถเข้าหาฝั่ง ต้นไม้ไหวเอนลู่ลงดูน่ากลัว เสียงร่ำร้องด้วยความเสียใจดังลั่น คำรักพูดย้ำๆชิดริมฝีปากนิ่มที่เย็นเฉียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า..

 

 

            ข้ารักเจ้า ต้าเซี่ยง.. ข้ารักเจ้า!”

 

 

            หยางเต๋าเฟิงกอดต้าเซี่ยงไว้แน่นเนิ่นนานกว่าจะยอมวางร่างน้อยที่คลี่ยิ้มจางไร้วิญญาณและไร้ซึ่งความเจ็บปวดทรมานลงบนผ้าปู เต๋าเฟิงพยักหน้าเรียกเบนจามินที่น้ำตาไหลตามเจ้านายยืนอยู่หลังต้นไม้ให้ออกมา ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นก่อนจะหันหาดวงวิญญาณที่กำลังยืนร้องไห้อยู่ด้านหลัง แขนแกร่งอ้าออกกว้างสวมกอดแนบแน่น..

 

            กอดข้า กอดอีก กอดข้าอีก จำคำข้าไว้ต้าเซี่ยง..ข้าจะตามหาเจ้าจนเจอ..อย่าร้องนะคนดี..เจ้ารู้ใช่มั้ย ว่าข้าพูดอะไรข้าจะต้องทำให้ได้.. คนตัวเล็กกอดแน่นตามคำสั่งพยักหน้า ปีกสีดำกลางหลังกระพือขึ้น ร่างทั้งสองลอยสู่ท้องฟ้าอันมืดมิด ลมหนาวหวีดหวิวพัดผิวจนเจ็บแสบ เมฆหมอกหายไปเห็นจันทร์ดวงใหญ่ หยางเต๋าเฟิงปัดผมนุ่มพ้นกรอบหน้าน่ารักที่สะท้อนแสงจันทร์สีนวลอีกครั้ง..

 

..รอยยิ้มเจือคราบน้ำตามองเด็กคนหนึ่งที่ซื่อสัตย์ต่อใจตัวเอง เพื่อนเพียงคนเดียวในปราสาทหลังใหญ่ วันเวลาที่มีความสุขยามเยาว์วัยหลังต้นไผ่หนาทึบ ข้าขอโทษนะ..ต้าเซี่ยง ข้ามันโง่เองที่มัวหลงงมงายกับรักจอมปลอมของลี่จูจนลืมไปว่าใครคือคนที่สำคัญที่สุด..คนที่ข้าไม่เคยเห็นค่าเลย.. เวลาที่แสนยาวนานตอนนั้นข้าไม่เคยไขว่คว้ามันไว้เลย..

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง หยางเต๋าเฟิงหลุดจากภวังค์ เวลาของการจากลาไกลแสนไกลเหมือนเงามืดที่คืบคลานเข้าใกล้ ร่างกายเบาหวิวยิ่งกว่าขนนกมองหน้าร่างสูงก่อนจะยิ้มกว้างแม้ตอนนี้ใบหน้าจะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาก็ตาม แต่เด็กคนนี้ช่างเข้มแข็งนักกลับไร้ซึ่งความกลัวสิ่งที่ต้องเผชิญ ปีกกลางหลังขยับอีกครั้งบินสูงเสียดฟ้าหลังเงาจันทร์ หมอกเมฆสีขาวลอยเข้าใกล้เตรียมพรากร่างน้อยให้ไกลห่าง ร่างบางในอ้อมกอดรู้ตัวดี เหลือเพียงเสี้ยววินาทีสุดท้ายยันตัวพูดกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มย้ำอีกครั้ง ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะจางหายกลายเป็นอากาศ..

           

            “..รักเราคุณที่สุ..ด..

 

            จากไปแล้ว คนในอ้อมกอดของข้าจากไปไกลแสนไกลแล้ว สัมผัสอ่อนโยนไร้เดียงสายังคงหลงเหลืออยู่ตรงริมฝีปาก กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกสวีทพีหอมละมุนยังคงลอยจาง มือเอื้อมคว้าออกไปค้างนิ่ง..

 

 

..ไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มที่คิดถึง..     

 

..ไม่มีอีกแล้ว เสียงตะโกนโวยวายที่ชอบว่า..

 

..ไม่มีอีกแล้ว คนที่รักข้าสุดหัวใจ..

 

ไม่เหลืออะไร..ไว้อีกแล้ว..

 

 

            ความทรมานของการรอคอยที่ไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดอยู่ตรงไหนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง น้ำตามากมายไหลรินเปรอะเปื้อน ปีกอันใหญ่กางสยายทาบทับเงาจันทร์ ก่อนที่ดวงตาสีนิลที่มีแต่น้ำตาของความสูญเสียมาตลอดมองออกไปยังแสงไฟตามตึกสูงเบื้องล่าง ผู้คนมากมายเดินกันขวักไขว่ตามท้องถนน หยางเต๋าเฟิงหลับตาลงก่อนจะขยับปีกบินหายไปกับราตรีกาล..

           

 

            ข้าจะหาเจ้าจนเจอ..

ดวงใจของข้า..

 

 

 

--- Believe ---

 

 

 
 

 

            เวลาล่วงเลยผ่านไปเป็นอาทิตย์ จันทราเดือนแรมแสนมืดมิดมองไม่เห็นเงาจันทร์ อากาศหนาวละเลียดผิว หนุ่มร่างสูงผิวขาวจัดที่ไม่สนใจตัวเองสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำบางๆเพียงตัวเดียวก้าวขาขึ้นรถรางมุ่งหน้าสู่ The peak ท่ามกลางผู้คนมากมายที่หันมองพร้อมซุบซิบถึงชายหนุ่มที่สวมแว่นตาดำปกปิดร่องรอยของความเสียใจ เบนจามินที่ตามมาด้วยกันคนเหล่านั้นให้ออกห่าง เหลือเพียงคุณหยางเต๋าเฟิงเพียงคนเดียวที่ประคองโถเถ้ากระดูกของคนรักที่จากไปแล้วไกลแสนไกล

           

 

            รถรางสีแดงเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้ามุ่งหน้าสู่จุดชมวิวที่สูงที่สุดของเกาะฮ่องกง ความคิดถึงครั้งวันวานหวนกลับมา ต้าเซี่ยงเจ้ารู้มั้ย..เพียงแค่รอยยิ้มของเจ้าในวันนั้น ที่เรานั่งรถรางด้วยกัน มันทำให้ข้าสับสนยิ่งกว่าสิ่งใด ข้าพยายามที่จะไม่รักเจ้า แต่หัวใจไม่เชื่อฟังกลับหลงรักโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มคลี่ยิ้มจางกอดโถแก้วไว้แน่นมองเหม่อขึ้นไปบนท้องฟ้ากว้างอันมืดมิดพูกดพึมพำ

 

 

            ข้าอยากรู้..ตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน..

 

 

            ..ในมุมมุมหนึ่งไร้ผู้คนบนจุดชมวิวที่สวยที่สุด แสงไฟจากตึกสูงส่องสว่างผ่านเมฆหมอกเบื้องล่าง ลมหนาวกรรโชกแรงพัดผมหยักโศกพลิ้วไปด้านหลังเห็นกรอบหน้าที่ยังคงมีแต่ร่องรอยของความเสียใจ อากาศลดลงเรื่อยๆจนหนาวเหน็บ แต่หยางเต๋าเฟิงกลับสนใจไม่ โถแก้วถูกประคองอย่างดี

 

             “..เจ้ารู้มั้ย..ข้าไม่เคยคิดเลยว่า วันนึงข้าจะกลับมาเหยียบที่นี้อีกครั้ง โดยไม่มีเจ้าอยู่เคียงข้างกาย..” หยางเต๋าเฟิงคลี่ยิ้มให้กับเถ้ากระดูกแทนที่จะเป็นลำตัวนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆอยู่ตลอดเวลา ลมหายใจสูดเข้าลึกสะกดความเสียใจก่อนจะค่อยๆเทโปรยเถ้ากระดูกอย่างช้าๆ น้ำตาที่กลั้นไว้หยาดหยดลงพื้นมองต้าเซี่ยงที่เหลือเพียงผงกระดูกสีขาวโดนสายลมพัดพาหายไปไกลสุดตา

 

            จบสิ้นแล้ว..ดวงใจข้า

 

           

            เบนจามินที่แอบอยู่ด้านหลังมองหลังกว้างของเจ้านายที่สั่นสะท้าน คุณหยางเต๋าเฟิงที่มองเชิดหน้าเหนือคนอื่นอยู่เสมอกลับก้มต่ำ ความสูญเสียครั้งแล้วครั้งเล่าที่คุณเต๋าต้องเผชิญทำให้ตัวเขาเองอดสงสารไม่ได้ ทั้งที่มีเงินทองมากมายแต่กลับไม่มีใครข้างกาย พอมีคนรักที่เป็นยอดดวงใจ ความสุขกลับแสนสั้นยิ่งกว่าใจหาย เบนจามินถอนใจเบาๆหยิบโทรศัพท์มือถือกดดูคลิปวีดีโอที่คุณคชาอัดทิ้งไว้ เพียงประโยคแรกที่ได้ยิน หยางเต๋าเฟิงที่ยืนอยู่ไกลริบหันควับตามเสียงหวานคุ้นหู จ้องเขม็งมายังเบนจามินที่ก้มหน้าก้มตาก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อเจ้านายกลับดีดนิ้วเข้าประชิดถึงตัว.. ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผู้จัดการหน้าฝรั่งตอนนี้หน้าซีดเป็นกระดาษขาวไปเสียแล้ว เมื่อคุณเต๋าเฟิงจะแย่งโทรศัพท์ที่คุณคชาสั่งนักสั่งหนาห้ามให้เห็นโดยเด็ดขาด

 

            เอ่ เอ่อ คุ คุณเต๋าครับ..เพียงแค่ตวัดตามองผ่านแว่นสีดำ เบนจามินถอยหลังกรูไปยืนอยู่หลังต้นไม้เหมือนเดิม คลิปวีดีโอที่อัดไว้ถูกเปิดทันที

 

            ..สวัสดีคุณผู้จัดการเบนจามิน เรามีเรื่องอยากให้คุณช่วย เอ่อ.. ถ้าเราไม่อยู่แล้ว คุณผู้จัดการอยู่ใกล้ๆคุณเต๋าเฟิงให้มากๆนะ เรารู้เค้าคงเสียใจมาก แล้วสูตรโจ๊กที่เราให้ไป อย่าลืมทำให้คุณเต๋าเฟิงด้วยละ เกือบลืมๆ ต้องทำให้เย็นก่อนรู้มั้ย คุณเต๋าเฟิงเค้าไม่ชอบ มันร้อนคนตัวเล็กที่หน้าตาซีดเซียวพูดบอกพร้อมรอยยิ้มผ่านคลิปวีดีโอที่อัดจากมือถือ มือแกร่งสั่นเทากำโทรศัพท์แน่น

 

            ต้าเซี่ยง..ต้าเซี่..ยง..ร่างสูงเอื้อนเอ่ยชื่อคนรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า รับรู้ถึงความรักความใส่ใจที่มีมากมายจนตัวเขาเองรู้สึกผิด เสียดายเวลาเพียงน้อยนิดที่ได้อยู่ด้วยกัน

 

            ..อีกอย่างก่อนคุณผู้จัดการกลับบ้าน อย่าลืมจุดเทียนหอมกลิ่นสวีทพีด้วยนะ คุณเต๋าเค้าจะได้ไม่ลืมเรา..คนตัวเล็กบนหน้าจอยื่นปากน้อยๆ หยางเต๋าเฟิงขบกรามแน่น ก้อนอะไรบางอย่างแล่นริ้วจุกตรงคอหอย

 

ยอดรักของข้า..ข้าไม่มีวันลืมเจ้า ข้าไม่มีวันลืมกลิ่นสวีทพีจากกายเจ้า ได้ยินมั้ยต้าเซี่ยง เจ้าได้ยินข้ามั้ยดวงตาคมที่เจือด้วยน้ำใสๆละสายตาจากหน้าจอมองขึ้นไปยังดาวล้านดวงที่กะพริบพราวแสงอยู่บนฟากฟ้า

 

..เราฝากคุณเต๋าเฟิงด้วยนะคุณผู้จัดการ อย่าทิ้งเค้าไปไหนนะ ถ้าทิ้ง..เราจะเป็นผีมาหลอกให้หัวโกรน..คชาแกล้งพูด แม้ใบหน้าน่ารักจะดูซีดเซียวแต่รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เห็นบนหน้าจอ ใครเห็นก็ต้องยอมทำตามโดยไร้เงื่อนไข นิ้วยาวลูบใบที่หน้าจอกำโทรศัพท์แนบอยู่ตรงหัวใจนึกถึงรอยยิ้มหวานและดวงตาคู่นั้นที่ระยิบระยับสดใสยิ่งกว่าแสงดาว

 

ต้าเซี่ยง..ข้าคิดถึง..เสียงทุ้มพูดหายไปกับสายลม เงาสีดำตรงพื้นที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ทำให้ร่างสูงต้องหันมอง

 

ถ้าคุณเต๋าคิดถึง..ผมเตรียมไว้แล้ว ตามที่คุณคชาบอก..ลูกโป่งมากมายหลายสิบใบยื่นมาตรงหน้าเจ้านายที่รีบก้มหน้าดูคลิปอีกครั้ง

 

คุณผู้จัดการ ถ้าคุณเต๋าเฟิงเค้าบ่นว่าคิดถึง เอาลูกโป่งให้ คุณเต๋าเฟิงเค้ารู้ว่าต้องทำยังไง..” เบนจามินที่ถือทั้งลูกโป่งแสนสวยและกระดาษพร้อมปากกาเรียบร้อยส่งให้ก่อนจะถอยหลังกลับไปยืนอยู่ไกลๆมองเจ้านายสุดหล่อก้มหน้าก้มตาเขียนข้อความใส่กระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่า..




            

            

             

             




              ปลายเชือกของลูกโป่งแสนสวยผูกด้วยกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กพับเป็นระเบียบปล่อยลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอันมืดมิดลูกแล้วลูกเล่าอย่างช้าๆ คำคิดถึงส่งผ่านสายลมให้พัดพาลอยไกลสุดสายตา ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียงกว้างในมือเหลือลูกโป่งสีแดงใบใหญ่สุดถือกำไว้ หยางเต๋าเฟิงคลี่ยิ้มจางเมื่อนึกถึงรอยยิ้มหวานๆตอนได้ลูกโป่ง ลมหายใจพรูออกอย่างเชื่องช้าปล่อยลูกโป่งในมือให้ลอยไป น้ำตาที่ไหลไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ปัดเช็ดทิ้งบอกกับตัวเองว่าจะอ่อนแอเป็นครั้งสุดท้าย หมอกหนาล้อมรอบกาย สายลมกรรโชกแรง ก่อนที่ปีกสีดำอันใหญ่จะกางสยาย ดวงตาคมเงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างพร้อมเสียงทุ้มที่พูดออกมาให้คนบนฟ้าที่จากไปแล้วไกลแสนไกลนั้นได้ยิน..

 

 

ต้าเซี่ยง..

            ...ข้าคิดถึง

 

 

 
 

--- Believe ---

 

 

 

            ฟิ้ววว~

 

ฟิ้วววว~           

 

 
 

            สายลมหนาวหวีดหวิว ดังลอดผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่เปิดออกกว้าง ผืนท้องทะเลระยิบระยับจากแสงของดวงอาทิตย์วันที่ท้องฟ้าไร้ปุยเมฆบดบัง ขายาวเดินตรงไปยังโต๊ะไม้หนาหนักสีทึบก่อนจะแตะกลีบสีชมพูปนม่วงของดอกถั่วฟักหวาน ห้วงเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนวันแล้ววันเล่าจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี จากปีกลายเป็นสิบๆปี ฤดูหนาวอันแสนเหงาและหนาวเหน็บหมุนวนกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่คนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงกระจกกว้างยังหายอดดวงใจไม่เจอ แต่น้ำตาของความอ่อนแอที่เคยเห็นไม่มีแม้หยดเดียวที่รินไหลและมันก็หายไปพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน

           

 

            ทุกคนจากข้าไปหมด..

 

 

            ไม่ใช่ต้าเซี่ยงที่จากไปแต่กู่เทียนเล่อแมวขนฟูที่เจ้ารักที่สุดก็จากข้าไปหลายปีแล้ว.. เสียงเปิดประตูห้องนอนมิได้ทำให้ชายหนุ่มหันหลังกลับ ได้แต่ยืนฟังผู้จัดการคนสนิทรายงานสิ่งที่ต้องทำในวันนี้ แหวนลูกปัดเม็ดเล็กๆสีเงินหลุดลอกร่อนออกเหลือเพียงเม็ดพลาสติกไร้ค่าจวนเจียนขาดอยู่คู่กับแหวนปีกนกที่ต้าเซี่ยงฝากไว้ประดับอยู่ตรงนิ้วนางข้างซ้าย  รูปโพลารอยที่อยู่ในห้องโถงกว้างถ่ายคู่กันย้ายวางเต็มหัวเตียง เทียนหอมกลิ่นสวีทพีมากมายที่คนคชาเตรียมไว้ไม่เคยจุดเพราะกลิ่นหอมละมุนไหนเลยจะสู้จากกลิ่นกายที่คิดถึงได้ มุมต่างๆในห้องกว้างแสนอ้างว้างยังตราตรึงติดอยู่ในหัวใจยามที่มีคนตัวเล็กอยู่ด้วย ภาพความทรงจำต่างๆระหว่างเราไม่เคยลืมเลือน และบางครั้งมันกลับเป็นสิ่งตอกย้ำในจิตใจว่าเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมดไม่ถึงปีที่ใช้เวลากับต้าเซี่ยงไม่ใช่เป็นเพียงฝันไป

 

            คุณเต๋าครับ คุณเต๋า ฟังผมพูดบ้างรึเปล่าครับ เสียงเรียกของผู้จัดการทำให้หยางเต๋าเฟิงหลุดจากภวังค์

 

            เมื่อคืนมีเด็กเกิดใหม่ทั้งฝั่งเกาลูนและฝั่งฮ่องกงทั้งหมด 5 คนครับ ร่างสูงพยักหน้าเพียงนิดฟังเสียงเบนจามินพูด

 

            คุณยังไม่เลิกหาคุณคชาอีกเหรอครับ อีก 2 วันจะครบ 23 ปีแล้ว ผมว่าคุ..ณ..คชาค..ง.. ยังไม่ทันพูดจบ ผู้จัดการหนุ่มที่ตอนนี้เข้าวัยกลางคนสะดุ้งเฮือกเมื่อหยางเต๋าเฟิงหันควับ

 

            “..อ๋อ!! ดะ เดี๋ยวก็เจอครับ คุณเต๋าอย่าจ้องผมอย่างนั้นสิ ไปสนามบินกันดีกว่า คุณเต๋าลืมรึเปล่าครับว่ามีถ่ายโฆษณาที่ญี่ปุ่น ผู้จัดการรีบเปลี่ยนเรื่องพูด แววตาแข็งกร้าวเอาแต่ใจยิ่งกว่าเดิมมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่เบนจามินจัดเตรียมเรียบร้อย

 

            เจ้านี่!! ข้าสั่งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ไปญี่ปุ่น ข้าจะไปกับต้าเซี่ยงเท่านั้น!!” ผู้จัดการคนสนิทสะดุ้งสุดตัวรีบแบกกระเป๋าวิ่งออกไปพร้อมเสียงตะโกน

 

            เปลี่ยนไม่ได้แล้วครับ!! เซ็นสัญญาไปแล้ว! คุณเต๋าทานขนมให้ใจเย็นก่อนก็ได้ คุณลี่จูทำมาให้ ผมรออยู่ข้างล่างนะครับ!!” เบนจามินพูดอย่างเร็วกลัวโดนเจ้านายถีบ เสียงประตูปิดดังห่างออกไป หยางเต๋าเฟิงถอนใจออกมาแรงๆด้วยความขัดใจ นิ้วยาวแตะลงตรงกลีบสวีทพีอีกครั้งก่อนจะก้าวขาลงไปข้างล่างโดยไม่สนใจห่อขนมที่ผูกริบบิ้นสวยงามถูกวางทิ้งอย่างไม่สนใจใยดี..

 

           

            สนามบินนานาชาติคราคร่ำไปด้วยผู้คนขวักไขว่เดินทางมุ่งสู่ประเทศต่างๆ  บริเวณแถวลานจอดรถ หลายต่อหลายคนต่างมุงดูหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีพิงรถสปอร์ตสีดำรุ่นใหม่ล่าสุด เสียงซุบซิบๆ ดังไม่หยุดหย่อนพูดถึงหน้าตาหล่อเหลาไร้ริ้วรอยแม้จะผ่านมาเป็นสิบๆปี สลับกับเสียงของผู้จัดการคนสนิทที่ยกแม่น้ำทุกสายอ้อนวอนให้คุณเต๋าเฟิงเดินเข้าไปข้างใน เบนจามินกอดขายาวๆของเจ้านายที่อยากจะยกถีบวันละหลายๆที ทั้งๆที่สั่งหลายครั้งแล้วว่าไม่ไปญี่ปุ่นเด็ดขาด

 

            ไปเถอะครับคุณเต๋า พักซักหน่อย ไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้างอยู่แต่ฮ่องกง เบื่อจะตาย เบนจามินเงยมองคุณเต๋าที่ยังนิ่งสนิท

 

            นะครับ ไปเถอะ ถ่ายโฆษณาแป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับแล้ว ไม่แน่ คุณคชาอาจอยู่ที่นั่นก็ได้นะครับ.. คนพูดแอบอมยิ้มเมื่อสายตาคมหลังแว่นกันแดดสีดำจะก้มมองเมื่อได้ยินคำว่า..คชา

 

            ..อยู่ที่ญี่ปุ่นรึ.. ร่างสูงพึงพำมองเบนจามินที่พยักหน้าเร็วๆ เต๋าเฟิงก้าวขาเดินนำลูกน้องที่แทบจะกลิ้งตัวด้วยความดีใจ ไม่ทันไรกลับต้องทรุดตัวลงอย่างหมดแรง เมื่อเจ้านายจะตะโกนสั่งเสียงดังสั่งให้ทำสิ่งที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

 

            ข้าอยากรู้ประวัติทุกคนที่อยู่ในญี่ปุ่น จงหามาให้ข้าเดี๋ยวนี้!!”

           

            .

 

            .

 

            จันทราเดือนหงายส่องสกาวสีนวลอยู่บนท้องฟ้าอันมืดมิด ดาวล้านดวงระยิบระยับโดยปุยเมฆกลุ่มใหญ่เคลื่อนตัวผ่าน หิมะแสนสวยโปรยปรายจนทุกสิ่งทุกอย่างล้อมรอบที่พักขาวโพลน หยางเต๋าเฟิงยืนนิ่งเงยมองมองเรียวกังโบราณที่เคยมาเมื่อ 20 กว่าปีก่อน ดวงตาคมหลับตาลง ภาพความทรงจำระหว่างเราเข้ามาเป็นฉากๆ มือขาวจัดกำแน่นสะกดกลั้นความเสียใจ ข้าอยากมาที่นี่กับเจ้า..ต้าเซี่ยง เจ้าได้ยินมั้ย..

 

ผู้กำกับพุงพลุยที่เคยร่วมงานกันแก่ลงไปมาก กำลังชี้นิ้วสั่งลูกน้องให้เตรียมอุปกรณ์ถ่ายทำสำหรับวันพรุ่งนี้ก่อนจะหันมองคุณหยางเต๋าเฟิงที่ดูหนุ่มแน่นกำลังสะบัดเสื้อโค้ทสีดำเดินไปยังห้องพักส่วนตัว..

 

            สงสัยคุณเต๋าเฟิงใช้ครีมกระปุกเป็นหมื่นละมั้ง ตีนกาไม่มีสักเส้น สาวๆที่อยู่ไม่ห่างนักซุบซิบๆ ก่อนจะผงะเมื่อผู้จัดการจอมยุ่งที่หอบประวัติคนที่นี่เท่าที่หาได้ปึกใหญ่จะหันมาแยกเขี้ยวใส่

 

            ใครว่าครีมเป็นหมื่น กระปุกละเป็นแสน ร้อยด้วยไหมทอง ผสมรกแกะ รกแพะ รกเป็ด กวนเข้าด้วยกัน ลองไปซื้อดูนะ หน้าจะไร้รอยเหี่ยวย่น หน้าตึงยิ่งกว่าตูดเด็ก เบนจามินพูดไฟแล่บกลัวความลับจะเปิดเผย รีบวิ่งตามเจ้านายที่ก้าวยาวๆไม่สนใจเข้าไปในห้อง

 

 

            ต้นสนไร้ใบสูงชะรูดขึ้นสู่ฟ้าปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวตามกิ่งก้านกำลังร่วงหล่นโปรยปราย เสียงน้ำไหลจากบ่อน้ำร้อนดังสะท้อนก้องภูเขาด้านหลัง หมอกควันสีจางลอยปกคลุมไปทั่วบริเวณ เบนจามินมองผ่านประตูกระดาษสาตรงไปยังเจ้านายที่นั่งร่ำสุราเคล้าเสียงพิณโบราณ ข้างกายมีกระดาษปึกใหญ่หลายปึกกระจัดกระจายเต็มผืนเสื่อทาทามิ..

 

เบนจามินได้แต่ถอนใจมองเจ้านายที่ไม่มีรอยยิ้มตั้งแต่คุณคชาจากไป เขาเคยคิดว่าเวลาจะช่วยเยียวยาจิตใจที่แตกสลายดวงนี้ได้ แต่เปล่าเลย..เวลากลับเป็นสิ่งตอกย้ำให้คนรอทรมาน ส่วนลี่จู..คนที่คุณคชาฝากให้ดูแลคุณเต๋าเฟิง ก็พยายามทำทุกวิถีทางจะใกล้ชิดแต่เหมือนจะไม่เป็นผล เมื่อใจดวงนี้กลับปิดตายมั่นคงยิ่งกว่าหินผา รอคอยเวลาให้คนรักกลับมา เขาได้แต่หวังว่าคุณเต๋าจะมีความสุขสักที เบนจามินมองเจ้านายผู้น่าสงสารอีกครั้งก่อนจะหยิบลูกโป่งสีสวยที่ติดตัวอยู่ตลอดเวลาขึ้นเป่าเตรียมใว้หลายลูก เมื่อได้ยินเสียงทุ้มพูดลอยลอดออกมาให้ได้ยิน..

 

            ต้าเซี่ยง ข้าคิดถึง.. เมื่อไหร่เจ้าจะกลับมา..

 

 

 
 

--- Believe ---

 

 

 

 

            ปุยหิมะหนานุ่มโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายกระทบแสงอาทิตย์ช่วงบ่ายระยิบระยับจนแสบตา บ่อน้ำร้อนหลังเรียวกังเกิดควันสีขาวจางปกคลุมไปทั่ว อุปกรณ์ถ่ายทำเมื่อชั่วยามโดนยกเปลี่ยนไปยังบ่อน้ำ อาชาหลายตัวสะบัดหัวไปมา ยกเว้นตัวใหญ่ที่สุดสีดำกลับยืนนิ่งเมื่อคุณหยางเต๋าเฟิงกำลังยันตัวขึ้น ด้านหลังเป็นนักแสดงสาวชื่อดังของญี่ปุ่นพยายามชวนคุยแต่ร่างสูงกลับทำเพียงแค่เหลือบตามองดึงบังเหียนไปอีกทาง

 

 

เบนจามินวิ่งวุ่นตั้งแต่เช้าปาดเหงื่อเมื่อตอนนี้ไม่ใช่แค่ชาวบ้านทั่วไปมุงดูแต่กลับเป็นเด็กนักเรียน ม.ปลายที่มาทัศนศึกษากำลังส่งเสียงเจี้ยวจ้าวดังจนทีมงานต้องเข้าไปห้ามกลัวคุณหยางเต๋าเฟิงจะรำคาญอาละวาด สายลมหนาววูบใหญ่พัดเข้ามาพร้อมหิมะโปรยปรายเป็นม่านหมอก เบนจามินที่กำลังยื่นเสื้อโค้ทให้เจ้านายกลับต้องหยุด เอียงคอมองด้วยความสงสัยเมื่อจู่ๆคุณเต๋าเฟิงกลับนั่งนิ่งเหมือนต้องมนต์สะกด สายตาจับจ้องไปที่ใครคนหนึ่งหลังผู้คนเหล่านั้นที่แสนวุ่นวาย..

 

           

            แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านต้นสนไร้ใบเกิดเงาจางๆบนผืนน้ำแข็ง สายลมหวีดหวิวเย็นเฉียบหนาวเหน็บกลับอุ่นร้อน ใจที่ด้านชากลับเต้นรัว ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งรวมถึงลมหายใจแทบไม่ได้ยิน เมื่อภาพตรงหน้าเห็นร่างเพรียวบางของใครคนหนึ่งในชุดยูกาตะวิ่งไล่ตามแมวอ้วนขนฟูพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก ภาพเด็กตัวจ้อยในวัยเยาว์ซ้อนทับถาโถมเข้ามา หยางเต๋าเฟิงชาไปทั้งร่างเมื่อประโยคที่ได้ยินเหมือนเด็กตัวเล็กๆในครัวหน้าตามอมแมมวิ่งตามลูกแมวสีเทาร้องเรียกเบาๆว่า..

 

 

            อย่าวิ่งออกไปสิ กู่เทียนเล่อ..

 

          เหมี๊ยวววว~

 

 

            เบนจามินมองหน้าเจ้านายที่ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เห็นเป็นครั้งแรกหลังผ่านมา 23 ปี จนต้องมองตามสายตาสีนิลที่กำลังมองลำตัวอ้อนแอ่นผ่านชุดยุกาตะตัวหลวมโคร่ง แก้มใสแดงระเรื่อดูเปล่งปลั่ง จมูกโด่งรั้นปล่อยลมหายใจเป็นไอขาว ในอ้อมกอดมีแมวขนฟูเกาะไหล่เล็กแน่น ใบหน้าน่ารักเงยมองท้องฟ้าพร้อมรอยยิ้มหวานเมื่อปุยหิมะร่วงหล่นลงหน้าผากเนียน

 

 

            คุ คุณเต๋า..ใช่คุณคชาเหรอครับ..

 

 

เบนจามินเอ่ยถาม ไม่แน่ใจ มองเจ้านายที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนหลังม้าแต่ใบหน้าหล่อเหลากลับยิ้มมากกว่าเดิมมองดูร่างบางกำลังทรุดตัวลงนั่งหน้าเด็กคนหนึ่งที่ร้องไห้งอแง แมวอ้วนขนฟูยื่นไปข้างหน้าหมายปลอบแต่เด็กยังไม่ยอมหยุดร้องจนกลีบปากบางยื่นออกน้อยๆ จู่ๆ มือเรียวกลับซ้อนไว้ด้านหลังกำไว้แน่นก่อนจะยื่นไปข้างหน้าแบออกอย่างช้าๆ หยางเต๋าเฟิงยกมือจับใจตัวเองที่เต้นแรงเมื่อทั้งสองตาเห็นว่าในมือนั้นมีอะไรวางอยู่..

 

 

ขนนก..

 

 

ขนนกสีสวยโดนเป่าแหวกว่ายกลางอากาศพร้อมรอยยิ้มหวานปลอบเด็กตัวเล็กๆ ผู้จัดการหนุ่มที่ชะเง้อคอยืดคอยาวฝ่าฝูงคนมากมายที่รายล้อมสลับกับมองเจ้านายสุดหล่อที่กำบังเหียนไว้แน่น สายตาคมกริบมองผ่านละอองหิมะจับจ้องไปที่รอยยิ้มหวานที่คิดถึง กระดาษยับยู่ยี่แทบขาดของต้าเซี่ยงติดตัวไว้ตลอดกาข้อที่ไม่ได้ทำยื่นส่งให้เบนจามินที่ทำหน้างง ลมหายใจพรูออกเป็นไอสีขาวพรั่งพรู การรอคอยและความทรมานอันแสนยาวนานสิ้นสุดลง การตามหารักแท้ที่เข้ามาเติมเต็มหัวใจเย็นชาแข็งกระด้านที่มีแต่ความแค้นจนเกือบต้องสูญเสียยอดดวงใจไปสิ้นสุดลง สัญญาเนิ่นนานที่มิใช่เพียงลมปาก แต่เป็นการกระทำที่ตามหาทุกวันทุกคืน คิดถึงทุกลมหายใจสิ้นสุดลง..

 

 

 ..ลมหนาววูบใหญ่พัดผ่านผิวเนียนละเอียดใต้ชุดยูกาตะพากลิ่นสวีทพีหอมๆ ลอยจาง หยางเต๋าเฟิงคลี่ยิ้มกว้าง มือแกร่งดึงบังเหียนสุดแรงจนอาชาตัวใหญ่ยกขาตะกุยอากาศพุ่งทะยานไปหาคนที่คิดถึง ต้นประโยคที่เคยเอ่ยถามเมื่อนานมาแล้วถูกพูดขึ้นอีกครั้งก่อนที่เสียงทุ้มจะจางหายไปกับสายลม..

 

 

 

เบนจามิน..เจ้าจะ เชื่อ มั้ยว่า ข้าคิดว่าข้าเจอ..

 

คนที่ข้าเฝ้ารอ.. คนที่ข้าตามหา

 

.

.

 

คนที่ข้านั้นรัก.. หมดหัวใจ..

 

 



 

--- The end ---

 

 


 

 

13/11/2013

 

สวัสดีค่ะผู้อ่านที่รัก ^^

 

เดินทางมาอย่างยาวนานจริงๆสำหรับหยางเต๋าเฟิง และคชาต้าเซี่ยง นับไปนับมา 9 เดือนทีเดียว หวังว่า Chapter สุดท้ายจะไม่เศร้าเกินไปนัก แต่ตอนเราเขียนช่วงแรกๆของ chapter นี้ เราน้ำตาตก TT____TT แต่ตอนท้ายๆเริ่มยิ้มออก สุดท้ายเค้าทั้งสองก็เจอกัน ^^ ต้าเซี่ยงน้อยของพวกเราหนีมาอยู่ที่ญี่ปุ่น น่าตีจริงๆ เหตุการณ์หลังจากนี้จะป็นยังไงต่อไป ต้าเซี่ยงจะยังเป็นต้าเซี่ยงของคุณเต๋าเฟิงอยู่หรือไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างจะอยู่ใน special part ในเล่มค่ะ เป็น special part ที่ยาวมากๆ

 

หากสนใจรวมเล่มเก็บความประทับใจ สามารถเข้าไปดูรายละเอียดกันได้นะคะที่  http://writer.dek-d.com/thehydrangea/story/viewlongc.php?id=901425&chapter=21 ใครเป็นแฟนพันธุ์แท้ รักหยางเต๋าเฟิง กับต้าเซี่ยง ไม่อยากให้พลาดจริงๆ หนังสือหนามาก คุ้มสุดๆ ^^

 

สุดท้ายขอบคุณสำหรับการติดตามกันมาตลอดๆ หลายคนถามเข้ามาว่ามีเรื่องใหม่อีกมั้ย ถ้าเร็วๆนี้คงยังค่ะ ปีใหม่ถ้ามีเวลาจะต่อ Sweetheart candy 2 สุดท้ายของสุดท้ายขอบคุณทุกๆคอมเมนท์ที่เป็นกำลังใจอย่างดีที่ทำให้มีแรงเขียนจนจบ ขอบคุณเต๋าและคชาที่พี่เอาชื่อมาปู้ยี้ปู้ยำ เรารักคนอ่านสุดพลังจริงๆ รักกันไปอย่างนี้นานๆนะคะ แล้วเจอกันใหม่เมื่อหัวใจเรียกร้อง :)

 

TheHydrangea

@Hi_drangea







 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1,193 ความคิดเห็น

  1. #1188 nongging19971998 (@nongging19971998) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 23:27
    ไรท์ใจร้ายมากช่วงแรกนี้ร้องไห้นักมากสงสารหยางเต๋าเฟิงมากกก
    #1188
    0
  2. #1185 momenz jio (@jio84) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 12:17
    ทั้งยิ้มทั้งร้องไห้ ฮือ~ เป็นเรื่องที่โคตรเศร้า และโคตรซึ้ง การรอคอยสองครั้งที่แตกต่างกันครั้งแรกรอด้วยความแค้น ครั้งที่สองรอด้วยความรัก อย่างไหนมันทรมานกว่ากัน ToT ตอนแรกนึกว่าต้าเซียงจะกลายเป็นยมทูตอยู่กะเต๋าตลอดไป แต่จบแบบนี้คนอ่านก็แฮปปี้ รักคนเขียนที่แต่งได้หน่วงและทรมานใจคนอ่านมากมาย รักต้าเซียง รักกู่เทียนเลอ และรักเบนจามิน แอบรักพี่พุฒิหย่งอีกคนด้วยเอ้า แล้วจะติดตามเรื่องต่อๆไปของคุณนักเขียนนะคะ ^__^
    #1185
    0
  3. #1173 chicken (@tiwly30039) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 21:59
    สงสารและอินมากเลย ฮือออ ร้องไห้ตั้งแต่ต้นยันจบ ถึงแม้ต้าเซี่ยงจะไม่อยู่ต่อแต่ก็จบอย่างน่าประทับใจและน่าจดจำ ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องนี้นะคะ เก่งมากๆ คงจะไม่ใช่แค่แต่งได้แต่ไรท์คงต้องไปศึกษานู่นนี่อีกเยอะเลยใช่มั้ยคะ ขอให้เดาถูก 555555 รู้สึกพลาดมากๆที่เพิ่งจะมาได้อ้านตอนนี้ ไม่รู้ว่าไรท์ยังมาอ่านคอมเม้นท์อยู่มั้ย ถ้าไรท์เห็นแล้วยังมีหนังสือเหลืออยู่ติดต่อกลับมาทีนะคะ อยากรู้ช่วงเวลาที่คุณหยางเต๋าเฟิงจะมีความสุขอีกครั้ง ขอบคุณค่ะ ปล.ลี่จูก็ยังไม่ตาย แสดงว่าคุณเต๋าเฟิงก็ยังแก้คำสาปไมาได้น่ะสิ จะต้องเห็นคนที่ตัวเองรักตายไปอีกกี่ครั้งนะ หรือว่าจะมีต่อในสเปเชี่ยล ฮืออ อยากได้
    #1173
    0
  4. #1152 Tik (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2557 / 00:22
    เรื่องนี้ผูกเรื่องได้ดี น่าสนใจมากค่ะ แม้จะไม่ได้อ่าน nc แต่ก็ไม่ได้ลดความน่าติดตามลงเลย สนุก น่ารัก เศร้า ซึ้ง ครบทุกรสเลย เยี่ยมค่ะ
    #1152
    0
  5. #1144 boontita_aomsin (@aomsin090742) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 10:47
    อือหือออ จบแล้ว เรื่องที่ทำเอาร้องไห้จนร้อนตาเลย 5555555555 สนุกมากๆ อยากรู้จังว่าคุณเต๋าเฟิงจะทำยังไงกับคชา งื้ออออออ เรื่องนี้ละมุนมากๆ ถึงบางครั้งเต๋าเฟิงจะขี้เก๊กไปหน่อยก็เถอะะ แต่คชาเป็นที่มีความอดทนสูงมากกก สงสารคุณเต๋าเฟิงมากๆอ่ะตอนหลังๆมานี้ โฮฮฮฮฮฮฮฮ แต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยดีเนอะ อิอิ 
    #1144
    0
  6. #1125 Weds'. (@soulmates) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 19:19
    จบแล้ววว น้ำตาตกกันเลยทีเดียว T___T

    การรอคอยที่แสนทรมานของคุณเต๋าเฟิง

    อ่านไปก็ร้องไห้ไป รู้สึกเจ็บปวดพอๆกับคุณเต๋าเฟิงเลย

    มีความสุขบนความเจ็บปวด เจ็บที่ต้องทนเห็นคนที่รักสุดหัวใจจากไปไกล

    คิดถึงต้าเซี่ยงมากเลยใช่ไหมคุณเต๋า คุณหนักแน่นกับความรักของคุณมากจริงๆ TT'

    เวลาผ่านไปเป็นสิบๆปีแต่ก็ยังรักยังรอต้าเซี่ยงอยู่เหมือนเดิม เฝ้าตามหาต้าเซี่ยงอยู่ทุกวัน

    (สงสารเบนจามิน หาประวัติคนทั้งญี่ปุ่น 55555555555555555) แต่แล้วสุดท้ายก็ได้พบกัน

    หวังว่าต้าเซี่ยงจะยังเป็นเหมือนเดิม รักคุณเต๋าเฟิงเหมือนเดิมนะ
    #1125
    0
  7. #1124 memories (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 20:08
    จบแล้วสินะ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

    ขอบคุณที่กลับมานะต้าเซี่ยง เราก็คิดถึงรอยยิ้มหวานๆเหมือนที่คุณอีกาตัวซีดคิดถึงนั่นแหละ







    "อยากบอกว่าไม่เคยอ่านฟิคเรื่องไหนแล้วน้ำตาพรั่งพรูเท่าเรื่องนี้มาก่อน"



    ตั้งแต่ติดตามเรื่องนี้มา ชอบในทุกๆแชปที่ไรท์พยายามกลั่นเนื้อหาออกมาได้ลงตัวขนาดนี้

    ไม่เคยเดาตอนต่อไปได้เลยว่าจะเป็นยังไงบ้าง มีแต่ได้ลุ้นตลอดๆ

    หลังจากทนทุกข์ ปวดหนึบที่ใจมาหลายๆตอน ;[];



    บีลีฟจะเป็นฟิคที่จะจดจำไว้ในใจอีกเรื่อง ขอบคุณไรท์ที่เขียนฟิคดีๆแบบนี้มาให้พวกเราชาวรีดได้คอยอ่าน

    พวกเราจะคอยสนับสนุนเรื่องต่อๆไปของไรท์แน่นอน

    รวมเล่มทั้งที ..จะพยายามหาทางซื้อมาเก็บไว้ให้ได้ (แม้ตอนนี้จะแกลบก็ตาม เราจะพยายามนะ T[]T)



    P.S. คิดถึงตาเผือกดัมโบ้อ้วนจ๋าจะแย่ ;w;

    #1124
    0
  8. #1123 Saiii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 15:06
    ช่วงแรกเล่นเอาน้ำตาซึมเลย... ต้าเซียงเข้มแข็งมาก รักรักรักน่ารักที่สุด:")

    พี่เต๋าตามหาเจอแล้ววว~ ต่อจากนี้ถึงเวลาที่พี่เต๋าต้องทำให้พี่คชารักบ้างแล้ว...

    งื้อออ...จบแล้วอะT^T รอก่อนนะไรท์~ เราซื้อแน่~ ขอเก็บเงินก่อน-3-
    #1123
    0
  9. #1122 Both of love (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 11:26
    อัยยะ จบแบบเดียวกันเลย

    ทำไมไรท์ใจร้ายทุกคน จบแบบต้องมีตอน special ให้ตามติดตลอด

    ขอบคุณนะคะที่เขียนมาจนจบ แต่ เต่าเฟิงจะได้กลับมาเป็นมนุษย์แล้วจากลาโลกไปพร้อมกับการเวียนว่ายตายเกิดของต้าเชี่ยง

    จะต้องให้อยู่เพื่อรอการเกิดใหม่ของต้าเชี่ยงจนโลกดับสูญหรือเปล่าน้า
    #1122
    0
  10. #1121 =Hedpud= (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 21:22
    ฮู้ยยยย!!อ่านแล้วน้ำตาไหลลล~ใจตกไปที่ตาตุ่มเลยตอนต้าเซี่ยงตาย T^T แต่ก็นะรักแท้ยังไงชาติหน้าก็เจอกัน~ ปล.ทำไมลี่จูตายยากจัง555555555+
    #1121
    0
  11. #1120 ♡ chanidp. (@celiinisme) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 18:05
    ร้องไห้ไปหลายรอบเลย ตอนสุดท้ายแล้ว แอบใจหายเล็กๆ 
    รู้สึกผูกพันกับฟิคเรื่องนี้มาก <3 รักคุณเต๋าเฟิง รักต้าเซี่ยง รักไรเตอร์(?) ฮ่าๆ
    ถามว่าเศร้ามั้ยคงตอบไม่ได้ว่าไม่เศร้า แต่ในความเศร้ามันก็มีความอิ่มใจซ่อนอยู่ลึกๆ
    คงอธิบายไม่ได้ว่ารู้สึกดีขนาดไหน แต่บอกเลยว่านั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว พร้อมกับปาดน้ำตา ฮ่าๆๆ
    รอติดตามฟิคเรื่องต่อไปนะค่ะ ^^v
    #1120
    0
  12. #1119 Puai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 15:58
    มาอ่านรวดเดียวสองตอนติด



    กลายเป็นความเศร้าต่อเนื่อง คูณสอง



    ตรงฉากหาดทราย ที่คชาห้ามเต๋าไม่ให้ฆ่าริทนี่ เข้าใจเลย



    คนเข้มแข็งอย่างคชา ทำทุกอย่างเพื่อลบล้าง ความรู้สึกอยากแก้แค้น เป็นการกระทำที่น่าชื่นชม



    ถึงจะมาชาตินี้ ต้าเซี่ยงก็ยังทำเพื่อคุณชายสุดหัวใจอยู่ดี



    ตรงฉากคืนสุดท้ายที่ต้องจากลากันแสนไกล ช้างน้อยตัวนี้เข้มแข็งจริงๆ



    เตรียมทุกอย่างทำทุกอย่าง ทำให้อีกคนด้วยรักที่ยิ่งกว่าลึกซื้ง



    สิ่งที่เตรียมไว้มันแทนไม่ได้ แต่ก็ทำให้รู้ว่าคำว่ารักยิ่งใหญ่เสมอ



    ฉากมาเจอกันอีกครั้ง ทำให้ลุ้นว่า ทำยังไงถึงจะกลับมารักกันใหม่



    ขอให้เป็นรักที่ยาวนานยืนยง



    ปล.1 มันจะมีวิธีให้คุณเต๋าเฟิง กลับไปเป็นคนปกติมะ แบบอภัยให้กันได้จริงๆ กับลี่จู ไม่ต้องแก้แค้นกัน ให้คุณเต๋าเป็นคนเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้ง เป็นคนธรรมดาที่เกิดมารักกับคชา



    ปล.2 เบนจามินเงินเดือนเท่าไหร่ สงสัยมาก โดนโขกโดนสับขนาดนี้ (ฮ่าๆๆ)
    #1119
    0
  13. #1118 Dong_Hee (@pingd) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 12:36
    ตอนแรกสงสารคุณเต๋าเฟิงมาก มันน่าหดหู่ 
    แล้วเศร้าใจสุด ก็มองคนรักที่จากไป
    กว่าจะตามหาเจอ ใช้เวลานาน
    แถมถ้าเบนจามินไม่มาญี่ปุ่น คงอดเจอกันแน่ๆเลย
    #1118
    0
  14. #1116 prim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 10:34
    เราเก็บสามตอนหลังไว้อ่านทีเดียวหล่ะ

    แล้วปรากฎว่าน้ำตาเราไหลพรากๆๆๆๆๆ กันเลย

    สงสารคุณเต๋า สงสารต้าเซี่ยง

    นั่งร้องไห้มันทุกตอนเลยนะ

    หวังว่าเด็กคนนั้นต้องเป็นต้าเซี่ยงสินะ

    อย่าทรมานคุณเต๋านักเลย

    เราจะรออ่านใน special part นะ
    #1116
    0
  15. #1115 NChantawee (@nattaya19) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 02:31
    ฮือออออ น้ำตาไหล่พรากเลย แต่ชอบถึงชอบมากกกกกกกก(ก.ไก่สามร้อยยี่สิบสามตัว) ชอบความรักที่เต๋าเฟิงมีให้ต้าเซี่ยง แล้วก็ชอบความรักที่บริสุทธิ์ของต้าเซี่ยงที่ให้กับเต๋าเฟิง ขอบคุุณที่แต่งฟิคสนุกๆ(ดราม่า) ให้อ่าน เป็นกำลังใจให้นะคะ ซื้อฟิคเรื่องนี้เก็บแน่นอน และเรื่องนี้จะอยู่ในใจเรา
    #1115
    0
  16. #1114 fontk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 02:14
    โอยยยยยร้องให้ที่ทำงานนนน หนิงใจร้ายยยยย TwT
    #1114
    0
  17. #1113 แซงทางโค้ง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 01:26
    ตอนต้นอ่านแล้วสงสารคุณเต๋า

    แต่ก็ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยก็หาคชาเจอ

    ดีนะ ที่เบนจามินรับงานญี่ปุ่น

    ไม่งั้นคุณเต๋ารอเหง็กเลย

    กว่าจะรู้ว่าเค้ามาเกิดนอกฮ่องกง

    55555



    ซื้อรวมเล่มแน่นอนค่า

    อยากอ่านspecialมากกกก

    ไม่รู้ค้าเซี่ยงคนใหม่จะแสบรึเปล่า

    แต่ยังไงขอให้แฮปปี้เป็นพอค่า >///////<



    รออ่าน sweetheart candy2 แล้วก็เรื่องใหม่ต่อนะค้าา >
    #1113
    0
  18. #1111 วนิลาชีสเค้ก (@sweet323) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 00:45
    น้ำตามาเเบบไม่ต้องสงสัย ร้องแล้วร้องอีก ฮึกๆต้าเซียงของบ่าวว รีบโตไวๆนะลูก
    โตให้ทันเต๋าเฟิง ไม่รู้จะสงสารใครดี ต้าเซียง เต๋าเฟิง หรือว่าตัวเอง..
    ฮื่ออออ 
    #1111
    0
  19. #1110 hero smile (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 00:37
    อ่านมาจนจบ จะบอกว่าดราม่ามาก แต่นั่นไม่สำคัญ มันสำคัญตรงที่ถึงจะดราม่า แต่แฝงไว้ด้วยความโรแมนติก คือโคตรซึ้งอ่ะ กาลเวลาไม่เป็นอุปสรรคต่อรักแท้ได้จริงๆ
    #1110
    0
  20. #1109 neoman (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 00:26
    ขอบคุณฮะ ที่ทุ่มเทให้พวกเรามาตลอด

    ขอบคุณพี่ๆ เต๋าคชา ที่รักของพวกเรา

    ตอนนี้ แบบว่า จบเรื่องแต่อารมณ์มันยังค้างอยู่

    ขอบคุณอีกครั้งฮะ

    #1109
    0
  21. #1108 Ole Kamonrat (@ole-kamonrat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 22:53
    ถ้าบอกว่าเรื่องนี้ทำให้หนูร้องไห้มากกว่าเรื่อง TOUCH 3เท่าจะเชื่อมั้ย T______________________________T 



    พี่หนิงใจร้ายมากเลย ทำคนอ่านร้องไห้ตาบวมทุกเรื่องซิ่น่า ไม่รู้จะพิมพ์อะไรเลย อารมณ์ยังค้าง อ่านจบอารมณ์ไม่จบ *สูดน้ำมูก*



    ขอบคุณที่แต่งฟิคดราม่าให้อ่าน ก็รู้ทั้งรู้ว่าดราม่าก็ยังอยากอ่านก็ยังชอบอ่าน 55555555 ซาดิส



    จะเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจตลอดไป ขอบคุณมากๆค่ะ ขอบคุณจริงๆ แล้วจะรออ่านตอนพิเศษในเล่มนะคะ :)









    #1108
    0
  22. #1107 bbtk8323 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 22:27
    โอยยย ไรต์ไม่เศร้าเล้ยยย ร้องไห้ตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเรื่อง

    เป็นเล่มแรกที่ทำให้เสียน้ำตาได้มากมายขนาดนี้



    ดีใจนะที่เค้าได้เจอกันแล้ว อยากรู้ตอนต่อไป คงต้องจองเล่มใช่มั๊ย 555



    ไรต์เขียนเรื่องใหม่มาอีกนะคะ จะติดตามอ่าน
    #1107
    0
  23. #1106 kung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 22:23
    เราหายใจไม่ออก น้ำตา น้ำมูกไหลไม่หยุด หายใจแทบไม่ทัน มันเศร้าโคตรๆซึ้งสุดๆ ไรท์ทำได้ไงอ่ะ เตรียมทิชชู่รอก่อนอ่านจะเอาเป็นเคล็ดซะหน่อยว่าคงไม่ได้ใช้ ที่ไหนได้แทบหมดกล่อง ในspecial part เรากราบงามๆนะไรท์อย่าเศร้ากว่านี้เลย ให้เต๋ากะคชาสมหวังสักครั้งเหอะ pleaseeeeeeeeeeee
    #1106
    0
  24. #1105 toon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 22:12
    จบแล้ว น้ำตาคลอตอนต้าเซียงตาย แต่ก็เจอกันจนได้นะ อย่าลืมมาต่อดัมโบ้นะ เราจะรอ
    #1105
    0
  25. #1104 NVIP (@nuiijan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 22:04
    ร้องไห้แบบสุด ร้องจนปวดตา
    แต่ในทีสุดก็หากันจนเจออ่ะ
    #1104
    0