เต๋าคชา TaoKacha Fiction ++ Believe ++

ตอนที่ 20 : ★★ Believe ★★ Chapter 20 ★ Fight for life

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 942
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 พ.ย. 56





 

อยากหยุดเวลา : ปาล์มมี่






Chapter 20 Fight for life

ขอขอบคุณภาพประกอบฟิคสวยๆจากคุณ SYONEO ค่ะ ของเต๋าไม่ทราบเครดิทค่ะ






             แสงจันทราริบหรี่ส่องผ่านกลุ่มเมฆสีเทาที่กำลังเคลื่อนผ่านอย่างช้าๆ หมอกจางในหน้าหนาวจางหายเหลือเพียงอากาศเย็นละเลียดผิวในปลายฤดู ต้นไม้ในสวนสวยของโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่เอนไหวด้วยสายลม เสียงใบไม้กิ่งไม้และยอดหญ้าส่งเสียงเหมือนท้วงทำนองเพลงไร้เนื้อร้องขับกล่อมใครคนหนึ่งที่นั่งก้มหน้าอยู่ตรงม้าหินกลืนหายไปกับความมืด เปลือกตาหนักอึ้งที่ปิดอยู่ค่อยๆลืมขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรถที่กำลังขับผ่านไป นิ้วยาวยื่นออกไปดีดขึ้นเพียงนิดตัวกลับหายวับปรากฏอยู่ตรงหน้ารถทันที

 

 

            เอี๊ยดดดดดด!!

 

 

            เสียงล้อบดเบียดถนนเหยียบเบรกจนเป็นรอยดำตรงพื้น ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นหวีดร้องเสียงดัง คนขับรีบเปิดประตูรถมองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นใคร หยางเต๋าเฟิงคลี่ยิ้มจางเงยหน้ามองฟ้าพร้อมตัวที่ก้าวเดินผ่านรถคันนั้นหายไปในความมืด..

 

 

            อยากตาย แต่กลับตายไม่ได้..

 

 

            ขนนกร่วงหล่นเต็มพื้นเป็นรายทางก่อนจะค่อยๆจางหายไปตามทางเดิน  เสียงอึกทึกครึกโครมเมื่อช่วงหัวค่ำกลับเงียบลงเมื่อวันที่มีแต่ความวุ่นวายผ่านเลยไปอีกหนึ่งวัน ดวงตาคมกริบมองผู้จัดการหนุ่มคอเอียงหลับอยู่ตรงโซฟาหน้าห้องปลอดเชื้อ ก่อนจะปรายตาผ่านกระจกบานใหญ่ตรงไปยังเตียงนอนที่มีร่างน้อยนอนนิ่ง เสียงเครื่องมือทางการแพทย์มากมายระโยงระยางดังลอดออกมา ดวงตาคมหลับลงนึกถึงคำพูดของหมอที่โทรศัพท์ข้ามประเทศเมื่ออาทิตย์ก่อนอีกครั้ง..

 

 

คุณเต๋าเฟิง! คุณคชาแย่แล้วครับ!

          เค้ากำลังจะหยุดหายใจ!!

 

 

            หยุดหายใจ หมายความว่า.. เจ้าจะทิ้งข้าไปอย่างนั้นรึ การรักษาโดยเคมีบำบัดใช้ไม่ได้กับต้าเซี่ยง ร่างกายบอบบางนี้รับไม่ไหวเกิดผลข้างเคียงเกินที่คาดไว้ หมอบอกเช่นนั้น ส่วนผลการตรวจสเตมเซลล์ของคนเป็นพ่อกลับมีค่าตรงกันแค่ 25 เปอร์เซ็นต์ ไม่สามารถใช้ได้..

 

 ขายาวในกางเกงผ้าเนื้อดีสีดำก้าวตรงไปยังกระจกกั้นมองไปยังเปลือกตาที่ปิดสนิท เจ้าจะรู้บ้างมั้ย..ข้ายิ่งกว่าคนบ้ายามอยู่บนเครื่องบินบินกลับมาที่นี่  ข้ากลัว กลัวว่าเจ้าจะจากข้าไป รอยยิ้มหวานของข้า.. นิ้วยาวแตะลงตรงกระจกลูบอย่างช้าๆ มองตรงไปยังกลีบปากบางที่เผยอออกน้อยๆ ก่อนจะวนไปยังเปลือกตาที่ปิดสนิท..

 

            ต้าเซี่ยง ตื่นขึ้นมามองข้าสักที..เสียงทุ้มพูดพึมพำ มือขาวจัดกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนจะทุบลงไปตรงกระจกพร้อมเสียงตะโกนลั่นจนเบนจามินที่หลับคอเอียงสะดุ้งเฮือก

 

            ตื่นขึ้นมา!! ข้าสั่งให้เจ้าตื่นขึ้นมา!!” ผู้จัดการหนุ่มลูกครึ่งรีบวิ่งมาหาคุณเต๋าเฟิงก่อนจะกลับไปยืนหน้าซีดอยู่ที่เดิมเมื่อเห็นเจ้านายหันควับจ้องเขม็ง มือหนาทุบกระจกสั่งให้คนบนเตียงลืมตา พยาบาลที่อยู่แถวนั้นวิ่งกรูแต่ไม่มีใครกล้าห้ามคุณเต๋าเฟิงที่ตะโกนเสียงดังพร้อมตัวค่อยๆทรุดลงอย่างหมดแรง

 

            “..ต้าเซี่ยง ลืมตาขึ้..น..มา.. ไหนเจ้าบอกว่าจะไม่เป็นอะไร ไหนเจ้าบอกข้าว่าจะกลับไปทำโจ๊กให้ข้ากิน ไหนที่เจ้าบอกว่าจะให้ข้าพาไปฮอกไกโด ลืมตาขึ้นมา ข้าบอกให้เจ้าลืมตาขึ้นมามองข้า..มือหนารูดลงข้างตัวทุบพื้นจนเบนจามินต้องยึดมือมือคุณหยางเต๋าเฟิงไว้

 

สายลมเย็นที่ลอยลอดเข้ามาตามทางเดินพัดพาเสียงกระดิ่งจากพวงกุญแจขนนกสั่นไหว หยางเต๋าเฟิงเหลือบมองกระเป๋าเป้ของคนตัวเล็กที่อยู่ข้างตัวเบนจามิน กระเป๋าเปิดออกกว้างก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างออกมา

 

เบนจามินมองเจ้านายที่ก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงพื้นหมดสิ้นรูปลักษณ์ภายนอกที่ฉาบเพียงเปลือก คำสัญญาต่างๆไม่เคยพูดให้ได้ยิน แต่สิ่งที่เห็นคือการกระทำที่ชายคนหนึ่งทำให้คนรักได้ การกระทำ..ที่ยอมทำทุกอย่างให้เด็กคนหนึ่งกลับมาลืมตา กลับมาเอาหัวใจที่สุดแสนจะเย็นชาดวงนี้ที่แปรเปลี่ยนมีแต่ความอบอุ่น เบนจามินกันให้ทุกคนถอยห่างจากคุณเต๋าเฟิงที่ยกกระดาษวาดเขียนแผ่นใหญ่ชูสุดแขนพร้อมเสียงตะโกนดังอย่างไม่อายใคร..

 

 

เจ้าเป็นเด็กน้อยเข้มแข็ง! เจ้าต้องสู้เพื่อข้า!! ได้ยินมั้ย เจ้าเป็นคนเข้มแข็ง เจ้าต้องสู้เพื่อข้า!!!!”

 

ลืมตาขึ้นมา! ต้าเซี่ยง ลืมตาขึ้นมา!! ข้ารักเจ้า ได้โป..ร..ด ลืมตาขึ้..นม..า..

 

 

คำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าดังขึ้นสะท้อนเข้าสู่ใจกลางหัวใจใครหลายต่อหลายคนที่มองอยู่ด้วยความซึ้งใจ กระดาษสีขาวมีหมึกเขียนคำว่า สู้สู้! ตัวใหญ่ ไม่ต่างกับตอนนั้นที่ต้าเซี่ยงเคยเขียนให้คนเป็นแม่ เพื่อให้มีกำลังใจต่อสู้โรคร้าย ดวงตาคมที่มองผ่านกระจกเจือไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้น เสียงร่ำร้องดังกับใจที่มันกำลังจะขาด.. ต้าเซี่ยงเจ้าจะรู้มั้ย ข้ามิใช่คนเข้มแข็งเลย น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงสู่ปลายคาง ปากพร่ำร้องบอกคนรักให้ลืมตา กระดาษวาดเขียนยังคงชูสุดแขนค้างนิ่งเนิ่นนานและคำภาวนาขอร้องต่อฟากฟ้าว่า....

 

อย่าเอาต้าเซี่ยงของข้าไป..  

ได้โปรด อย่าเอาคนรักของข้าไป..

 

 

            ..กระจกที่กั้นกลางสองเราให้ห่างกันถูกหยางเต๋าเฟิงแปะกระดาษที่เขียนให้กำลังใจข้อความแล้วข้อความเล่าจนเป็นแถวยาว  น้ำตาไหลรินเหือดแห้งไปยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแม้ท้องฟ้าจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองยามพระจันทร์แอบหลังแสงอาทิตย์แรงกล้า เบนจามินถอนใจไม่รู้รอบที่เท่าไหร่กล้าๆกลัวๆเดินมาหาคุณเต๋าเฟิงที่ใต้ตาดำคล้ำ ไม่ได้นอนเป็นอาทิตย์ตั้งแต่กลับมาจากเมืองไทย           

           

            “..เอ่อ คุ คุณเต๋าครับ กลับไปพักผ่อนบ้างเถอะครับ เดี๋ยวจะป่วยเอาผู้จัดการคนสนิทมองกระดาษหลายแผ่นติดเต็มกระจกฟังเสียงทุ้มที่พูดสวน

 

            ..ก็แค่ป่วย..แต่ไม่มีวันตาย เบนจามิน..ข้าอยากตายนัก..คนที่ยืนอยู่ข้างๆตาตื่นรีบชี้นิ้วไปยังคนบนเตียง

 

            คุณเต๋าดูสิครับ คุณคชายังพยายามมีชีวิตอยู่ คุณเต๋าเห็นมั้ยครับ อย่าคิดมาก ไปพักสักนิดเบนจามินพูดอย่างเร็วมองเจ้านายยืนนิ่งมองตรงไปที่ต้าเซี่ยง หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเชื่องช้า จมูกเล็กโดนครอบด้วยเครื่องช่วยหายใจ เต๋าเฟิงสะบัดมือไล่เบนจามินก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆปิดลง.. ท่านแม่ช่วยให้คนรักของลูกฟิ้นขึ้นมาได้มั้ยขอรับ..

 

            ต้าเซี่ยง ลืมตาขึ้นมา แล้วข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน.. คำอษิฐานดังอยู่ในใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ตัวเองยังจำไม่ได้ ข้ารู้เจ้าไม่อยากอยู่ที่นี่ใช่มั้ย ตื่นขึ้นมาบอกข้าหน่อยยอดรักของข้า

 

แสงแดดลอดผ่านใบไม้ส่องลงตรงทางเดินที่คนตัวขาวแทบโปร่งแสงยืนอยู่แต่คงจะแพ้ดวงตากลมโตระยิบระยับที่จู่ๆจะปรือมองตรงมาราวปาฏิหาริย์ หยางเต๋าเฟิงตะโกนเรียกเบนจามินให้ตามหมอก่อนจะยิ้มกว้างมองต้าเซี่ยงที่ปัดเครื่องช่วยหายใจพร้อมประโยคแรกที่เอื้อนเอ่ยออกมาโดยไร้เสียง..

 

            ...บู่..บู่.. อรุ..ณสวัสดิ์ คุณอีกาตั..วซี..ด..หยางเต๋าเฟิงน้ำตาคลอด้วยความดีใจ อยากเดินทะลุกระจกเข้าไปกอดใจจะขาด หมอพยาบาลมากมายกรูกันเข้ามาในห้องปลอดเชื้อรุมคนตัวเล็กที่ฟื้นคืนสติ ร่างสูงมองฝ่าคนเล่านั้นที่รายล้อมสบดวงตาสีอ่อนที่มองมา

 

            “อรุณสวัสดิ์ เด็กน้อยจมูกบาน.. เจ้าขี้เซาจริงๆ..

 

 

            เวลาผ่านเลยไปอย่างเชื่องช้าอีกหลายสัปดาห์กว่าที่คชาพอจะแข็งแรงออกจากโรงพยาบาลได้  ผ้าม่านผืนหนาหนักสีเข้มตรงห้องโถงกว้างบนคอนโดสุดหรูริมชายหาด Repulse Bay แย้มเปิดออกกว้างโดยผู้จัดการคนสนิทเดินนำหน้าเจ้านาย ในอ้อมกอดมีร่างน้อยเอียงซบอยู่ตรงอก ดวงตากลมโตมองหาแมวอ้วนขนฟูยังไม่ทันจะร้องเรียกกลับต้องเงยมองร่างสูงที่กำลังส่ายหน้าห้ามทันที

 

            ตอนนี้เจ้าอ่อนแอ รับเชื้อได้ง่าย ข้าจะให้เบนจามินเอาบรู๊ชลีไปเลี้ยงก่อน คนตัวเล็กเบะปากอยู่ใต้หน้ากากแสนอึดอัดคลุมถึงจมูก ดูผู้จัดการที่เปิดเครื่องฟอกอากาศหลายสิบเครื่องวางกระจายทั่วทั้งคอนโด

 

            ..ไม่เอากู่เทียนเล่อไป..ได้มั้ย.. นิ้วยาวชี้ไปที่แมวขนฟูที่นอนหมอบอยู่ข้างล่างกำลังสะบัดหางยาวๆไปมา ดวงตาสีอ่อนค่อยๆช้อนมองใบหน้าขาวจัด ดึงผ้าปิดปากออกพร้อมรอยยิ้มพิฆาตจนเต๋าเฟิงต้องหันหน้าหนี

 

            อย่ายิ้มแบบนี้.. ถ้าเจ้าทรุดหนักอีกจะทำเยี่ยงไร เบนจามิน เบนจามิน!! ไปได้แล้ว ร่างสูงใจแข็งสั่งให้ผู้จัดการอุ้มแมวขนฟูเดินห่างออกไป คนตัวเล็กหันมองจนลับสายตาก่อนจะคอตกซบหน้าลงตรงอกกว้างพูดพึมพำ

 

            ..ใจร้าย..

 

คชากะพริบเร็วๆ เมื่อน้ำตามันพาลจะไหลเสียให้ได้ อะไรที่อยากทำมากมายก็โดนห้ามหมด คนตัวเล็กสูดน้ำมูก.. ไม่เอา อย่าร้อง เราจะต้องแข็งแรงอยู่กับคุณอีกาตัวซีดไปนานๆ ลมหายใจปล่อยออกมาเบาๆมองร่างสูงที่ยกโทรศัพท์โทรไปที่โรงพยาบาลต่างๆ ไม่ใช่แต่ในฮ่องกงเท่านั้น แต่กลับเป็นทั่วทุกมุมโลกเพื่อหาสเตมเซลล์ที่เข้ากับเขาได้ มือเล็กที่ผอมลงไปมากเอื้อมจับหน้าชายหนุ่มที่ซูบซีดไม่ได้นอนก่อนจะยันตัวหอมแก้มพร้อมเสียงกระซิบ

 

            ขอบคุณนะ..รอยยิ้มบางเบาส่งให้หยางเต๋าเฟิงที่ถือโทรค้าง

 

            ข้าจะทำทุกอย่าง ไม่ให้เจ้าจากข้าไปไหน.. ร่างสูงคลี่ยิ้มจางรั้งตัวนุ่มนิ่มเหลือตัวนิดเดียวเข้ามากอด หยางเต๋าเฟิงที่กำลังลูบผมนุ่มอยู่ค้างนิ่งเมื่อเห็นเส้นผมหลุดติดมาหลายเส้นด้วยความเสียใจ

 

            อดทนอีกนิดนึงนะ ข้าจะต้องหาสเตมเซลล์ที่เข้ากับเจ้าให้จงได้ รออีกนิดนะ..ต้าเซี่ยง.. เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยอย่างยากลำบาก มองร่างน้อยที่พยักหน้าพร้อมเปลือกตาที่กำลังจะปิดลง

 

            อือ.. ง่วงนอนจัง.. เสียงพูดพึมพำก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรามี่เริ่มยาวนานมากขึ้นเรื่อยๆ

 

            ..อืม..นอนซะเด็กน้อย เดี๋ยวข้าจะกล่อมเจ้าเอง..

 

รอยยิ้มเจือไปด้วยน้ำตากลบตา หนุ่มนายแบบสุดหล่อโยกตัวอย่างช้าๆ การรักษาเพียงอย่างเดียวตอนนี้คือการปลูกถ่ายเซลล์ต้นกำเนิดเม็ดเลือดเท่านั้น เมื่อสเตมเซลล์ท่านพ่อของต้าเซี่ยงไม่สามารถใช้ได้ โอกาสเจอสเตมเซลล์ที่เข้ากันได้นั้นหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร หยางเต๋าเฟิงยังคงกล่อมคนรักให้หลับฝันดี ก่อนที่นิ้วยาวสั่นเทาจะเอื้อมแตะจมูกเล็กที่เลือดค่อยๆซึมเปื้อนปัดป้ายเช็ดให้อย่างเบามือ

 

            ต้าเซี่ยง..ข้าเสียใจ..

 

           

            จันทราส่องกระทบผิวน้ำทะเลเป็นลำแสงสีเงินทอดยาวตามระลอกคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาทรายนุ่ม เพลงบรรเลงไร้เนื้อร้องเพลงโปรดเปิดคลอเบาๆ ห้องนอนกว้างไร้ต้นไม้ที่เคยปลูกจนรกทึบเหลือเพียงสวีทพีต้นเล็กๆในกระถางดินเผา ถึงยังไงกลิ่นหอมหวานของสวีทพีก็ยังเป็นกลิ่นที่ข้าชอบมากที่สุด แม้ความหมายของมันจะหมายถึงการจากลากันไกลแสนไกลก็ตามที..

 

สายลมพัดผ่านละเลียดผิวเนียนที่ตอนนี้กลับมีร่องรอยเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ ดวงตาสีอ่อนคู่สวยยังคงปิดสนิทอยู่บนเตียงนอนนุ่มที่ผ้าโปร่งจากขื่อไม้ด้านบนกำลังพลิ้วปลิวไสว หยางเต๋าเฟิงนั่งพิงหัวเตียงลูบหัวกลมทุยที่นอนอยู่ข้างๆ ก่อนจะหันมองสมาร์ทโฟนที่กำลังสั่นไหว ใครคนหนึ่งในค่ำคืนนี้จะต้องตาย นิ้วยาวเอื้อมแตะสติกเกอร์รูปถ่ายคู่กัน ความคิดฟุ้งซ่ายมากมายที่กำลังก่อตัวขึ้นถูก ร่างสูงสะบัดหน้าไล่ให้หายไป ไม่มีวัน..ต้าเซี่ยงจะไม่มีวันมีชื่ออยู่ตรงหน้าจอนี้เด็ดขาด ข้าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าตาย!! จมูกโด่งกดลงตรงแก้มที่ซูบซีด ปีกสีดำอันใหญ่สะท้อนแสงจันทรา ขายาวก้าวออกไปเบื้องหน้าก่อนจะดีดตัวขึ้นสู่ฟากฟ้ายามราตรีสลับกับเปลือกตาของคนบนเตียงที่ค่อยๆลืมขึ้น..

 

เราขอโทษ..

 

            ขนนกปลิวว่อนร่วงหล่นตรงมือ น้ำตาที่หยางเต๋าเฟิงไม่เคยเห็นหลังจากฟื้นขึ้นมาค่อยๆไหลริน น้ำตาที่เขาพยายามกดมันไว้ลึกที่สุดไม่ให้คุณหยางเต๋าเฟิงต้องทุกข์ใจแม้การรักษาที่ผ่านมามันจะทรมานมากก็ตาม กรอบรูปข้างหัวเตียงถูกยกขึ้นดูใกล้ๆผ่านม่านน้ำตา

 

            หม่าม๊าจ๋า คชาอยากอยู่กับคุณเต๋าเฟิงนานๆ คชาไม่อยากให้เค้าต้องเสียใจ คชาอยากให้เค้ายิ้มกว้างๆ..แต่ตอนนี้..คชาเจ็บจัง..

 

หยดน้ำตาหล่นลงตรงกระจกใส แสงไฟหัวเตียงกระทบแหวนปีกนกที่อยู่ติดนิ้วมาตลอดไม่เคยถอดกำลังปัดป้ายเช็ดน้ำตา ไม่เอา ไม่ร้อง เราเป็นคนเข้มแข็ง เราจะต้องไม่ตาย.. คนตัวเล็กที่แทบไม่มีแรงเหลืออยู่ค่อยๆเดินฝ่าแรงรำไรออกไปนอกห้องคว้ากล่องกระดาษที่อยู่ในห้องซ้อมเต้นก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างให้คุณเต๋าเฟิงอย่างตั้งใจ..

 
 

..เสียงเพลง Moonlight sonata เปิดคลอเบาๆดังสลับกับเสียงเกลียวคลื่นสาดซัดเข้าหาชายหาด สายลมวูบใหญ่พัดผ่านพร้อมร่างของหยางเต๋าเฟิงที่ก้าวตรงมายังเตียงนอน คิ้วเข้มขมวดขึ้นทันทีก่อนจะเดินออกไปตามเสียงดังกุกกักๆตรงห้องครัว กลิ่นหอมๆของซุปใสที่ตั้งใจเคี่ยวอบอวลไปทั่วห้อง มือน้อยยกเช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่ตรงหน้าผาก น้ำตาที่ไหลรินเมื่อชั่วยามจางหายแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานที่ค่อยๆหันมา

 

กลับมาแล้วเหรอ..คุณเต๋าเฟิงหิวมั้ย..เราทำซุปให้คุณเยอะแยะเลย..ร่างสูงหันมองไปรอบๆ ไม่ใช่มีเพียงหม้อเดียวบนเตาเท่านั้น แต่กลับมีอีกหลายหม้อถูกเตรียมไว้ ก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ตรงคอหอย หยางเต๋าเฟิงค่อยๆสวมกอดจากด้านหลัง คางคมสันเกยไหล่เล็กพูดกระซิบ

 

เจ้าต้องเป็นคนทำให้ข้ากินทุกวัน มิใช่ทำเตรียมไว้แบบนี้คนฟังได้แต่กัดริมฝีปากบางแน่นสะกดกลั้นของอารมณ์ของเสียใจ..

 

ตอนนี้เรายังพอมีแรง อยากทำเตรียมไว้ เวลาคุณหิวก็เอามาอุ่น เวลาคุณคิดถึงเราก็เอามากิน..แม้จะพยายามเข้มแข็งมากแค่ไหน แต่เวลาที่เหลือน้อยนับถอยหลังทำให้บางครั้งอดที่จะกลัวเสียไม่ได้ หยางเต๋าเฟิงผ่อนลมหายใจเบาๆมองดูซุปมากมายอีกครั้งก่อนจะช้อนร่างบางที่ไม่กล้าสบตาเดินเข้ามาในห้องนอน

 

“..ดึกมากแล้ว..นอนนะเด็กน้อย..ต้าเซี่ยงส่ายหน้าช้อนมองคุณเต๋าเฟิง

 

ไม่อยากนอน..หยางเต๋าเฟิงคลี่ยิ้ม เด็กดื้อของเขากลับมาอีกแล้ว

 

..แต่ข้าง่วง ถ้าเจ้าไม่นอนก็ตามใจ..เสียงทุ้มเหมือนไม่สนใจเอนตัวลงหลับตา ต้าเซี่ยงยื่นปากยาวค้อนก่อนจะยอมนอนลงข้างๆ เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่คนตัวเล็กพลิกตัวไปมาทำให้คุณเต๋าเฟิงต้องเลิ่กคิ้วขึ้นเมื่อปากกาเมจิกจรดลงตรงนิ้วนางข้างขวาวาดเป็นรูปแหวนแถมวาดเพชรอันใหญ่เบ้อเริ่ม

 

..สวยมั้ย..รอยยิ้มสุดแสนบริสุทธิ์ส่งให้ชายหนุ่มที่คลี่ยิ้มจางกำลังพยักหน้าลง ถ้าเป็นเมื่อก่อน ข้าไม่มีวันที่จะเล่นอะไรเป็นเด็กๆแบบนี้เป็นอันขาด แต่ตอนนี้อะไรก็ตามที่สามารถทำให้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ได้ ข้ายอม..ยอมทุกอย่างจริงๆ

 

เจ้าวาดผิดข้างรึเปล่า..มือขาวจัดอีกข้างยื่นออกไปเตรียมให้วาด ยังไม่ทันจะเอื้อมมือทว่าต้องหยุดเมื่อคนตัวเล็กตวัดผ้าห่มกลายเป็นเสื้อคลุม มือเรียวยกมือไปด้านหลังก่อนจะค่อยๆแบมือออก

 

คชา คอปเปอร์ฟิลด์ กำลังโชว์มายากล..เอ้า ยิ้มหน่อยสิคุณอีกาตัวซีดขนนกในมือเป่าออกไปข้างหน้ามองร่างสูงลูบหัวกลมทุยคลี่ยิ้มตามคำสั่ง คนตัวเล็กยืนขึ้นกางแขนทั้งสองข้างก่อนจะสะบัดตัวเร็วๆ ขนนกที่แปะไว้ตามตัวร่วงหล่นจนคุณเต๋าเฟิงหัวเราะลั่นด้วยความเอ็นดู เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากกลับมาจากเมืองไทย

 

เราเป็นศิษย์เอกของคุณ เราเป็นเด็กน้อยจมูกบานของคุณ ใช่มั้ย.. รอยยิ้มหวานส่งให้ร่างสูงที่ยังคงมีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้าหล่อเหลากำลังพยักหน้าลง หยางเต๋าเฟิงมองคนตัวเล็กคว้าลูกโป่งสีสวยที่แอบเตรียมไว้ให้ลอยติดผ้าผืนโปร่งบนเตียง

 

จริงๆเรากลัวลูกโป่งมากเลยนะรู้มั้ย แต่เห็นคุณชอบ..ใบหน้าน่ารักเงยมองลูกโป่งสะท้อนไฟสีนวลตรงหัวเตียงก่อนจะถลาเข้ามาในอ้อมกอดอบอุ่นที่กอดแน่น

 

ต้าเซี่..ยง..หยางเต๋าเฟิงพูดได้เพียงเท่านั้น.. ถ้าข้าขาดเจ้าไปข้าจะทำยังไง ข้าจะอยู่ได้ยังไง

 

คนตัวเล็กค่อยๆดันตัวออกก่อนจะยกมือไปด้านหลัง เต๋าเฟิงคลี่ยิ้มเมื่อร่างบางเริ่มเล่นมายากลอีกครั้ง มือเรียวผอมแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกค่อยๆแบออก ขนนกที่คิดว่าจะเห็นกลับกลายเป็นแหวนลูกปัดสีเงินแวววาวเม็ดเล็กๆที่เรียงร้อยกัน รอยยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดส่งให้ร่างสูงก่อนจะค่อยๆบรรจงสวมผ่านนิ้วนางข้างซ้ายอย่างช้าๆ..

 

แหวนของเรา มีวงเดียวในโลก..ถึงมันจะไม่มีค่าอะไรแต่เราอยากให้คุณเก็บไว้..หยางเต๋าเฟิงมองแหวนลูกปัดไม่มีราคาแต่กลับมีคุณค่ากับหัวใจมากที่สุดกำลังสะท้อนแสงไฟสลับกับมองใบหน้าน่ารักยิ้มกว้าง เต๋าเฟิงยันตัวจุมพิตตรงริมฝีปากบางพร้อมเสียงกระซิบบอก

 

..ข้ารักเจ้า..มากที่สุด ดวงใจของข้า.

 

ห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยความรักที่ผูกพันกันมากขึ้นตามกาลเวลาที่ผ่านไปแต่ละวินาที อยากหยุดวินาทีนี้ อยากเอื้อมมือคว้าดวงจันทร์ไม่ให้เคลื่อนผ่านไป ทั้งๆที่ลึกๆแล้วทั้งสองรู้ว่า..เวลาของการจากลาเริ่มนับถอยหลังลงไปทุกทีๆ รอยยิ้มที่มอบให้แก่กันมีทั้งความสุขและความเศร้าเจือคราบน้ำตา คชาค่อยๆซบหน้าลงตรงอกกว้างพึมพำเสียงเบาถาม

 

..ถ้าคุณรักเรา วันใดที่เราไม่อยู่ คุณอย่าตามเราไปได้มั้ย.. 

 

ไม่มีคำตอบที่อยากได้ยินหลุดรอด คนตัวเล็กโดนความง่วงเข้าคอบงำอ่อนล้าหลังเตรียมอะไรมากมายให้ กำลังปรือตามองร่างสูงที่นอนนิ่ง คชาจับนิ้วก้อยเกี่ยวกันพร้อมเสียงหวานที่พูดออกมาค่อยๆหลับตาลง..

 

สัญญากับเรา..นะ

 

.....

 

...นะ...

 

คนตัวเล็กหลับไปแล้ว เหลือเพียงร่างสูงหลับไม่ลง มองลูกโป่งที่ติดอยู่ตรงผ้าผืนโปร่งสลับกับใบหน้าซูบซีดที่มีเพียงลมหายใจผะแผ่วรดอยู่ข้างแก้ม.. ต้าเซี่ยงเจ้าช่างใจร้ายนัก เจ้าจะให้ข้าอยู่โดยไม่มีเจ้าได้เยี่ยงไร.. มือหนายกกอดทั้งตัวกลัวหายไปก่อนจะข่มตาให้หลับพร้อมเสียงทุ้มที่จางหายไปกับสายลม..

 

ข้าคงทำข้อนี้ไม่ได้...     

           

 

            แสงอาทิตย์แรกของวันใหม่โผล่พ้นปุยเมฆที่กำลังเคลื่อนผ่านอย่างช้าๆ ผิวน้ำทะเลใสกระทบแสงแดดเกิดเงาระยิบระยับสวย ต้นลีลาวดีริมชายหาดเริ่มผลิยอดอ่อนชูช่อหลังจากฤดูหนาวของเกาะฮ่องกงผ่านไป บนริมหาดทรายขาวบริเวณม้านั่งยาวถัดจากสนามเด็กเล่นและผู้คนที่วิ่งออกกำลังกายตอนเช้าถูกจับจองด้วยหนุ่มร่างสูงกำลังลูบไหล่บางที่นอนอยู่บนตักอย่างเงียบๆ ดวงตาของคนทั้งคู่มองเหม่อออกไปยังทะเลกว้างเบื้องหน้า คำสัญญาที่ยังไม่ได้รับคำตอบถูกเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง

 

            สัญญากับเรานะ อย่าฆ่าลี่จู แก้แค้นกันไปมาเมื่อไหร่จะจบ.. เสียงหวานเอื้อนเอ่ยนอนมองคุณเต๋าเฟิงที่มองตรงไปยังเกลียวคลื่นสะท้อนแดดผ่านแว่นกันแดดสีดำ ริมฝีปากยังคงปิดสนิทก่อนจะโดนโน้มคอลงมาใกล้ กลิ่นหอมหวานของดอกสวีทพีลอยจางก่อนที่ต้าเซี่ยงจะยันริมฝีปากแตะพูดชิดริมฝีปากนุ่ม

 

            นะ.. คนใจแข็งปากแข็งยังคงนิ่งก่อนจะเริ่มไหวหวั่นเมื่อริมฝีปากบางแตะลงอีกสองครั้งพร้อมเสียงกระซิบ

 

            นะ..นะ.. คนตัวเล็กเอียงคอมองแอบอมยิ้มเมื่อแอบเห็นแววตาแข็งกร่าวอ่อนลง

 

            อือ ไม่ยอมตอบ งั้นเราจูบเพิ่มอีกที จุ๊บ~” ร่างบางที่อายแสนอายโน้มตัวร่างสูงเข้ามาใกล้กว่าเดิมก่อนจะกดริมฝีปากย้ำๆจนตัวเองทนไม่ไหวต้องย่นจมูกมองคนใจแข็งที่นิ่งสนิท มือเรียวยกขึ้นดึงแก้มชายหนุ่มทั้งสองข้างจนร่างสูงต้องหันควับ

 

            เจ้านี่!!” กลีบปากบางยื่นออกน้อยๆ โดนดุก่อนจะถอนใจออกมาแรงๆ เต๋าเฟิงเตรียมช้อนตัวอุ้มกลับขึ้นคอนโดเมื่อแดดอ่อนๆยามเช้าเริ่มแรงขึ้น

 

            เปลี่ยนเรื่องพูดได้แล้ว ไหนบอกข้าสิ วันนี้เจ้าจะทำอะไร’” ร่างสูงยันตัวขึ้นมองร่างบางในอ้อมกอดที่ยืนปากยาวไม่เลิกพูดอุบอิบ

 

            ..วันนี้เราอยากกินกับข้าวฝีมือคุณ..คุณทำเป็นมั้ย.. หยางเต๋าเฟิงคลี่ยิ้มก่อนจะพยักหน้าลงตามใจ คนอย่างข้าไม่เคยจับเตาไฟเสียด้วยซ้ำแต่ข้าจะทำให้เจ้าทุกอย่าง..ต้าเซี่ยง ยกเว้นเรื่องนั้นเรื่องเดียว ขายาวเตรียมก้าวเดินขึ้นคอนโดทว่าก้าวได้เพียงไม่กี่ก้าวกลับต้องหยุด เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง คิ้วเข้มขมวดขึ้นทันทีเมื่อเห็นใครเดินตรงมา

 

            พี่พุฒหย่ง!!”

 

เสียงร้องเรียกด้วยความดีใจก่อนจะเอียงหน้ามองเมื่อเห็นใครอีกคนที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนกำลังเดินตามมาอย่างช้าๆ ฟังเสียงทุ้มที่กำลังพูดชื่อออกมา..

 

            ลี่จู..

           

           

            อากาศยามเช้าแสนสดใสยิ่งสดใสมากกว่าเดิมเพราะคนที่พยายามกดความเจ็บป่วยของตัวเองชวนพี่พุฒหย่งคุยไม่หยุด ส่วนอีกคู่คนตัวเล็กไล่ให้ไปอยู่ตรงชายหาดไกลๆหวังให้ปรับความเข้าใจอีกครั้ง ดอกไม้ช่อใหญ่อยู่ในมือเกาพุฒิหย่งส่งให้ร่างบางที่ยิ้มกว้างจนตาปิด ก่อนที่รอยยิ้มอบอุ่นจะค่อยๆจางหายเมื่อเห็นรอยเขียวช้ำมากมายที่โผล่พ้นเสื้อสเวตเตอร์แขนยาว

 

            เจ็บมากมั้ย.. เสียงทุ้มเอ่ยถามมองมือเรียวดึงแขนเสื้อลง ก่อนจะไล่สายตาไปยังข้อเท้าที่บวมเบ่งเป็นผลจากยามากมายที่กินในแต่ละวัน

 

            ไม่เจ็บหรอก เราทนได้ รอยยิ้มยังคงปรากฏอยู่ตรงกรอบหน้าน่ารักที่ซีดเซียว ร่างกายที่เล็กอยู่แล้ว ตอนนี้บอบบางยิ่งกว่าแก้ว

 

            ..พี่เพิ่งรู้ว่าเค้าคนนั้น..รักเรามาก.. เกาพุฒหย่งมองตรงไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่ไกลๆก่อนจะหันมองคนตัวเล็กที่เลิ่กคิ้วขึ้นอย่างมีคำถาม

 

            เค้าติดประกาศตามหน้าหนังสือพิมพ์และลงโฆษณาทางทีวีทุกวัน ถ้าใครมาตรวจจะมีค่าตอบแทนให้ คนแห่ล้นโรงพยาบาล เสียงทุ้มพูดยิ้มๆ มองคนตัวเล็กที่กัดริมฝีปากแน่นพยายามกลั้นน้ำตา

 

            ไม่น่าเชื่อเนอะ คนอย่างคุณหยางเต๋าเฟิงจะทำแบบนี้เป็น คนที่ไม่เคยรักใครกลับรักเรามากขนาดนี้ นี่พี่ก็ไปตรวจมา แต่หมอบอกว่าสเตมเซลล์ของพี่ใช้ไม่ได้ ริทก็ไปเจาะเลือดมาเหมือนกัน นิ้วยาวชี้นิ้วตรงข้อพับตัวเอง

 

            ลี่จู..ด้วยเหรอ.. เสียงหวานเอ่ยถามมองพี่ชายแสนดีพยักหน้า

 

            “..แต่...ผลตรวจเบื้องต้น..มันเข้ากันไม่ได้เกาพุฒหย่งพูดเสียงเบา ลูบหัวกลมทุยปลอบ คชาคลี่ยิ้มส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร หรี่ตามองผ่านแสงแดดจ้าไปยังคนสองคนที่ยืนอยู่ไกลริบ..

 

           

น้ำทะเลใสจนเห็นเม็ดทรายเนียนละเอียดนุ่มเท้า ฟองคลื่นสีขาวซัดสาดเข้าหาฝั่ง หยางเต๋าเฟิงเหลือบมองแขนเรียวติดพลาสเตอร์ยาพร้อมนึกถึงคำพูดของเบนจามินที่โทรมารายงานตั้งแต่เมื่อเช้า ว่าลี่จูไปตรวจเลือดด้วยเหมือนกัน แววตาภายใต้แว่นกันแดดไม่แสดงความรู้สึกอะไรฟังลี่จูเอื้อนเอ่ยออกมา..

 

ขอบคุณสำหรับค่ารักษาพยาบาล เอ่อ..ของพี่เพ่ยจู..ถึงแม้จะยังจำไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว ริทรายงานการรักษาพยาบาล นึกถึงเงินมากมายที่ผู้จัดการคนสนิทเอามาให้ แม้ความเกลียดชังจะไม่จางหายไปจนหมดก็ตาม

 

..เรื่องคชา..ถ้าคุณอยากให้เราช่วยอะไร ถ้าเราทำให้ได้ เรายินดี.. รอยยิ้มที่จริงใจส่งให้ชายหนุ่ม  หยางเต๋าเฟิงค่อยๆหันกลับมา

 

ทุกอย่างเลย..อย่างนั้นรึ.. เสียงทุ้มพูดอย่างช้าๆ หยุดคำพูดเพียงนิด..

 

ถ้าข้าอยากจะ..

 

คำว่า ฆ่าเจ้า กลืนหายไปในลำคอ คนที่คิดถึงแต่เรื่องแก้แค้นเหมือนโดนปีศาจร้ายครอบงำ คนที่จิตใจอ่อนแออยากแก้คำสาปกลับเป็นคนจะได้ตายตามคนรักจนลืมคำขอร้องครั้งแล้วครั้งเล่าของต้าเซี่ยง..  หยางเต๋าเฟิงยกมือแตะตรงไหล่บางก่อนจะเลื่อนหยุดตรงลำคอ ทั้งๆที่ดวงตาสีอ่อนมองผ่านเปลวแดดอยู่ตรงม้านั่งจะมองตรงมาก็ตาม ยังไม่ทันจะออกแรงบีบทำสิ่งชั่วร้ายที่คิดในใจ กลับต้องหยุดเมื่อได้ยินเสียงหนักๆหล่นอยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นว่าเป็นใครร่างสูงวิ่งไปหาทันที

 

ต้าเซี่ยง!!” เสียงเรียกชื่อดังลั่น ทั้งหมดวิ่งกรูกันเข้ามาหาคชาที่ล้มอยู่ตรงพื้นทรายหลังจากรวบรวมกำลังทั้งหมดออกวิ่งเมื่อเห็นคุณเต๋าเฟิงจับคอลี่จู

 

ไม่ต้องมาจับเรา!! พูดสิ พูดออกมา!! ว่าจะไม่ทำร้ายลี่จู พูดออกมา!!” คนตัวเล็กเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพูดเสียงดังพร้อมน้ำตาปัดมือขาวจัดที่พยายามอุ้มออกอย่างแรง

 

เลิกพูดเรื่อ..งนี้... ต้าเซี่ยง!!” ประโยคยังไม่ทันจบดีกลับต้องเรียกชื่อด้วยความตกใจเมื่อเห็นเลือดกำเดาไหลซึมจากจมูก ลี่จูตัวสั่นเทาไม่แพ้เกาพุฒหย่งที่มองหน้าคุณเต๋าเฟิงก่อนจะทนไม่ไหวขย่ำกำคอเสื้อเชิ้ตสีดำแน่น

 

คชาป่วยหนักขนาดนี้!! คุณยังทำให้เค้าไม่สบายใจอีกรึไง ห๊ะ!!” เสียงตะโกนดังผลักหยางเต๋าเฟิงที่กำลังจะเป็นบ้ามองคนตัวเล็กที่แทบไม่มีแรงพยายามผลักมือเขาออก แก้มซูบซีดมีแต่น้ำตาและเสียงสะอื้นไห้

 

ออกไปนะ! ออกไป!! ให้เราตายมันตรงนี้!! ไม่ต้องมาจับเรา อึก ฮือ..อย่ามาโด..นเร..า..เสียงสั่นสะท้านแนบหน้าลงพื้นทราย เลือดกำเดาน่ากลัวไม่หยุดไหลเปรอะเปื้อนเสื้อเสวตเตอร์ หยางเต๋าเฟิงกำมือแน่นชกไปตรงทรายหลายๆทีด้วยความเสียใจตะโกนลั่นสะท้อนท้องทะเลกว้างดังเข้าไปในหัวใจของคนรอคอยคำตอบ..

 

ข้าจะไม่ฆ่าลี่จู! ได้ยินชัดรึยัง ข้าจะไม่ฆ่าลี่จู!!” ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มจางให้ริทที่ตกใจได้ยินทั้งหมด ดวงตาพร่ามัวปรือมอง

 

อย่าลืม..ที่เราเคยฝากอะไรไว้ อย่าลืมนะ.. เสียงพูดซ้ำย้ำอีกครั้งก่อนจะโดนร่างสูงช้อนตัว ดวงตาสีอ่อนมองรักแรกที่อยู่ในหัวใจของคุณหยางเต๋าเฟิง ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดโดยไร้เสียงอย่างหมดแรง

 

..ฝากดูแลเค้าแทนเราด้วย..

 

 

พระอาทิตย์ยามเช้าเคลื่อนขึ้นตั้งฉากกับพื้นโลก ประตูห้องคอนโดโดนผลักเข้ามาก่อนที่เต๋าเฟิงจะวางร่างน้อยที่หลับสนิทลงบนเตียงนุ่ม ผ้าม่านผืนหนักโดนรวบไว้ หน้าต่างบานใหญ่เปิดออกกว้างให้อากาศบริสุทธิ์ลอดผ่านพัดพาความอึมครึมในหัวใจของหยางเต๋าเฟิงที่เงียบสนิทหลังจากโดนต้าเซี่ยงบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ และสิ่งที่รบกวนจิตใจมากที่สุดตอนนี้คือผลการตรวจเลือดที่ไม่สู้ดี ความหวังเดียวของการรักษาริบหรี่เต็มทนเมื่อร่างกายนี้แทบทนรอไม่ไหวอยู่แล้ว

 

 

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คงไม่ถึงสิ้นฤดูใบไม้ร่วงนี้ คุณคชาคง....

 

 

เสียงของหมอดังขึ้นในห้วงความคิด ความกลัวเข้าเกาะกินใจมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปยังท้องทะเลเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมายอยู่นานก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเตียงมองลูกโป่งสีสวยที่ติดอยู่ตรงผ้าผืนโปร่ง นิ้วยาวเอื้อมแตะลูกโป่งเหล่านั้นก่อนจะนึกถึงลูกโป่งสีแดงใบใหญ่ที่ต้าเซี่ยงผูกไว้ตรงข้อมือ เต๋าเฟิงคลี่ยิ้มจางเมื่อนึกถึงรอยยิ้มและดวงตาระยิบระยับที่ส่งมาให้ จนตัวเขาเองกลับเป็นคนที่หวั่นไหว ลมหายใจผ่อนออกเบาๆกดจมูกลงบนแก้มซูบซีด ผ้าห่มนุ่มถูกดึงขึ้นก่อนจะชะงักค้างเมื่อเห็นอะไรบางอย่างหล่นจากกระเป๋ากางเกง..





             กระดาษที่มีข้อความเขียนไว้มากมายในมือสั่นเทา.. หยางเต๋าเฟิงพูดคำซ้ำๆเอ่ยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก้มลงกอดแน่น

 

ต้าเซี่ยง..ข้ารักเจ้า ได้ยินมั้ยว่าข้ารักเจ้า ทำไม ทำไม! ทำไมเจ้าจะต้องป่วยด้วยโรคร้ายอย่างนี้ด้วย ทำไม!! ทำไมเวลาของความสุขมันถึงแสนสั้นนัก ข้าทำอะไรผิด ทำไมจะต้องแยกเราสองคนให้ห่างกันด้วย!”

 

 ดวงตาสีเข้มคลอไปด้วยน้ำตาไล่สายตาลงมาเรื่อยๆหยุดอยู่ตรงปากกาสีแดงที่กาดอกจันทร์เน้นไว้ ความเสียใจตีขึ้นจนทนไม่ไหวแม้จะกะพริบตาไล่ให้หายไปแต่น้ำตายังคงกระทบแสงแดดไหลรินลงสู่ปลายคาง กระดาษแผ่นเล็กพับเก็บไว้ที่เดิม หยางเต๋าเฟิงมองร่างน้อยในอ้อมกอดก่อนจะค่อยๆหลับตาลง มือทั้งสองประสานกำแน่นไว้กลางอกพูดพึมพำ..

 

 

          ข้าขอได้มั้ย..ได้โปรด อย่าเอาต้าเซี่ยงของข้าไป..

          ได้โปรด..

         

 
 

            แสงอาทิตย์ร้อนแรงจากดวงอาทิตย์ดวงใหญ่หล่นลงตรงเส้นขอบฟ้าไปนานแล้วกลับกลายเป็นแสงจันทราสาดส่องนวลอยู่บนฟากฟ้าที่มืดมิดแทน ลมเย็นอ่อนๆพัดเข้ามาในห้องนอนกว้าง ร่างบางที่หลับตลอดช่วงบ่ายค่อยๆลืมตามองไปรอบๆห้องไม่เห็นใคร คืนนี้คุณเต๋าคงต้องไปเก็บดวงวิญญาณของใครสักคนละมั้ง ร่างบางเลิ่กแขนเสื้อขึ้นก่อนจะเบะปากนิ่วหน้าด้วยความเจ็บอยากร้องไห้ ทั่วทั้งตัวมีแต่รอยเขียวเป็นจ้ำๆและรอยเข็มฉีด มือเรียวเอื้อมคว้ากรอบรูปตรงหัวเตียงขึ้นดู..

 

            หม่าม๊าจ๋า คชาเจ็บจังเลย ตอนหม่าม๊าป่วย หม่าม๊าก็เจ็บแบบนี้เหมือนกันใช่มั้ย แต่คชาไม่เห็นหม่าม๊าร้องไห้ เพราะฉะนั้นคชาก็ไม่ควรร้องไห้ให้คุณเต๋าเฟิงเค้าเป็นห่วง..ตอนนี้เค้าก็แทบไม่ได้นอนอยู่แล้ว..

 

คนตัวเล็กพูดพึมพำถึงคนเป็นแม่ ยกมือปัดน้ำตาทิ้งทำตัวเข้มแข็ง ยามใดที่ลืมตาจะเห็นคุณเต๋าเฟิงอยู่เคียงข้างตลอด ก่อนจะคว้ากระดาษในกระเป๋ากางเกงขึ้นดู

 

            เดี๋ยวคชาจะเขียนอีกหลายๆข้อ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยู่กับคุณเต๋าเฟิงได้ถึงเมื่อไหร่ คชาจะพยายามเตรียมทุกอย่างไว้ เกิดวันใดที่...เสียงพูดหยุดชะงักเพียงนิดก่อนจะสะบัดหน้าเร็วๆ ไม่เอา ไม่ร้องนะ คนตัวเล็กสูดน้ำมูกพูดอู้อี้เปลี่ยนเรื่อง

 

“..อืม..หม่าม๊าจ๋าคืนนี้ทำอะไรให้คุณเต๋าเฟิงดีล่ะ เอาข้อนี้ดีมั้ย..นิ้วยาวชี้ไปบนกระดาษพร้อมรอยยิ้ม

 

            เดี๋ยวคชาจะดูหนังจีนกำลังภายในกับเค้า พอดูเสร็จก่อนนอนจะจุ๊บให้กำลังใจ แล้วก็แถมยิ้มหวานให้อีกที..กรอบรูปยังวางอยู่บนตัก แม้ตัวเองจะเจ็บเจียนตายทรมานยิ่งกว่าสิ่งใด แต่ทุกลมหายใจเข้าออกกลับนึกถึงแต่หยางเต๋าเฟิง

 

            ..เกือบลืมๆ ก่อนนอนคชาจะให้เค้าเล่าเรื่องตอนเด็กๆให้ฟังด้วย หม่าม๊าจ๋า..ไม่น่าเชื่อเนอะว่าชาติก่อนนู้นคชาจะเป็นเด็กในครัว คอยปรนนิบัติคุณหนูเต๋าเฟิงที่เป็นลูกชายของท่านเจ้าเมืองใหญ่ ถึงว่าทำไมถึงเอาแต่ใจจัง..

 

เสียงพูดนู้นพูดนี้อยู่คนเดียวและรอยยิ้มยังคงเปื้อนใบหน้าน่ารักที่ซีดเซียว กระดาษยับยู่ยี้ถูกพับเป็นระเบียบซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็น มือเรียวยกกรอบรูปขึ้นจูบก่อนจะดันตัวขึ้นหมายหยิบแผ่นซีดีเตรียมไว้ ริมฝีปากกัดแน่นข่มความเจ็บปวดก่อนจะทนไม่ไหวรูดตัวนั่งเกาะเสาไม้ข้างเตียง คำที่บอกตัวเองให้อดทนเมื่อกี้กลับกลายเป็นน้ำใสๆเคลือบตาคู่สวย ไม่เอา อย่าร้องออกมานะ คชาสะบัดหน้าเร็วๆค่อยๆคลานไปหน้าทีวี ยังไม่ทันจะเอื้อมหยิบแผ่นซีดีกลับต้องยกมือขึ้นปิดปากพร้อมเสียงไอหนักๆจนตัวโยนหมดแรงนอนกองอยู่หน้าเตียง

 

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม..สายลมวูบใหญ่พัดกรรโชกเข้ามาในห้องนอนกว้าง ดวงตาสีอ่อนพร่ามัวปรือมองเห็นขนนกปลิวว่อนและเสียงทุ้มที่ร้องเรียกดังลั่น

 

 

            ต้าเซี่ยง!! ทำไมมานอนตรงนี้!!”

 

 

ร่างน้อยเบาหวิวยิ่งกว่าขนนกอุ้มลอยเดินตรงไปยังเตียงกว้าง ยังไม่มีคำพูดต่อว่าต่อขานว่าทำไมถึงดื้อลงจากเตียงกลับต้องยืนนิ่งเมื่อเห็นมุมปากบางมีเลือดซึมและมือเต็มไปด้วยเลือด หยางเต๋าเฟิงขมวดคิ้วชนกันนึกถึงคำพูดของหมอทันที..

 

 

อาการของคุณคชาทรุดลงค่อนข้างเร็ว

ถ้าเมื่อไหร่ที่ไอจนเป็นเลือด รีบโทรหาหมอนะครับ..

 

 

ลำคอแห้งผาด หยางเต๋าเฟิงมองร่างกายบอบบางในอ้อมกอดนี้ที่อ่อนแอลงไปเรื่อยๆ ผ้าชุบน้ำเช็ดเลือดน่ากลัวออกให้อย่างเบามือ แผนค่ำคืนนี้ที่จะดูหนังด้วยกันเลื่อนออกไปเมื่อเปลือกตาหนักอึ้งโดนความง่วงเข้าจู่โจม แสงไฟหัวเตียงตกกระทบเสี้ยวหน้าน่ารักที่เคยสดใสแก้มนวลแดงปลั่งแต่ตอนนี้กลับกลายไร้สีเลือดซูบผอม หลังมือขาวจัดไล่แก้มตอบมองคนรักที่หลับไปแล้วก่อนจะยันตัวหมายเดินออกไปข้างนอกคว้าโทรศัพท์ขึ้นแนบหูโทรไปหาหมอ ยังไม่ทันจะสนทนาใดๆกลับต้องหันมองคนข้างกายที่ลืมตาพร้อมคำถามบางคำถามที่ทำให้ใจดวงนี้..กระตุกวูบ...

 

 

คุณ..

 

.

.

 

เราใกล้จะตายแล้ว..ใช่มั้ย?

 

 



 

 

--- TBC ---

 

 

 

 

 

          1/11/2013

 

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ โฮกกกกกกกกกก ต้าเซี่ยง!!!! ทำไมถึงถามคำถามแบบนี้ #เราโดนยิงไส้แตก

 

สวัสดีผู้อ่านที่รัก

 

ขอถอนใจหนึ่งเฮือก ถ้ามันจะอึน อึมครึมและหน่วงกันได้ขนาดนี้ แต่จริงๆแล้วนอกจากความเศร้าที่ไม่อยากให้เศร้ามาก (โดนดักยิงอีกรอบ) อยากให้เห็นถึงความรักของคนสองคนที่คิดถึงกันตลอดเวลา คนอย่างคุณเต๋าเฟิงชูกระดาษเขียนให้กำลังใจต้าเซี่ยง ไม่อยากเชื่อว่าทำได้ หรือต้าเซี่ยงที่เตรียมอะไรมากมายไว้ให้หากตัวเองนั้นไม่อยู่ TT__TT งื้อ~ เค้ารักกัน คนเค้ารักกันอ่ะ อ๊ากกกกกกกก!! #ตัวเราพรุนไปด้วยกระสุน อยากมีคนรักเราได้มากๆอย่างนี้จัง

ส่วน Chapter หน้า เป็นตอนจบแล้วค่ะ เป็นการแต่งฟิคชั่นที่ยาวนานจริงๆ ตั้งแต่มีนาคม ^^ แล้วมาดูกันว่าตอนจบน้ำตาคนอ่านจะไหลตามคนแต่งรึเปล่า แล้วเจอกันเร็วๆนี้ค่ะ

 

รักทุกคน รักทุกตัวละคร

TheHydrangea

@Hi_drangea

 

ป.ล. ขอบคุณที่สนใจหนังสือนะคะ ปลื้มใจจัง จะตั้งใจทำออกมาให้ดีที่สุด ตอนนี้อยู่ในช่วงออกแบบหน้าปก ถ้าหน้าปกเสร็จจะลงในทวิตให้ดูนะจ๊ะ ไม่อยากให้พลาดจริงๆนะ ซื้อเถอะๆ 555555 ติดตามข่าวคราวได้ที่เด็กดี และในทวิตเตอร์ ส่วน FB เราไม่ค่อยได้เล่น อาจจะตอบช้าหน่อยค่ะ^^









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,193 ความคิดเห็น

  1. #1172 chicken (@tiwly30039) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 21:21
    #ร้องไห้หนักมาก ฮืออออ สงสารทุกอย่างเลย อ่านแล้วเข้าใจถึงความรักที่ทั้งคู่มีให้กัน ปวดใจอ่ะ ไรท์แต่งเก่งจัง T^T
    #1172
    0
  2. #1087 mantizaa Chop!! (@senadea) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 22:40
    เชร้ดดโด้ววววววววววววววว
    ไม่น่ะ ขอร้อง พระเจ้า อย่าเอาต้าเซี่ยงไป ได้โปรดดดด

    ข้าน้อยขออ้นวอนต่อ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายยย กราบบบบบบบบบบ
    #1087
    0
  3. #1085 ` tAbisu- (@nanmyfriend) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 10:50
    พี่หนิง...บอกตรงๆนะใจจะขาด
    เห็นทีที่คุยกันไว้ว่าถ้าจบไม่สวยจะบึ้มบ้านไรเตอร์
    ดูท่าจะเป็นความจริง จะได้บึ้มบ้านไรเตอร์แล้วเย้ T^T
    เจ็บปวดฟังเพลงแล้วด้วยแบบน้ำตงน้ำตามาแบบไม่ลิมิต
    คือไรแบบจบสวยๆได้มั้ย TTTTTTTTTTTTTTTTTTTTT
    ถ้าชาตายริทต้องตายเต๋าเฟิงจะได้ไปอยู่กับชาโฮกกกกกกกกกก
    ทำไมคชาเป็นบุคคลพิเศษหรืออะไรเสตมเซลจะหายยากปานนั้น
    อยากระเบิดตัวเป็นโกโก้ครั้นช์สู้ต่อไปครับไรเตอร์
    เราเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์เสมอ
    และเป็นสปอนเซอร์ในการบึ้มบ้านไรเตอร์ *สั่งขี้มูกเช็ดน้ำตาลาตอนนี้*
    #1085
    0
  4. #1084 Weds'. (@soulmates) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 03:48
    เจ็บปวดสุด เศร้าสุด T______T

    สงสารทั้งคุณเต๋าเฟิงทั้งต้าเซี่ยงเลย (แต่เหมือนจะเอนไปทางคุณเต๋าเฟิงมากกว่า)

    โอยย อยากจะร้องไห้ TT'

    ตอนจบจะเป็นยังไง ไม่อยากให้จบแบบ Touch นะคะ TT'
    #1084
    0
  5. #1081 underscore (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 00:09
    ขอมอบเพลงนี้ให้สำหรับตอนนี้คะ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก แต่มีเนื้อเพลงนี้ลอยขึ้นมา...(แต่งได้เศร้าจริงๆคะ น้ำตาท่วมบ้าน)



    อากาศที่มองไม่เห็นใช่ว่ามันไม่มีใช่มั้ย

    ความรักแม้จะจากไปแต่หัวใจไม่เคยจากตาม

    วันคืนแห่งความเดียวดาย ค่อยค่อยรวมกันเป็นคำถาม

    อีกนานแค่ไหนเวลาจะล้างจะลืมเธอ



    หลับตาได้ยินหัวใจมีเสียงแผ่วเบา

    ความช้ำและความปวดร้าวมันยังไม่ตาย



    ความเจ็บ มันยังคงหายใจอยู่

    เบาเบาตรงนี้ที่หัวใจ นี่คือตัวการที่สร้างน้ำตา

    ความเจ็บ มันยังคงรบกวนอยู่

    หมดแล้วหนทางจะรักษา มันเป็นส่วนหนึ่งของใจ







    ทางเดียวที่มันจะตาย..คือตายกับฉัน
    #1081
    0
  6. #1080 bbtk8323 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 23:05
    ไรต์ใจร้ายยยยยย ทำไมต้องให้ต้าเซี่ยงเจ็บปวดขนาดนี้ด้วย

    สงสารทั้งต้าเซี่ยงทั้งคุณเต๋าเฟิงเลย ไม่สมหวังทั้งชาติที่แล้ว ชาตินี้เลย

    ไม่น่าเชื่อว่าคุณเต๋าเฟิงจะทำอะไรให้ต้าเซี่ยงได้มากขนาดนี้

    อ่านแล้วรู้สึกถึงความรักของ2คนนี้



    ไรต์อย่าใจร้ายอีกเลยนะ ขอให้มีปาฏิหาร์ยอะไรก็ได้ทำให้2คนได้อยู่กันไปนานๆ

    เป็นเรื่องเดียวที่ิ่อ่านไปมีทั้งรอยยิ้มและน้ำตา แต่ตอนจบขอแบบแฮปปี้ได้ป่ะ ไม่งั้นมันจะรู้สึกเศร้า อึนไปตลอด T_T



    แอบเดาตอนจบนะ ขอให้เป็นอย่างที่คิด
    #1080
    0
  7. #1079 kekai323 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 20:00
    ฮื้ออออออออออออออออออออออออออ ไรเตอร์ใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยย น้ำตาจะท่วมห้องแล้วเนี่ย สงสารต้าเซียงอ่ะเจ็บแทบตายยังจะห่วงคุณชายอีก สงสารคุณชายด้วย ฮืออออออออออออ
    #1079
    0
  8. #1076 Dong_Hee (@pingd) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 13:36
    เศร้ามาก ทำไมต้องเกิดกับต้าเซี่ยงและคุณเต๋าเฟิงด้วย
    ความสุขที่มี มันแสนสั้นจริงๆ
    เวลาใกล้จะหมดลงไปทุกที
    ไม่มีทางไหนที่จะทำให้ต้าเซี่ยงหายได้เลย
    #1076
    0
  9. #1075 (- w -) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 12:37
    ต้าเซี่ยงห้ามตายดิ งืออออออออ



    เพิ่งมาตามอ่านรัวๆ ขอเม้นรวมตอนนี้เลยนะคะ

    แบบใจนึงก็สงสารต้าเซี่ยงที่กำลังจะตาย อีกใจนึงก็สงสารเต๋าเฟิงที่ทำทุกอย่างเพื่อต้าเซี่ยง

    ;____;



    จะบอกว่าไม่เคยอ่านฟิคเรื่องไหนแล้วเศร้า ลุ้น หน่วงขนาดนี้มาก่อน

    ถ้าต้าเซี่ยงตายเราคงแบบ ร้องไห้บ้านแตก (ผิด) ไม่อยากให้คุณเต๋าเฟิงเศร้านร้าาา แค่นี้ก็แบบ T^T



    รอตอนสุดท้ายนะคะไรท์ :)
    #1075
    0
  10. #1074 Saiii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 11:21
    โฮกกกกกT^T ต้าเซียง..... พี่เต๋าต้าเซียงสู้ๆๆ

    พี่เต๋าต้าเซียงเขารักกันมากอย่าพรากจากกันสิ...

    ข้อที่ฝากให้ลี่จูดูแลแทน ไม่เอาน้าTT

    จะจบแล้ว... ตามเรื่องนี้มานานแล้ว พอจะจบมันรู้สึกแปลกๆ ไม่อยากให้จบอ่า-3-

    ตอนหน้าเตรียมทิชชู่ไว้รอไรท์...
    #1074
    0
  11. #1073 gigi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 10:53
    ฮือออออ ไม่จริง ต้าเซียงอย่าจากคุณเต๋าเฟิง ต้องอยู่ด้วยกัน เต๋าเฟิงต้องอยู่ไม่ได้แน่ๆเราสงสารคุณเต๋าเฟิง ทำทุกอย่างเลยเพื่อต้าเซียง ไรท์ทำเราร้องไห้หลายตอน(เกือบทุกตอน)แล้วนะ
    #1073
    0
  12. #1072 TK Love (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 08:31
    ฮือ ฮือ... ร้องไห้เลย เศร้า สะเทือนใจมากสงสารต้าเซียงกะคุณอีกาตัวซีดที่สุด (ไรท์ใจร้าย....)



    ตอนหน้าขอมีน้ำตาพร้อมรอยยิ้มด้วยนะคะ....ตอนนี้ไม่ไหวไม่ได้ยิ้มเลย



    ต้าเเซียงน้อยสู้ๆน๊าา......









    #1072
    0
  13. #1071 TK_Atlove (@pang8528) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 08:22
    ตอนนี้บอกเลยว่าโป้งไรท์เตอร์!!! 
    ทำเราร้องไห้หนักเลย สงสารต้าเซี่ยงและเต๋าเฟิงสุดๆเลย อย่าเอาต้าเซี่ยงไปนะ ขอร้อง!!!
    เราไม่อยากร้องไห้แล้วอ่าาา T^T
    #1071
    0
  14. #1070 Ai'nae (@ayana) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 02:24
    นั่งทำใจก่อนอ่านแล้วนะ ยังพาลน้ำตาไหลจนได้เลย เค้ารักกันมากเลย น่าสงสารแต่ไอเป็นเลือดแล้วอ่ะ หวังว่าเรื่องจะพลิกให้เค้าคู่กันนะชาติที่แล้วก็ไม่ได้คู่กัน เด็กน้อยจมูกบานน่าสงารเกินไปแล้ว เป็นไปได้มั้ยให้หาสเตมเซลล์ได้ เป็นไปได้มั้ยให้อยู่ด้วยกันไปนานๆไม่ได้จากกันด้วยโรคแบบนี้ ร้องไห้พรากๆเลยนะ มันเจ็บสุดๆเลย T__________T เป็นการอ่านฟิคที่เปลืองทิชชู่ มันพรากๆจริงๆนะอยากให้ไรท์เตอร์มาเห็นมันไม่ได้สะอื้นแต่คืออยู่ๆก็ไหลมาเลย ขอให้แชปหน้าไม่หน่วงนะพลีสสสสส T^T
    #1070
    0
  15. #1069 Nchld.SBN (@nuchonlada) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 01:35
    ฮืออออ T______T เศร้าไปค่ะไรท์ ตอนจบเค้าจะได้อยู่ด้วยกันมั้ย สงสารทั้งคู่เลย 😭😭😭😭😭
    #1069
    0
  16. #1068 Nchld.SBN (@nuchonlada) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 01:35
    ฮืออออ T______T เศร้าไปค่ะไรท์

    ตอนจบเค้าจะได้อยู่ด้วยกันมั้ย

    สงสารทั้งคู่เลย 😭😭😭😭😭
    #1068
    0
  17. #1065 inuyasha (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 00:31
    น้ำตาท่วม ฮรือออออออออออออออออออออออออออออ
    #1065
    0
  18. #1064 liu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 23:25
    ไหนว่าไม่เศร้าไง ไม่เศร้าตรงไหนนนนน TT ^ TT คืนกระดาษทิชชู่เรามาด้วยยยย 2 กล่องเลยยย

    ร้องตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง TT_____TT ม่ายยยยยยยให้ตายยยยนะ ไม่ให้ตายยยยยย



    โฮรววววววววววว... ใจร้ายยยย วิ่งไปซบอกคุณอีกาตัวซีดดดด #ทางสะดวกกก #เอ๊ะยังไงงงง !!!!



    รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #1064
    0
  19. #1063 jewerly_mini (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 23:02
    ร้องไห้จนตาบวมเรยอ่ะไรท์ แอบหวังว่าสเตมเซลส์ของลี่จูจะใช้ได้สะอีก ฮือออออ



    นี่เด็กน้อยจมูกบานต้องจากคุณอีกาตัวซีดไปจริงๆเหรอ



    คุณอีกาตัวซีดต้องรอเด็กน้อยจมูกบานกลับมาเกิดใหม่อีกครั้งแร้วต้องตามให้เจอสินะ



    แง๊ๆๆๆๆ สงสารคุณอีกาตัวซีดอ่ะ เห็นคนที่รักจากไปคนแล้วคนเล่า



    #1063
    0
  20. #1062 tears blue (@1710) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:50
    พี่หนิงจะจบแบบน้ำตานองจริงๆหรอ?
    ไม่เอาได้ไหม จบแบบนั้นมันหน่วงเกินไป

    #1062
    0
  21. #1060 toon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:31
    ได้โปรดช่วยต้าเซียงด้วยเถอะ ให้อยู่กับเต๋าเฟิงนานๆ ไรท์อยากโดนตีหัวไ่าทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้
    #1060
    0
  22. #1059 artyart (@kegtawan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:15
    ป้าเอ้ยป้า แต่งทีไรก็เป็นงี้ทุกเรื่องขอได้ไหม แฮปปี้อ่ะ แฮปปี้
    ฮือฮือฮือ (หรือสเตมเซลส์ที่เข้ากันได้จะเป็นของเพ่ยจู อาาาาาา)

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 พฤศจิกายน 2556 / 23:03
    #1059
    0
  23. #1058 kung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:11
    ฮือออๆๆๆแงๆๆๆๆๆเป็นการอ่านฟิคเรื่องแรกในชวิตที่เปลืองทิชชู่มากมาย ตอนที่เขียนนี่ก้อยังต้องใช้อยู่ ทำไมๆๆๆไรท์ใจร้ายๆๆๆๆๆ ลูกปืนคงยิงไรท์ให้พรุนไม่พออ่ะ ต้องซีโฟร์สถานเดียว อย่าจบแบบเศร้ากว่านี้เลยนะ นะ นะ ข้าขออ้อนวอน (เพ้อละ) ใจจิขาดแล้ววววว ต้องให้ข้าทำเยี่ยงไรเจ้าถึงจะให้ต้าเชี่ยงอยู่กะคุณเต๋าเฟิงอ่ะ เอาชีวิตริทลี่จูกะพุตหย่งไปแทนเหอะนะ แงๆๆๆ ทำไมมันเศร้าขนาดเน้ฟระ(นี่ขนาดไรท์บอกป้าเลี่ยงว่าไม่เศร้ามากนะเนี่ย ป้าเลี่ยงอย่าเชื่อๆๆๆๆ)
    #1058
    0
  24. #1057 mildd (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:05
    อ่านสี่ตอนรวดตังแต่ที่ได้รับเมลจนถึงตอนนี้ ฮืออออออออออออออออออ

    บอกเลยค่ะว่าตอนนี้บีบหัวใจมาก อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยอะะะ T^T

    ร้องไห้ไม่ไหวแล้ว อย่าเอาต้าเซี่ยงไปสิ ทำไมทำอย่างงี้ล่ะ

    :( สงสารทั้งคุณเต๋าเฟิงและต้าเซี่ยงเลย กำลังรักกันอยู่ดีๆ

    ทำไมต้องมาเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้



    ตอนนี้พีคแบบพีคมาก ยิ่งตอนลิสท์ที่ต้าเซี่ยงอยากทำให้คุณเต๋าเฟิง

    อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยอะ T_________T''

    ตอนนี้ริทเป็นคนดีแล้วใช่มั้ย ไม่อยากให้เกิดการแก้แค้นขึ้นอีกแล้วอะ

    หวังว่าต้าเซี่ยงกับริทจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันจริงๆนะ

    เราแอบคิดว่าของพี่โน่รึเปล่าที่จะเข้ากับคชาได้ หวังต่อไปค่ะ T^T

    เพราะมันเหลือเพียงคนเดียวแล้ว มันจะมีใครอีก ฮืออออออ





    :(
    #1057
    0
  25. #1056 lookmoo 'MM (@hemza052) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:03
    เศร้ามาก นี่อ่านไปกินมาม่าไป น้ำตาไหลผสมกับเส้นมาม่าอร่อยดี TvT 55555555555555
    #1056
    0