( END ) 7SINS/iKON ✡ GLUTTONY ▫ #chanyun

ตอนที่ 20 : chapter seventeen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 865
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    23 เม.ย. 59

(c)                      Chess theme
 

7SINS-iKON

GLUTTONY

Chapter 17

 

 

           

“ขอบคุณนะครับที่ช่วยดูแลป้าของผมเป็นอย่างดี”

            ยุนฮยองโค้งให้กับพยาบาลพิเศษหลังจากที่ป้าเอาแต่ร้องไห้จนหลับไปแล้ว

ตั้งแต่ที่เขาเดินทางมาจากคฤหาสน์ซง โชคยังเข้าข้างคนอย่างเขาอยู่บ้างเพราะมีเครื่องบินว่างพอดี อีกทั้งพี่ซอกจินก็ยังใจดีให้เขายืมเงินค่าเดินทางเพื่อที่จะกลับมายังเกาะอีกด้วย

            พอกลับมาที่บ้าน ป้าก็เอาแต่กอดเขาและพร่ำบอกคำว่าขอโทษ แม้ว่าร่างกายจะอ่อนแรงขนาดไหนแต่ป้าก็พยายามที่จะคลานมาหาและพูดประโยคเดิมซ้ำๆไม่ยอมหยุด มันเป็นภาพที่ทำให้น้ำตาของเขาไหลออกมาได้ง่ายๆ เพราะไม่คิดว่าคนแก่ๆจะยอมขอโทษและร้องไห้ออกมาเยอะขนาดนี้

            มันเป็นความบาปที่ไม่รู้ว่าต้องชดใช้กี่ชาติถึงจะหมด..

            ทั้งๆที่เคยบอกตัวเองไว้แล้วว่าป้าตั้งใจดูแลเราจนเติบใหญ่แม้ว่าจะไม่ใช่คนรวยอะไร เพราะฉะนั้นเขาจะไม่ทำให้ป้าเสียใจเด็ดขาด แต่มันก็เป็นแบบนี้ไปซะได้

            ป้าเอาแต่บอกว่าอย่าหนีป้าไปเลย ป้ามีหลานอยู่คนเดียว.. ใช่สิ ลองนึกย้อนดูอีกทีครอบครัวของเขาก็มีอยู่แค่นี้จริงๆ เขามันเลวจริงๆที่ทิ้งคนแก่ไปใช้ชีวิตสบายอยู่คนเดียว มันน่าอายมากที่ต้องยอมรับว่าความรักทำให้เขาหน้ามืดตามัวจนลืมคนที่เลี้ยงดูได้ถึงขนาดนี้

            เขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว..

            ทุกอย่างที่ดีๆ มันติดลบจนคิดว่าไม่อาจนำพาความรู้สึกดีๆกลับมาได้อีกแล้ว

          ถึงตอนนี้เขาจะลืมผู้ชายที่ชื่อว่า จอง ชานอู ไปซะ..

            แม้ว่ามันจะเจ็บแค่ไหน แต่ถือว่าชะตาของเราสองคนนั้นไม่อาจเข้ากันได้ก็แล้วกัน ถ้าไม่อย่างนั้นมันคงไม่ลงเอยแบบนี้หรอก

            “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วยเหลือก็สามารถบอกดิฉันได้ตลอดเลยนะคะ ดิฉันพักอยู่ที่บ้านพักข้างๆไม่ไกลจากที่นี่..”

            พยาบาลตอบอย่างยินดีพร้อมกับยิ้มให้ เธอเองก็ดีใจเหมือนกันที่เมื่อยุนฮยองกลับมาแล้วคนไข้ค่อยๆทานข้าวได้แล้ว แม้จะไม่มากก็ตามแต่ก็ดีกว่าที่ผ่านมา หากแต่พอได้ยินแบบนั้นยุนฮยองกลับยิ้มตอบและส่ายหน้าช้าๆ

            “ขอโทษนะครับ แต่ผมอยากจะยกเลิกข้อตกลงทั้งหมดแล้วผมจะดูแลป้าด้วยตัวเอง คุณพยาบาลจะได้กลับไปปฏิบัติหน้าที่ที่โรงพยาบาลให้เต็มที่..”

            “แต่..”

            “ไปช่วยผู้ป่วยคนอื่นเถอะครับ นี่ป้าของผม ผมดูแลเองได้”

พยาบาลสาวทำสีหน้าลำบากใจ เพราะเดิมทีแล้วคนว่าจ้างเธอนั้นคือคุณหนูชานอู เธอควรจะรับฟังคำสั่งของคุณหนูชานอูคนเดียวเท่านั้น แต่ยังไงยุนฮยองก็ถือว่าเป็นแฟนของชานอูอยู่ดี ก็ถือว่ามีสิทธิที่เท่ากันนั่นแหละ

            “แต่ว่ามันจะดีเหรอคะ ให้ดิฉันอยู่ช่วยอีกคนดีมั้ย?”

            “ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครอีกแล้วน่ะ”

            “คือ..”

            “อย่าทำให้ผมลำบากใจเลยครับ ขอร้องล่ะ”

            ยุนฮยองโค้งให้อีกฝ่าย ถือเป็นการขอร้องที่ออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจจริงๆ เพียงแค่นั้นพยาบาลสาวก็ไม่อาจที่จะหาข้ออางใดๆที่จะให้ตัวเองอยู่ตรงนี้ได้อีก เพราะแบบนั้นเธอจึงยอมรับและบอกว่าจะกลับไปปฏิบัติหน้าที่ที่โรงพยาบาลเหมือนเดิม

            คล้อยหลังที่หญิงสาวออกจากบ้านไปแล้วยุนฮยองก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ร่างเล็กเดินเข้าไปในบ้าน เขาเห็นป้าลุกขึ้นมานั่งและพยายามมองหา เมื่อเป็นแบบนั้นยุนฮยองจึงรีบเดินเข้าไปด้านในและคุกเข่าลงด้วยความรวดเร็ว

            “ป้าเป็นยังไงบ้างครับ?”

            เขาถามแบบนั้น หากแต่คนเป็นป้ากลับเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม มือหยาบกร้านของหญิงชราส่งมาประคองที่ตรงข้างแก้มของคนเป็นหลานเอาไว้ แล้วใช้หัวแม่มือไล้ไปเบาๆตามรอยแผลยาวที่จางลงเป็นอย่างมาก จนแทบจะมองไม่เห็นแล้วว่าเคยมีอยู่

            “หายแล้วเหรอ”

            “ครับ คือ.. ขอโทษนะครับป้า”

            คนเป็นป้าส่ายหน้าช้าๆพอได้ยินแบบนั้น หลังจากที่เวลาผ่านไปในตอนที่ไม่มียุนฮยองอยู่ เธอก็คิดได้หลายๆอย่างว่าทุกสิ่งที่ทำไปนั้นมันทำร้ายคนเป็นหลานมากแค่ไหนกัน

            “ป้าผิดเองที่ทำให้เราอยากหนีไปที่อื่น เป็นเพราะป้าไม่เข้าใจเราเอง”

            “อย่าพูดถึงมันอีกเลยครับ ขอแค่ตอนนี้ป้าเข้าใจผมและไม่เป็นอะไรไปผมก็พอใจแล้ว”

            “เรายังอยากอยู่กับป้าอีกเหรอ”

            เสียงของคนเป็นบ้าแทบจะขาดหายไปเพราะกลั้นน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดเอาไว้ไม่อยู่ ทำเอายุนฮยองต้องรีบลูบเบาๆที่ตรงตักเพื่อปลอบประโลมว่าเขาจะไม่ไปไหนอีกแล้วทั้งนั้น

            “สบายใจได้ครับ ผมจะอยู่กับป้าที่นี่ ป้าไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว”

            “ป้าขอโทษนะ”

            “พอแล้วครับ ไม่ต้องขอโทษอะไรผมแล้วล่ะ ตอนนี้ป้าพักผ่อนเถอะนะครับเหนื่อยมามากแล้ว เดี๋ยวผมจะไปคุยกับพี่ซอกจินหน่อย”

กายเล็กหยัดยืนขึ้นจากนั้นก็ค่อยๆพยุงให้ป้าเอนตัวลงนอน ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมแถมๆช่วงเอวเอาไว้ให้แล้วค่อยเดินไปปิดผ้าม่านเพื่อป้องกันแสงเข้ามาบังตา จากนั้นก็เดินไปหาซอกจินที่บ้านอยู่ไม่ไกล

            ความจริงเขากะจะไปขอโทษแทฮยองก่อนเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นก็น่าจะทำให้อีกฝ่ายเสียความรู้สึกอยู่มากพอสมควร แต่ในเมื่อการคุยกับพี่ซอกจินก็สำคัญ เพราะฉะนั้นเขาจึงเลือกที่จะมาหาอีกฝ่ายก่อน ยังไงก็บ้านใกล้กว่า แถมโชคดีที่ยังเห็นซอกจินยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ที่หน้าบ้านอีกด้วย

            “อ้าวปรินซ์..”

            “เรียกผมว่ายุนฮยองก็ได้ครับ”

            ยุนฮยองตอบพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ในเมื่อไม่มีอะไรจำเป็นต้องปิดบังแล้วเขาก็ไม่อยากใช้ชื่อปลอมอีกต่อไป การบอกแบบนั้นทำให้ซอกจินหน้าเหวอไปเล็กน้อย หากแต่ในเวลาถัดมาอีกฝ่ายก็ยิ้มบางๆให้ก่อนจะพยักหน้า

            “โอเค ยุนฮยอง.. ป้าของนายเป็นยังไงบ้างหืม”

            “ดีแล้วล่ะครับ ผมขอโทษพี่ด้วยนะที่ทำให้เรื่องทุกอย่างวุ่นวาย แล้วก็ขอบคุณมากๆที่ช่วยดูแลป้าให้ตอนที่ผมทำตัวไม่ดี”

            “อย่าว่าตัวเองสิ”

            ซอกจินเดินไปปิดน้ำ ก่อนจะเดินกลับมาหายุนฮยองอย่างไม่รอช้า เขาเช็ดมือกับเสื้อลวกๆก่อนจะวางมือลงบนหัวของร่างเล็กแล้วลูบเบาๆเพื่อปลอบโยน

            “จริงๆก็น่าตกใจนะที่นายรู้จักกับคนของซง แต่มันไม่ได้วุ่นวายขนาดนั้นหรอก อย่าโทษตัวเองแล้วก็อย่าทำหน้าเศร้าด้วย”

            “มันก็อดคิดไม่ได้หรอกครับ ป้าผมเกือบแย่ ถ้าผมไม่เจอพี่วันนั้นป้าอาจจะ..”

            “ถ้ามันยังไม่เกิดก็ไม่ต้องไปคิดมันหรอกน่ะเด็กน้อย ตอนนี้ทุกอย่างก็ดีแล้วหนิ จริงมั้ย?”

            คนตัวสูงโน้มลงมาหาเขาก่อนจะยิ้มให้ รอยยิ้มที่ซอกจินส่งให้เขานั้นอบอุ่นเสียงจนยุนฮยองรู้สึกชื้นใจ นั่นทำให้ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มตอบกลับไปก่อนจะพยักหน้าลง แม้จะยังโล่งใจได้ไม่หมดร้อยเปอร์เซ็นต์แต่มันก็ดีกว่าตอนแรกเยอะ

            “แทฮยองคงจะเกลียดผมไปแล้วล่ะ”

            ก่อนที่ยุนฮยองจะถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อนึกถึงเพื่อนที่แสนดีของเขา ทันใดนั้นสายตาแห่งความผิดหวังก็ลอยเข้ามาในหัว เขายังจำได้ดีไม่เปลี่ยนแปลง แล้วก็ยังรู้สึกผิดมาจนถึงตอนนี้ จนไม่กล้าที่จะไปสู้หน้าแล้ว

            “ไม่หรอก หมอนั่นไม่ใช่คนที่จะเกลียดใครง่ายๆ”

            “แต่สิ่งที่ผมทำมันแย่นี่ครับ”

            “ไม่มีใครเกลียดนายลงหรอกนะ นายเป็นคนน่ารักจะตายไป ใครๆก็ชอบทั้งนั้น”

            ยุนฮยองเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายก่อนจะกะพริบตาปริบๆ เขาพบว่าสายตาที่ซอกจินมองมานั้นมันแฝงไปด้วยความหมายอะไรบางอย่าง

            ทั้งคู่จ้องตากันอยู่แบบนั้นโดยที่ไม่ใครพูดอะไรออกมา ลมเย็นๆที่พัดผ่านราวกับว่ามันค่อยๆโอบล้อมมือหนาให้ยกขึ้นมา ก่อนจะส่งไปทาบลงบนแก้มเนียนของร่างเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างอ่อนโยน

            “พอไม่มีแผลแล้วนายยิ่งน่ารักมากกว่าเดิมอีกนะ”

            ยุนฮยองใบหน้าร้อนผ่าว เขาก้มหน้าหลบสายตาทั้งๆที่ซอกจินยังไม่ปล่อยมือไปไหน ความรู้สึกบางอย่างแทรกเข้ามาในใจ มันทำให้เขารู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล

            เขาไม่ได้ชอบพี่ซอกจินมากขนาดนั้น แต่ถ้าถามว่าอีกฝ่ายนิสัยดีรึเปล่าก็จะตอบแบบไม่ลังเลเลยว่าดีมากๆ อีกทั้งยังคอยดูแลไม่ห่างอีกต่างหาก

            แล้ว.. ที่สำคัญก็คือไม่เคยโกหกเขาเลยซักครั้ง

          “พี่ชอบเรานะ”

            ก่อนที่คำพูดนั้นจะเรียกให้ยุนฮยองเงยหน้าขึ้นไปสบตาด้วย เขาสะอึกไปเล็กน้อยในตอนที่พบว่าอีกฝ่ายมองมาแบบจริงจัง ภายนัยน์ตาคู่นั้นถ่ายทอดความรู้สึกออกมาว่า ชอบ แบบจริงๆ ทำเอารู้สึกหน่วงๆในท้องจนสุดท้ายก็ต้องหลบตาลงเหมือนเก่า

            “ถ้าพี่จะขอดูแลเรา..”

            “ผมว่า.. ผมไปดูแลป้าก่อนดีกว่าครับ เย็นมากแล้วเดี๋ยวป้าจะหิวข้าวเสียก่อน”

            ยุนฮยองเป็นฝ่ายตัดบทเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะทำอะไรเกินกว่านี้ แม้ในใจจะยอมรับว่าซอกจินเป็นคนดีมาก และก็มีเสี้ยวเล็กๆที่คิดว่าบางทีเราอาจจะเหมาะกับคนที่อยู่ในชนชั้นเดียวกันมากกว่า

            แต่.. ยังไงใบหน้าของชานอูก็ลอยเข้ามาในหัวอยู่ดี

            เขาสับสนเหลือเกิน ความรู้สึกตอนนี้มันทั้งรักทั้งเกลียดยังไงก็ไม่รู้ ราวกับว่าอีกฝ่ายเหยียบย่ำความเชื่อใจของเขาไปจนมันแหลกละเอียด มันทำให้เสียความรู้สึกมากจนไม่อาจกลับไปมองหน้ากันได้อีกแล้ว แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังเสียใจ.. แล้วก็เสียดายที่เรื่องมันต้องจบแบบนี้

            “ขอโทษนะถ้าพี่พูดอะไรไม่ดี”

            “พี่ไม่ผิดหรอกครับ แต่ผมขอตัวก่อนก็แล้วกัน”

            ร่างเล็กส่งยิ้มแบบฝืนๆให้ก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาจากบ้าน ยุนฮยองไม่ได้หันไปมองข้างหลังอีกเพราะไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงดี

            ส่วนซอกจินเองก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะตบหน้าผากของตัวเองไปฉาดหนึ่งเพื่อลงโทษ เพราะเขาไม่น่าพูดอะไรที่ทำลายความสัมพันธ์แบบนั้นออกไปเลย..

            บางทีมันอาจจะทำให้มองหน้ากันไม่ติดอีกเลยก็ได้..

            ขอโทษนะยุนฮยอง

 

GLUTTONY

 

            ‘คุณหนูยุนฮยองสั่งให้ดิฉันกลับมาที่โซลค่ะ คุณหนูบอกว่าไม่ต้องการให้ดิฉันช่วยดูแลคุณป้าอีกแล้ว

ข้อความที่เพิ่งได้รับจากพยาบาลพิเศษทำให้ชานอูถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างหนัก มันถูกส่งมาตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว ยิ่งเป็นสิ่งย้ำเตือนให้เขารู้ว่าตอนนี้ยุนฮยองตัดตัวเองออกจากใจไปแล้วจริงๆ ร่างเล็กแทบไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับอะไรที่เกี่ยวกับเขาเลยด้วยซ้ำ แม้ว่าการมีพยาบาลดูแลมันดีมากกว่าอยู่แล้วแต่ยุนฮยองก็ไม่เอา

            นี่เกลียดกันมากขนาดนั้นเลยเหรอ?

 

          ฉันเกลียดนาย

 

            คำที่อีกฝ่ายบอกในวันนั้นมันตามหลอกหลอนเขามาจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะตอนที่กำลังนั่งเรียน ทานข้าว หรือทำกิจกรรมอะไรก็ตาม เขาจะได้ยินเสียงนี้ก้องอยู่ในหูแทบจะตลอดเวลา ขนาดตอนที่นอนยังตามเข้าไปหลอกหลอนถึงในฝัน

            นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เด็กหนุ่มไม่มีใจทำอะไรซักอย่าง ชานอูเลือกที่จะไม่ไปเรียนในวันนี้เพราะเขาไม่อาจทนมันไหวแล้วจริงๆ พอได้รับข้อความจากนางพยาบาลในตอนเช้า สิ่งที่เขาทำก็คือลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและขับรถตรงมายังโรงพยาบาลให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

            ดูเหมือนว่าตอนนี้ที่พึ่งทางใจทางเดียวของเขาก็จะมีแค่คนนี้เท่านั้น..

            “พี่..”

            เสียงทุ้มเอ่ยออกไปในตอนที่ก้าวเข้าไปยังห้อง เขาพบว่าจีวอนกำลังนอนดูทีวีอยู่คนเดียวเงียบๆ เป็นเพราะตอนนี้พี่ฮันบินคงจะไปเรียนสินะ

            คำพูดเพียงสั้นๆนั้นเรียกให้จีวอนหันมามองด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นว่าคนเป็นน้องอยู่ในชุดธรรมดาทั้งๆที่วันนี้ไม่ใช่วันหยุด เพราะแบบนั้นเขาจึงกดปิดทีวีแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยความแปลกใจ

            “มึงโดด?”

            “อืม พี่กินข้าวรึยังครับ?”

ชานอูเอ่ยถามก่อนจะดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆ เด็กหนุ่มมองไปรอบห้องแก้เก้อเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงดี ก่อนจะวกกลับมามองหน้าของจีวอนอีกหนแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

            “เรียบร้อย มึงเป็นอะไร?”

            “พี่ยังรู้อะ”

            เขาตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ ชานอูยกมือขึ้นมาเกาหัว ราวกับว่าพยายามทำให้ตัวเองร่าเริงขึ้นมาบ้าง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยช่วยอะไรสักนิด

            “ก็ดูมึงทำหน้า”

            “ผมแย่ว่ะพี่”

            กายหน้าเอนหลังไปพิงกับเก้าอี้ด้านหลังก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปลงตก ชานอูก้มหน้าลงไปมองเท้า จากนั้นก็ควงกุญแจรถในมือเล่นในขณะที่เล่าไปด้วย

            “จำแฟนผมได้ปะพี่เคยเห็นนี่”

            “อืม”

            “เขาเป็นหลานของป้าร้านขายของชำ ตรงทางที่จะไปโรงเรียนอะ ผมไปเจอเขาวันเปิดเทอมเพราะแวะซื้อขนม จากนั้นผมก็เลยจีบ”

            “แล้ว?”

            “มันก็ดีมาตลอดอะ แต่ดูเหมือนป้าเขาจะไม่ค่อยชอบผมเท่าไร”

จีวอนเลิกคิ้วขึ้นพอได้ยินแบบนั้น มือหนาถึงขั้นส่งไปกดปุ่มขยับเตียงให้ตั้งขึ้นมาอีกนิดเพื่อที่ตัวเองจะได้นั่งฟังอย่างสะดวก

            “เหมือนป้าเขาจะไม่ชอบตระกูลเรา เพราะเรารวยเกินไป ไม่เหมาะกับเขา เขาบอกว่าเขาจนอะ”

            “มีคนจนที่ไม่ชอบคนรวยด้วยอ่อวะ”

            คนเป็นพี่แค่นหัวเราะออกมาอย่างขำๆ หากแต่ชานอูกลับทำหน้าโอดครวญว่ามันไม่เห็นจะตลกเลยสักนิดเดียว

            “ก็เพิ่งจะเคยเจอนี่แหละ แต่ผมไม่ได้รังเกียจเรื่องที่พี่เขาจน ผมพยายามเข้าหาทางป้าเขาแล้วแต่สุดท้ายป้าเขาก็ขายร้านหนี พาพี่เขาหนีไปที่เชจู ทีแรกผมก็หาไม่เจออะ ให้พ่อช่วยเอาคนตามหาแล้วแต่ก็ไม่เจออยู่ดี”

            “ก็มึงทำไมไม่เอารูปให้ดูวะ”

            “นั่นแหละพี่ พี่เขาโดนป้ากรีดหน้าจนเป็นแผลใหญ่ เพราะงั้นคนของพ่อก็เลยตามหาไม่เจอ”

            “หืม?”

            “อืม ผมไปเจอพี่เขาตอนที่ต้องไปเกาะเชจูอะ ผมไปคุยกับไอ้ยูค.. เรื่องที่ทะเลาะกัน พอเจอพี่เขาผมก็เลยบอกให้หนีมากับผมเลย นั่นคือสาเหตุที่พี่ไปเจอเขาอยู่ที่บ้านเราวันนั้น”

จีวอนพยักหน้าอย่างเข้าใจ แม้อยากจะแย้งออกมามากๆว่ามีป้าคนไหนที่วิปริตขนาดนี้ อย่างกับในหนังโรคจิตที่เขาเคยดู แต่ก็ไม่อยากจะขัดอารมณ์ของคนเป็นน้องเท่าไรเพราะรู้ว่าเรื่องแบบนี้มันสำคัญต่อความรู้สึก

            แล้วถ้าไม่มีปัญหาจริงๆ คนอย่างชานอูมันไม่ถ่อมาหาเขาแบบนี้หรอก

            “..ระหว่างนั้นป้าเขาก็ตรอมใจอะพี่ ไม่ยอมกินข้าว ไม่กินอะไรเลยจนแย่ ผมสั่งพยาบาลพิเศษให้คอยไปดูแลเพื่อที่พี่เขาจะได้สบายใจในตอนที่หนีมา แต่ทุกอย่างมันก็แย่ไปหมดเพราะป้าอยากจะได้หลานกลับไปอย่างเดียว”

            “ก็แหงนั่นหลานเขา”

            “อื้ม แต่ผมก็แย่อะ ผมไม่ยอมบอกพี่เขาว่าป้าป่วย อยู่มาวันหนึ่งพี่เขาก็รู้ว่าป้าตัวเองกำลังแย่ รู้จากไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน กลายเป็นว่าพี่เขาเกลียดผมไปแล้วตอนนี้”

            “แล้วทำไมมึงไม่บอกเขาล่ะ”

            “ก็ป้าเขาแย่อะพี่ ป้าที่ไหนจะเอามีดกรีดหน้าหลานวะ? ผมรู้ว่าถ้าบอกไปพี่เขาจะต้องรีบกลับไปหาป้าแน่ๆ พี่อาจจะถามผมกลับว่าถ้าป้าเขาตายจะทำยังไง.. ผมก็ไม่รู้ว่ะ แต่ถึงตอนนั้นผมก็อาจจะเนียนจัดงานศพไปมั้ง.. ผมเลวว่ะพี่”

            “ฟังนะเว้ยชานอู”

เสียงของจีวอนจริงจังมากขึ้นในตอนที่คนเป็นน้องเล่าจบ สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาจนชานอูไม่กล้าที่จะหลบไปไหน ราวกับว่ากำลังจะโดนลงทัณฑ์ก็ไม่ปาน

            “มึงเป็นแฟนเขา ไม่ได้เป็นพ่อเขา”

            “...”

            “มึงเป็นห่วงเขาได้ แต่ไม่มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจว่าใครทำอะไร การที่มึงรั้งเขาไว้แบบนี้ทั้งๆที่รู้ว่าเขาจะต้องไม่สบายใจภายหลังแน่ๆ แปลว่ามึงเห็นแก่ตัวว่ะ”

            “ผม.. ก็รู้ว่ามันแย่แบบนั้น แต่.. เฮ้อ”

            เมื่อไม่มีข้อแก้ตัวเด็กหนุ่มจึงถอนหายใจออกมาอย่างจนมุม ทางเดียวที่เขาต้องทำคือยอมรับความผิดนี้ซะ แล้วจมอยู่กับมันตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ?

            “คนจะเป็นแฟนกันมันต้องเข้าใจกัน อีกอย่างป้าเขาเป็นคนในครอบครัว จะกลับไปหาหรือไม่มันก็เป็นเรื่องที่เขาต้องตัดสินใจ อย่าทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของขนาดนั้น”

            “...”

            “คือกูก็ไม่ใช่คนดีอะไร กูเคยเป็นแฟนที่แย่เหมือนกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่กูไม่คิดจะทำนั่นก็คือโกหกฮันบิน กูไม่เคยโกหก”

ชานอูพยักหน้าลงอย่างไม่มีข้อแม้ เพราะเขาเองก็รู้ว่าต้นเหตุมันเกิดจากอะไร การมาคุยกับจีวอนแบบนี้เหมือนยิ่งตอกย้ำให้รู้ข้อผิดพลาดของตัวเองมากขึ้นจนดิ้นไม่หลุด

            แต่ก็ต้องขอบคุณจีวอนจริงๆ เพาะเขาก็ไม่ได้คิดที่จะหาคนมาเข้าข้างหรือให้ท้ายอะไรหรอก เขาแค่อยากได้คำตอบเท่านั้น

            “แล้วผมจะทำยังไงวะพี่ ผมควรทำยังไง?”

            นั่นล่ะ คือประโยคที่วนอยู่ในใจมาตั้งแต่ตอนเกิดเรื่อง แม้ว่าจะคิดยังไงก็คิดไม่ออกจนต้องระเห็จมาถึงที่นี่

            “มึงผิดมึงก็ขอโทษ”

            “ผมไม่กล้าไปเจอหน้าพี่เขาเลยด้วยซ้ำ ใครจะกล้าไปเจอวะ นี่นางพยาบาลที่จ้างไปดูแลป้า พี่เขาก็ไล่กลับมาแล้ว ดูก็รู้ว่าพี่เขาไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับผมเลยอะ”

            “ก็เขาโกรธ เขาก็ต้องไม่อยากเห็นหน้ามึงเป็นธรรมดา เหมือนตอนที่ฮันบินเลิกกับกูไง”

            “แล้วพี่ทำไงอะ?”

            “ก็ไปเจอทุกวัน”

            จีวอนยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบดัมเบลที่อยู่บนหัวเตียงมาบริหารแขนเพื่อฆ่าเวลา เขารู้สึกว่าการนั่งๆนอนๆอยู่เฉยๆไม่ได้เป็นผลดีต่อกล้ามเนื้อที่ฟิตมาเท่าไรนัก โชคดีที่หมอบอกว่าอีกไม่นานก็จะเริ่มฝึกเดินได้แล้ว เพราะทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางและดีขึ้นทุกที

            “แปลว่าผมต้องไปเจอพี่เขา?”

            “อืม ไปง้อ”

            “...ที่เชจูอะนะ?”

          “ง้อจนกว่าเขาจะกลับมา”

 


100% เลยจ้าาาา ตอนนี้บ๊อบหล่อมาก แย่งซีนพระเอกอย่างชนูของเรามาก5555555555 ♥

#พี่ยุนน่ากิน 

 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,262 ความคิดเห็น

  1. #1260 jun de (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 03:09
    เท่เลยครับพี่บ๊อบ5555
    #1,260
    0
  2. #1248 icevalentine (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 18:30
    กรีสสสส โมเม้นพี่น้องน่ารักจังเลย รู้สึกดีจังที่หลังๆ พี่ๆเริ่มแสดงความเป็นห่วงน้องชานออกมา
    #1,248
    0
  3. #1235 jun de (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 23:48
    กรี๊ดดดกราบพี่บ๊อบงามๆที่ทำให้นุ้งชนูตาสว่างไปค่ะไปตามง้อพี่ยุนเดี๋ยวนี้!
    #1,235
    0
  4. #1205 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 13:42
    หูยยย พี่บ๊อบของเราหล่อมากกก ฟฟฟฟฟ ชนูไปง้อพี่ยุนเร็ว ระวังมีใครคาบไปก่อนน้าาา 😂😂
    #1,205
    0
  5. #1134 minimd (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 00:24
    เกร้ดดดดดดดดด พี่บ๊อบคนดีของน้องงงง โอยยยยยย กร๊าวใจมากกกก รักเลยยยย
    #1,134
    0
  6. #1120 jj_2804 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 10:17
    พี่บ๊อบเริ่มหล่อขึ้นทุกวันนน 5555
    #1,120
    0
  7. #1119 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 14:11
    พี่บ๊อบแม่งเท่ทให้คำแนะนำได้ด้วย แหมตอนพี่นี่เรียกว่าไปรังควานเค้าเลยดีกว่า คนหน้าด้านนนน สู้ๆนะชนู เราก็ยังคงไม่ชอบยัยป้าเหมือนเดิม บ้าๆ
    #1,119
    0
  8. #1118 qcnn_ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 10:01
    ง้อจนกว่า.. เขาจะกลับมา ?
    #1,118
    0
  9. #1117 mclub (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 22:39
    เดี๋ยวนะคะ นี่เรื่อง 7บาปดบบ.  ปะคะ?

    อุ๊บ~~~~~ สงสัยอ่านผิดเรื่อง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,117
    0
  10. #1116 Noey No Ey (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 22:09
    พี่บ็อบขาาาาาา
    #1,116
    0
  11. #1115 Fangg_l (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 21:11
    ชายบ๊อบเท่มาก55555555
    ชานอูเธอต้องง้อพี่ยุนให้สำเร็จนะ ทำอะไรไว้ก็ชดใช้ซะ ไปไถนาไถ่โทษถึงพี่ยุนเลย ผัวทาสแน่ๆ!
    #1,115
    0
  12. #1113 SA_SMN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 14:24
    โอ้ยยบ็อบบี้ดีงามมมพระรามสิบสองง
    #1,113
    0
  13. #1110 meetinggg (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 10:54
    บ๊อบบี้โอปป้ามาก. คือหล่อ คือพระเอก โอ้ยย ~
    #1,110
    0
  14. #1107 28039122 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:49
    ิือือหืออออ..บ๊อบ!!!คือดีอ่ะ!!..ไม่ยักกะรู้ว่าให้คำปรึกษาน้องได้ด้วย..หึหึ--...ปล.สู้ๆไรท์
    #1,107
    0
  15. #1106 inspirit~moohoney (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:53
    ทำไมพี่บิหล่อขนาดนรี้~~~~ อ๋อย ชนูคือใครอ่ะ เด็กน้อยหรอม(เมนแกไง) ถ้าป้าตายจะจัดงานศพให้ เออดี เลวจริงว่ะชนู 555
    สิ่งที่พี่บิพูดคือแบบ นอกจากจะเตือนใจชนูแล้ว เหมือนเตือนใจรีดเดอร์(อย่างเรา)ที่เกลียดป้ามาตลอด ว่ายังไงป้าก็ป้าเขา เราคือชิปเปอร์ เราไม่ใช่พ่อพี่ยุน 555 ถึงป้าจะร้ายแต่มันก็แค่เคย ถึงป้าจะร้ายแต่ป้าก็มีหัวใจนะ ไม่ใช่มีดราม่าอะไรจะซัดให้ป้าได้ตลอด บางทีป้าก็ไม่ได้ทำนะ #ซับน้ำตาให้ป้า อันนี้หนูเข้าใจแล้วค่ะป้า หนูขอโทษจริงๆ แต่ที่ไม่เข้าใจคือการที่พี่ยุนหน้าแดงให้พี่ซอกจิน
    ไม่นะเว้ยยยยย พี่ยุนห้าม! ตอนอ่านคือจิกผ้าแถบกรี๊ด ต้องเก็บเสียงให้จุกอกไว้อย่างอึดอัด เราไม่ยอมอ่ะพี่ยุน พี่จะมาอ่อนไหวง่ายขนาดนี้ไม่ได้นะ นี่มันจะจบเรื่องแล้ว จะให้มานกตรงนี้มันใช่หรอม!
    บทบรรยายไรท์ทำกลัวนกหนักมาก ?? ดีนะดึงไว้ให้พี่ยุนปฏิเสธก่อน
    แต่หลังจากนี้มันก็จะหวานใสหัวใจสี่ดวงเหมือนตอนแรกๆแล้วใช่มั้ยละคะ! คือตอนชนูเล่าให้พี่บิฟัง เราเองก็คิดย้อนตามไปด้วย เอ...ตอนที่มาเริ่มอ่าน ตอนแรกๆมันดูจะเป็นฟิคใสๆ จีบกันหวานๆของเด็กมัธยมวัยป๊อปปี้เลิฟมากเลย พระเอกชอบกินขนมหวานงี้ นางเอกเป็นรุ่นพี่ที่มีฟีลสาวน้อยงี้ เห้ยย แบบนี้เรื่องม้นต้องหวานๆ อ่านละมุนๆแล้ว เปิดเพลงเกิร์ลกรุ๊ปหวานใสคลอได้เลย

    อ่านๆไป

    คุณหลอกดาว ???
    แต่ติดแล้ว เลิกอ่านไม่ได้ 5555
    #1,106
    0
  16. #1105 AM Tamp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:51
    ภารกิจง้อก็มา
    #1,105
    0
  17. #1104 xxkmg (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:39
    พี่น้องเขาคุยกันแล้วค่ะ!!!!!! โอ้ยยยยยยย ไปค่ะ ไปง้อพี่ยุนด่วนๆ นังเด็กโง่~
    #1,104
    0
  18. #1102 pangpaapii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:19
    อ้ายยยย บ๊อบบี้ออปป้าาาาาาา ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕ / ชนูไปง้อพี่ยุนเร็วๆเยยยย
    #1,102
    0
  19. #1101 AMTHEN (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 19:35
    ป้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา ต่อจากนี้ก็อนุญาตให้ชนูได้กินพี่ยุนอย่างเป็นทางการบ้างนะคะ ส่วนพี่จีวอนหล่อโฮกฮากค่ะ ชนูก็ไปง้อพี่ยุนนะลูก จับกดเลยค่ะ/อ้าวผิดๆ5555555555
    #1,101
    0
  20. #1100 Peetty Jiraporn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 18:57
    ไปโลดจร้าๆๆๆๆ ง้อจนกว่าจะกลับมาเด้อออ
    #1,100
    0
  21. #1099 iaaooa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 18:49
    พี่บับ ฮืออออออ
    #1,099
    0
  22. #1098 ซงพิมมิ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 18:13
    พี่จินหยั่มมาาาา ยังก็ชานยุนนะ ;3;

    พี่จีวอนเป็นคนดีกว่าที่คิดนะ5555555555

    สู้ๆชนูหนูต้องตามไปง้อลูกกกกกกกกกก
    #1,098
    0
  23. #1097 khb_ikon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 15:37
    พี่บ๊อบบหล่อมากค่ะ5556
    #1,097
    0
  24. #1096 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 13:35
    จีวอนคนหล่ออออออออออออออ ????????????????????????????
    #1,096
    0
  25. #1095 BEAUTY-INCLE (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 11:25
    นั่งง้อดีๆนะลูก อย่านอนง้อแบบอีบ็อบนะ 55555
    #1,095
    0