Love Complex ข้ามวัยรักพิทักษ์หัวใจ

ตอนที่ 9 : Love Complex 5: Mystery Thought

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ม.ค. 54



 

 

บทนี้แหละ...ที่เคยค้างไว้แล้วไม่ได้อัพต่อ รู้สึกขอบคุณตาดีล รีบจบๆ ไปซะ จะได้กลับมาปล้ำอีวาน เอ้ย แต่งงานอีวาน โอ้ย...อีกแล้ว ชอบหลงอยู่เรื่อยเลย 555 เดี๋ยวนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ ชอบคิดว่าตัวเองเป็นนางเอก จะแย่งพระเอกหลานเรื่อยเลย (ยัยเพี้ยน)

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามผลงานนะคะ >_<

 

 Daimon : ::::::::::::::8. Nymphenburg Palace [40%]:::::::::::::

ตัวอย่าง Finding Prince [Kiss เอ้ย Click เลยค่ะ]

รายละเอียดหน้าเวปสนุกอ่าน [Kiss แรง เอ้ย Click ให้เต็มที่เลยค่ะ]

 

 

 

Love Complex 5: Mystery Thought

หลังจากที่ผมช่วยสอนลูน่าขับรถแทนพ่อของเธอมาตลอดทั้งอาทิตย์ เธอก็พัฒนาการขับรถได้อย่างรวดเร็วจนได้รับอนุญาตให้สอบใบขับขี่ได้ทันเวลาพอดี ซึ่งก็ตรงกับวันนี้...ที่เป็นโอกาสสุดท้ายของเธอก่อนจะย้ายไปลอนดอน ทุกคนล้วนแต่รู้สึกดีใจที่ความพยายามของลูน่ามอบความสำเร็จให้เธอมาอีกหนึ่งขั้น และต่างรอฟังผลการสอบของเธออย่างลุ้นๆ ชนิดนั่งโต๊ะไม่ค่อยติด

“พ่อบอกว่าน้องจะสอบเสร็จเมื่อไหร่นะ” คุณลิลี่ถามพลางยกชาขึ้นมาจิบท่าทางไม่สงบเท่าไหร่นัก

“ตอนนี้น่าจะเสร็จแล้วนะครับ” อาร์วินก้มมองนาฬิกาข้อมือของเขา “อันที่จริงน่าจะมาถึงบ้าน...”

เสียงรถคุณหลุยส์ขับใกล้สวนเข้ามาเรื่อยๆ ตอนที่เขายังพูดไม่ทันจบพอดี เขาหยุดพูดแล้วชะเง้อคอมองตาม สักพักคนสองคนก็อ้อมพุ่มไม้มุ่งหน้าตรงมาหาพวกเรา

“อย่าบอกนะว่าเธอสวมกระโปรงตัวนี้ไปสอบขับรถน่ะ” อาร์เวลเลิกคิ้วมองไปยังกระโปรงบานทรงสั้นเหมือนกระโปรงนักเต้นบัลเลต์สีดำของลูน่า ซึ่งโชว์เรียวขาขาวสวยไปเสียแปดสิบเปอร์เซ็นต์ รองเท้าส้นสูงสีแดงที่ลูน่าสวมใส่ทำให้เธอดูเปรี้ยวเกินวัย เสื้อที่เธอสวมเป็นเสื้อยืดสีขาวเปิดไหล่มีลวดลายหอไอเฟลสีดำกับสาวนักช๊อปถือกระเป๋า Luise Vuitton

“แม่คิดว่าลูน่าคงจะเอารองเท้าผ้าใบคู่โปรดของเธอไปด้วยตอนสอบน่ะจ้ะ” คุณลิลี่ยิ้มให้ลูกชายหน่อยๆ ก่อนหันไปหาเด็กสาวที่พุ่งเข้าหาท่าน “ลูกแม่ ผลเป็นไงบ้างจ้ะ”

“รักคุณแม่จังเลยค่ะ” เธอบอกกอดคุณลิลี่แน่น ก่อนหันไปหาคนอื่นๆ “แน่นอนว่าลูน่ารักครอบครัวของพี่อาร์วินกับพี่อาร์เวลด้วย”

“รักมากเป็นพิเศษแบบนี้แสดงว่าผลสอบผ่านไปด้วยดีสินะ” อาร์วินเอ่ยขึ้นพลางกอดน้องสาวแน่น จากนั้นก็ปล่อยให้เธอไปกอดภรรยาของเขาและหลานๆ

“ขอบใจมากนะอีวาน” คุณหลุยส์เอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าผม “ที่ช่วยเหลือเธอตลอด ดูเหมือนเรื่องพวกนี้จะต้องยกให้เราจัดการคนเดียวถึงจะสำเร็จ สมัยจักรยานก็หนหนึ่งแล้ว”

“ด้วยความยินดีครับ แต่ว่าผมขับเครื่องบินไม่เป็นนะครับ” ผมรีบบอก ทุกคนหัวเราะขึ้น “ต้องรีบออกตัวไว้ก่อน เผื่อกรณีลูน่าอยากเรียนขับเครื่องบินขึ้นมา ถึงตอนนั้นผมคงให้ความช่วยเหลือเธอไม่ได้”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ” เสียงใสเอ่ยขึ้น

 ลูน่าผละตัวออกจากทุกคนแล้วเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงของเธอตัดกับฟันสีขาวสะอาดซี่เล็กๆ สวยงาม ทำลายภาพเด็กผู้หญิงวัยเจ็ดขวบในวันวานไปโดยสิ้นเชิง แก้มที่ถูกปัดด้วยบรัชออนสีอ่อน เปลือกตาที่ถูกแต่งด้วยสีน้ำตาล เปลี่ยนลุคของเธอให้แปลกตาไปจากวันแรงที่ผมมาถึง ในวันนั้นเธอจะดูใสๆ ในวันนี้เธอจะดูทรงเสน่ห์เป็นพิเศษ

“แค่รถจักรยานกับรถยนต์ก็พอแล้ว” เธอบอก เดินเข้ามาหาผม เขย่งเท้าเพื่อโอบคอผมไว้ “ขอบคุณมากนะคะอีวาน”

“นี่เราแน่ใจนะว่าสอบผ่านจริง ไม่ใช่เอาลุคสาวเปรี้ยวนี่ไปหว่านเส่ห์ให้ผู้คุมสอบเขาใจอ่อนน่ะ” อาร์เวลเอ่ยขึ้น

“ไม่ดูถูกกันไปหน่อยเหรอคะพี่อาร์เวล ถ้าไม่เชื่อฝีมือเดี๋ยวจะพาขับลงข้างทางให้ดู” เธอแซวกลับอย่างไม่ใส่ใจอะไร ผละตัวออกจากผม กลิ่นหอมจากตัวเธอยังติดอยู่ที่ปลายจมูก ผมลืมไปสนิทว่าต้องการจะเอ่ยอะไรจึงได้แต่ยิ้มให้เธอที่ตอนนี้หันไปเถียงกับพี่ชายเรียบร้อยแล้ว

“ฟังลูน่าพูดเข้าสิ” คุณลิลี่หันมาทางผมพลางหัวเราะขำๆ “ถ้าไม่ได้เราสงสัยคุณพ่อจะต้องขายรถลูน่าทิ้งไปแล้วแน่ๆ”

“ตอนนี้เธอก็ได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอต้องการแล้ว” ผมรู้สึกภาคภูมิใจกับเธออยู่ไม่น้อย มองดูลูน่าเล่น ถอดรองเท้าคู่สีแดงของเธอออก อุ้มเอลวินแล้วลงไปนั่งกับพื้น เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม

“ดูเหมือนกับว่าฉันได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการ แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่หรอกค่ะ” เธอยิ้มให้ผมท่าทางสงบ

ชั่ววินาทีหนึ่งที่ผมมองเห็นแววโศกเศร้าอยู่ในดวงตาคู่นั้นแล้วหัวใจรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา ผมฝืนที่จะเผชิญหน้ากับเธอจนกระทั่งเอลวินเอื้อมมือมาลูบแก้มของลูน่าแล้วเธอก็หันไปให้ความสนใจเด็กน้อยแทนที่จะเป็นผม ส่วนแอนโทนี่ที่เคยนั่งต่อจิกซอว์อยู่กับแม่ของเขา ลุกขึ้นไปสวมรองเท้าคู่สีแดงที่เจ้าของวางทิ้งไว้ข้างกาย

“คุณคิดว่าลูกเราจะโตเป็นผู้ชายอยู่รึเปล่า” อาร์เวลถามภรรยา

“แม่ว่าลูกอย่าวิตกกังวลไปเลยอาร์เวล เพราะตอนเด็กๆ ลูกก็เคยสวมรองเท้าของอเล็กซิสกับมอลลี่ เมย์เหมือนกัน” คุณลิลี่ตอบแทน

“งั้นลูกนายก็แมนร้อยเปอร์เซ็นต์หายห่วง” ผมตบไหล่เขาเบาๆ

“ถ้าอาตัดชุดเสร็จเมื่อไหร่ จะให้เราไปเป็นนายแบบเอาไหมแอนโทนี่” ลูน่าเอ่ยขึ้น

“จริงเหรอครับ”

“จริงจ้ะ ชุดเด็กถือดอกไม้ในวันแต่งงานเป็นไง”

“วันแต่งงานของอาลูน่ากับลุงอีวานเหรอครับ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของลูน่าเจือนหายไป เธอยกเอลวินขึ้นมาจูบทำเหมือนกับว่าไม่ได้ยิน ขณะที่แม่ของแอนโทนี่รีบปฏิเสธแทนเรา

“เปล่าจ้ะลูกรัก” เธอบอก “ลุงอีวานจะแต่งงานกับคนรักของลุงจ้ะ”

“อาลูน่าไม่ใช่คนรักของลุงอีวานเหรอครับ” เขาถามอย่างไร้เดียงสา คนอื่นๆ หัวเราะขำขัน เว้นเสียแต่อาร์วินและอาร์เวลที่ทำหน้าเหมือนกลืนอะไรไม่ลง

“ป้าซานดร้าคือคนรักของลุงอีวานจ้ะแอนโทนี่” เธอบอกน้ำเสียงอ่อนโยน

“แอนโทนี่จ้ะ อาจะไปทำอาหารเที่ยงเพื่อฉลองกันสักหน่อย แต่ยังขาดผู้ช่วยอยู่ หลานไปช่วยอาได้ไหมจ้ะ” ลูน่าเอ่ยขึ้น

“อาลูน่าทำพุดดิ้งด้วยได้ไหมครับ ผมเพิ่งกินพุดดิ้งคุณแม่หมดไป” แอนโทนี่ลงจากรองเท้าส้นสูงของลูน่า

“แน่นอน” ลูน่าหอมแก้มเอลวินแล้วส่งให้แม่เขา ลุกขึ้นมาส่งมือให้แอนโทนี่พร้อมกับก้มหยิบรองเท้า ก่อนจะเดินลัดสวนร่วมกับเขา “วันหลังเรามาหาอาที่ห้องหน่อยได้ไหมจ้ะ เดี๋ยวอาจะเปรียบเทียบสีผ้ากับสีผิวเราน่ะ”

“ได้ครับอาลูน่า ผมขอชุดแฟนซีด้วยนะครับ”

“ได้เลย”

“ถ้าอาลูน่าไปลอนดอนแล้วผมคงคิดถึงอาแน่ๆ”

“เฮ้ย”

ตุบ!

ใครบางคนทุบไหล่ผมเข้าอย่างจัง ผมหันไปมองจึงเห็นว่าเป็นอาร์เวล ผมกวาดตามองไปรอบๆ คุณลิลี่และคุณหลุยส์มองมาที่ผมสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะขอตัวไปเดินเล่นด้วยกัน อาร์วินและอาร์เวลมองดูผมเชิงพิจารณา ส่วนภรรยาของสองแฝดกำลังนั่งเล่นอยู่กับเอลวิน

“มองอะไร” อาร์วินถามเสียงเข้ม ผมหันไปมองตามหลังของลูน่าที่หายไปหลังบานประตูพร้อมกับแอนโทนี่

“ฉัน...ก็มองลูน่ากับแอนโทนี่” ผมบอกโดยไม่ได้สบตาเขา “น่ารักดี”

“ใครน่ารัก” อาร์เวลถาม

“ลูน่า...” ผมตอบ “...แล้วก็แอนโทนี่ ทำไมพวกนายต้องมองหน้าฉันแบบนั้น ฉันทำอะไรผิด...ก็แค่ชอบวิธีที่ลูน่าปฏิบัติต่อแอนโทนี่เท่านั้น นี่ฉันไม่ได้เห็นเธอมาเป็นสิบปีแล้วนะเว้ย อย่ามามองหน้าฉันเหมือนกับว่าฉันทำอะไรผิดได้ไหม”

“แค่ชอบวิธีที่เธอปฏิบัติต่อแอนโทนี่หรือว่านายชอบลูน่าด้วย” สองแฝดเอ่ยขึ้นพร้อมกันราวกับนัดหมายพร้อมจ้องผมตาเขม็ง

“ฉันชอบลูน่า และก็วิธีที่เธอปฏิบัติต่อแอนโทนี่อย่างบริสุทธิ์ใจ” ผมบอกเต็มปากเต็มคำ ไม่ได้ขยายความต่อไปว่าทำไม หรือเพราะอะไร ผมแค่รู้สึกอบอุ่นมากกับการได้มองดูภาพลูน่าเล่นกับเด็ก ซึ่งค่อนข้างแตกต่างจากซานดร้า เราเคยพูดคุยกันเรื่องการมีลูกหลังแต่งงาน แต่ซานดร้าไม่เคยแสดงท่าทีกระตือรือร้นกับมันเท่าไหร่นัก ผมไม่เคยเห็นเธอเล่นกับเด็กเป็นกิจลักษณะ

“โอเค” อาร์เวลยกมือขึ้นยอมแพ้สายตาแข็งกร้าวของผม “พวกฉันแค่อยากเตือนนายเอาไว้เฉยๆ หากนายไม่อยากจะให้สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น”

“สิ่งที่ไม่คาดคิด” ผมขมวดคิ้วมองพวกเขาอย่างสงสัย

“บางทีพวกเราอาจจะคิดกันไปเอง” อาร์วินบอก “ฉันว่าวันนี้เราอย่าเพิ่งคุยเรื่องนี้กันเลย มันเป็นวันของลูน่านะ น้องสาวพวกเราเพิ่งสอบใบขับขี่ผ่านนะเว้ย”

“ตกลงพวกนายจะเอายังไงกับฉันกันแน่วะเนี่ย” ผมถามพวกเขาอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจสักเท่าไหร่ อาร์วินและอาร์เวลบอกปัดก่อนจะไปนั่งรวมอยู่กับครอบครัวของเขา

ผมถอนหายใจออกแล้วเดินออกจากศาลา บอกพวกเขาว่าจะไปโทรศัพท์หาซานดร้า แต่เมื่อเดินเข้ามาด้านในเห็นแอนโทนี่กำลังเดินดุ่มๆ ไปหลังบ้านผมก็เลยเดินตามเขาไปทันทีเพื่อดูว่าเด็กน้อยกำลังจะทำอะไร เขาเดินเข้าไปในเรือนเพาะชำ ตัดผักสวนครัวสองสามชนิดติดมือกลับมาด้วย

“เอาผักไปให้อาลูน่าเหรอแอนโทนี่” ผมเดินเข้าบ้านพร้อมกับเขามา

“ครับ อาลูน่าจะทำสปาเก็ตตี้ผัดมันกุ้ง ลุงอีวานจะไปช่วยพวกเราทำไหมครับ”

“ลุงคิดว่าจะ...”

“แอนโทนี่จ้ะ ได้ผักที่อาสั่งรึยัง” ลูน่าเดินออกมาเห็นพวกเราพอดี เธอสวมผ้ากันเปื้อนรูปเค้กสีน้ำตาลและสวมหมวกแม่ครัว ผมที่เคยยาวสลวยถูกรวบขึ้นไปเก็บไว้ในนั้นจนหมดแล้ว

“ผมถ่วงเวลาเขาน่ะ” ผมสารภาพ

“ฉันพอจะมองออกค่ะ” เธอเอ่ยหน้านิ่ง “คุณอยากเข้ามาช่วยพวกเราในครัวรึเปล่าคะ อีวาน”

“ถ้าผมช่วยคุณได้ล่ะก็”  

“แค่คุณอยู่ตรงนี้ ก็ช่วยได้มากเลยค่ะ” เธอเอ่ยแผ่วเบา เรายืนจ้องหน้ากันอยู่สักพัก แล้วลูน่าก็เดินเข้าไปในครัวพร้อมกับแอนโทนี่

ผมเดินตามเข้าไป ลูน่ากำลังจะปีนเก้าอี้เพื่อจะหยิบเส้นสปาเก็ตตี้ที่อยู่ชั้นบนของตู้พอดี ผมกำลังจะเข้าไปช่วยหยิบให้ ร่างบางเซเล็กน้อยตอนก้มหน้าลงมองดูแอนโทนี่ที่กำลังจะเข้าไปใกล้หมอ

“แอนโทนี่” เธอเรียกชื่อหลานชาย กำลังจะปีนกลับลงมาข้างล่าง เธอก้าวขาพลาด

หมับ!

“คุณควรระวังตัวนะ เขาไม่เป็นอะไรหรอก” ผมกอดร่างเล็กเอาไว้ เธอโตขึ้นจริงแต่ตัวก็ยังเบา ไม่ได้ให้ความรู้สึกแตกต่างจากวันวานไปมากนัก

“ขอบคุณค่ะอีวาน”

“คุณอากับคุณลุงเหมือนคู่รักจังเลย คุณพ่อกับคุณแม่ก็ชอบกอดกันแบบนี้แล้วก็จูบกันม๊วฟๆๆ” แอนโทนี่ทำท่ากอดแล้วหมุนตัวไปมาพลางทำปากจู่

“เรานี่ทะลึ่งใหญ่แล้ว แอนโทนี่” ลูน่าหัวเราะออกมา ส่วนผมมองเขาอย่างนึกขำ

ผมเงยหน้าขึ้นมองแววตาของลูน่าที่เปลี่ยนไปหลังจากนั้น ฟังเสียงหัวเราะสดใสของเธอ มือเรียวเล็กที่เกาะรอบคอผม เอวบางที่ผมโอบกอด ชั่ววินาทีหนึ่งที่ผมบอกไม่ได้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกยังไงกันแน่ มันเป็นความรู้สึกเหมือนกังวลและลังเลอะไรบางอย่างซึ่งผมหาคำตอบไม่ได้ มันติดค้างอยู่ในหัว เหมือนจะนึกออกแต่ก็ไม่ใช่ ผมมองดูลูน่าสลับกับแอนโทนี่ ซึ่งตอนนี้พวกเขาพูดเล่นกันทั้งที่เธอยังไม่ปล่อยมือจากผม ผมไม่ปล่อยมือจากร่างของเธอ

“อีวานคะ” เสียงใสเอ่ยขึ้นทำลายความคิด “ฉันจะหยิบสปาเก็ตตี้ค่ะ รบกวนคุณช่วยดูแลแอนโทนี่หน่อยได้ไหมคะ”

“ผมว่าคุณลงมาข้างล่างดีกว่า แล้วผมจัดการเอง” ผมบอกแล้วยกมือขึ้นมานวดขมับ ลูน่าเดินลงมาข้างล่าง

“มีอะไรรึเปล่าคะ”

“ไม่มีอะไร ผมแค่นึกอะไรบางอย่างไม่ค่อยออกเท่านั้น มันทำให้ผมหงุดหงิดเวลาหาคำตอบอะไรไม่ได้”

“บางครั้งถ้าเราหาคำตอบอะไรได้แต่ทำตามไม่ได้ก็น่าหงุดหงิดพอกัน เพราะฉะนั้นคุณอย่าคิดมากเลยค่ะ” เธอบอกก่อนจะรีบหันไปทางแอนโทนี่ “แอนโทนี่ ถ้าซนอาจะไม่ทำพุดดิ้งให้นะ”

“ผมขอโทษ ผมเป็นเด็กดีแล้วครับคุณอา”

เธอพูดถูก...บางทีสิ่งที่ยังคงเป็นปริศนาในหัวของมนุษย์ก็สมควรจะเป็นปริศนาต่อไป เพราะว่าสิ่งที่เราหาคำตอบได้ก็ใช่ว่าจะทำให้เรารู้สึกดีเสมอไป

ทุกคนแสดงประหลาดใจอีกครั้งที่เห็นผมออกมาจากครัวพร้อมกับลูน่า อาร์เวลและอาร์วินถามผมว่าเข้าไปทำอะไรในครัว ผมบอกพวกเขาว่าเข้าไปช่วยลูน่าทำอาหาร เขาเลยซักต่อไปว่าผมได้โทรหาซานดร้ารึเปล่า ผมบอกว่าผมลืมตอนเจอแอนโทนี่ไปเก็บผักมาให้ลูน่า พวกเขานั่งจ้องหน้าผมตลอดเวลาตอนทานอาหารมื้อเที่ยง พอเราทานเสร็จผมก็แยกตัวออกมาพร้อมกับพวกเขา ถามว่ามีอะไรจะบอกผมรึเปล่า หรือว่าผมทำอะไรผิด เพราะสองสามวันมานี้ดูเหมือนพวกเขาจะมองผมกับลูน่าแปลกๆ พวกเขาส่ายหน้าแล้วบอกว่าไม่มีอะไร จากนั้นในช่วงบ่ายที่เหลือผมก็ใช้ชีวิตร่วมกับครอบครัวของอาร์วินและอาร์เวลเหมือนอย่างเคย อยู่กับพวกเขาในช่วงพักร้อน แม้ว่าบางสิ่งบางอย่างจะแตกต่างจากเดิมไปบ้าง แต่ก็ยังให้ความรู้สึกดีเหมือนเคย เหมือนเมื่อสิบปีก่อนที่ผมถามตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าเด็กผู้หญิงจอมซนกำลังทำอะไรอยู่เวลานี้ เวลาที่ผมกำลังประกอบกิจกรรมต่างๆ ร่วมกับอาร์วินและอาร์เวล

แอนโทนี่ปลุกผมจากความคิดบ่อยครั้ง ผมวิ่งไล่จับเขาไปทั่วสนามเด็กเล่น เอลวินที่ยังเดินไม่ได้ดิ้นดุกดิกอยากเข้ามาร่วมด้วย ผมจึงอุ้มเขาขึ้นมาหนีบไว้ใต้วงแขนแล้ววิ่งไล่แอนโทนี่ เขาหัวเราะสนุกสนานชอบอกชอบใจ บ่งบอกว่าเจ้าตัวเล็กชอบเล่นผาดโผนอยู่ไม่น้อย พวกอาร์วินอาร์เวลฉกฉวยทุกโอกาสที่ผมพรากลูกๆ ออกจากภรรยาของพวกเขามาได้เพื่อสวีทพวกเธอโดยเฉพาะ ผมจึงต้องพาเด็กๆ เล่นอยู่ห่างๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เข้าไปขัดขวางช่วงเวลาแสนหวานของพวกเขา

 

 

 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

624 ความคิดเห็น

  1. #591 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 18:26
    แอนโทนี่น่ารักจัง 55+
    #591
    0
  2. #348 Orday (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2554 / 19:40
    รักเด็กจัง!!
    #348
    0
  3. #259 The Marshmallow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2554 / 18:55
    เค้าบอกกันว่าเด็กมักจะพูดความจริงใช่ไหม 5555

    แอนโทนี่น่ารักมากๆๆๆ >.<

    ท่าทางฝาแฝดจะรู้อะไรเด็ดๆแล้วล่ะมั้ง ฮึๆๆๆ
    #259
    0
  4. #255 poidon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2554 / 22:36
    อีวานน่าเลิฟ ลูน่าน่ารัก ทิ้งซานดร้าเลยอีวาน ><

    อ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึงลิลลี่กัยหลุยส์ อยากอ่านจัง ><



    lสู้ๆค่ะ พี่นาต เพลงหน้าเว็บเพราะมากๆๆ แต่มันยังไม่เค้าไทยเลยค่ะ TT เริ่มติด เทย์เลอ แล้ววว
    #255
    0
  5. #253 Love Actually (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2554 / 22:24


    โฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ

    ลุงอยากมีลูกจนตัวสั่นน่ะสิ

    แล้วพอคุณว่าที่เมียอิดออดไม่ตอบรับหรือปฏิเสธเรื่องลูก ลุงก็เลยใจแป้วเลย

    เพราะตัวลุงเอง คงเคยชินกับสภาพที่มีพี่น้อง มีลูกมีหลานมาห้อมล้อมตัวเยอะ ๆ ใช่มะ

    แล้ววันนี้ พอมาเห็นลูน่าเล่นกับหลาน ๆ

    ลุงก็เลยรู้สึกว่า ภาพที่ลุงเห็นเนี่ย เป็นภาพของครอบครัวในฝันของลุงเลย ลุงก็เลยมีความสุขม้ากมาก

    แล้วสิ่งที่อยู่ในหัวของลุง ก็คงจะเป็นเรื่องของว่าที่คุณเมียกับเรื่องของลูน่าสินะ

    ที่คิดเท่าไหร่ ลุงก็คิดไม่ตกสักที ว่าคนที่ลุงรักจริง ๆ น่ะ คือใครกันแน่

    #253
    0
  6. วันที่ 14 มกราคม 2554 / 18:49
    คุณพี่อีวานจะกลายเป็นแบบอนาคินไหมเนี่ย>_<
    ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองใช่ไหมลุง5555
    #249
    0