( END ) 7SINS/iKON ✡ GLUTTONY ▫ #chanyun

ตอนที่ 22 : final

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    4 พ.ค. 59

(c)                      Chess theme
 

7SINS-iKON

GLUTTONY

Chapter 19

 

 

           

            สองเดือนผ่านไป

            “อ่า..เสร็จซักทีนะ”

            บุคคลตัวสูงเอ่ยขึ้นหลังจากที่นำต้นไม้ลงดินเสร็จเป็นที่เรียบร้อยก่อนจะยกแขนขึ้นมาปาดเหงื่อ คำพูดนั้นเรียกให้ยุนฮยองที่กำลังจัดจานอาหารอยู่เดินไปหยิบน้ำจากในตู้เย็นแล้วเทใส่แก้วนำไปให้

            “ขอบคุณครับ”

            ซอกจินเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มบางให้กับร่างเล็ก จากนั้นก็รับน้ำเย็นๆมาดื่มเสียจนหมดแก้ว มือหนาส่งมายีหัวของยุนฮยองเบาๆเพื่อเป็นการขอบคุณ ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทำสวนทั้งหมดเข้าไปในตะกร้าแล้วโอบไหล่ของร่างเล็กเข้าไปในบ้านด้วยกัน

            “อากาศหนาวแล้ว เข้าไปข้างในเถอะ”

            “ก็ผมบอกแล้วไงล่ะครับว่าพี่ไม่เห็นต้องมาทำสวนในเวลาที่อากาศแบบนี้เลย”

            “มันยังพอทนได้น่ะ แต่พี่กลัวเราไม่สบายมากกว่า”

            ซอกจินพูดพลางหัวเราะเมื่อเห็นว่ายุนฮยองมองมาอย่างเคืองๆ

ก่อนที่ทั้งคู่จะต้องหันไปมองเมื่อเห็นว่าป้าเดินออกมาจากห้องนอนแล้ว เมื่อเห็นแบบนั้นทั้งสองคนจึงเดินเข้าไปช่วยกันพยุงอย่างไม่ได้นัดหมาย ในตอนนี้ป้าของเขายังมีอาการปวดหลังจากโรคประจำตัวอยู่ ก็ต้องรักษากันไปตามสภาพ โดยที่ยุนฮยองบอกให้ป้าเลิกทำงานทุกอย่าง ส่วนเขาก็จะเป็นคนหารายได้ทุกอย่างเข้ามาบ้านเอง

            “ขอบใจจ้ะ”

            “อาหารเสร็จพอดี คุณป้าทานให้อิ่มเลยนะครับ อย่ายืมทานยาด้วยนะ”

            “แล้วเราไม่อยู่กินด้วยกันหรอกเหรอ?”

            “ไม่รบกวนดีกว่าครับ เดี๋ยวผมจะต้องกลับไปทำงานให้แม่อีกนิดนึงด้วยล่ะ เราเองก็กินข้าวเยอะๆนะรู้มั้ย?”

            ประโยคหลังซอกจินหันมาบอกกับยุนฮยอง ก่อนจะขยับเก้าอี้เข้าไปด้านในให้คนเป็นป้าแล้วเดินมาลูบหัวของร่างเล็กอีกหน

            “ทำเหมือนผมเป็นเด็กเลย”

            “เราก็เด็กกว่าพี่จริงๆนี่ ถ้ายังไงเดี๋ยวตอนเย็นมาหานะ”

            “อื้อครับ”

            ยุนฮยองยิ้มให้กับอีกฝ่าย ก่อนที่ซอกจินจะขอตัวกลับไปบ้านของตัวเอง เมื่อเป็นแบบนั้นรอยยิ้มที่อยู่ในตอนแรกก็จางหายไป ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆเพื่อคลายความรู้สึกแปลกๆที่โถมเข้ามาในใจอยู่ตลอด มันทำให้ไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่ แต่เพราะไม่อยากให้ป้าอยู่คนเดียวเขาจึงเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้แล้วเตรียมจะทานข้าวด้วยกัน

            “พี่เขาดีมั้ย?”

            แต่แล้วประโยคแรกที่ป้าถามขึ้นก็ทำให้ร่างเล็กชะงักไปซักพัก ยุนฮยองเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ หากเมื่อเขาเห็นว่าป้าส่งยิ้มมาให้ ยุนฮยองก็จำต้องยกยิ้มแบบฝืนๆตอบกลับไปด้วยเช่นกัน

            “ก็..ดีครับ พี่ซอกจินก็นิสัยดีตลอดนั่นแหละ”

            “หมายถึงเขาดูแลเราดีรึเปล่า ป้าไม่ค่อยเห็นเวลาอยู่ด้วยกันสองคนเท่าไร”

            “ดีครับ พี่เขาสุภาพบุรุษ พูดเพราะ แล้วก็ไม่เคยก้าวก่ายอะไรผมเลย”

            “ตอนนี้คบกันมาเท่าไรแล้วนะ?”

            ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะหัวเราะแห้งๆ

ใช่.. หลังจากที่คิดได้ว่าเขาน่าจะเหมาะกับคนอย่างซอกจินมากกว่า ยุนฮยองก็ตัดสินใจตกลงคบกับอีกฝ่าย ด้วยเหตุผลหนึ่งที่ว่าการมีใครซักคนเข้ามาแทนที่อาจจะทำให้ลืมชานอูไปจากใจได้เร็วๆ

            แน่นอนว่ามันไม่ค่อยได้ผลนัก เพราะทุกวันนี้เขาก็ยังคิดถึงอยู่เสมอ เป็นเรื่องปกติที่จะได้ยินข่าวของทางตระกูลซงผ่านโทรทัศน์ ล่าสุดก็คืองานวันแม่ที่เพิ่งจะจัดไป ยุนฮยองมองมันด้วยความเสียดายเพราะไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้วที่เราเกือบจะได้ทำอะไรแบบนี้แต่ก็พลาดทุกที

            ความจริงก็ไม่อยากจะรับรู้อะไรหรอก ติดแต่ว่าตอนที่ข่าวออกเขาอยู่กับแทฮยอง แล้วอีกฝ่ายก็ให้ทำการไถ่โทษจากความผิดหนที่แล้วด้วยการเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับซงให้ฟังเพราะว่าอยากรู้ด้วยนี่สิ

            แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ผ่านมันมาได้

            “ยังไม่ถึงเดือนเลยครับ น่าจะนะ ผมไม่ได้นับน่ะ”

            ยุนฮยองตอบแบบส่งๆก่อนจะตักอาหารให้คนเป็นป้า พอพูดถึงตรงนี้เขาก็เลือกที่จะก้มหน้าลงไปทานอาหารแบบที่ไม่คิดจะเงยขึ้นมาสบตา

            แน่นอนว่าท่าทางแบบนั้นคนเป็นป้ามองอยู่ตลอด เธอลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะคิดว่าการที่จะพูดเรื่องต่อไปนั้นมันเป็นสิ่งที่ยากสำหรับเธอเช่นกัน

            แต่สาบานได้ว่าตลอด 2 เดือนที่ผ่านมา หลังจากที่ทะเลาะกับชานอูอย่างแรงในวันนั้น เธอก็ไม่มีโอกาสได้เห็นหลานยิ้มออกมาจากใจอีกเลยซักครั้ง มันเป็นสิ่งที่ทำให้คนเป็นป้าทรมานจนทุกข์ใจไม่ต่างกัน ยิ่งได้เห็นว่ายุนฮยองพยายามจะทำตัวให้เข้มแข็งมันก็ยิ่งบีบคั้นจิตใจมากขึ้นอีกหลายเท่า

            “มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่รึเปล่า?”

            ป้าถามต่อ ทำเอามือบางที่กำลังจะตักข้าวขึ้นมาหยุดนิ่งไปอีกหน

ยุนฮยองกลืนน้ำลายลงคอ เพราะถ้าจะให้พูดกันตรงๆก็คือเขาไม่ได้.. อยากจะอยู่ในจุดจุดนี้ ไม่รู้ว่าจะเป็นการทำให้ซอกจินเสียน้ำใจอะไรหรือไม่ แต่ยุนฮยองยังไม่ได้รักอีกฝ่ายมากถึงขั้นที่จะเป็นแฟนกัน เหตุผลแรกที่เขาคบคือสิ่งที่บอกไปยังข้างต้น ส่วนเหตุผลที่สองก็คืออยากจะมีใครซักคนเอาไว้ช่วยเวลาลำบาก ช่วยกันดูแลป้า.. อย่างน้อยก็มีคนที่แข็งแรงกว่าอยู่ในบ้าน แล้วอีกอย่า..

            เขาคิดว่าถ้าคบกับซอกจินคงจะทำให้ป้าสบายใจได้ไม่น้อย

            “ก็ดีครับ”

            ยุนฮยองตอบกลับไปแบบฝืนๆ ก่อนจะก้มหน้าลงไปตักข้าวอีกครั้ง ความจริงเริ่มจะกระเดือกมันไม่ลงแล้วเหมือนกัน แต่กลัวว่าป้าจะเป็นห่วงเลยต้องนั่งอยู่แบบนี้ซักพัก

            ทุกอย่างที่ยุนฮยองทำมันฝืนมากเสียจนคนมองดูออก นั่นทำให้คนเป็นป้าถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะวางมือทาบลงมือบนของคนเป็นหลานแล้วลูบเบาๆอย่างปลอบประโลม

            “บางอย่างก็ไม่ต้องฝืนความรู้สึกของตัวเองเพื่อใครแล้วก็ได้นะ”

            ยุนฮยองเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่งงๆ ก่อนสายตาจะอ่อนลงเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ามองเขาด้วยแววตาที่จริงจังและเป็นห่วงจนสุดหัวใจ

            “ทำไมเหรอครับ?”

            “ป้ายอมทุกอย่างแล้วล่ะ คนเราควรจะเลือกทางเดินของตัวเอง ไม่ใช่ให้ใครมาบังคับ”

            “...”

            “ที่ผ่านมาป้าเป็นห่วงเรามาก มากจนไม่คิดว่าเราเองก็โตแล้ว และป้าเองก็ไม่ใช่คนที่จะควบคุมอะไรทุกอย่างในโลกได้”

            หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวเป็นเวลานานเต้นแรงขึ้นมาได้ง่ายๆเพียงได้ยินป้าพูดแบบนั้น ราวกับว่าที่ผ่านมายุนฮยองโดนขังอยู่ในห้องมืดๆเพียงลำพังเพราะความที่ป้าไม่เข้าใจ แต่พอถึงวันนี้จู่ๆบานประตูก็เปิดออก เพียงแสงสว่างน้อยๆลอดเข้ามายังช่องก็ทำให้เขาใจชื้นขึ้นมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

            “คือผม..”

            “ถ้าไม่ได้รักพี่ซอกจินเขาก็อย่าคบกับเขาต่อไปเลย มันจะเป็นการทำร้ายเขาทางอ้อม ป้าว่าบาปเปล่าๆ”

            ยุนฮยองกลืนก้อนสะอึกลงไปยังลำคอ จริงอยู่ที่เขาสงสารซอกจินทุกครั้งที่มาทำดีด้วย อีกทั้งยังคิดว่าทำไมคนที่ดีๆแบบนี้ไม่ไปคบกับใครที่ดีกว่าเขา

            เขาเองก็ไม่ได้อยากจะรั้งใครไว้ แล้วก็รู้สึกผิดอยู่ทุกเมื่อที่ไม่สามารถทำใจรักซอกจินแบบคนรักได้ นั่นคืออีกเรื่องที่ทำให้ยุนฮยองเหมือนฝืนทำอะไรทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา จนในที่สุดจิตใจก็หมองหม่นและรอยยิ้มก็ได้จางหายไปจากร่างเล็ก

            เกือบจะตลอดกาล.. ถ้าหากวันนี้ป้าไม่เปิดใจพูดกับเขา

            “ป้าเองก็ปรับความคิดเกี่ยวกับคุณหนูชานอูแล้ว ทีแรกป้ากลัวตระกูลซงเหลือเกิน เพราะได้ยินชาวบ้านเขาพูดกันเยอะว่าลูกชายของบ้านนี้นิสัยไม่ดีซักคน ดูอย่างข่าวที่เราเห็นกันบ่อยๆ แต่หลังจากที่ป้าได้คุยกับคุณหนูในวันนั้น ป้าก็คิดว่าเขาต่างจากพี่น้องคนอื่นๆมากจริงๆ”

            แต่เพียงป้าพูดแค่นี้รอยยิ้มของยุนฮยองก็หายไปอีกครั้ง เด็กหนุ่มก้มหน้าลงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเรียกสติ

            เพียงแค่ได้ยินชื่อนั้นก็ทำให้ขอบตาร้อนขึ้นมาได้ง่ายๆ ยิ่งตอนที่ป้าพูดเหมือนจะยอมรับชานอูได้แล้วนั่นอีก..

            มันสายไปแล้วล่ะมั้ง

            “ชานอูเขาคงจะลืมผมไปแล้วล่ะครับ”

            “ไม่หรอก ป้าเชื่อว่าความรักของคุณหนูแกบริสุทธิ์ยิ่ง”

            “มันสองเดือนแล้วนะครับ เขาคงได้เจอคนดีๆมากมายในระหว่างนี้..”

            “มันอาจจะสายไปแล้วที่ป้าตัดสินใจ แต่ถ้าเราไม่ลองเดินก้าวผ่านมันไป เราก็จะไม่รู้ใช่มั้ยว่าหนทางข้างหน้านั้นเป็นยังไง?”

            คนเป็นป้าเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกจากเก้าอี้ เธอเดินไปยังหลังโทรทัศน์ก่อนจะควานหาอะไรบางอย่างอยู่นานสองนาน จนยุนฮยองตัดสินใจที่จะลุกขึ้นไปช่วย หากแต่มือหยาบกร้านนั้นก็ยกขึ้นมาเป็นเชิงห้ามเสียก่อน

            “รออยู่ตรงนั้นแหละ.. อ้า.. เจอแล้ว”

            เธอร้องออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะเดินมาหาหลานชายพร้อมกับรอยยิ้ม นัยน์ตาสีขุ่นนั้นเป็นประกายด้วยความสุขยามที่กระปุกสนิมขึ้นเก่าๆถูกวางเอาไว้ตรงหน้าของยุนฮยอง

            “ป้าเก็บไว้ให้น่ะ”

            “อะไรครับ?”

            “เงิน”

            ป้าเปิดกระปุกนั้นออก ก่อนจะเทมันลงบนโต๊ะ ทั้งเศษเหรียญและแบงค์ยิบย่อยมากมายต่างก็พร้อมใจกันเคลื่อนออกมาด้วยความรวดเร็ว ทำเอาคนมองต้องเลิกคิ้วขึ้นเพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าป้ามีของแบบนี้ซ่อนเอาไว้อยู่ตั้งแต่เมื่อไรกัน

            “เอาไปซื้อตั๋วเครื่องบินไม่น่าจะพอ แต่ถ้าเป็นเรือกับค่ารถไปที่ซงมันต้องได้แน่ๆ”

            ยุนฮยองถึงกับน้ำตาปริ่มพอประโยคถัดไปของป้าดังออกมา เขารู้ดีว่าบ้านของเราลำบากแค่ไหน ที่สามารถทำงานอย่างหนักจนมาซื้อโต๊ะกินข้าวกับโทรทัศน์ใหม่ให้ป้าได้นี่ก็หนักหนาพอแล้ว

            “ป้าเก็บไว้เถอะครับ มันก็เยอะสำหรับผม”

            “ถือว่าป้าไถ่โทษที่ทำให้เราเสียใจหลายๆครั้งก็แล้วกัน เอามันไปซะยุนฮยอง.. ป้ารู้แล้วว่าไม่มีอะไรดีกว่าจะได้เห็นรอยยิ้มของหลาน ดีกว่านั่งเศร้าอยู่แบบนี้ทุกวันมันทำให้ป้าพลอยเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ”

            สุดท้ายแล้วหยาดน้ำใสๆก็ไหลออกมาจากหางตา ยุนฮยองสะอื้นไห้ก่อนจะโผลกอดคนเป็นป้าอย่างห้ามไม่ได้

            เขาดีใจจริงๆที่เราสองคนเข้าใจกันเสียที ร่างเล็กสะอื้นเสียจนตัวโยน ราวกับว่าความอึดอัดทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมาภายในวันนี้จนหมดสิ้น เป็นเหตุที่ทำให้คนเป็นป้าอดร้องไห้ออกมาด้วยไม่ได้เช่นกัน

            “ขอบคุณนะครับป้า”

            ยุนฮยองเอ่ยออกมาแทบไม่เป็นคำ เขากดใบหน้าลงซบกับอกของป้าอยู่แบบนั้น ส่วนป้าเองก็ลูบหัวคนเป็นหลานอยู่เรื่อยเพื่อปลอบประโลมเช่นกัน

            ดูเหมือนว่าทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีจนน่าใจหาย พวกเขาไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนยืนรออยู่ที่หน้าบ้าน เป็นเพราะตัวเองลืมอุปกรณ์ทำสวนเอาไว้จึงเดินกลับมาเอา ก่อนที่ประโยคสนทนาเมื่อสองสามนาทีก่อนจะลอยเข้ามาในหู

            เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟัง รู้อยู่หรอกว่ามันเป็นการเสียมารยาท.. แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ได้รู้ความจริงที่แสนจะเจ็บปวด

            ว่าอย่างน้อย.. ยุนฮยองก็ไม่เคยรักเขาเลยซักนิด

            แต่ถึงอย่างนั้นซอกจินก็ยังคงยิ้ม เขายิ้มให้กับภาพของป้ากับหลานที่กอดกัน ถึงแม้จะไม่ได้ครอบครองแต่เขาก็โตพอที่จะเรียนรู้ได้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเทใจให้กับคนที่ไม่เอาใจของเขาเข้ามารองรับ ถ้าไม่อย่างนั้นมันก็เหมือนว่าเราโยนใจของเราทิ้ง

            นึกขอบคุณตัวเองที่มาแอบฟัง..

            เขาอวยพรให้ยุนฮยองได้สมหวัง ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปเงียบๆราวกับไม่เคยยืนอยู่ตรงนั้น

 

GLUTTONY

 

 

            และแล้วร่างเล็กก็ได้กลับมาเยือนโรงเรียนซงที่แสนจะใหญ่โตนี้อีกครั้ง ลมหนาวที่พัดมากระทบร่างทำให้ยุนฮยองต้องกระชับเสื้อเข้ามาจากนั้นก็กอดอกเอาไว้แน่น

            เขาไม่กล้าแม้แต่จะไปหาชานอูที่คฤหาสน์เพราะคิดว่าจะต้องรออีกนานกว่าจะได้เจอ แน่นอนว่าที่นั่นคือบ้านซึ่งเป็นที่ส่วนตัว และในตอนนี้เขากลายเป็นคนนอกแล้วจึงคิดว่าไม่สมควรที่จะไปอยู่ตรงนั้นอีก

            การมาที่โรงเรียนในครั้งนี้เพราะหวังว่าจะได้เจอชานอู หวังว่าอีกฝ่ายคงจะมาเรียนตามปกติแน่ๆ ยุนฮยองหยิบเอาบัตรนักเรียนของตัวเองขึ้นมาถือเอาไว้ ความจริงเขากะจะทิ้งมันไปแล้วแต่เยื่อใยบางอย่างทำให้เลือกที่จะเก็บเอาไว้ก่อน โชคดีจริงๆที่ทำแบบนั้น ถ้าไม่อย่างนั้นเขาอาจจะไม่สามารถเข้ามาในโรงเรียนได้อย่างสบายปร๋ออย่างเช่นในตอนนี้

            ความฝันที่จะได้เรียนยังซงนั้นหายไปแล้ว เพราะตัวเขาเองนี่แหละที่ดับอนาคตลงด้วยสองมือนี้ ทีแรกที่มีโอกาสได้เข้ามาก็เรียนไม่กี่วันแล้วป้าก็ให้เขาไปที่เชจู พอครั้งที่สองที่มีโอกาสได้เข้ามาอีกก็มีเหตุทำให้ต้องออกไปอีกครั้ง มันจะไม่มีครั้งที่สามอย่างแน่นอนเพราะยุนฮยองไม่พร้อมที่จะรับคำค่อนแคะจากใครๆอีก หรือแม้กระทั่งอาจารย์เองก็ไม่ค่อยจะพอใจกับนักเรียนธรรมดาที่ทำนิสัยเอาแต่ใจแบบนั้น

            เขากะว่าจะเรียนต่อให้จบเกรด 12 จากที่อื่น หลังจากนั้นจะตั้งใจอ่านหนังสืออย่างหนักแล้วค่อยไปหวังเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยซงแทน พอถึงตรงนั้นน่าจะมีโอกาสเป็นไปได้มากกว่ากลับมาเรียนทั้งแบบนี้

            สองขาเดินไปตามทาง รอบโรงเรียนเต็มไปด้วยความเงียบเชียบเพราะหนาวๆแบบนี้คงไม่มีใครมาเดินตากลมเป็นแน่ ยุนฮยองกระชับแขนที่กอดอกให้แน่นขึ้น เขามองไปยังรูปปั้นเฮร่าที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วเดินไปยังตรงนั้น

            พอถึงที่หมายก็มีนักเรียนบางคนที่เดินสวนไปหันมามองด้วยความแปลกใจ ยุนฮยองก้มหน้าหลบตาด้วยความประหม่า รู้ดีว่าชุดที่ตัวเองใส่อยู่นั้นไม่เหมาะที่จะมาอยู่ในจุดนี้เลยแท้ๆ มันเป็นเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ธรรมดาๆ แล้วก็พ่วงด้วยรองเท้าผ้าใบถูกๆไม่มียี่ห้อ แน่นอนว่าคนที่โรงเรียนนี้ไม่มีใครแต่งตัวแบบเขาหรอก แต่ก็ต้องพยายามทำใจไม่ให้แคร์อะไรเพราะตอนนี้จิตใจเขาอยู่ที่ชานอูเท่านั้น

            ห้อง B

            นั่นคือที่ที่ชานอูเรียนอยู่ ร่างเล็กมองเห็นป้ายอยู่ไกลๆ เพียงแค่คิดว่าจะต้องเดินไปตรงนั้นสองขามันก็ก้าวไม่ออกซะงั้น แม้ว่าจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆมากเพียงไหน แต่เหมือนว่ามันจะทำให้ประโยคเดิมๆหวนกลับเข้ามาทำร้าย เพราะล่าสุดที่เขาพูดกับชานอูมันก็มีแต่คำแรงๆ ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะยอมยกโทษให้ตัวเองรึเปล่า

            ยุนฮยองยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจนกระทั่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรเขาก็ไม่รู้ได้ ความ ไม่กล้า มันเด่นชัดขึ้นมาในหัวจนเหงื่อเริ่มซึมออกมาตามข้อนิ้วแม้ว่าอากาศรอบๆจะเย็นมากเพียงใด

 

            กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงง

 

            ก่อนที่เสียงออดปลิดชีวิตจะดังขึ้น ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันทีเพราะเพียงไม่กี่วิต่อมานักเรียนคนอื่นๆก็ทยอยกันเดินออกมาจากห้อง ไม่ใช่แค่ห้องของชานอูเท่านั้น แต่มันคือทุกห้องที่อยู่ในชั้นนี้

            เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงกลางนั้นไม่สามารถขยับไปไหนได้ สายตาของยุนฮยองจ้องมองไปยังประตูทางออกห้องนักเรียนห้องบี ไม่แน่ใจเลยว่าโดนใครชนจนเซไปทางไหนบ้าง แต่เขาก็ยังมองอยู่ที่เดิมอยู่ดี

            คนแล้วคนเล่าที่ออกมา.. ไม่มีคนที่เขาอยากเจอ

            ใจของยุนฮยองค่อยๆเหี่ยวลงเรื่อยๆ เพราะเขาคิดว่าชานอูอาจจะไม่มาโรงเรียนก็ได้

            จนกระทั่งคนอื่นๆเดินลงไปจากชั้นหมดแล้ว มีเพียงเขาที่ยังอยู่ที่เดิมกับความว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของคนที่อยากเจอ

            เพียงแค่นั้นน้ำตามันก็เอ่อคลอออกมาอีกหน ยุนฮยองกลายเป็นคนขี้แยเพียงเพราะไม่ได้พบหน้าคนที่ต้องการ ความรู้สึกตอนนี้มันทรมานมากกว่าตอนที่ป้าพาเขาหลบหนีไปยังเชจูเสียอีก

            “ฮึก..” มือบางยกขึ้นมาปาดน้ำตาเมื่อหยดแล้วหยดเล่าไหลลงมาอย่างไม่อาจห้ามได้

ยุนฮยองกลั้นใจหันหลังกลับเพราะคิดว่าชานอูคงไม่มาโรงเรียนจริงๆ เพียงเท่านี้ทุกอย่างก็พังจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว เขาไม่กล้าพอที่จะไปถึงคฤหาสน์หรอก มันดูเป็นผู้บุกรุกมากจนเกินไป ใครที่ไหนจะกล้าบากหน้าไปหาถึงที่ขนาดนั้น

            สงสัยจะได้แบกความผิดหวังนี้กลับไปซบอกป้าเสียแล้ว เขาคงทำอะไรไม่ได้นอกจากเสียใจไปตลอดชีวิต เพราะสิ่งที่ตัวเองทำนั้นมันช่างโง่สิ้นดี

            “พี่ยุนฮยอง?”

            “...”

            แต่แล้วเสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังมาจากทางด้านหลัง ยุนฮยองเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะรีบหันไปหาด้วยความรวดเร็วเพราะกลัวว่าตัวเองจะหูฝาด

            เขามองค้างอยู่แบบนั้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของคนคุ้นเคยโผล่ออกมาจากประตูห้องเรียน เพียงแค่เห็นม่านน้ำตาก็ฉาบไว้เต็มเบ้าจนภาพตรงหน้าเบลอไปหมด ก่อนที่หยาดน้ำใสๆจะหยดลงสู่ผิวแก้มในตอนที่ร่างเล็กกะพริบตาถี่ๆ

            “พี่จริงๆด้วย”

            ชานอูพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกก่อนจะวิ่งเข้ามาหา ในขณะที่ยุนฮยองเองก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย ร่างของเขาแข็งทื่อจนก้าวไปไหนไม่ได้ แม้แต่ตอนที่ร่างสูงดึงเข้าไปกอดเอาไว้แน่นเขายังไม่อาจปฏิเสธ เรี่ยวแรงที่จะยกแขนกอดตอบกลับยังไม่ค่อยจะมี

            ยุนฮยองซบใบหน้าลงกับอกของอีกฝ่ายอยู่แบบนั้นก่อนจะสะอื้นไห้ ความรู้สึกผิดทุกอย่างโถมเข้ามาในใจ ปากของเขาพร่ำบอกแต่คำว่าขอโทษ ในขณะที่ชานอูพยายามลูบหลังแล้วบอกว่าไม่เป็นไร

            เพียงแค่กอดเดียว.. ทำให้ความหนักอึ้งที่มีอยู่หายวับไปกับตา ชานอูเป็นคนเดียวที่จะสามารถยกมันออกไปได้

            ดีจริงๆที่อีกฝ่ายกอดเขาอย่างไม่รังเกียจแบบนี้..

            “ใครทำอะไรพี่ครับ หืม? บอกผม”

            ยุนฮยองส่ายหน้ารัวๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้ตา เขาพยายามฝืนยิ้มให้กับอีกฝ่ายทั้งๆที่น้ำตานองหน้าไม่จางหาย พนันได้เลยว่าตอนนี้สภาพของเขาจะต้องน่าเกลียดมากแน่ๆ แต่มันไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลยในตอนนี้

            “พี่.. พี่มาหานาย”

            ยุนฮยองสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะเงยหน้ามองอีกคน เขากำแขนของชานอูเอาไว้แน่นราวกลับกลัวว่าอีกฝ่ายจะวิ่งหนีไป ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

            “มาหาผม?”

            “พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ พี่ขอโอกาสได้มั้ย”

            เขาพูดออกไปอย่างไม่อาย ณ จุดนี้เขาไม่กลัวอะไรอีกแล้ว ไม่ว่าจะต้องทำขนาดนั้นก็จะเอื้อมคว้าโอกาสที่มีอยู่ให้ได้

            เขาจะไม่ปล่อยให้ชานอูหลุดมือไปอีกแล้ว

            “พี่มาง้อผมเหรอครับ?”

            เขารีบพยักหน้าลงแบบรัวๆก่อนจะสูดจมูก ยุนฮยองพยายามตั้งสติให้มั่นเพราะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองพูดไม่รู้เรื่องแล้ว

            ไม่ได้นะ เขาต้องมีสติ

            “พี่ขอโทษที่พูดไม่ดีกับนาย ที่บอกว่าเกลียดนายพี่เจ็บมากนะ พี่ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้น”

            “...”

            “ตอนนี้มันก็ผ่านมานานแล้ว แต่พี่ลืมนายไม่ได้จริงๆ ทั้งๆที่พี่เป็นคนทำให้เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้แท้ๆ นายคงจะเกลียดพี่ไปแล้ว แต่..”

            คำพูดของเขาชะงักไปในตอนที่มือของอีกฝ่ายส่งมาแตะแนบบริเวณริมฝีปาก ชานอูมองด้วยแววตาอ่อนโยน ยอมรับว่าทีไรงงอยู่ไม่น้อยว่าทำไมยุนฮยองถึงได้โผล่มาหาถึงที่นี่ อีกทั้งยังยืนรองไห้อยู่ด้วยอีกต่างหาก

            ตั้งแต่ตอนที่เขากำลังนั่งอยู่ในห้องเรียนแล้ว ตั้งแต่โดนปฏิเสธวันนั้นชานอูก็ไม่มีอารมณ์จะทานอะไรเท่าไรนัก เขาตัดสินใจหมกตัวอยู่ในห้องและนอนฟุบโต๊ะ แต่เหมือนจะมีช่วงหนึ่งที่เผลอหลับไปแล้วฝันว่ายุนฮยองมาหาที่หน้าห้อง

            มันมากกว่าเรื่องบังเอิญ.. จะเรียกว่าพรหมลิขิตหรืออะไรก็ได้ แต่ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้เขาสะดุ้งตื่นและวิ่งออกมาดู

            แล้วก็ใช่..

            “ผมไม่เคยเกลียดพี่ครับ”

            “ชานอู...”

            “ผมคิดถึงพี่ทุกวัน แล้วก็รอว่าพี่จะให้อภัยผมเมื่อไร..”

            น้ำตาของยุนฮยองปริ่มออกมาอีกครั้ง เขาซึ้งใจกับทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำให้ ความดีของชานอูมีมากเกินจนรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนเลวที่ทำร้ายจิตใจของอีกฝ่ายได้อย่างลงคอ

            “เรื่องที่ผมทำผิดไป ผมขอโทษจากใจครับ มันเป็นเพราะผมห่วงพี่มากเกิน ผมไม่อยากให้พี่เจออันตรายอะไรทั้งนั้น แต่ตอนนี้ผมโตขึ้นแล้ว ผมคิดได้หลายๆอย่างว่าเราควรจะเชื่อใจกันและกันและยอมรับการตัดสินใจของอีกฝ่าย”

            “พี่เองก็อารมณ์ร้อนไม่ฟังอะไรนายเลย พี่ขอโทษนะ”

            “เปลี่ยนจากคำขอโทษเป็นให้โอกาสผมได้มั้ยครับ ผมขอแก้ตัวอีกครั้ง คราวนี้ผมจะดูแลพี่ให้ดีกว่าเดิม”

            ถ้าหากเป็นในหนัง.. บัดนี้กล้องคงจะแพลนไปรอบๆตัวของทั้งสองคน

            ดวงตาเรียวคมสบเข้ากับนัยน์ตากลมโตก่อนที่ทั้งคู่จะยิ้มให้กัน ยุนฮยองจับมือชานอูเอาไว้แน่น ราวกับว่าตอนนี้ความยุ่งเหยิงทั้งหมดได้ถูกจัดให้เข้าที่อย่างเรียบร้อยแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรอีกต่อไป ขอแค่ได้กลับมาคบกันเหมือนเก่ามันก็เพียงพอ ต่อจากนี้จะเกิดปัญหาอะไรพวกเขาจะฝ่ามันไปด้วยกัน

            “พี่รักนายนะชานอู รักมากๆ”

            “ผมก็รักพี่เหมือนกันครับ พี่ยุนฮยอง”

 

 100%

จบแล้วโปรเจคนี้ ขอบคุณทุกคนมากนะคะ

ร่วมกันสนุกได้ในแฮชแท็ก #ฟิค7บาป น้า >< ใครมีความรู้สึกยังไงเกี่ยวกับฟิคนี้ บอกกันได้นะคะ รักนะ

ทอร์คในเล่มพี่เขียนไปยาวมาก55555 ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนจบและเป็นกำลังใจให้กันตลอดนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,262 ความคิดเห็น

  1. #1262 jun de (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 03:29
    กลับมาอ่านอีกรอบ สนุกเหมือนเดิม ทำให้อินเหมือนเดิม555
    #1,262
    0
  2. #1249 icevalentine (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 19:05
    โอ้ยย ดราม่า สุดท้ายก็สมหวัง ลุ้นจัง น้องชานเป็นคนดี น้องชานควรจะมีความสุขพี่ยุนด้วย
    #1,249
    0
  3. #1237 jun de (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 00:17
    เฮ้อออกว่าจะจบเล่นเอาหน่วงๆในใจตลอดการอ่านตั้งแต่ต้นจนจบแต่ที่น่าสงสารกว่าใครเพื่อนคือพี่จินของเรา(?) ทำไมทำกับพี่จินแบบนี้หนูรับไม่ได้ๆๆๆๆ ฮื่อตอนสงสารพี่ยุนยังไม่สงสารเท่าพี่จินนนน พี่จินพ่อพระของน้องงงไปหาพี่ม่อนนะพี่เมะไม่เหมือนจะได้ไม่ต้องมีคนทำให้ช้ำใจไปหาใครดูแลหัวใจซะแล้วแทฮยองไปหายุนกินะ(อ้าวชิปๆ) ฮื่อออจบแฮปปี้ก็ดีแล้วค่ะ อ่านจบซักทีตอนนี้กี่โมงแล้วนะ..00:17
    #1,237
    1
    • #1237-1 jun de(จากตอนที่ 22)
      3 สิงหาคม 2563 / 03:29
      เม้นอะไรเนี่ย ทับเรือหรอ!!!!!
      #1237-1
  4. #1215 veerasilp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 22:09
    เสียน้ำตาไปหลายลิตรมากจริงๆ
    #1,215
    0
  5. #1212 Nicenight (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 00:09
    จบลงด้วยดีขอบคุณมากๆเลยนะคะ
    #1,212
    0
  6. #1210 mclub (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 16:00
    ไรต์ๆๆ ยืนรองไห้ >> ยืนร้องไห้  ไปแก้ซะค่า
    #1,210
    0
  7. #1208 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 05:40
    โหยยยยยยยยยยย จบดีมากๆ ชานอูน่ารัก น่ารักมาก ส่วนพี่ยุนก็แสนดี อ่านเรื่องนี้ไม่ได้เม้นด่าใครนอกจากป้า 555555 และทุกยอ่างก็จบด้วยดี ฮืออออออ เราอ่านครบเซ็ตนะฟิคนี้ จะยังได้ล่ะ เรานี่ทั้งก็อตเซทั้งไอค่อน ส่วนวินเนอร์ไม่ได้ตามมากแต่ก้เจอฟีทนัมซงบ่อยๆอ่านได้สบาย เราชอบโปรเจคนี้มาก คู่ตรงใจเราหมดเลย (ดับเบิ้ลเบบบบบบ จุนฮวานนนนนนน บีเนียร์ มาร์คแบมมม) ชอบมากๆ อยากได้สเป แบบอ่านต่อไปเรื่อยๆ เราติดตามผลงานนะคะ
    #1,208
    0
  8. #1207 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 14:01
    จบแล้ว ฮือออออ แฮปปี้เอนดิ้ง ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะไรท์ เราจะรอติดตามฟิคเรื่องต่อๆไปน้าาา
    #1,207
    0
  9. #1204 therip time (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 12:54
    โหยยยย ในที่สุดฮือออออ รักกันๆ
    #1,204
    0
  10. #1203 ซงพิมมิ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 12:17
    งื่อจบแล้ววววว
    ชนูน้อยของม่าาาาเป็นคนดีมากจริงๆ
    รักชนูค่ะ ! ไม่อยากให้จบเลยยแง้
    รักไรท์น้า ขอบคุณที่เขียนฟิคดีๆให้อ่านค่า
    #1,203
    0
  11. #1197 AM Tamp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 22:42
    อ่าาาจบเเว้วว
    #1,197
    0
  12. #1196 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 20:54
    จบแล้วฮือออออ คิดถึง
    #1,196
    0
  13. #1195 Noey No Ey (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 18:55
    จบเเล้วอ่ะชนูคนอบอุ่นนนพี่ยุนดูน่ารักมากเลย
    #1,195
    0
  14. #1194 Gifttoasang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 17:41
    จบไปแล้วววว ขอบคุณสำหรับโปรเจคดีๆแบบนี้นะคะ
    #1,194
    0
  15. #1193 Haneul. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 13:42
    รักป้าพี่ยุนขึ้นมาทันที จะร้องง จบแล้วงะะ
    #1,193
    0
  16. #1192 AMTHEN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 12:01
    ชนูยังคงอบอุ่นเสมอ ฮือออ รักกันๆ
    กว่าป้าจะยอมนี่ก็นะ ถึงจะเคืองๆแต่ก็ดีใจที่ไม่ใจร้ายจนจบ 55555555จะคิดถึงฟิค7บาปนะคะ ขอบคุณมากที่ไรท์ทำงานกันอย่างหนัก รักกกส์
    #1,192
    0
  17. #1191 tuan0604 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 11:46
    ในที่สุดก็จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งอ่ะะะะะ

    งื้ออออออออออ

    ขอบคุณนะคะไรท์ที่แต่งมาให้ได้อ่าน

    รู้สึกผูกพันธ์เบาๆ
    #1,191
    0
  18. #1190 VYill Waranya Yorlibutra (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 11:45
    ฮืออจบไปตามๆกันเลยTT
    #1,190
    0
  19. #1189 ZPrang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 09:33
    จบแล้วววววว ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ออกมา ชอบการบรรยายที่เข้าถึงอารมณ์แบบนี้มากๆเลยค่ะ อินมากๆเลย จะร้องไห้ตามแล้ว555
    #1,189
    0
  20. #1188 khb_ikon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 08:38
    ป้าใจดีมากตอนนี้555 ฮือ ฟิคจบแล้วอะ ยังไม่อยากให้จบเลยยยย แฮปปี้กันทุกคนแล้วว เย้55 ขอบคุนไรต์ที่แต่งฟิคสนุกๆมาให้อ่านน้าาา
    #1,188
    0
  21. #1187 kamonros_som (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 04:10
    จบแล้วแง
    #1,187
    0
  22. #1186 itsmnqx (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 02:35
    ป้าน่ารักมากๆเลยตอนนี้ ;______;
    ชนูก็คงรอพี่เค้าอยู่ตลอดเลยสิ
    หลังจากที่ดราม่ามานานก็แฮปปี้กันซะที
    ทีนี้ชนูก็จะได้กินพี่ยุนสมใจแล้ววว ~

    โง้ยจบแล้วง่ะ... ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้นะคะะะ<3 เราจะรอติดตามผลงานต่อๆไปน้าาา
    #1,186
    0
  23. #1185 `อริศรา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 02:07
    "ผมไม่เคยเกลียดพี่ครับ"
    เห้ย ทำไมคนดีแบบนี้ ทำไมดีจังเว้ ดีไปไหม ไม่นะ ดีอ่ะ ไม่ๆๆ ฮือ โอ้ว แม่เจ้า ดี ดีมาก ให้ตายเถอะ ชอบมาก แม่ แม่อ่ะ หนูขอได้ไหม คือ ชานอูเขา... ดีมาก โอ้ย คนดีมาก โอ้ยยย ร้องไห้แล้วเนี่ย โธ่เว้ย ทำไม ดีแบบนี้อ่ะ คือทั้งเรื่อง ทำผิดอยู่ครั้งเดียว เป็นลูกคนเล็ก 'คนเล็ก' ? บ้าเอ้ย ชอบชะมัด บ้า บ้าที่สุด ชานอู คือ... เราชอบนายอ่ะ นายมีตัวตนหรือเปล่า เราอยากรู้ ออกมาจากหนังสือหน่อยดิ เร็ว
    #1,185
    0
  24. #1183 gxisimp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 01:35
    ร้องไห้หนักมากฮรือนี่ขนาดจบแบบแฮปปี้ก็ทำเอาน้ำตาไหลยันตัวอักษรตัวสุดท้ายเลยฮรือไม่อยากให้จบเลยแง้รออ่านสเปในเล่มนะงับ~ รักมากขอบคุณที่แต่งออกมานะคะไรท์เตอร์
    #1,183
    0
  25. #1180 BxHb (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 00:50
    ฮืออออออออออ จบแล้ววววววววววววว ดีใจที่จบลงด้วยดีพี่ยุนมาง้อชานอูถึงโรงเรียนด้วยเงินที่ป้าแคะกระปุกมาให้ป้าน่ารัก5555555555555555 จากที่แบบด่าป้าตั้งแต่แรกยันตอนสองตอนที่ผ่านมานึกไปแล้วอยู่กับฟิคนี้มานานมากตั้งแต่ลงอินโทรเลยตอนนั้นตื่นเต้นมากเพราะไม่ค่อยมีฟิคให้อ่านมากเท่าไหร่พอเจอฟิคนี้ที่พร็อตเวอร์วังอลังการเลยดีใจ555555555555 ก็ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่แต่งฟิคนี้มาให้ได้อ่านกัน หวังว่าจะได้อ่านฟิคเรื่องอื่นจากไรท์ด้วยจะรอนะคะ เลิฟฟ~
    #1,180
    0