( END ) 7SINS/iKON ✡ GLUTTONY ▫ #chanyun

ตอนที่ 2 : intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    28 ก.พ. 58


7SINS-iKON

GLUTTONY

INTRO

 

 

 

เช้าวันใหม่

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมจึงทำให้เขาต้องตื่นเช้า เด็กชายคนเล็กของบ้านก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ มือถือผ้าขนหนูผืนเล็กเอาไว้ ใช้มันเช็ดผมให้พอหมาดในขณะที่เดินไปหน้าตู้เสื้อผ้า

            จอง ชานอู มองชุดสูทม.ปลายของโรงเรียนซงด้วยความภาคภูมิใจ จริงๆแล้วเขาก็เรียนที่นี่มาตั้งแต่อนุบาล แต่ถ้าขึ้นม.ปลายแล้วจะมีสูทตัวนอกให้ใส่ด้วย ชั้นอื่นๆได้แค่ผูกไทด์เฉยๆก็เลยอดที่จะเห่อของใหม่ไม่ได้

ชานอูอยู่เกรด 10 ห้อง B เขาเรียนอยู่ชั้นเดียวกับ กู จุนฮเว ที่อายุห่างกัน 1 ปี แต่รายนั้นอยู่ห้อง F – ตามความจริงชานอูจะต้องอยู่เกรด 9 เท่านั้น แต่คนเป็นแม่กลัวลูกชายจะเหงาก็เลยขอให้พ่อส่งเข้าเรียนพร้อมกับจุนฮเวเลย

แม่คงคิดว่ามีพี่น้องอยู่ด้วยกันคงจะทำให้อบอุ่นมากขึ้นสินะ

แต่ความจริงไม่เป็นแบบนั้นเพราะเขากับจุนฮเวแทบไม่ได้คุยกันเลย ด้วยอุปนิสัยที่เงียบๆและชอบทำหน้าโหดอยู่ตลอดทำให้ชานอูไม่รู้ว่าจะเข้าหาแบบไหน ถ้าจะให้พูดกันตรงๆก็คือ.. ชานอูไม่กล้าเข้าหาพี่ชายคนไหนในบ้านหรอก แต่ละคนต่างก็มีกำแพงล้อมอยู่รอบตัวกันทั้งนั้น

อย่างเช่นพี่ใหญ่มินโฮก็ชอบนอนหลับ ชานอูคิดว่าคงไม่มีใครพอใจถ้าโดนรบกวนก็เลยไม่เคยเข้าไปคุยด้วยสักที / พี่มาร์คก็ทำเหมือนเกลียดขี้หน้ากันอยู่ตลอดเวลา ไม่ได้โกหกหรือคิดไปเองเพราะตอนเขาเดินผ่านทีไรมักจะได้รับท่าทีฮึดฮัดอยู่บ่อยๆ / พี่คนที่สามอย่างเจบีก็แสดงความหมั่นไส้เขาออกนอกหน้า / พี่คนที่สี่ซึงยูนนี่ชอบแซะลอยๆเวลาที่คุยกับแม่ หาว่าเขาเป็นลูกแหง่ไม่รู้จักโต แม่ของซึงยูนเป็นคนจีน อยู่ห่างไกลเหมือนกันแต่ก็ไม่ได้คุยกันบ่อยแบบนี้ – ได้แต่แปลกใจว่าตัวเองทำอะไรผิด เขาไม่ได้รบกวนใครสักหน่อย เวลาคุยกับแม่ก็หลบไปคุยคนเดียวเงียบๆเสมอ

นี่ยังไม่นับพี่คนที่ห้า จีวอน ที่ชอบใช้งานเขาหรอกนะ จีวอนไม่เคยแสดงท่าทีรำคาญหรอก แต่มักจะเข้ามาขอให้ช่วยทำโน่นทำนี่บ่อยๆ – โดนใช้ตั้งแต่ถือของไปจนเก็บโต๊ะทำงาน ทั้งๆที่แม่บ้านก็มี จนบางครั้งชานอูก็แอบรู้สึกว่าตัวเองเป็นเบ๊

            “เรียบร้อยรึเปล่าคะคุณหนู?”

หลังจากเสียงเคาะประตูแม่บ้านก็เปิดเข้ามาถาม

“ครับ ผมกำลังจะไปแล้ว

ชานอูตอบในขณะที่ผูกไทด์

เพราะเป็นน้องคนเล็กจึงกลายเป็น คุณหนู ไปโดยปริยาย แม่บ้านเรียกเขาแบบนี้คนเดียวเพราะจุนฮเวไม่ชอบ บอกว่ามันดูอ่อนแอ ส่วนพี่ๆคนอื่นก็เป็นคุณชายคนโตคนรองอะไรก็ว่าไป

ชานอูเดินลงจากบันได ตอนนี้ที่โต๊ะอาหารเริ่มมีคนอื่นๆในบ้านทยอยกันมา คุณพ่อนั่งอยู่หัวโต๊ะ ข้างซ้ายเป็นคุณผู้หญิงของบ้านซึ่งไม่ใช่แม่ของเขา แต่ก็ไม่ได้เกลียดกัน แค่ไม่ได้เรียกว่าแม่ – เพราะชานอูมีแม่อยู่คนเดียว

            ด้านขวาเป็นพี่แจบอมอย่างไม่ต้องสงสัย – ลูกรักของพ่อ ส่วนถัดมาก็เป็นพี่มาร์ค พี่ซึงยูน แล้วก็จุนฮเว พี่มินโฮยังไม่มาตอนนี้ ส่วนพี่จีวอนเขาคิดว่าไม่น่าจะกลับบ้าน

ชานอูเดินไปนั่งข้างๆจุนฮเว ไม่มีใครพูดอะไรกันเขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดพิมพ์ข้อความส่งไปหาแม่ เพราะว่ากฎของบ้านคือจะต้องทานอาหารพร้อมกันจึงต้องรอพี่มินโฮมาก่อน

ผมกำลังจะไปโรงเรียนนะ

รอไม่นานโทรศัพท์ก็สั่น แม่ตอบเขาอย่างไว ตอนนี้แม่อยู่นิวยอร์ก ไปเดินแฟชั่นวีค ถ้าให้เดาๆแล้วน่าจะประมาณ 4 ทุ่มล่ะมั้ง

แม่กำลังเช็ดเครื่องสำอาง เดี๋ยวโทรไปนะลูก

อ่านข้อความจบเขาก็เก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋า ประจวบเหมาะกับมินโฮที่เดินมายังโต๊ะอาหารพอดี

            “ไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ”

            พี่คนที่สี่อย่างซึงยูนเอ่ยเบาๆในขณะที่ก้มมองไอแพด ไม่ได้เงยขึ้นมามองด้วยซ้ำ เลยไม่รู้ว่าพ่อก็มองแบบปรามๆเหมือนกัน พ่อเกลียดการมีปากเสียงจึงตั้งกฎอีกข้อขึ้นมา ห้ามพี่น้องทะเลาะกัน มันรวมไปถึงการปะทะฝีปากด้วย

แต่ชานอูรู้ว่ามันเกิดขึ้นตลอดๆภายในบ้าน เด็กทั้ง 7 คนไม่ถูกชะตากันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ลับหลังพ่อจึงค่อนแคะกันบ่อยๆ

            “เอ้า ทานข้าวกันได้แล้วเดี๋ยวจะสาย”

            คนที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะพูดขึ้นพร้อมกับตักอาหารให้กับเจบี – ลูกชายคนที่สาม

คนทั้งโต๊ะก็เริ่มจัดการอาหารที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง ชานอูก็เช่นกัน ทุกคนทานไปเงียบๆ ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเท่านั้น

ชานอูไม่ได้อึดอัดหรอก เขาชินซะแล้ว เจอมาตั้งแต่เกิดจะไม่ให้ชินได้ยังไงกันล่ะ มาจนถึงตอนนี้แล้วหลายคนอาจจะคิดว่าครอบครัวของเขาแปลกประหลาด แต่ก็นะ – ไม่อยากบอกว่าคิดเหมือนกัน

            ไม่นานจุนฮเวก็ทานเสร็จเป็นคนแรก กายผอมสูงลุกขึ้นโค้งให้คนเป็นพ่อก่อนจะเดินออกจากบ้านไปโดยไม่พูดอะไร พ่อเองก็ไม่ได้สนใจ หลังจากนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็สั่นอีกหน ชานอูรวบช้อนเมื่อเห็นว่าที่หน้าจอโชว์เบอร์ของแม่ ความหิวหายไปหมดแม้จะทานข้าวยังไม่เสร็จ

            “ขอตัวนะครับพ่อ สวัสดีครับ”

            เด็กหนุ่มปลีกตัวแยกออกมา นิ้วยาวสไลด์ตรงหน้าจอรับสายอย่างไม่รอช้า

            (ทำอะไรอยู่หืม เมื่อกี้แม่ไม่ว่างน่ะจ้ะ)

            “ไม่เป็นไรครับ ผมก็เพิ่งจะทานข้าวเสร็จ แม่ทำงานเหนื่อยมั้ย?”

            ชานอูยิ้มรับแล้วถามกลับไป สองขาเดินไปยังโรงเก็บรถ คุยเสร็จจะได้ไปโรงเรียนเลย มือยังแนบโทรศัพท์ไว้ที่ข้างหู ชานอูจะคุยกับแม่แค่ตอนที่แม่ว่างจึงไม่แปลกถ้าจะรู้สึกดีใจถ้าแม่โทรมา ใครจะบอกว่าเขาเป็นเด็กติดแม่ก็จะไม่เถียง ลองมองดูสภาพแวดล้อมในครอบครัวซะก่อนสิ – ถ้าใครมาอยู่แบบนี้ก็ต้องเหงาเป็นธรรมดา

ถ้าถามถึงเพื่อนสนิท ชานอูมีอยู่คนนึงชื่อว่ายูคยอม ทั้งคู่เรียนอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ยูคยอมเป็นคนเดียวที่ไม่หวั่นเกรงต่ออิทธิพลของพ่อแล้วก็ครอบครัวของเขา

กับคนนี้สนิทกันมาตั้งแต่ชั้นประถมแล้ว แต่ช่วงปิดเทอมไม่ได้คุยกันเลย มันมักจะบอกเขาว่าไม่ว่าง จะออกไปข้างนอก บางทีโทรไปหาก็ติดสายอยู่ แต่ถึงแบบนั้นเช้าวันใหม่ในการเปิดเรียนก็ยังไม่ลืมที่จะส่งข้อความมาปลุก

“เหงาเหมือนกันครับ ปิดเทอมผมไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลยเพราะไอ้ยูคไม่ว่าง”

ชานอูบอกแม่ เขาเล่าเรื่องหลายๆอย่างให้ฟังเพราะไม่ได้คุยกับแม่มาสองอาทิตย์กว่าแล้ว เป็นเพราะแฟชั่นวีคจึงยุ่งมาก ถึงจะส่งข้อความหากันตลอดแต่มันก็ไม่อิ่ม

ก่อนที่พี่คนรองอย่างมาร์คจะเดินมาทางนี้ ทุกคนคงจะทานข้าวกันเสร็จแล้วล่ะมั้ง สาบานได้ว่าเมื่อกี๊เขาเห็นร่างสูงส่งยิ้มให้กับทุกคนในบ้าน ไม่ว่าจะเป็นแม่บ้านหรือคนสวนที่เดินผ่านไปผ่านมา ท่าทีนอบน้อมทำให้ทุกคนหลงไหลประทับใจ แต่พอทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานรอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไปด้วยความรวดเร็ว

            ชานอูหลบสายตาเมื่อมาร์คมองมาทางนี้ เขาสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมารอบกาย ใบหน้าหล่อบึ้งตึงในทันใด เชื่อหรือยังว่าพี่มาร์คไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่หรอก

            “ครับ ถ้ายังไงผมไปโรงเรียนก่อนนะ”

            (ตั้งใจเรียนนะชานอู ถ้าแม่ว่างเมื่อไรจะรีบโทรหาเลยจ้ะ ลูกจะได้ไม่เหงา)

            “ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ก็มีเหงาบ้างแต่ไม่เยอะ อย่าโหมงานหนักมากนะครับแม่ผมเป็นห่วงนะ รักแม่นะครับ”

            (แม่ก็รักลูกเหมือนกันจ้ะ)

            สองแม่ลูกบอกลากันก่อนจะวางสายกันไป ชานอูหันไปมองทางด้านหลังอีกหน มาร์คไม่ได้มองมาทางเขาแล้วเพราะกำลังคุยอยู่กับเจบี แอบลอบถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความโล่ง – ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะยุ่งกับพี่คนรองสักเท่าไรหรอก

 

ชานอูเดินไปยังรถ คนขับรถที่ยืนรออยู่ก่อนหน้าเปิดประตูให้เขาเข้าไปนั่งก่อนจะรีบวิ่งไปประจำที่เบาะคนขับแล้วเคลื่อนพาหนะออกไป

            “แวะซื้อขนมที่ร้านข้างๆโรงเรียนแป๊บนึงนะครับ”

            คุณหนูคนเล็กบอกพร้อมรอยยิ้ม คนขับมองยังกระจกหลังจากนั้นก็พยักหน้ารับรู้

เป็นแบบนี้เสมอ ทุกคนในบ้านรู้ว่าชานอูโปรดปรานขนมที่สุด เวลาไปไหนมาไหนก็มักจะต้องมีติดตัวเอาไว้สามสี่อย่าง ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงชอบ แต่ความหวานของมันทำให้เขาลืมความเครียดและความอึดอัดที่มีในใจไปได้อย่างง่ายดาย

            อีกเหตุผลนึงก็คือตอนเด็กๆแม่มักจะส่งขนมจากต่างประเทศมาให้ตลอด แม่บอกว่าใช้มันเป็นตัวแทนเวลาคิดถึงแม่ ถ้าคิดถึงหนึ่งครั้งก็หยิบมากินหนึ่งชิ้น สงสัยว่าเขาจะคิดถึงมากไปจึงกินจนติดเป็นนิสัย

 

            “ถึงแล้วครับคุณหนู”

            รถเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าร้านขายของใกล้ๆกับโรงเรียน ปกติชานอูไม่ได้ซื้อที่นี่แต่วันนี้ขนมติดตัวหมดกะทันหัน ไม่ใช่ว่าในโรงเรียนไม่มีขนมขาย แต่พาร์เธนอนอยู่ค่อนข้างไกลเขาจึงขี้เกียจเดินไป เดี๋ยวถ้าไม่มีให้กินระหว่างเรียนคงจะหงุดหงิดไม่น้อย

ร่างสูงก้าวลงจากรถ เด็กหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วตรงเข้าไปในร้าน ทุกย่างก้าวมีเสน่ห์เตะตาคนที่เดินผ่านไปผ่านมา หลายคนก็สงสัยว่าทำไมลูกชายคนเล็กของมหาเศรษฐีถึงเข้ามาในร้านสะดวกซื้อเล็กๆอย่างนี้ บางคนอาจจะจำหน้าเขาไม่ได้เพราะไม่มีโอกาสออกสื่อบ่อยๆ แต่ดูจากชุดสูทของโรงเรียนแล้ว ยังไงก็ไม่เหมาะกับที่แบบนี้อยู่ดี

            ชานอูเดินเลือกซื้อขนมไปเรื่อยๆ หยิบเอาสิ่งที่น่าจะอร่อยมาสองสามอย่างก่อนจะเดินไปตรงเคาน์เตอร์ ทีแรกเห็นว่าไม่มีใครอยู่จึงทำการชะเง้อคอมองหา ก่อนที่ใบหน้าของใครบางคนจะโผล่ขึ้นมาด้วยความรวดเร็วเมื่อกี้กำลังจัดของข้างใต้อยู่เลยไม่ได้มองว่ามีคนเข้าร้าน

            “วะ..เหวอ”

            คนตรงหน้าตกใจจนแทบจะหงายไปด้านหลัง นี่มัน จอง ชานอู ลูกชายของซงอิลกุกไม่ใช่เหรอไง ทำไมถึงมาอยู่ในร้านของเขาได้?

            “ร..รับอะไรเพิ่มมั้ยครับ?”

            มือบางสั่นระริกด้วยความลนลาน จำไม่ผิดหรอก ดูจากชุดสูทแล้วก็ป้ายชื่อที่อยู่บนอก ร่างเล็กหยิบของใส่ถุงแบบเกร็งๆ ใครๆก็รู้ว่าลูกชายของอิลกุกน่ากลัวกันหมด ทุกคนล้วนมีลักษณะนิสัยแปลกๆ ไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วยเด็ดขาด

นี่ถ้าทำอะไรให้ไม่พอใจจะโดนสั่งเก็บไหมนะ

การกระทำทุกอย่างตกอยู่ในสายตาของชานอู เขาจ้องคนที่ก้มหน้าก้มตาอย่างนึกขำ ริมฝีปากกระตุกยิ้มเยาะกับท่าทางโก๊ะๆนั่น นี่ใช้หัวจัดของใต้โต๊ะหรือยังไง ทำไมผมถึงได้ยุ่งไม่เป็นทรงอย่างนั้นล่ะ

            “แค่.. แค่นี้นะครับ”

            ใบหน้าเนียนสวยเงยขึ้นมาหาก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ ริมฝีปากสีชมพูเม้มแน่นเพราะชานอูไม่ยอมตอบ ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าท่าทีของตัวเองทำให้เด็กหนุ่มหัวใจเต้นแรง

ชานอูเองก็ประหม่า เขายกยิ้มขึ้นเมื่อพนักงานหนุ่มทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แล้วจู่ๆคำหนึ่งก็ลอยเข้ามาในหัว

            น่ากิน

นั่นคือสิ่งที่ชานอูกำลังคิด เขาคิดว่าคนตรงหน้านั้นน่ากิน

ชานอูมองไล่ตั้งแต่ดวงตาสองชั้น สันจมูกโด่ง ลงมาจนถึงริมฝีปากที่เม้มเข้าหากัน ไม่มีอะไรจะบรรยายความรู้สึกตอนนี้ได้ดีกว่าคำว่าน่ากิน จะบอกว่าน่ารักก็ไม่เชิง เพราะเขาอยากกินมากกว่า

            ก็น่ากินจริงๆ นะ

            น่ากินมากๆเลย

J







 


talk

อินโทรสั้นมาก ไม่ยาวเหมือนคนอื่นเพราะว่ามีคู่เดียว ฮ่าาา
ชื่อหมิวนะคะ อาจจะเป็นพี่ของใครหลายคนเลย เกิด93 แก่แล้วว TT;
แต่ยังไงก็ฝากน้องเล็กชานอูด้วยนะคะ ฟิคยาวเรื่องแรก ยังไม่เคยแต่งยาวๆเลย
ขอบคุณน้องแนนที่ช่วยแก้เรื่องภาษาด้วย
มีคำผิดบอกได้นะคะ เดี๋ยวมาแก้
เรื่องนี้ติดแท็ก #พี่ยุนน่ากิน นะคะ บาปตะกละ ถ้าบาปอื่นๆมีลิ้งเชื่อมที่หน้าบทความเลย
ตามไปอ่านให้ครบๆจะได้อรรถรสยิ่งขึ้นนะ ^^เพราะเหตุการณ์มันต่อๆกัน 
ฝากเม้นท์ด้วยน้า ขอบคุณค่ะ

 

M
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,262 ความคิดเห็น

  1. #1251 b_22 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:54

    น้องคะ ขยายความหิวมาถึงบุคคลแล้ว นว้องชานให้ฟีลน่ารักมากกว่าพี่ๆ เยอะเลย อินโทรแล้วยิ้มกรุ่นๆ ฮรุมม
    #1,251
    0
  2. #1222 jun de (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 05:45
    รู้สึกชอบความตะกละของน้องที่สุดในหมู่พวกแล้วล่ะค่ะ อร้ายย สนุกไรเบอร์นี้/ปักธงไว้จะตั้งใจอ่าน....ทำไมพึ่งมาเห็นฟิตดีๆแบบนี้นะ!
    #1,222
    0
  3. #1214 bf_writer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 09:23
    ของชานอูดูซอฟสุดจากที่อ่านมา55555555 ทำไมเราเพิ่งรู้จักฟิคเรื่องนี้เนี่ย!
    #1,214
    0
  4. #1160 `อริศรา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 00:33
    ตอนแรกอ่านของจุนจินกับบ็อบบิน เห็นว่ามีของชานยุนอยู่ แต่ไม่กล้าอ่าน 555555 พอเรื่องจะจบ (จุนเน่ก็ยังกากเหมือนเดิม) เลยตามมาอ่านเรื่องนี้ดีกว่า เพราะไม่มีอะไรอ่าน 55555555555 จริงๆชอบชานยุนมาก เห็นในทวิตว่าสนุก ก็อยากอ่านนะ แต่เพราะขี้เกียจอ่านย้อนหลังหรือเปล่า -.- เพราะมันก็คล้ายๆกัน พอมาอ่านจริงๆ มันคนละคู่ จะคล้ายกันได้ไง 555555 เดี๋ยวตามอ่านย้อนหลังเนาะะะะะะ เห็นว่าจบพรุ่งนี้ 9 โมง ไม่ว่ากัน =.=
    #1,160
    0
  5. #1154 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 17:34
    อู้ววว เห็นแล้วก็บอกน่ากินเลยนะ ถถถถ 
    ปล.เราเพิ่งมาตามอ่านน้าา ช้าไปนิสสส 😅
    #1,154
    0
  6. #1109 เป็ดแอม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 08:51
    เป็นความตะกละที่อยากกินยุนฮยองใช่มั้ยลูกกก
    #1,109
    0
  7. #1035 Chanxyun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 21:05
    เป็นความตะกละที่น่ารักมากเลย 55555555
    #1,035
    0
  8. #1003 jjjj. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 14:49
    จับกินสิคะ555555555
    #1,003
    0
  9. #939 Fangg_l (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 22:37
    ชานอูมันร้าย "น่ากิน" อห.เป็นคำที่มุ้งมิ้งมากคะ5555555 น้องใสมาก
    #939
    0
  10. #896 9nawKIHAE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 19:11
    ทำไมบาปชานอูดูมุ้งมิ้งสุดอะไรสุด 555555 คน น่ากิน คือยุนฮยองงงงแน่นอนนนแอร้ยย
    #896
    0
  11. #766 HoneyBabby (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:34
    หูยยย น่ากิน ว่างั้นอ่ะแกรรรรร 55555
    #766
    0
  12. #750 hhamneww (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:23
    โอโห น่ากิน.. จับกินเลยลูกอย่ารอช้า ฮือออออ
    #750
    0
  13. #747 ( ̄ˇ ̄)♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:10
    บาปชานอูคือดูน่ารักสุดแล้วนะ.. หื่ออออ ~
    เจอปุ้บน่ากินปั้บเลยไง แง้งงง
    #747
    0
  14. #606 ba-na-na (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 20:18
    ก็พี่ยุนมันน่ากินจริงๆนั้นหละไม่แปลกหรอกที่น้องเล็กจะอยากกิน 55555555
    #606
    0
  15. #525 takor (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 21:51
    กินดิรอไร ชงงงง
    #525
    0
  16. #519 ปาร์คปาล์มพันเจ็ด (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 10:54
    เหมาะกับชื่อแท็กจริงๆค่ะ555555
    #519
    0
  17. #506 Mo_mo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 19:10
    แหม่ เจอเขาครั้งแรกก็อยากกินแล้วเหรอ สมชื่อบาปจริงๆ5555
    #506
    0
  18. #410 CookieNCream (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 22:26
    เพิ่งเข้ามาอ่าน เราก็ชอบคู่นี้นะคะ Chanyun Yunchan 5555 นิยายสนุกดีค่ะจะติดตามนะ
    #410
    0
  19. #374 mapranglism- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 19:37
    อหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหห น้องมันไม่ใสโว้ยยยยยยยย T/////////////T
    #374
    0
  20. #369 『CHXRBEEM』 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 13:58
    ฮูยยยตอนแรกมาก็น่ารักละ -///-
    #369
    0
  21. #359 `g♡ft (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 22:09
    งุ้ยยยยยยยยยยยยยยจองชานอู เธอมันร้ายยย ใครบอกนางใสๆ /)////( บาปนี้เหมาะกับนางจริงๆค่ะ 55555
    #359
    0
  22. #358 E.L.F_Deuce (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 16:48
    โหยยย ชานอูของพี่ ดูเหมือนจะไม่ร้ายนะ แต่นี่อะไร เจอพี่เขาแปปเดียวบอก น่ากิน -////-
    #358
    0
  23. #344 Swag_MH_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 00:27
    ชานอูอาาาาา 
    คือน่ากิน แบบ เดี๋ยวลูกกก เดี๋ยววว
    เร็วไปมั้ยยยยย กรี๊ดดด 
    #344
    0
  24. #312 swag852jy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 12:43
    เด็กน้อยทำไมร้ายแบบนี้นะ เจอเค้าครั้งแรกก็อยากกินซะแล้ว ><
    #312
    0
  25. #299 withbj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 09:28
    ชานอูดูเท่ห์มากเลยอ่ะชอบ
    #299
    0