( END ) 7SINS/iKON ✡ GLUTTONY ▫ #chanyun

ตอนที่ 21 : chapter eighteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 เม.ย. 59

(c)                      Chess theme
 

7SINS-iKON

GLUTTONY

Chapter 18

 

 

 

“ผม.. อยากจะขอโทษคุณป้าเกี่ยวกับเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นครับ”

เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างจริงใจก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้นโดยที่ไม่เงยกลับขึ้นมา

แน่นอนว่าพอชานอูมาถึงที่เกาะ เขาก็รีบมาที่บ้านของยุนฮยองและให้คนเฝ้าด้านหน้าไว้เพื่อความส่วนตัวในทันที เป็นอันรู้กันว่าชาวเมืองเริ่มจะแตกตื่นเมื่อรู้ว่าคนจากตระกูลซงมาเยือนอีกครั้ง หากแต่คราวนี้เขาไม่ต้องการที่จะพบใครทั้งนั้น เพราะมันจะต้องเป็นการเจรจาที่ไม่มีใครอื่นรบกวน

            เขาอยากจะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นให้จบ

            “คุณหนู..อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ”

            คนเป็นป้าพูดอย่างลำบากใจ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ตกใจที่เห็นว่าจู่ๆชานอูก็มาหาถึงที่บ้าน ความกลัวและเกรงในตระกูลซงยังมีอยู่ แต่หลังจากผ่านเรื่องเลวร้ายพรรค์นั้นมาก็ทำให้เธอเริ่มปลงกับทุกๆอย่าง เพราะถ้านี่จะเป็นโชคชะตาของยุนฮยองจริงๆก็คงจะห้ามอะไรไม่ได้ อีกทั้ง.. ดูๆแล้วชานอูก็ยังดูแลยุนฮยองได้ดีกว่าเธอเสียอีก

            ยกตัวอย่างเช่นการพาร่างเล็กไปหาหมอ ทำการรักษาจนแผลบนหน้าเริ่มจะหายดี

            นั่นเป็นสิ่งที่คนเป็นป้าอย่างเธอไม่เคยทำ หนำซ้ำแผลเจ้าปัญหานั่นก็ยังเกิดจากฝีมือของเธอเองอีกด้วย

            “ผมทำอะไรไม่คิดครับ ผมขอสารภาพและขอโทษจากใจ ผมเป็นคนออกความคิดเห็นให้พี่ยุนฮยองหนีไปจากที่นี่เอง ป้าอย่าโกรธพี่เขาเลยนะครับ”

            ชานอูพูดต่อพร้อมกับกำมือแน่น พออยู่ ณ จุดนี้ยอมรับเลยว่าเขานั้นรู้สึกละอายจริงๆ สิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้นมันคือการเห็นแก่ตัวอย่างที่พี่จีวอนบอก อีกทั้งระหว่างทางที่นั่งเครื่องบินมาเขาก็คิดย้อนไปอีกว่าถ้าหากตัวเองโดนโกหกบ้างคงจะเสียความรู้สึกไม่น้อยเช่นกัน

            สมมุติว่าแม่เขากำลังป่วยแล้วไม่มีใครบอกความจริง เขาคงจะโกรธทุกคนมากจนหนีออกจากบ้านไปเลยก็ได้

            ตอนนี้เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว..

            เหลือก็แค่ให้ยุนฮยองให้อภัยก็เท่านั้นเอง

            “ป้าไม่ได้โกรธอะไรหรอกค่ะ ป้าเองก็ยอมรับว่าตัวเองนั้นทำเกินไปเหมือนกัน”

            “ผมยอมรับครับว่าผมเป็นห่วงพี่เขามาก คือ..ผม.. ขอโทษนะครับ แต่ผมไม่อยากให้พี่เขาต้องเจ็บตัวอีก ผมเลยกังวลเรื่องที่จะให้พี่เขากลับมา”

            “ขอบคุณคุณหนูมากนะคะที่เอ็นดูยุนฮยองมากขนาดนี้ ป้าเองก็ยอมรับผิดทุกอย่าง ตอนนี้ก็ทำความเข้าใจกับยุนฮยองไปหมดทุกเรื่องแล้วล่ะค่ะ”

            ชานอูเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง เขาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามออกไปเสียงเบา

            “พี่เขา.. พูดถึงผมบ้างรึเปล่าครับ?”

            หากแต่สิ่งที่เด็กหนุ่มคาดหวังเอาไว้ก็ได้เพียงความเงียบเป็นคำตอบ

คนเป็นป้าเม้มริมฝีปากก่อนจะส่ายหน้า เธอบอกตามความจริง เพราะหลังจากที่กลับมายุนฮยองก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับชานอูให้ฟังอีก แค่บอกว่าจะไม่กลับไปหาคนตระกูลซงอีกแล้ว แถมยังย้ำบ่อยครั้งว่าเราไม่ควรหวังไปคบกับคนที่ฐานะคนละอย่างกัน

            เรื่องนี้เธอเองก็สงสัยไม่น้อยว่าหลานไปเจออะไรมา แต่ไม่ว่าเอ่ยถามยังไงยุนฮยองก็ไม่ยอมตอบ

            “เพราะผมทำตัวเองสินะ”

            ชานอูกล่าวคอตก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วแค่นหัวเราะอย่างสมเพชตัวเอง

            “คุณหนูทะเลาะกับยุนฮยองใช่มั้ยคะ ยุนฮยองถึงกันกลับมาที่นี่”

            “ครับ แต่ที่พี่เขากลับมาก็เพราะเป็นห่วงคุณป้าจริงๆ ไม่ใช่เพราะว่าทะเลาะกับผมอย่างเดียวหรอก”

            ชานอูไม่อยากจะให้เข้าใจว่าเป็นเพราะยุนฮยองไปไม่ได้ดีกับเขาจึงกลับมาซบอกป้าตามเดิม เพราะเดิมทีแล้วอีกฝ่ายก็ไม่ได้อยากจะทิ้งทุกอย่างไปอยู่แล้ว คนที่สั่งให้ยุนฮยองทำเรื่องพรรค์นั้นมีแต่เขาคนเดียวเท่านั้น เพราะฉะนั้นเรื่องทุกอย่างมันก็ควรที่จะมีแค่เขารับผิดชอบ

            “แล้วคุณหนูมาเพื่อที่จะปรับความเข้าใจเหรอคะ?”

            “ครับ.. ผมแค่หวังว่าพี่เขาจะให้อภัย ผมก็เลยมาที่นี่ แล้วอีกอย่าง.. ผมก็อยากขอโทษคุณป้าเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดด้วย”

            “ตอนนี้ป้าไม่เป็นไรแล้วล่ะค่ะ คุณหนูอย่ากังวลเกี่ยวกับป้าเลย ..แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตอนนี้ยุนฮยองไปอยู่ที่ไหน อาจจะกำลังซื้อของหรืออยู่ที่บ้านเพื่อนก็ได้ ถ้าคุณหนูอยากเจอ..”

            “ไม่เป็นไรครับ ผมรออยู่ที่นี่ดีกว่า เดี๋ยวยังไงพี่เขาก็ต้องกลับมา”

            ชานอูเอ่ยแทรกเมื่อรู้ว่าป้าจะต้องให้เขาออกไปตามยุนฮยองแน่ๆ แต่ชานอูกลับคิดว่าถ้าจะให้โผล่ไปตอนนี้คงจะไม่ดี เอาจริงๆเขายังตื่นกลัวกับการเผชิญหน้าอยู่เลย ยังคิดคำพูดในตอนที่เจอกันไม่ออกด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นจึงขอยืดเวลาตรงนี้ออกไปอีกหน่อย อย่างน้อยก็จะพยายามคิดหาคำพูดที่ดีที่สุดเพื่อที่จะให้ร่างเล็กยอมคุยด้วย

            “ถ้าคุณหนูไม่รังเกียจนะคะ บ้านของป้านั้นหลังเล็กเหลือเกิน..”

            “ผมไม่รังเกียจอะไรทั้งนั้นครับ อย่างที่บอกไง”

            “...”

            “ผมรักหลานของคุณป้า เพราะฉะนั้นผมรับได้ทุกอย่าง”

 

GLUTTONY

 

            “มีอะไรก็ว่ามา เพราะฉันไม่ว่างจะมาพูดกับนายได้นานหรอกนะ มีการมีงานต้องทำ”

คำพูดกึ่งประชดประชันนั้นทำให้ยุนฮยองกลืนน้ำลายลงคอ เพียงแค่ได้เห็นสีหน้าอันเฉยชาของแทฮยองที่มองมาเขาก็แทบพูดอะไรไม่ออก ทีแรกที่ทำใจเพื่อมาหาก็ว่ายากอยู่แล้ว แต่พอเห็นปฏิกิริยาที่อีกฝ่ายตอบกลับมาแบบนี้มันก็ทำให้เขาจนมุมเลยทีเดียว

            “คือ..”

            “...”

            แทฮยองไม่ได้สนใจอะไรเขาเลย กายบางเดินไปหยิบหมวกขึ้นมาใส่ก่อนจะจัดการสวมเสื้อเชิ้ตเข้ามาทับอีกชั้น ดูก็รู้ว่าตอนนี้กำลังจะออกไปทำงานที่โรงงานเดิม ที่ที่เขาเองก็เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกัน หากแต่ตอนนี้เหลือเพียงอีกฝ่ายแค่คนเดียว

            “อ้ำอึ้งอะไรล่ะ ฉันไม่ได้มีเงินใช้ตลอดแบบนายนะ เวลาฉันเป็นเงินเป็นทอง”

            “นายกำลังเข้าใจผิดนะ”

            ยุนฮยองพูดเสียงอ่อย แน่นอนว่าประโยคนั้นทำให้อีกฝ่ายหันมาจ้องเขม็ง ก่อนที่แทฮยองจะแค่นหัวเราะเบาๆแล้วกลอกตาขึ้นไปมองด้านบน

            “อะไรอีกล่ะ ขึ้นเครื่องบินลำใหญ่ขนาดนั้น นายไม่ต้องแกล้งทำเป็นจนก็ได้”

            “พื้นเพของฉันจนจริงๆ ฉันสาบานได้ ส่วนเรื่องทั้งหมดมัน..”

            “จะบอกว่าไม่ได้รู้จักกับคนในตระกูลซงงั้นสิ?”

คำพูดคำจาที่ส่งออกมาจากปากของแทฮยองแต่ละคำทำให้ยุนฮยองไปต่อไม่ถูก เขาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพราะไม่ว่ายังไงก็อยากจะอธิบายให้อีกฝ่ายฟังอยู่ดี เนื่องจากมีเรื่องที่เข้าใจผิดเยอะเหลือเกิน

            “ข้อแรก ฉันขอโทษที่ฉันโกหกนาย”

            “หึ หลอกฉันกี่เรื่องกันล่ะ”

            แทฮยองประชดออกมาอีกครั้งก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกในขณะที่จ้องมองต่อว่ายุนฮยองจะพูดอะไรอีก

            “แค่เรื่องเดียว ฉันมีเหตุจำเป็นจริงๆที่ต้องทำแบบนั้น เพราะป้าของฉัน.. ป้าเขาไม่ให้บอกใคร”

            “...”

            “ฉันเป็นหลานป้า อย่างที่บอกว่าเคยเปิดร้านขายของชำในโซลมาก่อน เรื่องนั้นเป็นเรื่องจริง ฉันอยู่กับป้าแค่สองคนไม่เคยมีใครมาข้องเกี่ยว จนกระทั่งได้รู้จักกับชานอู..”

            แทฮยองฟังแบบเงียบๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายเล่าออกมาให้หมด แม้ว่าเขาจะไม่อยากจะเชื่ออะไรอีกแล้วก็ตาม หากแต่ความใจอ่อนที่มีอยู่ก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆและกำมือแน่นในขณะที่ฟัง

            “ป้าไม่ให้ฉันคบกับชานอู ฉัน.. โอเค ฉันรักเขา แต่ในเมื่อป้าไม่อนุญาตฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง สุดท้ายป้าก็พาฉันมาที่นี่ นั่นคือสาเหตุที่บนหน้าของฉันมีแผล นายอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องหลอกลวงหรือเหมือนละครน้ำเน่า แต่ตอนนี้ฉันสาบานว่าทุกอย่างที่ออกจากปากนั้นเป็นความจริง ทีแรกฉันต้องโกหกเพราะไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เจอกับชานอูอีกแล้วด้วยซ้ำ ฉันพยายามจะลืมเขา.. นายไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหนกัน แต่สุดท้ายเราก็เจอกันเพราะโรงเรียนซงให้เด็กเกรด 10 มาที่นี่”

พอเล่าถึงตรงนี้นัยน์ตากลมโตก็มีน้ำใสๆไหลออกมาเอ่อคลอ สายตาที่ยุนฮยองส่งทอดมานั้นทำเอาแทฮยองต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพราะไม่อยากจะรู้สึกสงสารอะไรทั้งนั้น

            “ฉันต้องเก็บทุกอย่างเอาไว้คนเดียวทั้งๆที่อยากบอกนายจะแย่ ฉันไม่คิดเลยว่าพอเจอกับชานอูแล้วเขาจะบอกให้ฉันหนีไปกับเขา มันฉุกละหุกมาก ฉันไม่มีแม้แต่เวลาที่จะล่ำลานายเลยซักนิด... นาย.. นายคิดว่าฉันไม่เสียใจเหรอ ตอนกลับไปที่โซล..ฮึก.. ฉัน”

            “...”

            “ฉันก็คิดถึงนายทุกวัน”

            แทฮยองกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น เขาพยายามโฟกัสความสนใจไปที่อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ใบหน้าของยุนฮยอง เพราะรู้ดีว่าตัวเองกำลังจะใจอ่อนในไม่ช้า

            “นายเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของฉัน ฮึก.. ที่ผ่านมาฉันไม่มีใครเลย ฉัน..ฉันขอโทษ.. ถ้านายไม่ให้อภัยก็ไม่เป็นไร แต่..”

            “พูดอะไรก็ไม่รู้ฟังไม่รู้เรื่อง มัวแต่สะอื้นอยู่ได้ นายนี่มัน..แย่จริงๆเลย”

            จนในที่สุดก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป แทฮยองเดินไปหยิบทิชชู่ก่อนจะเอามายื่นให้อีกฝ่าย แน่นอนว่ามันไม่ใช่การยื่นให้แบบอ่อนโยนและดีเท่าไรนัก แต่เพียงแค่นี้ก็ทำให้ยุนฮยองสามารถเผยยิ้มทั้งน้ำตาออกมาได้ง่ายๆ

            แน่นอนว่าเขาทั้งดีใจทั้งเสียใจ รู้ตัวอีกทีหยาดน้ำใสๆก็เปรอะอยู่เต็มแก้มจนต้องเสียทิชชู่ไปหลายแผ่น และสุดท้ายแล้วคนมองอย่างแทฮยองก็ทนไม่ไหวจริงๆ ต้องเดินเข้ามาแย่งไปช่วยเช็ดแม้ว่าปากจะบ่นไปตลอดก็ตามที

            “ให้ตายเถอะ ทั้งๆที่ฉันทำใจเกลียดนายแล้วแท้ๆ แต่น้ำตาบ้าๆนี่ ทำไมนายถึงได้เป็นคนที่ร้องไห้น่าสงสารขนาดนี้วะ”

            ยุนฮยองหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะสูดจมูกแล้วยกมือขึ้นมาขยี้ตาของตัวเองเพื่อไล่ให้น้ำใสบ้าๆนี่มันหายไปเสียที

            “นายไม่โกรธแล้วใช่มั้ย?”

            “ไม่โกรธก็บ้า แต่ฉันแค่ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครร้องไห้ก็เท่านั้น”

            แทฮยองพูดพร้อมกับก้มหน้าลงไปมองเท้า เอาจริงๆมันยังเหลือความเคืองอยู่นิดๆ แต่ยอมรับเลยว่าที่พร่ำบอกตัวเองเรื่องจะเกลียดยุนฮยองน่ะทำไม่ได้เลยซักวัน ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายทิ้งป้าไปแบบนั้น แถมพี่ซอกจินก็ยังบอกว่าป้าอาการไม่ค่อยจะดีเขาก็รู้สึกได้ว่ามันไม่ชอบมาพากลหลายๆอย่าง เพราะถึงแม้จะรู้จักกับยุนฮยองได้ไม่นาน แต่เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายจิตใจดีเกินกว่าที่จะทิ้งคนแก่แบบนั้นไปแน่ๆ

            “แล้วกลับมาทำไมล่ะ?”

            แทฮยองถามต่อ แน่นอนว่าคำถามนั้นทำให้คนฟังเงียบไปจนได้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆเพราะคิดว่ายิ่งเล่าก็ยิ่งเป็นการทำร้ายตัวเอง แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่อาจปิดบังเพื่อนไปได้อีกแล้ว

            “ฉันต้องกลับมาดูแลป้าน่ะ”

            “เพิ่งจะกลับมาตอนนี้เนี่ยนะ เอาจริงๆฉันนึกว่านายโดยตระกูลซงลักพาตัวไปซะอีก”

            “บ้าน่ะ..”

            “ก็จริงนี่ เห็นออกจะบ่อยพวกลูกคนรวยๆที่มาปิ๊งรักคนแถวบ้านนอกแล้วจับตัวไปน่ะ สงสัยฉันจะดูละครเยอะไป

            ยุนฮยองหัวเราะให้กับความคิดนั้น ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้กับแทฮยองฟังเพราะคิดว่าไม่อยากจะปิดบังอะไรอีกแล้ว

แน่นอนว่าสิ่งที่เขาเล่าก็จะเป็นแค่เรื่องที่เกี่ยวกับตัวเองเท่านั้น เพราะเขาถือว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดพลาดและความเห็นแก่ตัวของเขาล้วนๆ แม้ว่าชานอูจะกั๊กเรื่องป้าเอาไว้นานและไม่ยอมบอก แต่ถ้ามองจากต้นเหตุจริงๆก็ยังเป็นเขาที่ทิ้งป้าไปด้วยการตัดสินใจของตัวเองอยู่ดี

            เขาไม่ได้ใส่ร้ายชานอูให้แทฮยองฟัง ไม่ได้เล่าสิ่งผิดพลาดที่อีกฝ่ายทำด้วยเพราะไม่อยากจะป้ายสีใคร แน่นอนว่ามันจะต้องมีคำถามที่ว่า เลิกกันทำไม อยู่แล้ว เมื่อถึงตรงนี้ยุนฮยองก็แค่ตอบไปแบบส่งๆว่าเรามีฐานะที่ไม่เหมาะกับคนแบบนั้น มันน่าจะเป็นอะไรที่ฟังขึ้นที่สุดเท่าที่คิดมา แต่พอเมื่อแทฮยองได้ฟังอีกฝ่ายกลับยกมือขึ้นมาตบหน้าผากฉาดใหญ่

            “ให้ตายเถอะ นายนี่มันคนดีจริงๆ”

            “ฉันน่ะเหรอ?”

            “แหง ถ้าเป็นฉันนะ มีตระกูลรวยๆแบบนั้นมาจีบฉันไม่ยอมอยู่เฉยหรอก ต้องจับให้อยู่หมัดเลยล่ะ”

            ยุนฮยองหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อแทฮยองยังโอดครวญต่อว่าเสียดายอย่างโน้นอย่างนี้ ยอมรับว่ามันเป็นสิ่งที่เขาไม่ค่อยอยากจะฟังเท่าไร แต่ถ้าคิดดูดีๆอีกทีตระกุลซงก็เป็นอะไรที่หลายๆคนจะไม่อยากปฏิเสธจริงๆนั่นแหละ

            “ฉันต้องกลับแล้วล่ะ ป้าต้องกินยาตามคำสั่งนะ”

            โชคดีที่เหลือบหันไปมองนาฬิกาแล้วเห็นว่าถึงเวลาที่ต้องกลับแล้วพอดี เขาถือว่าตัวเองทำหน้าที่ของเพื่อนจบหมดแล้ว ยุนฮยองอยากจะให้มันหยุดอยู่แค่ตรงนี้เพราะไม่อยากจะพูดอะไรเกี่ยวกับชานอูอีก

            “ให้ไปส่งมั้ย?”

            “ไม่ต้องหรอกนายต้องกลับไปทำงานนี่นา”

            “น่าเบื่อจริง ฉันไม่อยากจะทำงานที่โรงงานเหม็นๆนั่นเลย อากาศที่ซงคงจะหอมน่าดูสินะ..”

            แทฮยองทำหน้าเพ้อฝันในตอนที่พูด ทำเอายุนฮยองต้องหัวเราะออกมาก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างไม่อยากพูดอะไรต่อ

            “ชีวิตเราต้องเดินต่อไปตามวิถีของเรานะ ฝากถามเฒ่าแก่ให้ด้วยสิว่ามีตำแหน่งว่างเหลือมั้ย ฉันก็อยากจะไปทำงานเหมือนกัน”

            “นายน่ะเหรอ? เอาจริงดิ?”

            “ฉันก็คือปรินซ์คนเดิมแหละน่า ทำงานกับนายสนุกจะตายไป จะได้อยู่เป็นเพื่อนกันด้วย”

เพียงได้ยินแค่นั้นแทฮยองก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันเลยทีเดียว เขาให้คำสัญญาว่าจะไปถามเฒ่าแก่เกี่ยวกับตำแหน่งว่างให้ เมื่อได้ยินแบบนั้นยุนฮยองจึงขอตัวกลับบ้านเพราะมีป้ารออยู่คนเดียว ตั้งแต่เกิดเรื่องเขาก็ไม่อยากปล่อยให้ป้าต้องลำพังอีกแล้ว เผื่อจะเกิดอุบัติเหตุไม่คาดคิดขึ้น

ระหว่างทางยุนฮยองแวะซื้อกับข้าวที่จะเอาไว้กินในตอนเย็นติดมือไปด้วย ร่างเล็กเดินฮัมเพลงไปเรื่อยเปื่อยในขณะที่กลับ ที่ทำแบบนี้เป็นเพราะเขาไม่ต้องการให้เรื่องฟุ้งซ่านมันแทรกเข้ามาในหัว หลังจากกลับมาอยู่คนเดียวมันก็มีอยู่ตลอดตามประสาคนที่ยังตัดใจไม่ได้แต่ต้องทำแบบนั้น

            เขาจะลืมชานอูไปซะ

            นั่นคือสิ่งที่ยุนฮยองคิดตั้งแต่ตื่นนอน ก่อนกินข้าว ไปจนก่อนจะนอนอีกหน เขาตั้งมั่นว่าจะต้องดึงตัวเองออกมาจากวงจรบ้าๆนี่ให้ได้ ท่องเอาไว้ว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับอีกฝ่าย ถ้ามีโอกาสอยากจะคบใครซักคนก็น่าจะมีพี่ซอกจินนั่นแหละที่เหมาะสมกันมากกว่า ซึ่งที่ผ่านมาก็ไม่ได้มีการตื๊อตอแยอะไรทั้งนั้นหลังจากที่ยุนฮยองบอกไปตรงๆว่าต้องขอเวลาทำใจซักพักนึงก่อน

            “เอ๊ะ..”

            แต่ดูเหมือน..

            อะไรๆมันก็ไม่เคยเป็นใจให้คนอย่างเขาได้สงบสุขเลยสินะ

            ไม่รู้ว่าไปทำอะไรมา ทำไมถึงได้เจอแต่เหตุการณ์เดิมซ้ำๆซากๆอยู่แบบนี้

ถุงกับข้าวที่ซื้อมาร่วงหล่นลงไปยังพื้นแทบจะทันทีเมื่อเห็นบอดี้การ์ดชุดดำยืนรอกันอยู่ตรงหน้าบ้าน ยุนฮยองเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คิดเลยว่าชานอูจะมาหาถึงบ้านในเวลาแบบนี้

            ไม่ผิดแน่ ทั้งชุดสูทแบบนั้น แถมรถที่จอดอยู่ไม่ไกลยังมีตราตระกูลซงติดเอาไว้อีกต่างหาก ทำไมเขาจะจำไม่ได้

            “ถ้าหากว่าคุณป้ามีอะไรให้ผมช่..”

          “ทำอะไรของนาย!!!

ร่างเล็กตะโกนทั้งๆที่กายยังหอบแฮ่กๆ ยุนฮยองวิ่งเข้ามาด้านในด้วยความเร็ว เขาเห็นว่าชานอูกำลังนั่งคุยกับป้าอยู่ที่โต๊ะกินข้าว ด้วยความตกใจทำให้เอ่ยออกไปแบบนั้นอย่างไม่คิด แน่นอนว่ามันเรียกทั้งสายตาของป้าและของชานอูให้หันกลับมามองอย่างพร้อมเพรียงกัน

            “ยุนฮยอง.. กลับมาแล้วเหรอ?”

            “นายทำบ้าอะไรของนาย จะมาที่นี่ทำไม จะมาคุยกับป้าฉันทำไม!?”

            ยุนฮยองไม่ได้สนใจคำถามของป้าเลยด้วยซ้ำ เขาตรงเข้าไปด้านในก่อนจะยืนกันท่าเอาไว้ไม่ให้ชานอูได้เข้าใกล้คนเป็นป้า สายตาที่มองนั้นไม่ไว้ใจเป็นอย่างมาก ทำเอาชานอูสะอึกไปเหมือนกัน เพราะมันหมายความว่าความอ่อนโยนของยุนฮยองที่เขาเคยได้สัมผัสมันได้หายไปแล้ว

            เพียงแค่รู้แบบนี้ภายในอกมันก็เจ็บแปลบจนทำหน้าไม่ถูก

            “ทำไมพูดกับคุณหนูเขาไม่ดีแบบนั้นล่ะ เขา..”

            “ป้าไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นครับ ผมแค่ไม่อยากให้เขายุ่งกับเราอีก”

            ยุนฮยองเอ่ยเสียงแข็ง สายตานั้นจ้องเขม็งไม่ยอมละ เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองป้าเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้คิดอยู่อย่างเดียวว่าต้องเข้มแข็งและตัดสายใยที่ตัวเองมีกับชานอูให้ขาดให้ได้

            “ผมแค่มาขอโทษป้าครับ แล้วก็จะมาขอโทษพี่เกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด..”

            “ฉันไม่รับ”

            “ยุนฮยอง”

            คนเป็นป้าเอ่ยปรามเมื่อเห็นว่ายุนฮยองพูดแรงเกินไป เธอรีบมองหน้าชานอูอย่างกังวลก่อนจะเป็นฝ่ายโค้งขอโทษด้วยตัวเอง หากแต่ชานอูกลับยิ้มแห้งๆให้แล้วพยักหน้าลงอย่างเข้าใจ

            “ผมแค่อยากให้รู้ไว้ว่าผมรู้สึกผิดครับ ผมไม่ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้”

            “ความไม่ตั้งใจของคนเราจะเกิดขึ้นในครั้งแรกเท่านั้น แต่ถ้ามันเกิดครั้งที่สองแล้วยังทำแบบเดิมนั่นแปลว่านายจงใจ”

            “...”

            “พยาบาลส่งข้อความหานายกี่รอบกันล่ะ?”

            ชานอูขบสันกรามแน่น เขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อดี ตอนนี้ในใจพยายามคิดถึงคำพูดของจีวอนเอาไว้ คำว่า ง้อจนกว่าเขาจะกลับมามันทำให้เขามีความหวังขึ้นเยอะนะในตอนแรก แต่ดูเหมือนตอนนี้ยังไม่มีวี่แววที่คิดเอาไว้เลย

            ราวกับว่ายุนฮยองเกลียดเขาไปแล้วจริงๆ

            “ผมขอโทษครับ”

            “ขอโทษเสร็จก็กลับไปได้แล้ว ป้าของฉันต้องกินยาและพักผ่อน”

            “พี่ไม่คิดที่จะให้อภัยผมเลยใช่มั้ย?”

            ยุนฮยองส่ายหน้า ความจริงเขาเกือบจะหลุดพูดอะไรแรงๆออกไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่าป้าที่อยู่ด้านหลังส่งมือมาบีบไหล่เบาๆเพื่อห้ามไม่ให้สติหลุดมากเกินไปกว่านี้

            “พี่คิดดีแล้วใช่มั้ยครับ?”

            “เราจบกันแค่นี้ดีกว่า ในอนาคตนายคงจะได้เจอกับคนที่เหมาะกับนายมากกว่าฉัน”

            ยุนฮยองสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แม้ว่าที่ผ่านมาจะเข้มแข็งมากแค่ไหน แต่พอถึงคราวที่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปเจอคนที่ดีกว่ามันก็เหมือนกับค่อยๆเอามีดแทงตัวเองยังไงก็ไม่รู้

            เจ็บเหมือนกันแฮะ

            แค่นี้ก็เป็นสิ่งที่บ่งบอกแล้วว่าเขายังตัดจากชานอูไม่ขาด ข้างในมันสับสนเพราะเพียงแค่คิดว่าที่ผ่านมาอีกฝ่ายทำดีกับตัวเองมากแค่ไหน ตัดสลับกับภาพเหตุการณ์ครั้งล่าสุดที่เพิ่งเกิดขึ้น เขาก็เลือกไม่ถูกว่าควรจะรักหรือเกลียดชานอูกันแน่

            มันตีกันอยู่สองทาง..

            แต่ที่แน่ๆคือคนเราควรจะเลือกครอบครัวเอาไว้ก่อนเป็นอันดับแรก ยังไงซะชานอูก็ถือว่าเป็นคนนอกสำหรับเขา เพราะฉะนั้นเขาจึงเลือกที่จะตัดออกไปมากกว่า

            “คิดดีแล้วจริงๆใช่มั้ยครับ?”

            ชานอูถามซ้ำอีกครั้ง แววตาที่มองนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ในใจของเขาบอบช้ำไปหมด ถึงตอนนี้จะให้ขุดคำพูดดีๆของจีวอนมาเตือนสติตัวเองและสู้ต่อไปก็คงจะไม่ไหวแล้ว

            โดนปฏิเสธขนาดนั้นเขาก็หน้าด้านอยู่ไม่ไหวเหมือนกัน

            “กลับไปซะเถอะ”

            “ขอบคุณนะครับสำหรับทุกอย่าง แล้วก็ขอโทษด้วย”

            ยุนฮยองเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้เขากำลังกำมือแน่นเพื่อให้เรื่องทุกอย่างนั้นผ่านพ้นไปด้วยดี ส่วนชานอูเองก็สูดจมูกเบาๆอย่างอดกลั้นเช่นเดียวกัน ทั้งๆที่ในใจอ่อนแอเหลือเกินแต่กลับต้องเข้มแข็งไว้เพราะเขาคิดว่าตัวเองต้องเป็นผู้ใหญ่

            “ขอบคุณที่เสียสละเวลาคุยกับผมนะครับคุณป้า ผมฝากดูแลพี่ยุนฮยองให้ดีด้วย”

            เด็กหนุ่มยืดกายขึ้นก่อนจะโค้ง คนเป็นป้าที่ฟังการทะเลาะอยู่นานก็ออกความคิดเห็นอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มอย่างเกรงๆแล้วโค้งกลับไป

            “ผมขอตัวนะครับ”

            นั่นคือประโยคสุดท้ายก่อนที่ร่างสูงจะตัดสินใจเดินออกไปข้างนอก เขาหวังเพียงแค่ยุนฮยองจะหันมามองกันบ้าง หรือเอ่ยรั้งกันเสียหน่อยก็คงจะดี

            แต่ไม่..

            ไม่มีอะไรนอกจากความเงียบ

            จนกระทั่งเด็กหนุ่มเข้าไปในรถก็ยังเป็นเหมือนเดิม คงจะไม่มีอีกแล้วภาพของยุนฮยองที่วิ่งตามมาเพื่อที่จะทำให้เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน

            ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นเพราะเขาทำตัวเองทั้งนั้น..

            เสียงปิดประตูรถดังขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาคู่คม แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ของชานอูเพียงคนเดียว..

          แต่คนที่หลบอยู่ในบ้านก็เจ็บจนแทบจะขาดใจเช่นกัน



100%

เรื่องนี้ดราม่าหนักจริงๆ แต่สเปหวานหยดมดขึ้นนะคะ (สปอยล์) 55555555555555 

ใจหายจัง จะจบแล้วอะ ฮึกกT^Tอยู่ด้วยกันมาตั้งนานนะ ไม่คิดเลยว่าคนอย่างเราจะแต่งมาได้จนมันจบ พูดแล้วก็ใจหายมากๆ ฮ๊อลลลไม่เอาๆ ค่อยไปดราม่าทอร์คตอนจบดีกว่า5555 ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ฝากแท็ก #พี่ยุนน่ากิน ด้วยนะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,262 ความคิดเห็น

  1. #1261 jun de (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 03:18
    ยุนฮยองก็ตลกดีเนาะ ตอนป้าห้ามอยากไปจะแย่ พอไปไม่ห้ามละ กลับไม่ไปซะงั้น55555555555555 ก็เคลียร์กันแล้วปะ เอ้อ งง ทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยาก5555555555
    #1,261
    0
  2. #1236 jun de (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 00:02
    ตะมายยยรอบแรกป้าไม่ยอมให้คบแต่ก็ดึงดันจะคบจะคบแล้วพอรอบนี้ป้าให้คบทำไมพี่ยุนไม่ค๊บบบโว้ยยยยยยยจะบ้าาา ฮื่อ
    #1,236
    0
  3. #1209 mclub (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 15:50
    ที่นั่งอ่านมาตั้งนานนี่ไม่ได้ร้องไห้เลยนะ
    ไม่ร้องเลยจริงจริ๊ง
    แค่น้ำตามันเอ่อๆ เองแค่นั้นแหละ ปาดๆนิดๆหน่อยๆก็หายไปละ

    โอ้ย ตอนนี้เกลียดไรต์แทนเกลียดอิป้าละเนี่ย ฮ่าๆๆๆ
    #1,209
    0
  4. #1206 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:52
    งื้ออออ ดราม่าจังงง ฮืออออ จะคืนดีกันยังไงละเนี่ยยย น้ำตาจะไหล เกือบดีแล้วแท้ๆ
    #1,206
    0
  5. #1182 gxisimp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 01:14
    ใจจะขาดอ่ะ.... มันจุกจนร้องไห้ไม่ออกเลยล่ะ.... ชานอูสู้นะพี่ยุนใจแข็งแต่ก็ยังรักนายอยู่นะฮรือ
    #1,182
    0
  6. #1175 pangpaapii (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 23:55
    ฮื่ออออ จบจริงๆเเล้วใช่มั้ยเนี่ยยย ??? เศร้าาาาา
    #1,175
    0
  7. #1153 therip time (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 09:26
    ยุนฮยองเข้าใจน่ะว่ามันต้องใช้เวลา


    ชานอูเองก็ต้องพยายามกว่านี่สิ
    พยายามให้ได้เหมือนจีวอนเซ่
    #1,153
    0
  8. #1152 inspirit~moohoney (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 04:21
    โกรถเกลียดกันขนาดนั้นเลยหรอ เรื่องอื่นยอมอ่อนง่ายๆ ทำไมเรื่องนี้ถึงหักแน่นนักนะยุนฮยอง
    อย่าร้องไห้เลย รักกันเถอะนะ
    #1,152
    0
  9. #1151 qcnn_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 00:47
    ; ____ ; พี่ยุนเป็นคนยิ้มสวยมากเลยนะ ต่อให้ไม่มีลิปมัน รอยยิ้มพี่เขาดูดีมากจริงๆ เรามองภาพไม่ออกเลยว่าพี่ยุนจะร้องไห้จนขาดใจได้แค่ไหน หรือบางทีมันอาจจะเป็นแบบทฤษฎีที่ว่า ยิ่งยิ้มหรือหัวเราะได้กว้างแค่ไหน เสียงร้องไห้ก็ดังออกมาได้มากเท่านั้นกันคะพี่หมิว ?
    #1,151
    0
  10. #1150 youngkyun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 23:03
    น้ำตาไหล สงสารดีกันเร็วๆน่ะ
    #1,150
    0
  11. #1149 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 22:45
    ชนูสู้ๆไรท์ก็ด้วยน่ะ
    #1,149
    0
  12. #1147 เดกซ์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 10:18
    ดราม่าโอ้ยยยยนนนนนนน
    #1,147
    0
  13. #1146 Nicenight (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 23:10
    ดราม่าหนักมากคู้นี้ฮืออออออออออออ
    #1,146
    0
  14. #1145 bchp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 21:27
    ชานอูไม่ง้อต่อหน่อยเหรอ ฮือ ??
    #1,145
    0
  15. #1144 khb_ikon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 19:03
    ดราม่าทั้งเรื่องอะะ ฮืออ สงสารชานอูอะะะ
    #1,144
    0
  16. #1143 Gifttoasang (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 13:08
    ดราม่ามากกกก ฮือออ
    #1,143
    0
  17. #1142 ซงพิมมิ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 12:41
    .จับหน้าอก ปวดร้าวววจริงๆ
    ง่ะจะจบแล้วหรอ ยังไม่ดีกันเลยนะ;-;
    ทำไมดราม่างี้ฮืออออ
    #1,142
    0
  18. #1141 pangpaapii (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 10:55
    ??????ดราม่าสุดดดด / จะจบเเล้วหรอเนี่ยยยย ,___,
    #1,141
    0
  19. #1140 28039122 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 10:36
    ดราม่าเฟสติวอลจ่ะ!!!
    #1,140
    0
  20. #1139 kamonros_som (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 03:57
    เจ็บปวดรวดร้าวมากมาย ฮึก!!
    #1,139
    0
  21. #1138 Fangg_l (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 00:53
    เจ็บไปทั้งหัวใจ ,__,
    #1,138
    0
  22. #1137 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 00:37
    โฮฮฮฮฮฮ จะโทษใครก้ไม่ได้เพราะพี่ยุนก้มีสิทธิ์ที่จะโกรธ ชนูก็ทำผิดเพราะเป็นห่วง ก้ต้องง้อต่อไปอ่ะชนู //ตบบ่า
    #1,137
    0
  23. #1136 minimd (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 00:35
    ไรท์;-; เรารักไรท์นะะะะ ผูกพันมากจริงๆ จะร้องไห้อ่ะแงงงง ใจหายมาก
    #1,136
    0
  24. #1135 เป็ดแอม (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 00:34
    ฮรือสงสารมาก
    #1,135
    0
  25. #1133 oka (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 23:57
    เดี๋ยวชานอู หนูยังไม่ยอมแพ้ง่าๆยใช่ไหม
    พี่จีสอนบอกให้ตื้อไงลูก ถึงจะโดนเกลียดตอนแรกๆ
    แตาไปให้เขาเห็น ให้เขาด่าทุกวัน เดี๋ยวเขาก็ใจอ่อน
    แต่พี่ยุนตอนนี้เปลี่ยนไปเลยอ่ะ น่ากลัว
    สงสารชานอูมากเลย
    #1,133
    0