( END ) 7SINS/iKON ✡ GLUTTONY ▫ #chanyun

ตอนที่ 18 : chapter fifteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    28 มี.ค. 59

(c)                      Chess theme
 



7SINS-iKON

GLUTTONY

Chapter 15

 

 

            คุณหนูคะ ดิฉันว่าแบบนี้ท่าทางอาการจะไม่ดีแล้วนะคะ คุณป้าแกไม่ทานอะไรเลยจนไม่มีแรง วันนี้พอดิฉันให้น้ำเกลือก็กระชากออก

          ‘แกร้องไห้และเรียกหาหลาน คุณหนูได้เรียนเรื่องนี้ให้คุณยุนฮยองทราบรึยังคะ?

          ‘ดิฉันคิดว่าถ้าแกได้เจอกับคุณยุนฮยอง อาการของแกอาจจะดีขึ้นนะคะ แบบนี้มีแต่จะแย่ลงทุกวันเลยค่ะคุณหนู

มือหนาเลื่อนดูข้อความจากพยาบาลพิเศษที่เขาส่งไปดูแลป้าของยุนฮยองยังเกาะเชจูก่อนจะถอนหายใจ ในทุกครั้งที่เลื่อนอ่าน ความรู้สึกผิดจะกัดกลืนเข้ามาในใจของชานอูอยู่ทุกครั้ง มันมากขึ้นเรื่อยๆเพราะดูเหมือนอาการของป้ายุนฮยองก็จะแย่ลงทุกๆวัน

            ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเลย..

            แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน..

            ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ตอบกลับไปว่า ครับ ช่วยดูแลแกจนถึงที่สุดก่อน ตอนนี้พี่ยุนฮยองยังไม่ว่างจะไปหา หรือไม่ก็ ช่วยดูแลแกให้ดีที่สุดก่อนนะครับ อะไรทำนองนี้

            เขาเองก็ตอบไม่ได้ว่าจะต่อเวลาไปเพื่ออะไร ตอนนี้ในหัวมันสับสนไปหมด อะไรหลายๆอย่างที่รุมเร้าทำให้ชานอูนอนไม่หลับในแต่ละคืน ทุกครั้งที่หลับตาเขาจะเห็นหน้าของยูคยอมลอยเข้ามาตลอด ความรู้สึกใจหายมันยังคงมี แน่นอนว่าเส้นใยแห่งความเป็นเพื่อนไม่เคยหายไปจากใจ แล้วเขาก็รู้สึกผิดอยู่ทุกครั้งที่ความสัมพันธ์นั้นจบไม่ค่อยดีเท่าไร

            ไหนจะเรื่องป้าของยุนฮยองที่เขาให้คำสาบานว่าจะดูแลรักษาให้ดี แต่กลับไม่ยอมทำวิธีที่ดีที่สุดซึ่งก็คือปล่อยให้ยุนฮยองกลับไปหาป้าแบบนี้ สุดท้ายแล้วบทสรุปมันก็จบลงเหมือนเดิมนั่นก็คือรู้สึกไม่สบายใจ

            แต่จะให้ปล่อยยุนฮยองไปเขาก็ทำไม่ได้.. ยิ่งถ้าบอกตอนนี้ก็ยิ่งทำไม่ได้.. เพราะถ้ายุนฮยองรู้ว่าเขาไม่ยอมบอกตั้งแต่พยาบาลส่งข้อความมาหาครั้งแรก พนันได้เลยว่าร่างเล็กจะต้องโกรธแน่ๆ เป็นใครเขาก็โกรธกันทั้งนั้น

            ราวกับว่าถ้าเริ่มโกหกแล้วก็ต้องโกหกต่อไปเรื่อยๆ ไม่สามารถหันหลังกลับได้ ถ้าไม่อย่างนั้นสิ่งที่เจออาจจะทำให้เรื่องมันแย่กว่าที่คิด

            แล้วเขาควรจะทำยังไงดี..

            ทำยังไง?

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ เขาคิดไม่ออกแล้วว่าครั้งนี้จะตอบกลับข้อความของพยาบาลยังไงดี ถ้าพูดเหมือนทุกครั้งจะต้องดูไม่ดีแน่ๆ มันอาจจะส่งผลเสียต่อตระกูลซง เพราะที่ผ่านมาเขาก็ได้ทำเรื่องที่เรียกได้ว่าไร้ความรับผิดชอบมามากพอแล้ว ยิ่งในตอนนี้ก็มีเรื่องวุ่นวายมากพออยู่แล้ว

            แต่ในหัวไม่มีคำตอบอื่นสำรองเอาไว้เลย

            เขา..

            ยังไงมือมันก็เตรียมจะพิมพ์แบบเดิม

ข้อความที่ว่า ฝากดูแลแกต่อหน่อยนะครับ พี่ยุนฮยองยังไม่ว่าง เด่นหราอยู่ตรงหน้า ชานอูกลืนก้อนสะอึกลงไปในลำคอก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

            เขารู้ตัวดีว่าผลัดมาหลายหนแล้ว จนครั้งที่ไม่กล้าที่จะกดส่งกลับไป ราวกับคนที่เดินมาจนถึงทางตันแล้วก็ทำใจหันหลังกลับไม่ได้ แต่ถ้าจะให้ปีนหนีมันก็ทำไม่ไหวอีก

            เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับเรื่องทุกอย่างแล้ว..

            ถ้าคนเรามีปุ่ม เริ่มต้นใหม่ ให้กดในทุกๆครั้งที่ทำผิดก็ดีสิ

            “รอนานมั้ย?”

ก่อนที่เสียงเล็กๆจะดังมาจากอีกทาง เรียกให้เด็กหนุ่มหลุดออกจากความคิดแล้วหันไปมองด้วยความรวดเร็ว

ชานอูเก็บโทรศัพท์ในมือเข้าไปไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิมก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ริมฝีปากหยักยกยิ้มให้กับร่างเล็กที่หน้าตาเริ่มจะสดใสมากขึ้น อาจเป็นเพราะรอยแผลเป็นบนใบหน้าเริ่มจะจางลงอย่างเห็นได้ชัด

"หมอว่าไงบ้างครับ?"

"ก็.. กำชับว่าอย่าเพิ่งออกแดดน่ะ แล้วก็มาหาอีกไม่กี่ครั้งก็หายแล้ว ช่วงนี้ต้องทายาสามเวลาเลย จะได้หายไวๆ"

"ถ้าอย่างนั้นผมอาสาเป็นคนทาให้เอามั้ย" 

“พี่ทาเองได้น่า.. จะรบกวนนายทำไมกัน”

ยุนฮยองตอบแบบขำๆ คำพูดนั้นเรียกให้รอยยิ้มเผยออกมาจากริมฝีปากของร่างสูงได้ด้วย

“แต่ผมอยากทาให้นี่ครับ กลับไปถึงบ้านเอายาวางไว้บนหัวเตียงเลยนะ”

มือหนาคว้าเอาข้อมือเล็กๆของยุนฮยองแล้วดึงเข้ามาใกล้ ก่อนที่เขาจะยื่นมือเข้าไปหา ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนรอยแผลเป็นที่อยู่บนใบหน้าอย่างแผ่วเบาแล้วยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ

           

"แผลจะได้หายไวๆ ..พี่คนเดิมของผมใกล้จะกลับมาแล้ว"

คำพูดนั้นทำให้ยุนฮยองหัวเราะออกมาอีกหน ก่อนจะหันไปมองกระจกแล้วพยักหน้าลงช้าๆ แก้มเนียนเอียงไปคลอเคลียกับฝ่ามือหนาพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความโล่งอก

เขาก็ชอบเหมือนกัน ที่แผลมันหายได้ไวขนาดนี้..

งานนี่ก็ต้องยกความดีความชอบให้กับชานอูนี่ล่ะ เพราะร่างสูงพาเขามาหาหมอที่ดีแสนดี แน่นอนว่าถ้าไม่ได้รู้จักกันเขาคงไม่สามารถออกค่าใช้จ่ายขนาดนี้ได้แน่ๆ ลำพังแค่ครีมทารอยแผลเป็นธรรมดายังต้องอดข้าวซื้อเลย

ความฝันที่จะได้ใบหน้าปกติของตัวเองคืนมาเคยโดนยกเลิกไปแล้ว หลังจากวันนั้นที่เขาทะเลาะกับป้าเสียใหญ่โตก็ไม่คิดที่จะทายาและเอาใจใส่มันอีกครั้ง แต่ชานอูกลับทำให้มันเป็นจริง..

"พี่รักนายนะ"

เพียงคิดแค่นั้นริมฝีปากบางก็เอ่ยบอกออกไป ยุนฮยองส่งมือไปวางข้างแก้มของอีกฝ่ายก่อนจะลูบอย่างแผ่วเบาไม่ต่างกัน 

ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอยู่แบบนั้น คำบอกรักที่ยุนฮยองเอ่ยออกมาเมื่อครู่ทำให้ใจของคนฟังสั่นระรัวขึ้นได้ง่ายๆ ราวกับมันเป็นน้ำหล่อเลี้ยงที่ทำให้ความเครียดนั้นจางหายไป 

เพียงแค่นี้ก็รู้ว่าเขาปล่อยยุนฮยองไม่ได้จริงๆ ยิ่งมองตาคำตอบมันก็เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

เขาชอบเวลายุนฮยองยิ้ม.. ชอบเวลาที่ร่างเล็กสบายใจ ถ้าหากว่าบอกเรื่องป้าออกไปทุกสิ่งเหล่านี้จะต้องหายวับไปกับตาแน่ๆ

ชานอูไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น

"ผมก็รักพี่ครับ"

ริมฝีปากหนาตอบกลับอย่างเลื่อนลอย ชานอูเหม่อมองไปยังกำแพงขาวๆด้านหน้า ความแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นนั้นทำให้คนมองจับสังเกตได้เช่นกัน ยุนฮยองถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

“นายโอเครึเปล่า?”

“หืม?”

จะว่าไปแล้ว.. ช่วงนี้เขาก็เห็นชานอูเหม่อบ่อยๆเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเป็นอะไร บางทีตอนเช้าตื่นขึ้นมาเขาก็จะเห็นร่างสูงเอนหลังพิงอยู่กับหมอนและเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง ต้องเรียกอยู่สองสามหนกว่าจะได้ยิน แต่พอถามก็จะตอบว่า..

            “ผมไม่ได้เป็นอะไรนะครับ”

            แบบนี้ทุกที..

ไม่รู้ว่าคิดไปเองรึเปล่า แต่ความเครียดของชานอูจะเกิดขึ้นในตอนที่เด็กหนุ่มหยิบโทรศัพท์มาเล่น เขาสังเกตอยู่หลายหน ไม่อยากจะพูดอะไรมากเพราะเดี๋ยวจะเป็นการจับผิดกัน แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆนะ..

            จะมีข้อความส่งมาหาชานอูอยู่ตลอด และจากที่ตอนแรกเราสองคนหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานอยู่หยกๆ ทุกอย่างก็กลับกระจายหายไปโดยสิ้นเชิง ไม่เหลือเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มที่แสนร่าเริงนั้นก็หายวับไปด้วยเช่นกัน

            เขาอยากจะถามอะไรมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะละลาบละล้วงเกินไป

            ได้แต่ปลอบตัวเองว่าช่วงนี้ตระกูลซงมีแต่เรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก เพราะฉะนั้นชานอูอาจจะเครียดมาจากสาเหตุพวกนี้ก็ได้.. เขาจะไม่ถามอะไรมาก เพราะคิดว่าถ้าร่างสูงอยากให้รู้ก็คงจะบอกเองใช่ไหมล่ะ?

            รู้เท่าที่เขาอยากให้รู้ก็พอแล้ว.. ท่องเอาไว้ยุนฮยอง

            “เรากลับกันก่อนดีกว่าครับ พี่ต้องเตรียมตัวไปโรงเรียนวันพรุ่งนี้อีก”

            “อ่า..”

            ใช่ หลังจากที่ว้าวุ่นกับการทำเอกสารต่างๆอยู่นาน ในที่สุดวันพรุ่งนี้ความฝันของยุนฮยองก็จะเป็นจริงขึ้นมาอีกครั้ง เขาจะได้เข้าไปเรียนที่ซงอย่างเต็มรูปแบบ ครั้งก่อนมันเคยล้มเหลวมาแล้วรอบหนึ่ง เพราะฉะนั้นยุนฮยองจึงบอกกับตัวเองว่าจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์แย่ๆแบบนั้นขึ้นอีกเป็นรอบที่สองอย่างแน่นอน

            “หิวอะไรรึปล่า?”

            “ไม่นะ นายหิวเหรอ?”

            “ไม่ครับ ช่วงนี้ผมกินอะไรไม่ค่อยลงเท่าไร ถ้าตอนเย็นๆพี่หิวก็บอกให้แม่บ้านทำอาหารให้ทานละกัน”

            อีกอย่างหนึ่งที่ชานอูเปลี่ยนไปก็คือกินข้าวและขนมน้อยลงนี่แหละ..

            จากที่อยู่ด้วยกันมาพอสมควร เขารู้ดีว่าเด็กนี่เป็นคนกินเยอะมาก เรียกได้ว่ากินจุเลยก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นข้าว ขนม ลูกอม ท็อฟฟี่ ช็อกโกแลต หรืออะไรก็แล้วแต่ที่มันอร่อยชานอูกินได้หมด แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่น่าอิจฉาก็คือไม่ยักจะอ้วนเหมือนคนอื่นเขาเลย แถมยังสูงขึ้นอีกต่างหากเพราะชอบกินนม

            ช่วงนี้คงจะมีเรื่องเครียดเยอะจริงๆสินะ เมื่อเช้าก็ทานข้าวไปแค่นิดเดียวเอง..

            ยุนฮยองมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วงไม่ต่างจากเดิม แต่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะไม่ถามอะไรออกไปเพราะกลัวว่าจะโดนมองไม่ดี เนื่องจากครั้งก่อนๆก็โดนปฏิเสธมามากพอแล้ว

ทั้งสองคนเดินไปตามทางก่อนจะขึ้นรถที่จอดรถเอาไว้ เพียงแผ่นหลังสัมผัสกับเบาะหนัง เปลือกตาของชานอูก็ค่อยๆหลับลง บนใบหน้านั้นแฝงไปด้วยความอิดโรยจนคนมองถึงกับเม้มปาก

            ..อยากจะยื่นมือเข้าไปสัมผัสที่ตรงข้างแก้ม แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นการไม่สมควร

ยุนฮยองกำมือของตัวเองแน่นเพื่อห้ามใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเอนหลังพิงกับเบาะบาง ตากลมโตมองออกไปข้างนอกกระจกในขณะที่รถคันหรูขับไปตามทางที่เขาเริ่มจะคุ้นชิน

            ภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบจนน่าอึดอัด เขาต้องหาทางออกด้วยการดูอะไรไปเรื่อยๆจนกระทั่งตัวรถเคลื่อนเข้ามายังพื้นที่ขนาดใหญ่ของคฤหาสน์

ไม่ว่าจะได้เห็นกี่รอบก็ยังตื่นเต้นทุกครั้ง ยุนฮยองเหลียวมองไปรอบๆ จดจำเอาบรรยากาศสวยๆไว้ในสมอง ฉับพลันนัยน์ตาก็ต้องเศร้าลงอย่างห้ามไม่ได้เพราะเขาเผลอนึกถึงใบหน้าที่แสนจะตื่นเต้นของแทฮยองขึ้นมา

ถ้าแทฮยองได้มาเห็นอะไรแบบนี้ คงจะดีใจน่าดูเลยสินะ..

ป่านนี้จะเข้าใจผิดเขาไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้เหมือนกัน หรืออาจจะเกลียดเขาไปเลยก็ได้..

ทุกวันนี้เขาก็ได้แต่ภาวนาว่าในอนาคตแทฮยองคงให้อภัย หลังจากนั้นเขาจะเป็นฝ่ายพามาดูโรงเรียนซงด้วยตัวเอง เพราะมันคือหนึ่งในสถานที่ที่แทฮยองอยากเห็นด้วยตามากที่สุด

            “ถึงแล้วครับ คุณหนู”

เสียงเรียกของคนขับรถดังขึ้น ส่งผลให้ชานอูค่อยๆลืมตาก่อนจะพยักหน้ารับ ร่างสูงหันมามองยุนฮยองจากนั้นก็ยกยิ้มให้ ก่อนที่คนขับรถจะเดินมาเปิดประตู ชานอูจึงเดินนำลงไปก่อน แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะหันมารอร่างเล็กให้ลงมายืนข้างกัน

            “คุณท่านสั่งว่าถ้าคุณหนูกลับมาแล้วให้ไปพบที่ห้องทำงานด้วยนะคะ”

            “พ่อกลับมาจากบริษัทแล้วเหรอครับ?”

            ชานอูถามด้วยสีหน้าฉงน เพราะปกติเวลานี้พ่อของเขาไม่น่าจะกลับมาไว แถมยังเรียกไปคุยด้วยเสียอีก คิดได้แบบนั้นในใจมันก็เริ่มจะหวั่นๆขึ้นมา

            ..เพราะถ้าจะให้พูดกันตามตรง เวลาที่พ่อเรียกเขาไปคุยเนี่ย.. เรื่องมันมักจะไม่ดีทุกที

            “กลับมาได้สักพักแล้วค่ะ คุณท่านจะมาคุยกับคุณหนูแต่คุณหนูไม่อยู่”

            “อ้อ.. ถ้าอย่างนั้นพี่ไปรอผมที่ห้องก่อนก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมไปหาพ่อเสร็จแล้วจะตามไปนะ”

            ประโยคหลังชานอูหันไปบอกกับยุนฮยอง ก่อนจะหันไปบอกแม่บ้านต่อว่าให้พาร่างเล็กกลับไปที่ห้องพร้อมกับจัดเตรียมอะไรเล็กๆน้อยๆให้ทานด้วย

มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงในตอนที่เดินแยกออกมาแล้ว เขามุ่งตรงไปที่หน้าห้องของพ่ออย่างไม่รอช้าเพราะไม่อยากให้เสียเวลามากกว่านี้ ปกติพ่อไม่ใช่คนที่ชอบรอเท่าไรนัก ลูกคนเดียวที่พ่อจะรอได้น่าจะเป็นพี่แจบอมคนเดียวเท่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้พ่ออารมณ์เสียและมันอาจจะนำไปสู่การทะเลาะกันได้

            ใช้เวลาไม่นานชานอูก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่ เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะพ่นออกมาเพื่อคลายความกังวล มือหนากำแน่นจากนั้นก็ค่อยๆเคาะลงไปที่บานประตูเบาๆ

            ..จนกระทั่งได้ยินเสียงอนุญาตว่า เข้ามา ดังขึ้น เขาจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไป

            “พ่อมีเรื่องจะคุยกับผมเหรอครับ?”

            ชานอูเปิดประเด็นคุยก่อน ส่วนคนเป็นพ่อก็ปิดเอกสารบนโต๊ะแล้วประสานมือเข้าหากัน สายตาคมจ้องมองอยู่ที่ใบหน้าของลูกชาย ทำเอาคนถูกมองรู้สึกโดนกดดันไม่น้อย จนในที่สุดก็ต้องกระแอมไอเบาๆแล้วถามแบบทีเล่นทีจริงออกไป

            “เรื่องซีเรียสเหรอครับ ฮะๆ..”

            “แกรักตระกูลซงมากแค่ไหนกัน?”

            เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาด้วยสีหน้าครุ่นคิดเพราะยังไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี

            “พ่อต้องการคำตอบแบบไหนครับ?”

            “ฉันอยากรู้ไง ..ว่าแกจะทำเพื่อตระกูลของเราได้มากแค่ไหนกัน”

            “พ่ออยากจะให้ผมทำอะไรล่ะครับ?”

            อิลกุกเงียบไปสักพักในตอนที่เจอชานอูถามต่อ สายตาของผู้เป็นพ่อประสานเข้ากับดวงตาอันคมกริบของคนเป็นลูก ก่อนที่อิลกุกจะพยักหน้าลงช้าๆแล้วเลื่อนเอกสารบางอย่างไปตรงหน้าเพื่อเรียกให้ชานอูเดินเข้ามาหยิบไปดู

            “นี่คือประวัติของผู้หญิงที่แกจะต้องไปดูตัวในอีกสองวันข้างหน้า”

            !!!

          “มีทายาทสืบต่อวงตระกูลให้ฉัน”

          “พ่อ..”

            “นั่นแหละ คือสิ่งที่ฉันอยากให้แกทำ”

           

GLUTTONY

 

 50%


            “หมายความว่ายังไงที่พี่มีทายาทให้พ่อแล้ว?!

เด็กหนุ่มถามด้วยความไม่เข้าใจ เพราะในขณะที่เขาเถียงกับพ่ออยู่ในห้องทำงาน แน่นอนว่าหลังจากคำพูดนั้นจะต้องมีการทะเลาะกันแน่ๆ ใครจะไปยอมทำในสิ่งที่ตัวเองไม่อยากทำ ถึงใครจะบอกว่าการไปดูตัว , แต่งงานสืบทายาท , มีครอบครัวตามที่พ่อแม่ต้องการ จะเป็นการทดแทนบุญคุณก็เถอะ

            แต่นี่มันสมัยไหนกันแล้ว..?

            เราไม่ได้อยู่ในยุคคลุมถุงชนแล้วนะ อีกอย่างเขาก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วด้วย ถึงพ่อจะคัดค้านว่าไปคว้าใครก็ไม่รู้มาเป็นแฟนก็เถอะ มันเป็นความจริง.. เขายอมรับว่าถ้าเอาพี่ยุนฮยองไปเทียบกับแฟนของพี่ซึงยูน หรือแฟนของพี่จีวอน แน่นอนว่าพี่ยุนฮยองต้องด้อยกว่าอยู่แล้ว

            แต่เราจะเทียบกันทำไมล่ะ?

            คนเราไม่ได้มีค่าที่ฐานะ แต่มีค่าที่นิสัย ถึงพี่ยุนฮยองจะจนยังไงเขาก็ยังชอบอยู่ดี เพราะร่างเล็กเป็นคนที่ทำให้เขามีความสุขได้

            เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชานอูจะไม่ยอมเลิกกับยุนฮยองเด็ดขาด

เขาค้านพ่อหัวชนฝา การปะทะฝีปากเกิดขึ้นราวๆครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ ก่อนที่บานประตูห้องจะเปิดออกพร้อมกับใบหน้าของพี่ชายลำดับ 4 ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้เห็นหน้ามาหลายวันแล้ว

            ทีแรกคิดว่าอาจจะติดงานด่วน.. หรืออาจจะไปหมกตัวอยู่ที่คอนโดเหมือนที่เคยทำบ่อยๆ ใครจะไปรู้ว่าโผล่มาคราวนี้ซึงยูนจะบอกพ่อว่าตัวเองได้มีทายาทสืบตระกูลให้แล้ว

            ตลกน่ะ..

            อย่าว่าแต่พ่อจะอึ้งเลย ขนาดเขาก็ยังทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

สิ้นสุดประโยคนั้นทั้งห้องก็เต็มไปด้วยความเงียบ คนเป็นพ่อชะงักไป ส่วนชานอูก็มองด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรออกมา จู่ๆซึงยูนก็เดินมาคว้าคอของเขาแล้วก็ลากออกมาจากห้องทำงานพ่อซะงั้น

            “ก็ตามนั้น ทำไมล่ะ?”

            คนตัวสูงพูดในตอนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงโถงชั้นสองเรียบร้อยแล้ว ในทีแรกซึงยูนหยิบเอามวลบุหรี่ออกมากะจะจุดสูบ แต่แล้วร่างสูงก็ชะงักไป ก่อนจะดับไฟแช็กแล้วเก็บมันเข้าไปในกระเป๋าเหมือนเดิม

            “หมาย.. หมายความว่ายังไงกัน พี่เป็นแฟนกับพี่จินอู แล้วพี่เขา..”

            “อย่าคิดอะไรปัญญาอ่อนจะได้มั้ย?”

            ชานอูถึงกับเงียบ จริงๆสิ มันเป็นเรื่องที่บ้ามาก เขาเผลอคิดไปว่าพี่จินอูจะสามารถท้องได้ได้ยังไงกันล่ะ แต่เดี๋ยวก่อนสิ.. ยังไงก็ไม่เข้าใจเรื่องทั้งหมดอยู่ดี

            “ฉันกับจินอูอยากมีครอบครัวด้วยกันน่ะ เลยจ้างคนอุ้มบุญ”

            “อุ้มบุญ?”

            “มันคือการเอาเชื้อจากฉันไปผสมกับไข่ของผู้หญิงที่เต็มใจไงไอ่เด็กโง่”

            ชานอูกะพริบตาปริบๆ เขาทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ แต่แววตาที่คนโตกว่ามองมานั้นก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะล้อเล่นเลยซักนิด นั่นแปลว่าตอนนี้ซึงยูนกำลังจะมีลูกอย่างนั้นเหรอ?  แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ทำไมจะทำอะไรถึงไม่ปรึกษาพ่อก่อนเลยล่ะ?

            เขามั่นใจว่าเรื่องนี้พ่อยังไม่รู้แน่ๆ ถ้าไม่อย่างนั้นพ่อจะช็อกขนาดนี้เหรอ?

            “แต่พี่ยังเรียนไม่จบนะครับ”

            “อีกไม่กี่เดือนฉันก็จบแล้ว งานการฉันก็กำลังสร้าง ถ้างานเข้าที่เข้าทางฉันก็กลับไปเรียนต่อ แล้วพี่จินอูก็ไม่ใช่เด็กๆแล้วด้วย”

            “แต่..”

            “นายจำไว้ว่าตอนนี้ตัวเองรอดแล้วก็พอ จะยุ่งอะไรกับเรื่องของฉันอีกล่ะ”

“โถ่พี่ แต่ว่า..”

“ฉันไปละ ฉันยุ่ง ไม่มีเวลามานั่งคุยกับนายหรอก”

มือหนาส่งไปตบไหล่ของน้องชายอีกสองสามที ก่อนจะเดินผ่านไปโดยที่ไม่เว้นช่องว่างให้ชานอูได้ถามอะไรต่อ

            เด็กหนุ่มเหลียวไปมองด้านหลัง เขาทำท่าจะเอ่ยค้านแต่ก็พบว่าซึงยูนเดินลงจากบันไดไปเรียบร้อยแล้ว ทิ้งไว้แค่ความงงงวยและความไม่เข้าใจ มือหนายกขึ้นมาตบหน้าผากก่อนจะสบถออกมาเบาๆเป็นคำหยาบ

            ทำไมมีแต่เรื่องอะไรที่ทำให้ช็อกได้ตลอดเลยนะ..

            ยิ่งพี่ซึงยูนพูดมาแบบนั้นเขาก็ยิ่งอยากรู้ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่ หรือว่าช่วงที่หายไปไม่กลับบ้านจะไปจัดการเรื่องนี้มา?

            จะจริงเหรอ?

            คนอย่างพี่ซึงยูนน่ะเหรอจะอยากมีลูก?

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ชานอูหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เขากะจะโทรไปหาแม่เพื่อเล่าให้ฟังว่าเมื่อกี้เพิ่งจะทะเลาะกับพ่อมาหมาดๆ หากแต่บนหน้าจอก็แสดงข้อความจากนางพยาบาลคนเดิมอยู่เด่นหรา นั่นทำให้ชานอูกลอกตาขึ้นไปด้านบนก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างคนที่ไม่รู้จะทำยังไงดี

            ครั้งนี้เขาเลือกที่จะไม่กดเข้าไปอ่าน เพราะรู้สึกว่าในสมองนั้นมีแต่เรื่องวุ่นวายให้คิดมากเกินไปแล้ว ขาเรียวยาวเดินไปตามทางกลับห้องของตัวเอง ก่อนจะผลักประตูเข้าไปโดยที่ไม่มีการเคาะอะไรทั้งนั้น

            “หายไปนานจัง.. พ่อคุยเรื่องอะไรเหรอ?”

            “พี่ไม่ต้องรู้หรอกครับ”

เพราะความเครียดจึงทำให้ชานอูตอบกลับไปโดยที่ไม่ทันคิด น้ำเสียงของเขาอิดโรย หากแต่ใบหน้ายังแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ากำลังคิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่ มันมากมายจนไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำว่าคำพูดข้างต้นทำให้ยุนฮยองสะอึกไป

            “ขอโทษนะ.. พี่แค่เป็นห่วง”

            “ผมขอพักหน่อยนะครับ มีเรื่องต้องคิดเยอะเกินไปแล้ว”

กายสูงเอนลงไปนอนบนเตียงก่อนจะหลับตาลง การกระทำนั้นทำให้คนอย่างยุนฮยองยิ่งทำตัวไม่ถูกมากกว่าเดิมซะอีก

จู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกทำให้เป็นส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้ มีความคิดหนึ่งที่อยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ เพราะไม่แน่ใจว่าแค่นั่งอยู่ที่นี่จะเป็นการรบกวนหรือไม่ แต่ถ้าให้ออกไปรอข้างนอก.. เขาก็ไม่รู้จะไปยืนอยู่ที่จุดไหนของคฤหาสน์ซงอีกนั่นแหละ

            “มีอะไรบอกพี่ได้นะ..”

            เสียงเล็กเอ่ยออกไปด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเม้มริมฝีปากเมื่อเห็นว่าชานอูลืมตาขึ้นมามอง โชคดีที่เด็กหนุ่มส่งยิ้มบางมาให้เขา ทำให้บรรยากาศรอบๆค่อยคลายออกจากความเครียดไปได้บ้าง

            “ขอโทษครับ ผมเครียดๆเลยพูดไม่ดีกับพี่”

            “ไม่เป็นไร พี่เข้าใจ แต่.. ถ้านายอยากระบาย พูดกับพี่ได้เสมอนะ”

            “บางเรื่องพี่ไม่รู้จะดีกว่า มันจะทำให้พี่ไม่สบายใจน่ะ”

เขานึกถึงคำพูดของพ่อที่จะให้ตัวเองเป็นคนสืบทายาทเมื่อสักครู่นี้ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นสิ่งที่ชานอูคิดเอาเองว่ายุนฮยองไม่ควรจะได้รับรู้ เพราะมันน่าจะทำให้คนคิดมากแบบนั้นไม่สบายใจแน่ๆ แล้วอีกอย่าง.. เรื่องก็เหมือนจะ(?)จบลงด้วยดีแล้วเพราะซึงยูนมาช่วยเขาไว้

            “อ..อื้ม พี่จะรู้เท่าที่นายอยากให้รู้ก็พอ”

            “เรื่องนี้มันไม่สำคัญน่ะครับ มานี่หน่อย ผมอยากกอด”

แขนแกร่งอ้าออกก่อนจะตบลงบนเตียง เรียกให้ยุนฮยองลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาอย่างไม่รอช้า แม้ว่าในใจจะรู้สึกหน่วงๆเพราะไม่ชอบนักที่เป็นแบบนี้ แน่ล่ะสิ ใครจะชอบให้คนที่ตัวเองรักมีความลับกับเราบ้าง

            แต่ก็นะ..

            ยังไงยุนฮยองก็ต้องพยายามปลอบตัวเอง เขาท่องไว้ว่าจะเชื่อที่ชานอูพูดหมดทุกอย่าง เพราะยังไงชานอูก็ไม่หวังร้ายกับเขาหรอก

            “ผมขอนอนซักงีบ ตื่นแล้วเราไปกินข้าวกันนะครับ”

            “อื้อ พี่รักนายนะ อย่าคิดมากนะ”

            “ครับ..”

            “....”

            “แค่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าไปจากผมก็พอแล้ว”

            เขาล่ะกลัวจริงๆ ว่าถ้าหากยุนฮยองรู้เรื่องที่พ่อจะให้สืบทายาท แล้วยุนฮยองจะคิดมาก อาจจะคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรจนยอมถอยออกไปจากกัน..



ครบ100%แล้วจ้า

เนื้อเรื่องตอนนี้เชื่อมกับอาคังคนโลภนะคะ ถ้าไม่อ่านอาคังคนโลภก็เข้าใจเนาะ แต่ถ้าใครอยากได้ข้อมูลเพิ่มเติม ไปอ่านบทสนทนาในอาคังคนโลภด้วยก็ได้จ้า♥ 

           

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,262 ความคิดเห็น

  1. #1219 9nawKIHAE (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 14:02
    น้องชนูววนี่เป็นน้องเล็กแต่โดนกดขี่มากสุดดในตระกูลแล้วม้ะะะ
    กลัวพี่ยุนโกรธน้องจังเลยที่ไม่บอกเรื่องป้าน่ะ
    #1,219
    0
  2. #1201 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 09:46
    เป็นคนที่มีเรื่องให้เครียดมากที่สุดละมั้งเนี่ย 55555 สงสารจัง แต่บางเรื่องควรบอกยุนนะ พี่ยุนเก็บไปคิดบ่อยๆระวังจะระเบิดตู้มออกมาได้นะ คราวนั้นจะซวย
    #1,201
    0
  3. #1007 mclub (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 10:10
    ตอนหลังอิป้าตายแน่เลย
    ละพี่นีเวียของเราก็จะงอนโกรธ
    ในเมื่อเชื่อใจขนาดจะรู้เท่าที่แค่ให้รู้
    แต่ทำไมไม่บอกกัน
    พี่นีเวียจะต้องหนีกลับไป แน่ๆเลย
    #1,007
    0
  4. #1006 iaaooa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 19:49
    เปลี่ยนบาปให้เขาเฉย เขาตะกละไหมล่ะ 555555555
    #1,006
    0
  5. #1005 iaaooa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 19:48
    โอยชนิวคนโลภ
    #1,005
    0
  6. #1004 l_lilac (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 07:22
    ฮือออออออออ ไม่เอาไม่ให้ชนูแต่งงานกับคนอื่นนะป๋า แต่อาคัง! คังซึงยูน! พ่อยอดมนุษย์ควบม้าขาวมาช่วยน้องเล็กสุดท้องเอาไว้ ทำให้ชนูไม่ต้องไปดูตัว (มั้ง?) นายเป็นคนดีก็ตอนนี้แหละ 55555555 แต่น้องก็เครียดอยู่ดีอ่าาา เรื่องไม่เป็นเรื่องก็ถาโถมเข้ามาไม่ยั้ง ไหนจะเรื่องยัยป้ามหาภัย เรื่องคยอมตายอีก อะไรจะขนาดนั้นนน แต่ก็อยากรู้นะว่าทำไมป๋าถึงเลือกชนูให้ไปดูตัว ทำไมถึงไม่เลือกพี่ๆคนอื่น ง่อออออออ ไม่อยากให้ชนูเครียดจนเกินไป มันส่งผลที่พี่ยุนที่ไม่รู้อะไรเลยด้วย พี่ยุนทั้งรักทั้งแคร์ชนูมากกกก แต่อารมณ์ชนูก็ขึ้นๆลงๆ พี่ยุนนี่ยิ่งเป็นคนชอบคิดมากด้วย กลัวสองคนนี้แยกกันอีกอ่าา พี่ยุนก็รักก็เป็นห่วงชนู เห็นเครียดๆก็อยากให้บอกกัน เล่าให้ฟัง จะได้ช่วยได้ถึงช่วยได้ไม่มาก พี่ยุนอย่าเพิ่งคิดไปไกลนะ ให้เวลาชนูอีกนิ๊ดดด เผื่ออะไรๆจะได้ดีขึ้น ฮลึ่กกกกกก
    #1,004
    0
  7. #1002 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 21:19
    พี่ยุนรู้เรื่องป้าจะไปจากชนูไหม ฮือออออออออออออออออออออ อี่ป้าใจร้ายยยยยย
    #1,002
    0
  8. #1001 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 21:18
    ฮือออออออ ไม่เอาดราม่าาาาา 5555 แล้วชนูจะทำยังไงอ่ะ ตอนนี้ป้าเป็นยังไงอ่ะ
    #1,001
    0
  9. #1000 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 16:27
    เมื่อวานซีนอ่านอาคังคนโลภ อาคังหล่อมาก -//-

    ชนูสู้ๆ ทุกอย่างจะผ่านไปปป

    จะมีดราม่าอีกมั้ยเนี่ยยยยยย
    #1,000
    0
  10. #999 Haneul. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 11:42
    ซึงยุนดูเป็นพ่อพระมาก ._. กลัวพี่ยุนรู้เรื่องป้า เห้ออ
    #999
    0
  11. #998 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 04:45
    เราไม่ตกหลุมดราม่าครั้งนี้ หึหึหึหึหึหึหึหึ เรื่องดราม่าทายาทสืบตระกูลนี้มีพระเอก(?)ขี่ม้าขาวมาช่วยน้องชนูคนดีพ่อพระไว้แล้ว หึหึหึหึรอดราม่าลูกใหญ่เรื่องป้านี่สิ ป้าแกตรอมใจใช่มั้ย แอบคิดว่าถ้ามีข้อความส่งมาถึงชนู 'คุณชานอูคะ คุณป้าหัวใจหยุดเต้นแล้วค่ะ' ชนูจะเอายังไง (ทำไมเราดูเป็นคนเลือดเย็นคิดอะไรแบบนี้ได้55555) แต่ว่ากันตรงๆตามนิสัยของชนูแล้วเนี่ยคิดว่าชานอูต้องทนไม่ไหวและบอกความจริงพี่ยุนชัวร์
    #998
    0
  12. #986 Fangg_l (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 00:40
    รอดไปนะชนู แต่ดูแลพี่ยุนดีๆหน่อยนะหนู รู้ว่าพี่เขาคิดมากก็อยากเอาอารมณ์มาใช้กับเขานักล่ะ ????
    #986
    0
  13. #985 kamonros_som (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 00:39
    ขอบคุณอาคัง กราบงามๆสามที
    #985
    0
  14. #983 28039122 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 00:18
    อือหืออออ...ซึงยูนนนทำดีนะแก..ครั้งแรกเลยนะเนี่ย--...ปล.สู้ๆไรท์
    #983
    0
  15. #981 E_LoW (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 23:35
    รู้สึกว่าซึงยุนเป็นคนดีก็ตอนนี้ ;-;
    #981
    0
  16. #980 gxisimp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 23:28
    ชานอูจะนอนแล้วกลัวพี่ยุนไปเห็นข้อความหรือนางพยาบาลไรงี้โทรมาจังเฮ้ออออออออออออฟินเรื่อยเรื่อยแต่มาพร้อมดราม่าเราก็ไม่ไหวนะฮรือออออยากสบายใจบ้างสงสารจังเลย~~~
    #980
    0
  17. #979 parejn00 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 23:28
    หู้วววววว หน่วงๆดี -0- สงสารซึงยูนจังล่ะ คิดได้ก็สายไปแล้ว :(
    #979
    0
  18. #977 youngkyun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 23:23
    ชนู สู้ๆน้า ช่างหาคำตอบมาดีจรืงๆน่ะอาคัง
    #977
    0
  19. #976 VYill Waranya Yorlibutra (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 22:54
    แถเข้าไป ชานยุนนี่ก็ไม่หวีทอย่างเต็มอิ่มซักที5555
    #976
    0
  20. #975 qcnn_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 22:53
    พี่น้องบ้านนี้นี่ยังไงกัน.. แสดงความรู้สึกต่อกันตรงๆไม่เป็นหรือไง กรรรรรซ์ .. ดูจากแรงผลุนผลันที่อยู่ๆก็เปิดประตูเข้าไปจังอ้ากับสถานการณ์ใน #อาคังคนโลภ นี่ก็เดาไม่ออกหรอกนะว่าทำไปเพราะอยากมีความรับผิดชอบเป็นชิ้นเป็นอันให้พี่จินเห็นสักทีหรือเข้าไปช่วยน้องจากใจ แต่ความแถคือน่ารัก.. ; ------- ; อันนี้ยอมเลยพี่หมิววววว <3

    แต่กับน้องชนูเนี่ยสิ.. เราคิดไปเองไหมว่าอยางน้อยคาแรกเตอร์ของชานอูก็คือยังดูเด็กอะ น้องอาจจะยังรับมือไม่ได้กับการต้องคิดอะไรหลายเรื่องพร้อมกัน แถมทุกเรื่องโยงเข้าหากัน และยังโทรไปงอแงหาแม่ไม่ได้ด้วย.. โอ้ยตายน้องหมีของออมม่า พาลไปทำให้พี่ยุนคิดมากไม่รู้แล้วหรือเปล่า ฮื่อออออออ ลุ้นจนดิ้นแล้วค่ะ ? / / ? ?
    #975
    0
  21. #974 BxHb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 22:46
    ชานอูใจเย็นๆอย่าเครียดนะพี่ยุนเค้าเป็นห่วง แต่เรื่องป้าเอาไงดีดูท่าไปช้ากว่านี้แกอาจจะไม่รอดนะ
    #974
    0
  22. #973 hymnz. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 22:06
    อาคังโคตรแถเลย แต่ก็ถือว่าช่วยชนูไว้อะนะ
    งือเมื่อไหร่ชานยุนจะแฮปปี้แบบสุดๆซักที ;-;
    #973
    0
  23. #972 Je beemm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 21:55
    ตลกในความแถของอาคัง แต่ก็ยอม55555 อย่ามีอะไรอีกเลนชานยุนนน สงสาร
    #972
    0
  24. #971 PPiavmiyun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 21:27
    โอ้ยยยยยยย เหตุผลอาคัง แหมมมมมม พี่จินอูอยากมีลูกเหรอ
    #971
    0
  25. #969 hymnz. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 17:41
    ขุ่นพ่อจะทำแบบนี้กับชนูไม่ด้ายยยยยยยยยยย ? ? ?
    #969
    0