( END ) 7SINS/iKON ✡ GLUTTONY ▫ #chanyun

ตอนที่ 19 : chapter sixteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    21 เม.ย. 59

(c)                      Chess theme
 


7SINS-iKON

GLUTTONY

Chapter 16

 

 

            “อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันแม่แล้ว นักเรียนทุกคนอย่าลืมไปย้ำเตือนผู้ปกครองว่าให้มาร่วมงานของซงด้วยล่ะ ใครที่ต้องขึ้นไปรับทุนหรือต้องกล่าวเปิดพิธีอะไรก็ตั้งใจซ้อมเพื่อที่งานทุกอย่างจะได้ออกมาดีด้วยนะ”

            อาจารย์พูดก่อนจะเก็บของทั้งหมดออกไปในตอนที่ได้ยินเสียงออดหมดเวลาดังขึ้นพอดี

เพียงแค่นั้นเสียงนักเรียนที่นั่งเงียบอยู่ตั้งนานในระหว่างเรียนก็ดังเซ็งแซ่ขึ้นมาอีกหน แน่นอนว่ามันจะต้องหนีไม่พ้นหัวข้อวันแม่ของซงที่กำลังจะเกิดขึ้นนี่แน่ๆ เพราะดูเหมือนว่าจะเป็นงานใหญ่พอสมควรเลยทีเดียว ไม่ว่าอาจารย์คนไหนที่เข้ามาสอนก็จะต้องพูดถึงเรื่องนี้กันทั้งนั้น อีกทั้งยุนฮยองยังได้รู้มาว่ามันเป็นงานรวมตัวของไฮโซแต่ละคนซึ่งเป็นแม่ของเด็กที่เรียนอยู่ที่นี่ เพียงแค่นึกภาพก็พอจะเอาออกว่าจะต้องมีแต่คนรวยๆและผู้ดีมาร่วมกันไม่น้อยเลยแน่ๆ

            เขารู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงยังไงก็ไม่รู้ เหมือนด้อยกว่าเขาไปหมดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสินค้าแบรนด์เนมอะไรแพงๆก็ไม่เคยรู้จัก..  บางทีก็ทำตัวไม่ถูกเท่าไร หาเรื่องคุยกับคนอื่นๆไม่รู้เรื่อง ทำให้ตอนนี้ยังหาเพื่อนไม่ได้เลยสักคน

อีกเหตุผลหนึ่งก็คงจะเป็นเพราะทุกคนรู้ว่าเขาเป็นคนรู้จักของชานอูด้วยล่ะมั้ง ตระกูลซงเป็นอะไรที่ค่อนข้างจะน่ากลัวสำหรับคนรอบข้าง แม้ว่าที่เกาะเชจูจะให้ความเคารพมากๆก็เถอะ แต่ที่โรงเรียนซงนี้ทุกคนไม่ค่อยจะพูดถึงเท่าไรนัก

น่าแปลกดีเหมือนกัน

คนแต่ละที่ก็มีความคิดที่ต่างกันไปเยอะจริงๆ

“อาจารย์จะบอกให้ไปเตือนพ่อกับแม่ทำไมล่ะ ในเมื่อทุกคนรู้อยู่แล้วว่าต้องมา”

“ใช่ แถมยังส่งบัตรเชิญไปให้ถึงบ้าน ยังไงก็ไม่มีใครลืมงานวันแม่ของโรงเรียนซงอยู่แล้ว”

เพื่อนร่วมห้องสองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเขาเองก็เปิดบทสนทนาเช่นกัน

ยุนฮยองหันไปมองด้วยความสนใจ แต่ก็พบว่าอีกฝ่ายหันมามองด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก จากนั้นก็พากันเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่มีการทักทายใดๆ ราวกับว่าเขาเป็นส่วนเกินที่ไร้มารยาท แอบฟังคนอื่นพูดกันโดยไม่ขออนุญาตอะไรทำนองนั้นเลย

            ร่างเล็กได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างปลงตก เห็นไหมล่ะที่เขาบอกว่ามันยากในการเข้ากันผู้อื่น เพราะแบบนั้นเขาจึงอยู่คนเดียว พอพักเที่ยงก็มาเจอกับชานอูที่พาร์เธนอนเหมือนเดิมทุกวัน

            โรงเรียนซงค่อนข้างกว้าง ไม่ใช่ค่อนข้างสิ..แต่มันกว้างมากๆเลยต่างหาก ยุนฮยองยังจำสถานที่ได้ไม่หมด กระทั่งแค่เดินมาพาร์เธนอนก็ปวดขาแล้ว เขาขี้เกียจไปต่อคิวรอรถกอล์ฟที่จะขับมาส่งก็เลยถือโอกาสเดินชมวิวไปเรื่อยๆ ยังไงในนี้อากาศก็ดีเพราะมีต้นไม้เยอะและหนา

            “มาช้าจังครับ”

            ก่อนที่ร่างเล็กจะต้องหยุดมองไปรอบๆเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนทักขึ้นมา ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเมื่อพบบุคคลร่างสูงยืนล้วงกระเป๋าอยู่ตรงบันไดทางขึ้น อีกทั้งคนตรงหน้าก็ยังยิ้มให้เขาด้วยเช่นกัน

            “ไม่มีรถน่ะ”

            “ผมสั่งให้คนขับรถไปรับได้นะ”

            “ไม่เอาหรอก แค่นี้ก็รบกวนนายจะแย่แล้ว”

            ยุนฮยองตอบแบบยิ้มๆ ก่อนจะเดินเข้าไปยังด้านในของพาร์เธนอนกับร่างสูง

แน่นอนว่าตอนเวลาปกติชานอูก็เป็นที่สนใจของคนรอบข้างอยู่แล้ว พอมีคนแปลกหน้าอย่างเขาเดินมาเคียงข้างก็ยิ่งทำให้คนมองมากกว่าเดิมเสียอีก บอกตามตรงว่ามันรู้สึกจั๊กจี้แปลกๆ เหมือนแผ่นหลังโดนจ้องอยู่ด้วยสายตาของคนมากมายอยู่ตลอดเวลา แต่เขาก็พยายามนึกถึงคำพูดที่ชานอูเคยบอกเอาไว้ว่า อย่าไปแคร์คนอื่นครับ สนใจแค่ผมคนเดียวก็พอแล้ว

            ท่องเอาไว้จนแทบจำได้ขึ้นใจแล้ว แต่ไม่เห็นทำให้ความรู้สึกลดลงไปเลย..

            “ว้า.. วันนี้พี่ผมจองห้องซะแล้ว”

            เด็กหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยท่าทางเสียดาย ก่อนจะเอามือตบหน้าผากเบาๆแล้วหันมาถอนหายใจใส่ยุนฮยองต่อ

            การกระทำแบบนั้นเรียกให้ร่างเล็กหันไปมองยังห้องทานอาหารที่ถูกจัดเอาไว้ให้คนในตระกูลซงทาน มันจะมีโต๊ะยาวอยู่หนึ่งตัว สามารถทานได้ประมาณสิบกว่าคน เขาก็เคยเข้าไปทานในนั้นเหมือนกัน แต่ก็มีแค่เขากับชานอูสองคนเท่านั้น

            ชานอูเล่าว่าพวกพี่ๆจะไม่ล้ำเส้นกัน ถ้าใครมาถึงห้องก่อนแล้วเข้ามาใช้ที่นี่ คนอื่นๆก็จะไปทานที่อื่น พอถามว่าทำไมต้องทำแบบนั้นที่นั่งก็ออกจะเยอะแยะ ชานอูก็ตอบว่าไม่รู้เหมือนกัน โดยส่วนตัวแล้วชานอูจะนั่งทานข้าวร่วมกับพี่ๆได้นะ แต่เหมือนคนอื่นๆจะไม่คิดแบบนั้นเท่าไร

            ก็เป็นเรื่องที่แปลกดีในครอบครัว

            “คนนั้น..”

            “พี่ใหญ่ครับ พี่มินโฮ”

            “อ้อ..”

ยุนฮยองมองคนตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ใบหน้าคมคาย สับจมูกโด่งๆและริมฝีปากเรียวบาง แม้ว่าคนตรงหน้าจะมีสีผิวที่เข้มกว่าชานอูเล็กน้อยแต่ก็ถือว่าดูดีไม่หยอก ภาพลักษณ์ดูภูมิฐานในขณะที่กำลั่งนั่งมองแก้วกาแฟนิ่งๆทำให้ละสายตาไปมองอย่างอื่นไม่ได้เลยทีเดียว

            “น่าแปลก”

            “หืม?”

ยุนฮยองหันไปมองเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาพบว่าชานอูมองคนเป็นพี่ด้วยสายตาเป็นห่วง แต่เพียบแวบเดียวร่างสูงก็หันกลับมายิ้มให้แล้วส่งมือมายีหัวเบาๆราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “ผมแค่สงสัยน่ะครับ ปกติพี่ผมจะนั่งกินข้าวกับใครบางคน ทำไมวันนี้ถึงอยู่คนเดียว แล้วยังไปนั่งกินในห้องรับรองอีก”

            “สงสัยทะเลาะกันล่ะมั้ง?”

            ยุนฮยองตอบแบบไม่แน่ใจนัก เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนตรงหน้าหรอกนอกจากว่าเป็นพี่ชายของชานอู

แต่แล้วบทสนทนาก็ต้องจบลงเมื่อคนตัวสูงดึงเขาให้ไปนั่งด้วยกันอีกทาง ยุนฮยองแอบสังเกตว่าชานอูมองไปยังพี่ชายอีกหนสองหนแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา เขาถึงได้รู้ว่าความจริงแล้วชานอูก็เป็นน้องที่สนใจคนในบ้านไม่น้อยเลยจริงๆ

            “คนดีจริงๆนะนายน่ะ”

            “หืม?”

            “เป็นห่วงพี่เหรอ? ไปคุยด้วยมั้ยล่ะ เดี๋ยวพี่นั่งรอตรงนี้”

            “อ้อ.. ไม่หรอกครับ”

            ชานอูหัวเราะเบาๆก่อนจะยกมือขึ้นเกาจมูก ในขณะเดียวกันก็มีอาหารมาเสิร์ฟให้ถึงที่ ไม่ต้องไปตักเอาเหมือนนักเรียนคนอื่นๆ

            “ผมไม่รู้ว่าพี่เป็นอะไร แต่เข้าไปถามตอนนี้คงไม่ดีเท่าไร”

            “ปล่อยไว้แบบนั้นจะดีเหรอ?”

            “บางทีพี่เขาอาจจะแค่ง่วงก็ได้ครับ.. พี่มินโฮน่ะชอบนอนจะตายไป”

            ชานอูตอบพร้อมกับเหลือบตาหันไปมองยังห้องนั้นอีกรอบ และพอยุนฮยองหันไปมองตามเขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นเพราะเห็นว่าคนตัวสูงนั้นฟุบโต๊ะลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

            บางทีอาจจะไม่ได้มีอะไรจริงๆก็ได้ล่ะมั้ง

            “เอ้อแล้ว.. งานวันแม่ของซงนี่สำคัญมากๆเลยใช่มั้ย?”

เมื่อเป็นแบบนั้นยุนฮยองจึงเปลี่ยนเรื่องคุย ทำเอาคนที่กำลังเริ่มทานอาหารชะงักมือไว้ก่อนจะพยักหน้าแบบยิ้มๆเป็นคำตอบ

            “ครับ จริงๆทุกโรงเรียนก็จัดงานอะไรแบบนี้นะ แต่ไม่มีที่ไหนจัดได้หรูเท่ากับที่ซงอีกแล้ว เพราะฉะนั้นผู้ปกครองทุกคนจึงให้ความสนใจ”

            “อ๋อ..”

            “กิจกรรมในงานก็ไม่มีอะไรมากครับ พ่อผมจะกล่าวเปิดพิธี แล้วก็จะมีการแสดงเล็กๆน้อยๆ รวมถึงประกาศชื่อคุณแม่ดีเด่นที่ได้ให้การช่วยเหลือโรงเรียนและอบรมสั่งสอนลูกจนได้รางวัลลูกกตัญญู จากนั้นก็จะมอบทุนให้กับเด็กทุนในวันนี้ครับ”

            “มอบทุนในวันแม่?”

            “จริงๆแล้วพ่อผมจะไม่ให้มีเด็กทุนในโรงเรียนซงเพราะต้องการรวมรวบแต่คนที่มาจากตระกูลดีๆเท่านั้น แต่คุณนายใหญ่หรือแม่ของพี่มินโฮไม่เห็นด้วย เพราะฉะนั้นจึงอาสาเป็นคนออกทุนให้กับเด็กที่ทำเกรดได้ดีในแต่ละปีเอง นี่คือเหตุผลที่งานแม่ของซงยิ่งใหญ่ เด็กทุนแต่ละคนก็เทิดทูนแม่ของพี่มินโฮทั้งนั้น”

            เป็นแบบนี้นี่เองสินะ.. ในที่สุดความสงสัยของยุนฮยองก็กระจ่างเสียที แต่พอรู้แบบนี้แล้วก็น่าเสียดายนิดๆที่เขาเอาแต่เอ้อระเหยไม่ยอมฟังประกาศใดๆ ถ้าไม่อย่างนั้นตอนที่ซงรับสมัครเด็กทุนอาจจะมาลองก็ได้ จะได้ไม่เป็นภาระของชานอูแบบนี้

            “แม่ผมก็จะมางานนี้ด้วยนะ แม่ถึงขั้นปฏิเสธรับงานทุกอย่างในวันนั้นเพื่อมาร่วมงานเลยล่ะครับ”

            “ดีจังเลยนะ”

            “เดี๋ยวผมจะพาพี่ไปเจอแม่ด้วยล่ะ”

            ยุนฮยองเลิกคิ้วขึ้นในทันทีที่ได้ยิน ก่อนที่สองข้างแก้มจะร้อนวาบเมื่อคิดได้ว่าการพาไปพบแม่นั้นก็เป็นอะไรที่สำคัญ

            มันถือเป็นการเปิดตัวอย่างหนึ่งเลยไม่ใช่เหรอ?

            “แต่ว่า..”

            “ไม่มีแต่ครับ ผมไปเล่าให้แม่ฟังเกี่ยวกับเรื่องของพี่ด้วยนะ แม่ผมบอกว่าอยากเจอมากเลยล่ะ”

            แค่ได้ยินแบบนั้นก็ทำให้ร่างเล็กลำบากใจมากขึ้นไปอีก ยุนฮยองถึงกับเม้มริมฝีปาก ภายนัยน์ตากลมฉายแววกังวลอย่างชัดเจน จนชานอูต้องส่งมือมากุมมือเล็กเอาไว้แล้วลูบเบาๆ

            “แม่ผมใจดีนะ”

            “พี่ทำตัวไม่ถูกนี่นา..”

            “ทำตัวตามสบายเถอะครับ เดี๋ยวพี่จะรู้ว่าแม่ผมน่ารักมาก ถ้าไม่อย่างนั้นผมไม่น่ารักแบบนี้หรอก”

            เด็กหนุ่มพูดทีเล่นทีจริง ทำเอายุนฮยองขำออกมาเบาๆด้วยเช่นกัน น่าแปลกที่พอเป็นแบบนั้นความกังวลก็คลายไปได้ระดับหนึ่ง เพราะจากที่เคยฟังเรื่องของแม่ชานอูมาคร่าวๆ ก็น่าจะเป็นคนที่ใจดีจริงๆนั่นแหละ

            “แต่.. พอพูดถึงวันแม่แบบนี้พี่ก็คิดถึงป้าขึ้นมาเลย”

ก่อนที่ชานอูจะต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่ายุนฮยองพูดออกมาแบบนั้น หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวไปหมด อีกทั้งเหงื่อยังซึมออกมาตามนิ้วมือจนต้องรีบผละมือออกด้วยความรวดเร็ว

แน่นอนว่าอาการแปลกๆที่เกิดขึ้นทำให้ยุนฮยองมองด้วยความเอะใจเช่นกัน แล้วมันก็ยิ่งทำให้ชานอูอึกอักมากกว่าเดิมจนลืมไปแล้วว่าสีหน้าที่เป็นปกตินั้นควรจะปรับยังไง

            “ทำไมเหรอ?”

            “ห..หืม? หมายความว่ายังไงครับ? ทำไม?”

            “ก็นายเป็นอะไรเหรอ พอพี่พูดถึงป้า..”

            “เปล่านี่ครับ”

            มือหนาส่งไปหยิบน้ำขึ้นมาจิบแก้เก้อก่อนจะหัวเราะแห้งๆออกมา ทำเอายุนฮยองขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยอัตโนมัติอย่างห้ามไม่ได้

            สังหรณ์ใจแปลกๆที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกโหวงๆ ตอนนี้กล้าพูดได้ว่าชานอูแปลกไปจริงๆ แต่เขาก็ไม่อยากจะจับผิดอะไรร่างสูงนักหรอก

            “พยาบาลที่ดูแลป้าพี่เขาว่าไงบ้างล่ะ? จะว่าไปแล้วนายไม่เห็นบอกให้พี่รู้เลย”

            “เขาบอกว่าป้าพี่สบายดีไงครับ ผมเลยไม่ได้รายงานอะไร”

            ชานอูรีบพูดแทรกอย่างรวดเร็ว และไม่รอให้ยุนฮยองได้ถามอะไรต่อเด็กหนุ่มก็หยิบช้อนกับตะเกียบขึ้นมาถือเอาไว้ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารตรงหน้าโดยที่ไม่เงยขึ้นมามองอีก

            “ป้าพี่โอเคจริงๆนะ?”

            “ครับ พี่รีบกินข้าวเถอะเลยเวลามาเยอะแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันเข้าเรียนเอานะ”

            “อ..อื้ม”

มือบางจับช้อนและตะเกียบขึ้นมาอย่างจำใจเช่นกัน ทั้งๆที่มีคำถามอีกมากมายที่อยากจะถาม แต่ชานอูกลับบอกว่าเขาหิวมากแล้วก็เอาแต่ตั้งหน้าตั้งกินข้าวโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมามองอีกเลย

            ก็.. หวังว่าจะไม่มีอะไรจริงๆล่ะมั้ง

            เขาไม่อยากจับผิดใครหรอกนะ.

            ก็หวังว่าชานอูจะไม่โกหกกันก็แล้วกัน

 

GLUTTONY

 

 

เป็นเพราะตอนเย็นห้องของชานอูนัดกันว่าจะไปเยี่ยมเด็กที่ชื่อยูคยอม คนนอกอย่างยุนฮยองจึงต้องออกมายืนรอแถวๆหน้าโรงเรียนเพื่อที่จะให้คนขับรถมารับไปส่งหาหมอต่อ เหลืออีกประมาณ 3 รอบแผลก็จะค่อยๆจางไปจนมองไม่เห็นแล้ว

ชานอูบอกว่าหลังจากทำการรักษาเสร็จแล้วเขาคงจะเยี่ยมยูคยอมเสร็จพอดี หลังจากนั้นจะมารับเพื่อที่จะพาไปทานข้าวเย็นด้วยกัน

            มือบางกระชับกระเป๋าถือเอาไว้แน่นก่อนจะชะเง้อคอมองหา เขาไม่แน่ใจนักว่ารถคันไหนจะเป็นรถของทางตระกูลซงกันแน่ พอจะรู้อยู่ว่ารถของตระกูลใหญ่จะมีตราประจำตระกูลติดอยู่ตรงหน้า แต่พอยืนอยู่ ณ จุดนี้ เขาก็พบว่ารถแต่ละคันที่ขับเข้ามาก็หรูหราทั้งนั้น แถมบางคันก็ยังมีตรามียศติดอยู่ไม่ต่างกันเท่าไร

            ...แล้วแบบนี้จะหาเจอกันยังไงกัน

            เด็กหนุ่มก้มลงไปมองจอโทรศัพท์ด้วยความไม่มั่นใจนัก สาเหตุแรกคือเขาไม่มีเบอร์ของคนขับรถ แต่ชานอูยืนยันว่าได้ให้เบอร์ของเขากับคนขับรถไปเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งคนขับรถยังจำหน้าของยุนฮยองได้อย่างแม่นยำอีกด้วย

            ...ถ้าแบบนั้นก็แปลว่ายังไม่มาสินะ

            เขาเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะเดินไปหาที่นั่งแถวๆนั้นเพื่อที่จะรอ มันไม่ใช่เรื่องง่ายนักเพราะแต่ละที่ก็มีคนอื่นจับจองเอาไว้อยู่แล้ว อีกทั้งยังนั่งกันเป็นกลุ่ม แถมดูเหมือนว่าข่าวที่เขาเป็นคนสนิทของบุตรชายคนเล็กแห่งตระกูลซงก็พากันลามไปไกลแล้วด้วย เวลาเดินผ่านไปทางไหนคนก็พากันซุบซิบนินทาไปเสียหมด

ยุนฮยองถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะตัดสินใจยืนรอเหมือนเดิมดีกว่า เขาเลือกที่จะคั่นเวลาด้วยการหยิบหูฟังขึ้นมาเสียบเข้าไปในโทรศัพท์เพื่อดึงตัวเองเข้าสู่โลกส่วนตัว

            หากแต่ในตอนที่กำลังจะเสียบหูฟังเข้าไปนั้น..

            “ปรินซ์!!!!!!!!!

            จู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังเข้ามาในโสตประสาท มันเป็นอะไรที่เขาคุ้นเคย แล้วก็มั่นใจว่าชื่อที่อีกฝ่ายเรียกน่าจะเป็นตัวเอง เพราะแบบนั้นจึงได้หันไปมองด้วยความรวดเร็ว

            “พี่ซอกจิน!

            ยุนฮยองเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าซอกจินมาหาถึงโรงเรียน แถมในตอนนี้ยังโดนยามหลายคนพยายามฉุดตัวเอาไว้อีกต่างหาก เพราะแบบนั้นร่างเล็กจึงรีบวิ่งไปหาด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะสั่งยามทุกคนให้หยุดการกระทำดังกล่าวอย่างเผลอไผล แต่โชคดีที่ทุกคนพอรู้ว่าเขาเป็นคนของชานอูจึงทำตามคำสั่งด้วยความรวดเร็ว

            “ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่!

            “เพราะพี่ตามหานาย”

ยุนฮยองเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน ก่อนจะโค้งให้ยามทุกคนที่อยู่ตรงนั้นแล้วขอคุยกันอย่างส่วนตัว แน่นอนว่าในตอนแรกยามทำหน้าเหมือนไม่มั่นใจนัก แต่พอเขาบอกว่าจะไม่ให้ซอกจินเข้าไปในโรงเรียนอย่างแน่นอน ทุกคนจึงยืมรามือไปอย่างง่ายๆ

            “พี่ตามหาผมทำไมครับ ตอนนี้ผม..”

            “ฉันรู้นะ ว่านายเป็นคนของตระกูลนั่น”

            ยุนฮยองสะอึกไป ร่างเล็กได้แต่ก้มหน้าลงเพราะไม่กล้าสบตา เขารู้สึกว่าคำๆนั้นมันเสียดแทงใจแปลกๆ

            ..ราวกับซอกจินจะบอกว่าเขาไม่เหมาะสมอย่างนั้นล่ะ

            “แต่นายจะเอาตัวสบายแล้วปล่อยให้ป้าเป็นแบบนี้ไม่ได้”

            ก่อนที่ประโยคข้างต้นจะทำให้ร่างเล็กรีบเงยหน้าขึ้นไปมอง ยุนฮยองเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจเมื่อพบว่าซอกจินมีสีหน้าจริงจังไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด หัวใจของเขาโดนบีบรัดแน่นด้วยความกลัวไปหมดพอเป็นแบบนี้

            “ป้าของผม?”

            “ใช่ป้านายกำลังแย่”

            ...ไหนชานอูบอกว่าป้าสบายดีไง

            “ไม่จริง ผมรู้มาว่าป้าสบายดี ป้าต้องไม่เป็นอะไรสิ!

            “นี่อย่าบอกว่าหมอนั่นมันบอกนายว่าป้าสุขสบายดีนะ?”

            ยุนฮยองพยักหน้า ริมฝีปากของเขาเม้มแน่นเพราะไม่สามารถพูดอะไรได้อีกต่อไป ความผิดหวังและความรู้สึกแย่ๆอีกหลายอย่างพร้อมใจกันถาโถมเข้ามาอย่างไม่ยอมหยุดหย่อน

            “มันโกหกนายล่ะสิ ป้านายกำลังจะตรอมใจอยู่แล้ว”

            “ไม่จริง ชานอู..”

            ..ชานอูต้องไม่โกหกเขาสิ

            “ฟังนะปรินซ์ ถ้านายไม่กลับไปหาป้าตอนนี้ ป้านายแย่แน่ ป้านายไม่ได้กินข้าวมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ”

            “ป้า.. ป้าของผมน่ะเหรอ?”

            โลกทั้งใบทลายลงมาพอได้ยินแบบนั้น ยุนฮยองถึงกับทรุดลงไปนั่งอยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พร้อมกับน้ำตาที่ทะลักออกมาอย่างไม่อาจจะห้ามได้

            เขาควรจะเสียใจเรื่องไหนก่อนดี?

            เรื่องที่ตัวเองเป็นหลานเลวๆทิ้งป้าเอาไว้แบบนั้น

          ...หรือเรื่องที่คนที่เขาไว้ใจที่สุดกลับมาโกหกอย่างหน้าตายในตอนกลางวัน

 

 

GLUTTONY

 

 60%


               ชานอูกลับมายังบ้านเพราะเขาไปตามหายุนฮยองที่คลินิกแล้วแต่ไม่พบวี่แวว

ด้วยความแปลกใจจึงทำให้เด็กหนุ่มเลือกที่จะโทรศัพท์ไปถามคนขับรถ แต่ก็ได้ความว่ายุนฮยองไม่อยู่ที่โรงเรียนในตอนที่เขาไปรับ เพราะแบบนั้นเด็กหนุ่มจึงโทรหาแม่บ้านเพื่อถามว่ายุนฮยองกลับบ้านรึยัง ซึ่งเมื่อได้รับคำตอบว่ายุนฮยองกลับมานานแล้วตอนนี้หมกตัวอยู่ในห้องชั้นบน ไม่ยอมลงมาทานข้าวเย็นอีกต่างหาก ก็ทำให้ชานอูฉงนใจไม่น้อย หากแต่พอโทรศัพท์หาร่างเล็กกลับไม่ยอมรับสายกันเสียที

            สังหรณ์ใจบางอย่างทำให้เขารู้สึกไม่ดีในตอนที่ขับรถกลับมา ตาข้างขวามันกระตุกอยู่ตลอด แม้จะลองเอามือขยี้ดูซักกี่ทีก็ไม่ยอมหายไปเลย แถมยิ่งใกล้บ้านมากเท่าไหร่มันก็กระตุกแรงขึ้นเท่านั้น

            หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นช้าลงในตอนที่ก้าวเดินเข้าไปในบ้าน รู้สึกว่าวันนี้บรรยากาศมันเงียบเชียบและหนาวมากกว่าปกติ แม้จะมีแม่บ้านมาทักทายและถามไถ่ว่าต้องการอะไรเพิ่มเติมหรือไม่อย่างเช่นทุกวัน แต่เขากลับรู้สึกได้ว่าอะไรๆมันกำลังจะไม่เหมือนเดิม

            ทำไม..

            ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยจริงๆ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงมันก็ไม่หายไปเสียที

เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ผล ชานอูยกมือขึ้นลูบหน้าในขณะที่ก้าวเดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะพยายามทำให้จิตใจสงบเป็นปกติมากเท่าไรมันก็ไม่ยอมฟังเลยสักนิด

หรือนี่อาจจะเป็นผลกระทบจากการที่เขาตกใจในตอนกลางวัน?

ไม่..

ชานอูสะบัดหัวของตัวเองแรงๆเพื่อไล่เรื่องบ้าๆนั่นออกไป เขาไม่อยากคิดถึงมันอีกเพราะวันนี้มันรบกวนเขามาทั้งวันแล้ว ส่งผลให้เขาเครียดมากจนต้องโกหกยุนฮยองแล้วไปหายูคยอมซักพัก

ใช่แล้ว ความจริงทั้งห้องไม่ได้นัดกันไปหายูคยอมที่หลุมศพในวันนี้หรอก แต่มันเป็นความต้องการของเขาเอง ชานอูเกรงว่าถ้าบอกยุนฮยองไปตรงๆว่าเขาไปคนเดียว เดี๋ยวอีกฝ่ายอาจจะอยากตามไปด้วยก็ได้ เพราะเขาต้องการเวลาส่วนตัวที่จะอยู่กับยูคยอมจริงๆ

..ชานอูไปเพื่อที่จะระบายทุกอย่างให้ฟัง เพราะคิดว่าความลับเรื่องนี้จะบอกใครไม่ได้ นอกจากคนตายที่ไม่สามารถพูดอะไรได้อีกแล้ว

แต่ดูเหมือน..

ฟ้าสวรรค์จะไม่อยากช่วยคนที่โกหกมากเท่าไรนักสินะ

“พี่ทำอะไรครับ?”

เด็กหนุ่มเอ่ยถามในตอนที่เปิดประตูห้องเข้าไปแล้วพบว่ายุนฮยองกำลังเก็บของ แน่นอนว่าคำพูดนั้นเรียกให้คนตรงหน้าชะงักมือ ก่อนจะหันมามองเขาด้วยแววตาแดงก่ำไปหมด รวมทั้งปลายจมูกโด่งรั้นที่กลายเป็นสีชมพูระเรื่ออย่างชัดเจน

นัยน์แววตานั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังจนคนมองสะอึกไป เพียงแค่เห็นหน้าหยาดน้ำใสๆก็เอ่อล้นออกมาจากม่านตาคู่สวยอีกครั้ง แต่ยุนฮยองพยายามกลั้นมันเอาไว้..

แต่มันก็ไม่ได้ผล..

ชานอูกำมือแน่น ในขณะที่น้ำตาของยุนฮยองเองก็ไหลออกมาอีกหน หากแต่เขาที่คิดจะเข้าไปปลอบกลับขยับตัวไปไหนไม่ได้ ราวกับต้องมนต์สะกดที่ทำให้ร่างแข็งกร้างไปชั่วขณะ

“มีอะไรจะแก้ตัวมั้ย?”

ยุนฮยองเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อนท่ามกลางความเงียบ

คำพูดนั้นทำให้ชานอูก้มหน้าหลบตา เขาไม่อาจเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กได้อีกแล้ว ทั้งๆที่ในใจพยายามปลอบตัวเองว่าความลับยังไม่แตกหรอก ยุนฮยองยังไม่รู้หรอก

            แต่..

          “เรื่องป้าของพี่น่ะ”

            มันก็สายไปแล้วสินะ..

            ยุนฮยองรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว..

            “ผม..”

            เขาพูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ

ทั้งห้องตกอยู่ภายใต้ความเงียบ มีเพียงเสียงสูดจมูกเบาๆของยุนฮยองและเสียงเต้นอันรัวแรงของหัวใจเขาเท่านั้น ภายในหูมันมีแต่เสียงดังตึกตัก... ตึกตัก...และตึกตัก วนเวียนอยู่แบบนี้ราวกับว่าจะไม่สิ้นสุด

            เขาไม่รู้ว่าควรจะแก้ตัวว่าอะไร เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเลือกคำพูดไหนให้เอื้อนเอ่ยออกมาจากปาก ตอนนี้คิดไม่ออกเลยว่าจะมีคำพูดใดที่จะทดแทนเรื่องทุกอย่างได้ นอกจากคำว่า..

            “ขอโทษ..”

            เพียงแค่นั้นหยาดน้ำใสๆก็ทะลักออกมาจากตาของร่างเล็กอีกครั้ง ราวกับว่าโลกทั้งใบพังทลายลงมาจริงๆ ทั้งๆที่ตอนแรกเขาไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำว่าชานอูจะทำกันได้ถึงขนาดนี้ ระหว่างเก็บของก็ปลอบใจตัวเองมาตลอด แต่ทุกอย่างมันเป็นความจริงอย่างนั้นเหรอ?

            มันจริง..?

            ทำไมถึงทำกับเขาแบบนี้?

            “เอาโทรศัพท์มา”

            “...”

            ชานอูยืนนิ่ง สิ่งที่เขากลัวที่สุดภายในใจมันกำลังเกิดขึ้นแล้วสินะ

มือหนากำแน่นเข้าหากันในตอนที่ยุนฮยองยื่นมือเข้ามาหา แน่นอนว่ามันคือการกดดันที่จะให้เขาส่งโทรศัพท์ไปให้ ซึ่งชานอูเองก็รู้ดีว่าถ้ามันตกไปอยู่ในมือของยุนฮยองเมื่อไร..

            ทุกอย่างพังแน่

          “เอามา!!

            ร่างเล็กตะโกนเสียจนแสบคอ ใบหน้าเนียนบิดเบี้ยวจากการร้องไห้ที่แสนจะทรมาน เขาเจ็บไปหมดทั้งใจ ยิ่งตอนที่เห็นว่าชานอูเองก็ก้มหน้าลงไปร้องไห้ไม่ต่างจากเขามันก็ยิ่งทำให้รู้สึกเจ็บปวด

            นัยน์ตาของชานอูแดงก่ำ เขาส่ายหน้าปฏิเสธ เป็นเหตุทำให้ยุนฮยองจำต้องตะโกนอีกหนเพื่อทวงสิ่งที่เขาอยากจะพิสูจน์ให้ได้มา เรื่องทุกอย่างจะได้กระจ่างเสียที

            “ผมขอโทษ..”

            “เอา โทรศัพท์.. ของนาย มาให้ฉัน!

แต่พอเป็นแบบนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป ยุนฮยองพูดด้วยน้ำเสียงที่ชัดถ้อยชัดคำและช้ามาก มันเด็ดขาดมากเสียจนเด็กหนุ่มยอมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วยื่นส่งให้

            ทันทีที่นิ้วมือแตะลงบนจอยุนฮยองก็ต้องยกอีกข้างขึ้นมาปิดปาก เพราะมันมีข้อความจากนางพยาบาลพิเศษส่งเข้ามาค้างไว้เมื่อไม่นานมานี้ เพียงแค่เขาอ่านตรงหน้าจอที่แสดงผลเพียงสั้นๆว่า อาการไม่ดีเลยค่ะคุณหนู.. แค่นี้ก็เข้าใจแล้วว่าความจริงมันเป็นยังไง

            “นายรู้ทุกอย่าง..”

            “ผมขอโทษ”

            “แต่นายไม่เคยบอกฉัน”

            “ผมขอโทษ พี่ยุน—”

            “แถมนายยังโกหกฉันว่าป้าสบายดี!!

โทรศัพท์เครื่องหรูถูกเขวี้ยงไปบนเตียงนอน นัยน์ตาของยุนฮยองวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ เขาทั้งโกรธทั้งเสียใจ ภายในอกมันบอบช้ำและอ่อนแรงไปหมดแล้ว มันเจ็บมากเสียจนไม่อยากทำอะไร ความผิดหวังสามารถฆ่าเขาทั้งเป็นได้ เพราะนี่มันก็เหมือนโดนคนที่เราไว้ใจแทงข้างหลังอย่างจังจากนั้นก็จุดไฟเผาอย่างไม่ใยดี

            ชานอูทำให้เขากลายเป็นทั้งคนโง่และคนอกตัญญูแบบไม่รู้ตัวเลยซักนิด

            “ผมปกป้องพี่นะ.. ผมไม่ต้องการให้พี่กลับไปเจอกับเรื่องร้ายๆอีก พี่คิดดูสิครับว่าป้าพี่ทำกับพี่ขนาดไหนกัน แผลที่หน้านั่น..”

            “แล้วถ้าป้าฉันตายไปนายจะให้คำตอบฉันยังไง?!

            “...”

            “ฮะ??! นายจะรับผิดชอบเรื่องแบบนี้ยังไง นายคิดว่าเงินทั้งหมดของนายจะซื้อชีวิตของป้าฉันคืนมาได้อย่างนั้นเหรอ?!

            “พี่ฟังผมก่อน ผมไม่มีเจตนาที่จะทำให้ป้าพี่ตาย ผมแค่ไม่อยากให้พี่กลับไปอยู่กับคนแบบ..”

            “ถึงเขาจะเลวยังไง เขาก็เป็นป้าของฉัน เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่ฉันเหลืออยู่ นายไม่มีสิทธิ์ทำกับเขาแบบนี้!

ชานอูเดินเข้าไปหาในตอนที่อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดอะไร หากแต่พอส่งมือไปจับตรงข้อแขนเพียงเบาๆ ร่างเล็กก็ทำการสะบัดออกอย่างไม่ใยดีอะไรทั้งนั้น ก่อนจะถอยห่างออกไปแล้วมองด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์

            มันทำให้เด็กหนุ่มสะอึกไม่น้อยเหมือนกัน ถ้าหากจะมองเขาด้วยสายตาแบบนี้สู้ให้ตบหน้าแรงๆหรือด่าคำหยาบคายออกมายังจะดีเสียกว่า

            “ผมขอโทษจริงๆ ผม.. ไม่มีข้อแก้ตัวอะไร”

          “ฉันเกลียดนาย ชานอู”

            !!

            แต่แล้วประโยคที่ไม่คาดคิดว่าจะดังออกมาจากปากของร่างเล็กก็ทำให้เขาชะงัก ภายในใจเจ็บปวดราวกับโดนของมีคมแทงเข้ามาอย่างจัง ชานอูมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ เขาแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินเลยด้วยซ้ำ แต่มัน..

            “เราอย่ามาเจอกันอีกเลย”

            ก็เป็นความจริง

            ยุนฮยองพูดแค่นั้นก่อนจะหิ้วกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้แต่บุตรชายคนเล็กของตระกูลซงที่ยืนอึ้งอยู่เพียงลำพัง

            ความจริงเขาก็อยากจะไปง้อ.. แต่สองขามันกลับก้าวไม่ออก เพียงเพราะคำว่าเกลียดมันดังก้องอยู่ในหัว

            นี่สินะบทเรียนของการโกหก.. เขามันเห็นแก่ตัวตั้งแต่แรกแล้ว จะมีหน้าไปง้อยุนฮยองได้อีกยังไงกัน..

            ทำไมมันถึงเจ็บขนาดนี้นะ..

            เจ็บจริงๆ


100%

ครบแล้วจ้ะ อาทิตย์หน้าคิวส่งพี่ยุนน่ากิน กรี๊ดกร๊าดดดด ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,262 ความคิดเห็น

  1. #1259 jun de (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 03:00
    เอิ่ม 555555555555 เกินไปมั้ยอ่า รึเพราะเรามันสายอกตัญญู ไม่ค่อยอินกับป้าเท่าไหร่55555555555
    #1,259
    0
  2. #1234 jun de (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 23:38
    ชานอูฮื่อออออออจะร้องไห้ ;-; พี่ยุนใจเย็นๆสิคะค่อยๆพูดกันก็ได้นิ
    #1,234
    0
  3. #1202 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 09:56
    งื้อออ นั่นไง ทะเลาะกันแล้ว ชานอูอ่าาา ทำไงดี ㅠㅠ
    #1,202
    0
  4. #1070 ซงพิมมิ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 12:45
    โอ้ยยยยยยยยยยยพี่ยุนฟังชนูก่อนนนนน
    ฮืออออออออออม่ายยยยยนะะะ เศร้าอีกแล้ว
    ชนูไม่ให้ป้าพี่ตายหรอก โอ้ยยยยยยนน
    ชนูตาาไปง้อเลยนะ พี่เขาไม่ได้เกลียดเราจริงๆหรอก ;-;
    #1,070
    0
  5. #1069 Nicenight (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 22:40
    ตอนนี้ไม่รู้จะพูด/งเลยชานอูผิดจริงๆ จุกเลย
    #1,069
    0
  6. #1068 AM Tamp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 21:58
    ไม่ค่อยดราม่าเลยย ไม่ค่อยเลยจิงๆ ฮือออ
    #1,068
    0
  7. #1067 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 20:39
    พี่ยุนฟังชนูก่อนน่ะ ฮือออออออออออ ดราม่าลอยมา
    #1,067
    0
  8. #1066 iaaooa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 20:31
    อื้อหื้อ ดราม่ากันไปยาวๆ
    #1,066
    0
  9. #1062 PtNKjH (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 13:49
    สงสารชนู สงสารพี่ยุนด้วย ฮืออออ
    #1,062
    0
  10. #1060 Gifttoasang (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 13:34
    สะเทือนใจ????????????
    #1,060
    0
  11. #1059 khb_ikon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 10:53
    ฮืออออ สงสารชานอูอะ มันมีอุปสรรคทั้งเรื่องเลยยย ฮือออ
    #1,059
    0
  12. #1058 kamonros_som (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 01:20
    อิชั้นขอเป็นกลาง งื่ออออ ปรับความเข้าใจกันเร็วๆนะ
    #1,058
    0
  13. #1057 Fangg_l (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 01:14
    เข้าทั้งสองฝ่ายนะ แต่จะตัดขาดกันขนาดนี้เลยหรอ ไม่จริงงงงวว
    #1,057
    0
  14. #1056 Immee Immee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 00:49
    จะเข้าข้างใครดี...
    #1,056
    0
  15. #1055 Blue9197 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 23:43
    จริงๆแล้วชานอูก็ผิดนะแต่ยุนฮยองพูดแรงไปนะ สงสารชานอูนะที่ผ่านมาพยายามเพื่อยุนตั้งเยอะ รักมากด้วยแต่ถ้าชานอูพูดออกมาตรงๆจริงๆแล้วมันต้องมีทางออกสิ สงสารยุนนะ คุณป้านี่จะขวางความสุขเค้าสองคนอะไรนักหนาคะ555555ป้าควรปลงและเลิกคิดมากเกินเหตุนะคะ55555
    #1,055
    0
  16. #1054 parejn00 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 23:27
    หน่วง หน่วงอีกแล้ววววววววววววว นัมซงก็หน่วง นี่ก็มาหน่วงอีก ยังดีที่มีจุนจินไว้บรรเทาความหน่วงนี้ ฮอลล
    #1,054
    0
  17. #1053 28039122 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 23:13
    เมื่อไหร่...คู่นี้จะแฮปปี้..จิงๆสักที--
    #1,053
    0
  18. #1052 AMTHEN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:52
    ฮือ ชนู แกไม่น่าโกหกแต่แรกเลยอะ เห็นมั้ยพี่ยุนหนีไปแล้ว พี่ยุนเกลียดชนูแล้ว TT
    ป้ารีบหาย แล้วใจดีอย่าขัดขวางอีกเลยนะ '-'
    #1,052
    0
  19. #1051 hymnz. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:28
    สงสารพี่ยุน ;-; เจอแต่เรื่องทำร้ายจิตใจตลอด

    ชานอูผิดจริงๆคราวนี้ ถึงอยากจะด่านางแต่ก็ด่าไม่ลง ฮือ
    #1,051
    0
  20. #1050 originals_elly (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:26
    ยังเดาตอนจบๆม่ได้เลย5555 ไรท์เก่งกันมากจริงๆ
    #1,050
    0
  21. #1049 qcnn_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:18
    บอกอีกทีสิคะว่าฟิคใกล้จบแล้ววว ทำไมมันหน่วงแบบนี้ พี่ยุนโกรธแรงมากอะ ชนูจะดูไม่เหลืออะไรเลยนะถ้าพี่ยุนไปจริงๆ กลับมาาาาาา ; --- ;
    #1,049
    0
  22. #1048 gxisimp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:15
    จุกไปหมด... นี่จะจบยังไงจะแฮปปี้ไหมเนี่ยฮรือ.... พี่ยุนไม่ฟังกันเลย
    #1,048
    0
  23. #1047 hymnz. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:15
    สงสารพี่ยุน ;-; เจอแต่เรื่องทำร้ายจิตใจตลอด
    ชานอูผิดจริงๆคราวนี้ ถึงอยากจะด่านางแต่ก็ด่าไม่ลง ฮือ
    #1,047
    0
  24. #1046 inspirit~moohoney (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:11
    ถ้ากลับไปแล้วโดนป้าไซโคว่าคนรวยมันก็ไว้ใจไม่ได้แบบนี้แหละ แล้วพยายามจัดพี่ยุนใส่พานส่งให้พี่จินทำไงวะะะะ อย่าเชียวนะป้าาาาา
    #1,046
    0
  25. #1045 inspirit~moohoney (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 22:10
    จุกมากเลยยยยย TTTT เกลียดเลยหรอ พี่ยุนพูดคำว่าเกลียดเลยหรอ เกลียดกันจริงๆหรอ ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย ยุนฮยองคนสวยคนนี้ ตอนโกรธน่ากลัวมากเลยอ่ะแงง TT จิตใจชั้นบอบช้ำไปหมดแล้ว พี่ยุนจะกลับไปหาป้าแล้วหรอ แล้วชนูจะไปตามกลับมาได้มั้ยอ่ะ
    #1,045
    0