( END ) 7SINS/iKON ✡ GLUTTONY ▫ #chanyun

ตอนที่ 9 : chapter seven

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    11 ส.ค. 58


7SINS-iKON

GLUTTONY

Chapter 07

 

            ตลอดระยะเวลา 4 วันที่ยุนฮยองหายหน้าไป ชานอูก็ไม่พบข่าวคราวจากที่ไหนอีกเลย

            “ไม่มีเลยเหรอครับ?”

            เด็กหนุ่มกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์อย่างปลงตก ทั้งๆ ที่หวังว่าจะได้ข่าวดี แต่คำตอบมันกลับเหมือนเช่นทุกวัน ก็ทำให้เขารู้สึกท้อใจอยู่ไม่น้อย

ชานอูถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงกับเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลัง เขาเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่ตอนที่ยุนฮยองหายไป พอรู้ว่ายุนฮยองกับป้าย้ายออกไปเขาก็รีบโทรสั่งคนให้ตามหาตั้งแต่ตอนนั้นทันที ชานอูสั่งให้คนของพ่อตามหาที่ถนนทุกสาย ถึงขั้นที่ว่าให้สายตรวจปิดถนนเพื่อดูรถทุกคันที่กำลังจะวิ่งออกนอกตัวเมือง

            แต่สุดท้ายก็หายุนฮยองไม่เจอ..

            หนำซ้ำยังโดนพ่อด่าที่ทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่อีกต่างหาก ก็ยอมรับว่าการทำแบบนี้มันส่งผลให้การจารจรติดขัดอย่างหนัก เกิดเป็นเสียงวิพากย์วิจารณ์อยู่เยอะเพราะช่วงนี้เด็กตระกูลซงก็ทำตัวไม่ค่อยจะดีนักพ่อก็เลยไม่พอใจ

สำหรับเรื่องนี้ชานก็รู้ว่าตัวเองผิดนะ ก็เลยก้มหน้าก้มตาขอโทษไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่หยุดสั่งให้คนตามหาอยู่ดี เพราะถ้าเป็นเรื่องของยุนฮยองก็คงต้องใช้อำนาจอย่างเอาแต่ใจตัวเองหน่อยเถอะ

            “ครับ ถ้าพบที่ไหนก็ช่วยแจ้งผมด้วยนะครับ ขอบคุณที่ทำงานกันอย่างหนัก”

            สิ้นสุดประโยคนั้นเด็กหนุ่มก็เป็นฝ่ายตัดสายทิ้งไป

ชานอูโยนโทรศัพท์ลงไปไว้บนโต๊ะก่อนจะจัดเสื้อสูทให้เข้าที่เข้าทาง เขาถอนหายใจออกมาเป็นหนที่ร้อยแล้วสำหรับสี่วันที่ผ่านมานี้ อีกทั้งยังไม่มีกระจิตกระใจทำอะไรสักอย่าง นึกขำตัวเองอยู่เหมือนกันที่เคยว่ายูคยอมเกี่ยวกับเรื่องติดแฟนจนไม่แบ่งเวลาเรียนอะไรนั่นแต่สุดท้ายกลับมาเป็นเสียเอง

            นี่ขนาดเขายังไม่ได้เป็นแฟนกับยุนฮยองนะ..

            ทำไมต้องมีอิทธิพลกับใจขนาดนี้ มาทำให้ชอบแล้วยังหนีหายไปอีก โดยที่ไม่คิดจะบอกลาหรือพูดอะไรเลยสักนิดแบบนี้จะไม่ให้ว้าวุ่นได้ยังไงกัน?

ใจร้ายชะมัด

            “มึงไม่ได้เข้าเรียนวิชาฟิสิกส์?”

เด็กหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นเจ้าของร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาในห้องเรียน ชานอูทำจมูกฟุดฟิดเมื่อเขาได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาตามลม ให้เดาว่ายูคยอมคงจะโดดเช่นกันสินะ เพราะตลอด 4 วันที่ผ่านมานี้เหมือนว่าพี่ฮันบินเองก็จะหายหน้าไป ติดต่อก็ไม่ได้ ทำให้ยูคยอมไม่ค่อยมีสมาธิเรียนสักเท่าไร แต่ชานอูคิดว่าในกรณีนี้ยังดีกว่าที่เขาเป็นเสียอีก เพราะอย่างน้อยเราก็ยังรู้ว่าพี่ฮันบินหายไปอยู่กับพี่จีวอนแน่ๆ สังเกตจากการที่พี่จีวอนเองก็ไม่กลับบ้านเหมือนกัน

            ฉะนั้นก็หายห่วงได้บ้างล่ะ เพราะยังไงก็มั่นใจได้ว่าพี่จีวอนคงจะไม่ยอมให้พี่ฮันบินตกอยู่ในอันตรายหรอก

            แต่เขานี่สิ.. พี่ยุนฮยองหายไปไหนก็หาไม่เจอ ขนาดเคยคิดว่าประเทศนี้เป็นของซงแท้ๆ ไม่มีอะไรที่คนในตระกูลซงต้องการแล้วหาไม่ได้ แต่ทำไมเพียงแค่คนๆ เดียว กับป้าแก่ๆ คนหนึ่ง.. เขาถึงหาไม่พบกัน?

            “มึงก็ไม่เรียน แล้วจะให้กูไปนั่งเรียนคนเดียวทำไม”

            ยูคยอมตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ พร้อมกับเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

ร่างสูงฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะตรงหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก ชานอูเห็นแล้วก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ ดูจากใต้ตาที่ดำคล้ำและไรหนวดจางๆ ที่เริ่มโผล่ออกมาให้เห็นก็ทำให้รู้ว่ายูคยอมปล่อยตัวเองมากกว่าที่ควร

ถึงจะคอยบอกอยู่ทุกวันว่าให้ลืมพี่ฮันบินได้แล้วก็เถอะนะ แต่พอผ่านเหตุการหลายๆ อย่างมา ก็ทำให้เขาพอรู้ว่าเรื่องของหัวใจมันห้ามกันไม่ได้สักนิด เขาก็ปลอบอะไรมากไม่ได้เพราะเรื่องของตัวเองยังเอาไม่รอด และรู้ดีว่าถึงให้คำแนะนำอะไรไปยูคยอมก็คงไม่ทำ ในใจก็มีแต่คำว่าสงสารลอยอยู่เต็มไปหมด

สงสารทั้งพี่จีวอน สงสารทั้งพี่ฮันบิน และสงสารยูคยอมที่ไม่ได้รับความรักจากใครเลย ทั้งๆ ที่เป็นฝ่ายให้คนอื่นไปซะเต็มร้อย

“ทำไมคนเลวๆ ถึงต้องชนะไปหมดทุกอย่าง”

จู่ๆ ยูคยอมก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทำให้คนที่กำลังคิดอะไรเงียบๆ อยู่คนเดียวได้สติกลับมา ชานอูหันไปเลิกคิ้วมองน้อยๆ อย่างไม่เข้าใจคำถามนั้น ก่อนจะหรี่ตาอย่างใช้ความคิดเมื่อเห็นว่ายูคยอมเองก็หันมามองตัวเองเช่นกัน

“อะไร?”

“มึงก็รู้ว่าพี่มึงเป็นคนไม่ดี แต่ทำไมพี่ฮันบินถึงได้รักพี่มึงจัง”

“ระวังคำพูดหน่อย ยังไงเขาก็พี่ชายกู”

ถึงพี่ทุกคนจะละเลยเขามาตลอดก็เถอะ แต่ชานอูก็พูดได้เต็มปากว่าไม่เคยเกลียดพี่ชายของตัวเองสักคน แม้จะเป็นพี่มาร์คที่ชอบค่อนแขวะเขาอยู่ตลอดเวลา หรือพี่ซึงยูนที่คอยแดกดันอยู่เสมอ กับพี่จีวอนเองก็พอคุยกันได้ ถ้าไม่นับเรื่องทะเลาะในครั้งนั้นก็แทบจะไม่มีปัญหากันเลย เพราะฉะนั้นเขาก็ย่อมไม่พอใจถ้าจะมีใครมาว่าคนใน ครอบครัว ของตัวเอง

            ถ้าเลือกที่จะอยู่ตรงกลางเขาก็จะไม่เข้าข้างใครทั้งนั้น และแน่นอนว่าไม่ต้องการฟังทั้งสองฝ่ายด่ากันไปมาด้วย แม้ว่ายูคยอมจะเป็นเพื่อนสนิทก็ตาม และเขาก็รู้ดีว่าจีวอนเองก็ไม่ได้นิสัยดีอะไรนัก แต่เลือดย่อมข้นกว่าน้ำอยู่แล้ว

            “มึงก็รู้ว่าพี่มึงไปทำเรื่องอะไรมา ถ้าไม่ใช่คนในตระกูลซง ป่านนี้พี่มึงคงจะ..”

            “มึงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องมันเป็นไงมาไง อย่าด่วนตัดสินใจดิวะ เพราะมึงเองก็ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นสักหน่อย”

            ชานอูสวนขึ้นทั้งๆ ที่ยูคยอมยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ

ทั้งคู่พร้อมใจกันเงียบจากนั้นก็ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากัน ภายในสายตาของยูคยอมเหมือนอยากจะถามว่า เพราะอะไรมึงถึงเข้าข้างพี่มึงขนาดนี้ ส่วนชานอูก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจกับเรื่องที่ยูคยอมยกขึ้นมาเป็นประเด็น

            เรื่องนั้นของพี่จีวอน.. มันเป็นประเด็นใหญ่จนส่งผลกระทบต่อตระกูลซงอยู่พักหนึ่ง

ถึงแม้ตอนนี้เรื่องจะเงียบลงแล้วเพราะอยู่ในระหว่างรอพิสูจน์อะไรบางอย่าง แต่ก็ยังมีนักข่าวคอยจับประเด็นขึ้นมาพูดอยู่เรื่อยๆ อยู่ดี เหมือนว่าพ่อของเขาเองก็กำลังเร่งดำเนินเรื่องให้มันจบลงด้วยดีอยู่นะ เพราะมันก็ใกล้ถึงกำหนดเวลาแล้ว แต่ดูเหมือนว่าพี่จีวอนจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไร สังเกตจากการที่สามสี่วันนี้ไม่ยอมกลับบ้าน ปล่อยให้พ่อบ่นที่โต๊ะอาหารทุกเช้าจนลูกแต่ละคนพากันเอือมไปหมดแล้ว

            “กูไม่อยากทะเลาะกับมึงเพราะเรื่องแค่นี้ว่ะ”

            “กูก็ด้วย”

            ชานอูยักไหล่ เป็นอันว่าหัวข้อสนทนาเมื่อครู่ถูกตัดบทจบลงไปโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ แต่จะว่าไปแล้วเขาก็แอบเชื่อมั่นในตัวพี่ชายคนนี้เหมือนกัน

            ชานอูเชื่อว่าจีวอนไม่ได้เป็นคนทำเรื่องนั้น..

            ถึงศาลจะปฏิเสธคำให้การทั้งหมดเพราะ ณ ตอนนั้นจีวอนขาดสติก็เถอะ แต่ยังไงชานอูก็เชื่อว่าพี่เขาไม่อาจทำเรื่องอย่างว่าลงไปได้หรอก

            “กูขอโทษละกัน ความจริงเรื่องนี้มันก็เป็นปัญหาของกู กูไม่อยากให้มึงทะเลาะกับพี่ชายตัวเองเพราะกูหรอก”

ยูคยอมพูดต่อเมื่อเห็นว่าชานอูเอาแต่เงียบและจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ขนาดที่ว่าได้ยินเขาบอกแบบนี้แล้วยังทำเพียงแค่พยักหน้าลงเฉยๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ต่ออย่างหมดแรง

“แล้วพี่ยุนฮยองอะไรนั่น มึงก็ยังจะตามหาเขาต่อไป?”

            เมื่อเห็นแบบนั้นจึงตัดสินใจถามต่อเพราะนึกเป็นห่วง พร้อมกับส่งมือหนาไปตบเบาๆ ที่หัวไหล่ของคนเป็นเพื่อนอย่างให้กำลังใจ

ถ้าเป็นคนนอกอาจจะหาว่าชานอูจมปลักและไร้สาระก็ได้ เป็นถึงลูกเศรษฐีที่มีอำนาจที่สุดในประเทศแต่กลับมาตกหลุมรักเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วมันเพียงแค่กระดิกนิ้วก็มีคนแทบคลานเข้ามาทดลองให้คบด้วยเป็นสิบแท้ๆ

            แต่เขาไม่คิดว่าเรื่องที่ชานอูกำลังเป็นอยู่นั้นไร้สาระอะไร คงเป็นเพราะยูคยอมเข้าใจว่าการที่คนสำคัญหายไปนั้นมันรู้สึกยังไงล่ะมั้ง..

            มันเหมือนกับ.. เสี้ยวหนึ่งของหัวใจเราถูกฉกชิงไป มันจะโหวงๆ ด้านในอยู่ตลอดเวลา และหัวสมองก็เอาแต่คิดว่าจะพามันกลับมาไว้ที่เดิมได้ยังไงจนไม่มีกระจิตกระใจจะไปคิดเรื่องอื่น

            และอีกอย่าง เขาก็ไม่คิดว่าการที่ชานอูไปตกหลุมรักคนจนๆ นั่นไม่ใช่เรื่องผิด ขนาดยูคยอมเองยังเคยตกหลุมรักคนที่มีเจ้าของแล้วเลย..

            เรื่องของหัวใจมันห้ามกันไม่ได้จริงๆ

            “กูต้องตามหาพี่เขาให้เจอ”

            ชานอูบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาคมที่จ้องมองไปยังด้านหน้าฉายประกายความมุ่งมั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่ปล่อยให้ยุนฮยองหลุดมือเด็ดขาด

            เขามั่นใจว่ายุนฮยองเองก็ชอบเขาเหมือนกัน การที่หลบหนีหายไปแบบนี้มันต้องไม่ใช่เพราะความเต็มใจแน่ๆ นั่นก็แปลว่าตอนนี้ยุนฮยองอาจจะกำลังไม่มีความสุข? แค่คิดแบบนั้นก็เป็นห่วงแทบบ้าแล้วจริงๆ หรือถ้าหากมันเป็นเพราะความเต็มใจ เขาก็ยังอยากฟังเหตุผลที่แท้จริงจากปากของยุนฮยองอยู่ดี

            เพราะฉะนั้นก็ต้องหาให้เจอ..

            เขาจะต้องหายุนฮยองให้เจอ ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนก็ตาม

 

GLUTTONY

 

 

เกาะเชจู

หมู่บ้านชาวประมง

 

 

กระจกเงาสะท้อนใบหน้าของคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของมัน

สายตาคมจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองก่อนจะไล้ปลายนิ้วไปตามรอยแผลยาวที่อยู่ตรงข้างแก้ม เพียงสัมผัสได้ถึงความขรุขระของผิวหนังหัวคิ้วทั้งสองข้างก็พร้อมใจย่นเข้ามาหากัน อาการโหวงหวิวแล่นปราดเข้ามาในใจ ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพราะขอบตาเริ่มจะร้อนผะผ่าว

            ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเอง

            โชคชะตาเล่นตลกอะไร ทำไมเขาต้องหลบหนีจากตัวเมืองมาอยู่ไกลถึงเชจู หนำซ้ำป้ายังใช้วิธีแสนโหดร้ายในการพาเขาหนีมาอีกต่างหาก

ยุนฮยองรู้สึกอึ้งไม่น้อยกับอิทธิพลของคนในตระกูลซง ในวันนั้นชานอูสามารถรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าเขาหายไป และเพียงเวลาไม่นานวิทยุก็ประกาศว่าจะมีการปิดถนนเพื่อตรวจสอบคนหาย ถึงแม้ว่าจะไม่มีการประกาศชื่อและรูปพรรณสัญฐาน แต่ทั้งป้าและเขาเองก็รู้ดีว่าคนที่กำลังถูกตามหาต้องเป็นยุนฮยองไม่ผิดแน่ๆ

            แล้วป้าก็ได้กระทำสิ่งที่เขาไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้น ให้เกิดขึ้น..

 

            ป้า!! ป้าจะทำอะไร!?

          คุณหนูชานอูต้องสั่งให้คนตามหาแกแน่ๆ แล้วเขาก็ต้องบอกลักษณะของแกให้คนของเขารู้ นั่นแปลว่าแกจะอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้

          ผมไม่ทำ! แค่ป้าสั่งให้ผมหนีหายมาแบบนี้มันก็เกินพอแล้ว ทำไมป้าต้องทำขนาดนี้ด้วย!’

          ‘เพราะแกคิดจะกลับไปหาคุณหนูชานอูน่ะสิ! มันจะไม่มีทางได้เป็นแบบนั้นเด็ดขาดยุนฮยอง แล้วแกจะได้ไม่ต้องมีใครมาหลงกับรูปลักษณ์หน้าตาที่ดีงามไม่เหมาะกับฐานะแบบนี้ได้อีก

          ‘ป้า! ไม่ อย่า!!’

 

เสียงหวีดร้องของตัวเองยังคงดังอยู่ในหัว ตามมาด้วยความแสบร้อนของคมมีดที่กรีดลงมายังแก้ม แม้กระทั่งตอนนี้รอยแผลจะแห้งไปแล้ว แต่ความเจ็บในวันนั้นเขาก็ยังคงจำได้ดี และจนตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าความเจ็บตรงปากแผลกับความเจ็บที่เกิดขึ้นในใจนั้นอะไรมันเจ็บกว่ากัน

            หลายคนอาจจะคิดว่าป้าของเขาทำเกินไปน่ะสิ?

            ใช่ ยุนฮยองจะไม่เถียงอะไรเพราะตอนนี้ตัวเขาเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

ป้าใช้มีดกรีดหน้าของเขาให้เป็นแผล ถึงจะไม่ลึกนักแต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้เลือดไหลซึมออกมา รอยกรีดลากยาวลงมาจนถึงคาง ใหญ่พอที่ผ้าก็อซจะปกปิดเอาไว้ได้ทั้งใบหน้า

            ยุนฮยองมั่นใจว่าชานอูไม่ได้อธิบายลักษณะของเขาให้มีผ้าก็อซผืนใหญ่แปะทับอยู่บนข้างแก้มอย่างแน่นอน นั่นคือสาเหตุที่คนของชานอูตรวจหาเขาไม่พบ

            สุดท้ายทั้งป้าและเขาก็พากันตะลอนๆ มาอยู่ในที่ใหม่ได้อย่างผ่านฉลุย โดยที่ป้าเที่ยวบอกคนอื่นว่าชื่อของเขาคือ ปรินซ์ และสั่งกำชับเอาไว้อย่างดีว่าห้ามแนะนำตัวว่าชื่อ ยุนฮยอง เด็ดขาด ถ้าไม่อย่างนั้นจะต้องเจอดี

            ทำไมต้องคอยเจอกับเรื่องแย่ๆ อะไรแบบนี้ด้วยนะ

 

            ปึงๆๆ!!

 

ความคิดของเด็กหนุ่มชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูสังกะสีดังออกมาจากทางด้านนอก ยุนฮยองสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบเปิดน้ำล้างมือแล้วกุลีกุจอออกไปข้างนอกด้วยความเร่งรีบ

            “มัวแต่ทำอะไรอยู่ในห้องน้ำ ไม่รู้บ้างรึไงว่าวันนี้ของลงเยอะ!

            “ขอโทษครับเฒ่าแก่ พอดี.. พอดีผมท้องเสีย”

            ข้ออ้างสิ้นคิดหลุดออกจากริมฝีปากบางเมื่อเขาตระหนักได้ว่าเมื่อกี๊ตัวเองเอาแต่ยืนเหม่ออยู่ในห้องน้ำ มันทำให้ชายร่างท้วมพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความขัดใจ แต่พอเห็นนัยน์ตาวาววับที่แสดงออกถึงความรู้สึกผิดจริงๆ ก็ทำให้ไม่อยากจะด่าอะไรต่อ นอกจากกระพัดกระเฟียดแล้วโบกมือไล่ให้ไปอีกทาง

            “รีบๆ ไปขนของลงมาได้แล้ว ถ้าทำไม่ไหววันนี้ก็ไม่ต้องเอาค่าตัว!

            “ค..ครับ จะรีบไปเดี๋ยวนี้”

            ยุนฮยองโค้งให้ชายคนนั้นก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาวิ่งไปอีกทาง

เป็นเพราะว่าเชจูเป็นหมู่เกาะที่ตั้งแยกออกมาจากพื้นที่ของประเทศเกาหลี ด้วยความที่มีทะเลล้อมรอบทำให้ที่แห่งนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยสัตว์ทะเลนานาชนิด ซึ่งแน่นอนว่าอาชีพหลักๆ ของคนที่นี่ก็ต้องเป็นชาวประมง ออกเรือหาปลา และมีบริษัทใหญ่ๆ ที่คอยคัดกรองเนื้อสัตว์คุณภาพดีเพื่อส่งออกไปให้เมืองหลวงอย่างเช่นโซล

            ยุนฮยองคือเด็กคนหนึ่งที่มาทำงานรับจ้างอยู่ภายในบริษัทแห่งนี้ เป็นเพราะเขาเพิ่งมาใหม่และยังไม่ชินกับหน้าที่การงาน บวกกับในหัวเอาแต่คิดตัดพ้อน้อยใจตัวเอง ทำให้ที่ผ่านมาโดนด่าอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งมันทำให้เขารู้สึกแย่และเสียดายกับเรื่องที่ผ่านมา แต่ก็ได้แค่ปลอบตัวเองว่าไม่เอาน่ะยุนฮยอง นายควรจะทำใจได้แล้ว นี่แหละคือชีวิต ที่ผ่านมานั่นคือความฝันชัดๆ

ยังจะหวังได้เจอกับชานอูอะไรอีก เก็บชานอูเป็นแค่เพียงความทรงจำดีๆ ก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอไง?

            “ไปไหนมาวะ?”

            เสียงของเพื่อนร่วมงานที่มีนามว่า คิม แทฮยอง ดังทักขึ้นในทันทีที่เห็นหน้า ทำเอายุนฮยองต้องรีบยกมือขึ้นเกาแก้มด้วยความประหม่า และรีบโค้งให้เพราะรู้สึกผิดอยู่ยกใหญ่ที่ปล่อยให้แทฮยองทำงานคนเดียวอยู่นานสองนาน

            “โทษทีว่ะ พอดีไปเข้าห้องน้ำมา”

            “เออไม่ได้ว่าอะไร เป็นห่วงนึกว่าจะตกส้วมตายไปละ”

            อีกฝ่ายพูดทีเล่นทีจริง ทำเอายุนฮยองต้องส่งยิ้มแหยๆ เพราะถึงใบหน้านั้นจะยิ้ม แต่มืออีกข้างกลับยกขึ้นมาปาดเหงื่อเม็ดโตที่ไหลออกมาจากโคนผม

แทฮยองอายุเท่ากันกับเขา แต่เป็นเพราะไม่ตั้งใจเรียนและเอาแต่เที่ยว พ่อกับแม่เลยให้ลาออกจากโรงเรียนแล้วมาทำงานหาเงินที่บริษัทส่งออกสัตว์ทะเลนี่แทน แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการที่ต้องมาทำงานใช้แรงงานแบบนี้ เพราะแทฮยองบอกเองว่าถึงเรียนจบก็คงหนีไม่พ้นงานลูกจ้างอยู่ดี ผลการเรียนออกจะห่วยขนาดนั้น คงไม่มีใครรับเข้าทำงานในตำแหน่งสูงๆ หรอกจริงไหมล่ะ

            ฟังดูแล้วก็ทำให้ยุนฮยองนึกตลกตัวเองอยู่ไม่น้อย เขาเองก็ไม่เคยคิดฝันว่าจะไปทำงานตำแหน่งสูงๆ ในบริษัทใหญ่ๆ โตๆ เหมือนคนอื่นหรอก เพราะที่ผ่านมาก็เจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ตลอด รู้ดีว่าต้นทุนชีวิตของคนเราไม่เท่ากัน การที่จะได้ไปทำงานในบริษัทดีๆ ตำแหน่งใหญ่ๆ ก่อนอื่นก็คงต้องมีต้นทุนส่งตัวเองเรียนจากสถาบันดีๆ ให้ได้เสียก่อน ซึ่งบ้านเขาก็จนเป็นเดิมทุนอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นก็ควรเลิกฝันเฟื่องคิดอะไรแบบนี้เสียที

ที่ผ่านมายุนฮยองก็ไม่คิดหวังกับอนาคตของตัวเองมาตลอด เราทำใจแล้วว่าค่อยไปทำงานเป็นลูกจ้าง รับค่าจ้างรายวันเล็กๆ น้อยๆ ให้พอประทังชีวิตไปได้ในแต่ละวันก็พอแล้ว

            จนกระทั่งมีชานอูผ่านเข้ามาในชีวิต คนที่ทำให้รู้จักกับซง คนที่มอบโอกาสให้เขาได้เกือบเขาไปเรียนในโรงเรียนอันดับหนึ่งของประเทศ

เพียงแค่นี้ชีวิตที่ไร้จุดมุ่งหมายก็เห็นแสงสว่างอยู่รำไร ใครจะไปรู้ว่าคนที่ดับไฟดวงน้อยๆ นั้นให้มอดจนไม่มีทางจุดติดได้อีกจะเป็นป้าของเขาเอง

            พูดแล้วก็เหนื่อยชะมัด..

            สุดท้ายชีวิตก็ตกลงมาอยู่ในจุดเดิมอีกครั้ง

            หรือความจริงมันควรจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วนะ ยังไงทำบุญบารมีมาไม่ถึง ก็คงไม่อาจฝันสูงมากไปกว่านี้ได้แล้วล่ะ

            “ปริ๊นซ์!!!

            “ฮะ.. ฮ้ะๆ”

            ยุนฮยองสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ แทฮยองก็ตะโกนใส่หู เขาเผลอปล่อยลังปลาแช่แข็งหลุดมือลงไปกองกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นเพราะความตกใจ เสียงที่ดังสนั่นทำเอาคนรอบๆ พากันหันมามองกันเป็นตาเดียว แน่นอนว่ายุนฮยองทำอะไรแทบไม่ถูกนอกจากก้มหน้าก้มตาขอโทษและก้มลงไปเก็บมัน

            “โห่ ตกใจง่ายจังวะ”

โชคดีที่เฒ่าแก่มหาโหดไม่ได้อยู่แถวนี้ แทฮยองที่เหลือบซ้ายแลขวามองต้นทางตั้งแต่แรกย่อตัวลงมาช่วยเก็บก่อนจะเอ่ยแซว ส่วนยุนฮยองเองก็มองตาขวางเลยทีเดียว

            “ใครใช้ให้นายมาตะโกนใส่หูของคนอื่นกัน มันตกใจนะไอ่บ้า”

            “ก็นายเอาแต่เหม่อ ตั้งแต่เจอหน้ากันนายเอาแต่ล่องลอย เหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา ถามจริงที่บ้านมีปัญหาอะไรปะวะ? ปรึกษาได้นะนี่พร้อมรับฟังเสมอ”

            ยุนฮยองได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วหัวเราะให้กับคำพูดนั้น

เขาไม่ได้เล่าอะไรเพราะคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเหลือเชื่อเกินกว่าคนธรรมดาจะเข้าใจได้ แน่นอนว่าคนที่เกาะเชจูเองก็เทิดทูน ซง อิลกุก เช่นกัน เพราะอิลกุกเองก็มีส่วนช่วยพัฒนาเกาะนี้ให้มั่งคั่งและกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ติดอันดับ การที่เขาจะไปประกาศว่าตัวเองเคยรู้จักกับคนในตระกูลซงคงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก หนำซ้ำจะโดนหาว่าขี้โกหกปลิ้นปล้อนและชาวบ้านอาจจะเกลียดขี้หน้าเอาได้เสียด้วย

            “มีเรื่องอะไรเครียดๆ บอกได้นะเว้ย อย่างที่บอกอะพร้อมรับฟังเสมอ”

            แทฮยองพูดซ้ำ ในสายตาที่มองมาบ่งบอกว่าอยากช่วยเป็นที่ปรึกษาจริงๆ แต่ครั้งนี้ก็เหมือนเดิมที่ยุนฮยองทำเพียงส่งยิ้มให้

            “ขอบคุณนะ”

            ยุนฮยองตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะเก็บของที่ทำหล่นทั้งหมดกลับใส่ลังลงไป เขายกมันขึ้นไปไว้บนล้อเข็น ก่อนจะใช้เท้าถีบมันให้เอียงแล้วเข็นไปไว้ในจุดเก็บของ ส่วนแทฮยองเองก็ตบบ่าเบาๆ แล้วเดินไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อเช่นกัน

            “เอ้า!! รีบๆ ทำงานเข้าสิ ของล็อตนี้จะต้องส่งก่อนวันที่พฤหัสนี้นะ เราจะต้องเคลียร์โรงงานให้ว่างและทำความสะอาดโรงงานใหม่ทั้งหมดเพราะพอวันที่ 8 นี้ทางโรงเรียนซงจะจัดทัศนศึกษาเข้ามาดูงานในบริษัทของเรา เราต้องให้การต้อนรับเหมือนอย่างดีเข้าใจมั้ย!

            เสียงของเฒ่าแก่ที่ประกาศดังลั่นสร้างความฮือฮาให้กับคนในท้องที่ได้เป็นอย่างดี ทุกคนต่างแสดงรอยยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ความเหนื่อยที่มีบนใบหน้าหายไปเป็นปริดทิ้งเพียงเพราะได้ยินว่าคนจากโรงเรียนซงจะมาเยี่ยมถึงที่นี่ คงจะมีแต่ยุนฮยองล่ะมั้งที่ทำหน้างงๆ หากแต่ภายในอกที่มีก้อนเนื้อด้านซ้ายฝังลึกอยู่ตรงนั้นมันกลับสั่นแรงและโหวงวูบ

            หมายความว่ายังไง? นักเรียนซงจะมาทัศนศึกษาที่นี่อย่างนั้นเหรอ?

            จะใช่นักเรียนเกรด 10 รึเปล่า?

ไม่รู้ว่าเขาหวังอะไรมากไปไหม แต่สิ่งที่ยุนฮยองกำลังภาวนาให้มันเกิดขึ้น คือขอให้ชานอูมาร่วมทัศนศึกษาในครั้งนี้ด้วย

            มาเถอะนะชานอู..

            ถ้าเรามีดวงจะได้เจอกันจริงๆ นายต้องมาที่นี่นะชานอู..







 

talk

หายไปนานเลยกว่าจะได้อัพ
ไม่ได้ดองนะคะ แต่ฟิคต้องอัพตามคิว เนื้อเรื่องมันต่อกันนะ สังเกตได้ว่าเนื้อเรื่องตอนนี้เชื่อมกับเรื่องของจีวอนด้วย
(บาปกาม อย่าลืมไปอ่านกันนะ) 55555555
อย่าลืมติดแท็ก #พี่ยุนน่ากิน แล้วตามอ่านให้ครบทุกบาปนะคะ เพื่อความเข้าใจเนื้อเรื่องให้มากขึ้น
ตอนนี้ดราม่าเนอะ ชีวิตคนเราทำไมเจอเรื่องร้ายขนาดนี้ แต่งไปจะร้องไห้ไป ไม่ใช่อะไร สงสารพี่ยุน5555
ตอนนี้ชานยุนไม่เจอกันเลย สงสารพี่ยุนด้วย ป้าแกโรคจิตอะ
เอาใจช่วยพี่ยุนกันเยอะๆนะคะ -.,-
ฝากเม้นด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ เจอกันตอนหน้า

 

 

 

           

 

 

 




M
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,262 ความคิดเห็น

  1. #1240 Wattson (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 09:01
    โอ๊ยป้าาาาา
    #1,240
    0
  2. #1229 jun de (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 08:57
    เริ่มไม่เข้าใจป้าพี่ยุนแล้วอ่ะ พาหนีไม่ว่าแต่มากรีดหน้า(สวยๆ)ของพี่เค้าอย่างนี้ไม่ได้นะป้าาาา!!!!!!
    #1,229
    0
  3. #1162 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 21:44
    คืออยากถามว่าป้ารักหลานจริงรึเปล่า นี่มันเข้าขั้นโรคจิตแล้ววว เกินไป เกินไปจริงๆ สงสารยุนฮยองมากๆ คือชีวิตกำลังจะดี แต่ป้า!!! ป้าทำลายมันนน!! ควรลาออกจากการเป็นป้ายุน 😬😬😠😠
    #1,162
    0
  4. #1103 tthanwa222 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:28
    ป้า มาตบกันไหม?
    #1,103
    0
  5. #1064 9nawKIHAE (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 14:54
    แม่มมมเครียดกับป้ายุนฮยอง
    เหมือนแอบโรคจิตนิดๆหรือเปล่า
    ทำไมต้องทำขนาดนั้นด้วย! #อินนะเนี่ยยยย
    #1,064
    0
  6. #990 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 02:17
    เฮ้ยๆๆๆๆ ป้าใจเย็นๆ จากทีแรกว่าป้าเป็นห่วงหลานหลังๆนี่ไม่ใช่ละ ไม่ห่วงตัวเองก็โรคจิตแน่ๆ ป้าดูละครมากไปแล้ว มีที่กรีดหน้าหลานตัวเองได้ลงคอ ส่วนยูคภาคนี้ดีแฮะ สงสารยูคนิดๆ รู้กันอยู่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
    #990
    0
  7. #957 Fangg_l (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 14:26
    เห้ยยยยทัศนศึกษาคือความหวัง ชนูมาอยู่แล้วพรื่อออออ
    #957
    0
  8. #889 Kppn-5699 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 01:34
    ชานอูไม่มาแน่ๆอ่าาาา
    #889
    0
  9. #875 TaYB (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 22:10
    ป้าใจร้ายยยย ทำร้ายพี่ยุนทำมายยยยย
    #875
    0
  10. #860 gxisimp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:32
    ป้า.... มันเกินไปแล้ว.................
    #860
    0
  11. #773 HoneyBabby (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:15
    อิป้าแก่นางเป็นโรคจิตรึป่าวน่ะ? นี่เค้เรียกว่าหวังดีหรอ? เอิ่ม... (กอดอกมองบน) หนีปัญหาอยู่นั่นแหละ แบบนี้ชีวิตจะดีขึ้นมั้ยล่ะ ไม่มีความทะเยอทะยานเอาซะเลย คิดแบบนี้ไง เลยจนและลำบากอยู่แบบนี้ หึ.. โอ้ยยย สงสารพี่ยุน ????????
    #773
    0
  12. #760 hhamneww (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:25
    ป้าทำไมทำแบบเน้ แงงงงง ชานอูรีบๆมาหาพี่เร็วเข้า
    #760
    0
  13. #660 Hiii29220 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:38
    ป้าทำเกินไปแล้วนะ!!!!(อินๆ-_-)
    #660
    0
  14. #600 แม่ยุนฮะยอง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 19:41
    กูจะข้าอิป้า!!! =_=+++++++++++
    #600
    0
  15. #513 Mo_mo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 20:32
    ป้โหดร้ายมาก โหยป้าอ่ะไม่เข้าใจวัยรุ่นเลยเดี๋ยวบอกบาบิเอาฟันเฉาะนะ-_-555555 ขอให้ชนูเจอยุนเถอะ ขอร้อง
    #513
    0
  16. #417 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 15:40
    ป้าอ้ะใจร้ายมากเลยนะ ทำไมทำแบบนี้ฮืออ
    อ่านตอนที่กล่าวถึงบ๊อบยิ่งอยากรู้ว่าบ๊อบไปทำอะไรไว้อ้ะ555555
    ขอให้ชนูเจอกับพี่ยุนด้วยเถ้อออ
    #417
    0
  17. #382 ||หน้าม้าของบาบิ|| (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 23:35
    งื๊อออเค้าพึ่งจะได้อ่านเรื่องพี่ยุน -3- จริงๆก็พึ่งได้อ่านเซตนี้ทั้งหมด 555 ย๊าาายัยป้านี่ทำร้ายพี่ยุนทำไม -0- ชนูจะได้เจอกับพี่ยุนใช่ไหม ~
    #382
    0
  18. #381 milkkmilk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 01:42
    ป้าาาาาา บ้าาาาาาา มากกกกกกกกก นี่คืออ่านไปแหกปากแบบนี้ไป 55555555555555555555555555 ย้าก สงสารทั้งสองคนเลย ต่างคนก็อยากเจอกันเนอะ คือป้าควรรู้ว่าการที่พี่ยุนมายุ่งกับคุณหนูชานอูนี่ปลอดภัยมาก (เมื่อเทียบกับอีกคนที่เหลือ 55555555555555) ควรปล่อยให้หลานมีอนาคตที่ดีนะคะ!!!! อยากอ่านต่อล้าววว ต้องได้มาเจอกันใช่ไหม เชจูนี่ยัยพี่จินกับจุนฮเวคนกากเขาก็จะมาเหมือนกัน เลาอยากอ่านทุกเรื่องโลยยยยยยย นอนไม่หลับแล้วนะ 55555555555555555555555555 ไรท์เตอร์สู้ๆนะคะ ทุกคนเลย รออ่านทั้ง7บาปค่ะ จุ้บ
    #381
    0
  19. #380 Patsaawee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 14:07
    เกลียดอีป้าาาาาา อยู่เฉยๆก็ไม่มีใครว่าป้าหรอก อยากให้ชานยุนเจอกันเร็วๆอ่ะ มาต่อนะคะ
    #380
    0
  20. #379 kamonros_som (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 23:46
    ป้าคะ ทำแบบนี้ทำไม ฮืออออ สงสารพี่ยุน สงสารชานอู
    #379
    0
  21. #376 PInkyland (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 15:43
    เห้ย อีป้า...ตบกันไหม เอาหอกแทงเลยนิ เคืองแรง -*-
    #376
    0
  22. #373 『CHXRBEEM』 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 18:17
    ต่อนะไรท์~
    #373
    0
  23. #372 『CHXRBEEM』 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 18:16
    หนีไปด้วยกันเลย
    #372
    0
  24. #371 『CHXRBEEM』 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 18:16
    ขอให้เจอชานอูTT
    #371
    0
  25. #370 『CHXRBEEM』 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 18:16
    ป้าใจร้ายมาก..ยุนหนี!! หนีเลย!!
    #370
    0