( END ) 7SINS/iKON ✡ GLUTTONY ▫ #chanyun

ตอนที่ 17 : chapter fourteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    14 มี.ค. 59

7SINS-iKON

GLUTTONY

Chapter 14

 

 

ชานอูตกอยู่ในสภาวะที่ตัวเบาหวิว ทุกย่างก้าวที่ขานำพากายเคลื่อนไปข้างหน้านั้นเขาแทบจับความรู้สึกตอนที่เท้าสัมผัสพื้นแทบไม่ได้ ในขณะที่ข้างในใจกลับหนักอึ้งราวกับมีหินสักสิบตันผูกถ่วงเอาไว้ ฟันคมขบเข้าหากันอยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งรู้สึกปวด หากแต่ความเครียดที่สั่งสมกลับไม่ยอมปล่อยให้ร่างกายได้ผ่อนคลายลงสักที

            ทุกอย่างมันหนักมากจนเขาไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนต่อดี ขอบตาทั้งสองข้างเริ่มจะร้อนผ่าว เพียงแค่คิดทบทวนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่างนี้มัน จริงเหรอ แล้วได้คำตอบว่ามัน จริง เขาก็ต้องรีบกะพริบตาถี่ๆเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำตามันพาลไหลออกมา

            อยากให้เรื่องนี้เป็นแค่ความฝัน

            แต่มัน..

            มันเกิดขึ้นจริงๆ

            “ไอ้ยูค...”

ริมฝีปากหยักเรียวพึมพำชื่อเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวก่อนจะเป่าลมออกมา ชานอูพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ มือหนากำเข้าหากันจนแน่นเพื่อใช้ความรู้สึกเจ็บพยุงร่างกายให้เดินไปจนถึงจุดหมาย

            “คุณหนู.. อีกสิบนาทีข้างหน้าคุณท่านจะมีแขกมาพบนะคะ..”

มือหนาเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างไม่ใยดีคำพูดของเลขาที่เอ่ยบอก ชานอูจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่คาดเดาอารมณ์ไม่ถูก ยามที่คนเป็นพ่อเหลือบตาขึ้นจากแฟ้มงานกองโตขึ้นมามองก่อนจะละมือจากปากกาด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องมาหาก็ทำให้เด็กหนุ่มอารมณ์เดือดมีมากขึ้นจนเผลอขบสันกรามแน่น

            “พ่อ.. ทำอะไรเพื่อนของผม”

            เขาเค้นคำพูดออกไปอย่างยากลำบาก อีกทั้งใจหนึ่งก็ยังกลัวว่าคำตอบจะโหดร้ายเกินไป แต่ถึงยังไงก็ต้องการที่จะรู้ความจริง

            “ยังมีความคิดแบบนั้นอยู่อีกรึไง”

            “ก็ใช่ดิ! พ่อทำแบบนี้ได้ยังไง พ่อฆ่าคนๆหนึ่งลงได้ยังไง แล้วมันเป็นเพื่อนข--..”

            “ฉันน่ะเหรอทำ?”

อิลกุกตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น ท่าทางนั้นทำให้คนที่มีอารมณ์เดือดอยู่ก่อนแล้วถึงกับควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ทั้งๆที่ความจริงชานอูเป็นเด็กดีอยู่เสมอ เขาไม่เคยขึ้นเสียงใส่พ่อเลยสักครั้ง

            แต่ครั้งนี้มัน..

            “นอกจากเพื่อนของแกจะเลวแล้วยังขี้ขลาดอีกด้วยนะ”

            “พ่อทำแบบนี้ทำไม!?”

            “ฉันนั่งอยู่เฉยๆ”

            “จะให้ผมเชื่อเหรอว่าพ่อไม่ได้ฆ่ามัน พ่อคิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าที่ผ่านมาพ่อทำอะไรที่เลวร้ายลงไปบ้าง!

            “ฉันให้เห็นแก่แกแค่ไหนที่ไม่ฆ่ามันไปตั้งแต่วันแรกแล้ว!

 

            ปึง!

 

            เสียงตบโต๊ะที่ดังแทรกขึ้นมาทำให้เด็กหนุ่มถึงกับหยุดชะงัก เขากลืนน้ำลายลงคอเมื่อสัมผัสได้ว่าคนเป็นพ่อเองก็เริ่มจะโมโห ทั้งคู่จ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร หากแต่ลูกสิงโตที่ตัวเล็กกว่ามีหรือจะสู้เจ้าป่าอย่างคนตรงหน้าได้

            “อ่านปากฉัน -- เพื่อน แก ฆ่า ตัว ตาย

            ชานอูส่ายหน้า เขาไม่อยากจะเชื่อหรอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความจริง เพราะปกติยูคยอมไม่ได้เป็นคนที่คิดสั้นขนาดนี้ ในทางกลับกันออกจะมีความคิดในแง่บวกตั้งเยอะแยะ

            ถึงแม้ว่าในช่วงหลังจะไม่ค่อยมีสติในหลายๆเรื่องก็เถอะ แต่..  ปัญหาที่เจอมันมากขนาดที่จะต้องฆ่าตัวตายเลยเหรอ?

            “แกเพิ่งคุยกับตำรวจไปไม่ใช่เหรอไง ถ้าฉันฆ่าไอ้เด็กนั่นจริงๆ ฉันไม่ให้แกเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้อยู่แล้ว”

“พ่อ..”

“ฉันยอมรับว่าฉันอยากจะกำจัดคนที่มันมาหยามตระกูลเราให้หมดไปจากโลก แต่ถ้าฉันทำจริงๆ วิธีการโง่ๆที่ปล่อยศพทิ้งไว้ในโรงแรมในทริปการเข้าค่ายของโรงเรียนแบบนี้มันไม่ใช่ทางของฉัน”

“...”

“..ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะมานั่งปวดหัวกับจำนวนผู้ปกครองที่ร้องเรียนเข้ามาทำไม แกน่าจะรู้ว่าฉันทำได้ทุกอย่างในโลกนี้ถ้าฉันอยากจะทำ แล้วคนอย่างฉันไม่ใช่พวกที่ชอบขุดหลุมฝังตัวเอง”

ชานอูถึงกับเงียบไป เขายอมรับว่าเหตุผลที่คนเป็นพ่อบอกมานั้นมันก็มีมูล เพราะก่อนหน้านี้เขาก็เพิ่งผ่านจากการโดนสอบสวนมาหมาดๆจริงๆ แต่ทางตำรวจมีหลักฐานที่อยู่ว่าหลังจากทะเลาะกันเสร็จเขาก็อยู่ในห้องกับยุนฮยองตลอด จากนั้นก็กลับมาที่บ้านก่อนยูคยอมจะตายเสียอีก เพราะแบบนั้นชานอูจึงโดนปล่อยตัวกลับมา

“หมดธุระของแกรึยัง ฉันเสียเวลาทำงานมา 5 นาทีแล้ว”

เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากก่อนจะก้มหน้า เปลือกตาทั้งสองข้างหลับลงอย่างพยายามจะสะกดกลั้นอารมณ์ที่เริ่มจะปะทุไม่ให้เผยออกมามากกว่านี้ก่อนจะค่อยๆพยักหน้าลงช้าๆแล้วอ้าปากเอ่ยพูดออกมาอย่างแผ่วเบา

            “ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาครับ”

            เสียงนั้นเบาหวิวและเต็มไปด้วยความเสียใจ แน่นอนว่ามันมากพอที่จะทำให้คนเป็นพ่อสัมผัสและรับรู้ได้

อิลกุกขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างที่รู้กันอยู่แล้วว่าเขาเองก็เป็นห่วงลูกทุกคน แต่เพราะสภาพแวดล้อมและความสัมพันธ์ในครอบครัวมันไม่ดีตั้งแต่แรก เขาเองก็เอาแต่ทำงานตั้งแต่เช้าจรดเย็น เพราะแบบนั้นจึงไม่เคยเรียนรู้ว่าควรจะปลอบลูกยังไงในตอนที่ลูกไม่มีใคร

            “ถ้าแกอยากจะไปเจอแม่ ฉันจะให้คนไปบอกไฟล์ทบินทีหลัง”

            วิธีเดียวที่คนแบบเขาเคยทำและใช้มันมาตลอดก็คือใช้เงินหาทุกสิ่งที่คิดว่าลูกต้องการมาให้

            ทั้งๆที่ตอนแรกชานอูอยากจะเดินเข้าไปกอดแน่นๆเพียงสักครั้ง แค่ครั้งเดียวที่ได้ปลดปล่อยความอึดอัดทุกอย่างออกมาภายใต้อ้อมกอดของพ่อ แต่พอได้ยินแบบนั้น.. เขาก็ตัดสินใจที่จะพยักหน้าลง

            “ครับ”

            ก่อนจะเดินออกจากห้องมาโดยที่ไม่หันกลับไปมองทางด้านหลังอีก

            ความจริงก็อยากไปหาแม่อยู่หรอก แต่ตอนนี้เขามีอีกชีวิตหนึ่งที่ต้องรับผิดชอบนั่นก็คือยุนฮยอง การที่พาตัวร่างเล็กมาจากเกาะเชจูแล้ว เขาจะเห็นแก่ตัวด้วยการหนีความวุ่นวายทุกอย่างไปเจอแม่ที่ต่างประเทศแบบนี้ไม่ได้

            กายสูงเอนหลังพิงกับกำแพงทันทีที่ประตูห้องทำงานของพ่อปิดลง ชานอูหลับตาลงแน่น ฉันพลันภาพเก่าๆที่เคยได้ทำร่วมกันกับยูคยอมก็ถาโถมเข้ามาในหัว ทุกอย่างที่ผ่านมามีแต่เรื่องดีๆทั้งนั้น ถึงแม้ว่าตอนช่วงหลังเราจะไม่เข้าใจกันบ้าง แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยรู้สึกเกลียดเลยสักครั้ง

            ยังหวังอยู่เสมอว่าเมื่อเวลาผ่านไป ต่างฝ่ายต่างคิดอะไรได้มากขึ้น เราจะกลับมาดีกันได้เหมือนเดิม

            น่าจะได้เคลียร์กันก่อนที่มึงจะจากไป

          ..ทำไมไม่ให้กูได้บอกลามึงก่อนวะไอ้ยูค..

          ทำไมมึงทิ้งกูแบบนี้

 

GLUTTONY

 

หลังจากที่ปรึกษาหมอเสร็จเรียบร้อยแล้วยุนฮยองก็ได้นัดวันเวลาเพื่อที่จะทำการรักษาในขั้นต่อไปภายหลัง เนื่องจากว่าสภาพแผลของเขาค่อนข้างจะใหญ่ หมอบอกว่าจะต้องเจอกันหลายครั้งกว่าทุกอย่างจะกลับเป็นเหมือนเดิม อีกทั้งอาจจะต้องศัลยกรรมตกแต่งอีกเล็กน้อยเพื่อทำให้ดูดีที่สุด

            ความจริงเขาก็อยากที่จะปฏิเสธนะ เพราะค่ารักษาที่ต่อเนื่องขนาดนั้นมันก็ค่อนข้างสูง แต่ถ้าถามว่าอยากจะมีใบหน้าที่เหมือนเดิมหรือไม่ คำตอบมันก็ต้องเป็น อยากอยู่แล้ว เพราะไม่มีใครพอใจหรอกที่รอยแผลใหญ่ขนาดนี้อยู่บนหน้า

            เอาเป็นว่าในอนาคตเขาจะตั้งหน้าตั้งตาทำงานเพื่อชดใช้เงินทั้งหมดให้ชานอูตามข้อตกลงก็แล้วกัน.. อาจจะเป็นงานหนักสักหน่อยแต่คนอย่างยุนฮยองไม่เคยย่อท้อต่ออะไรอยู่แล้ว

ร่างเล็กชะเง้อมองไปตามทางเพื่อหาคนที่คุ้นเคย ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยในตอนที่ไม่พบ ยุนฮยองเอียงคอด้วยความฉงน ทั้งๆที่ตอนแรกชานอูบอกว่าจะมาเจอกันแถวๆนี้แต่กลับหายไปไหนแล้วนะ..

            โทรศัพท์เครื่องเดิมที่ชานอูเคยให้เขาถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ สภาพของมันยังใหม่อยู่เสมอเพราะในตอนที่ไม่ได้เจอกันยุนฮยองก็รักษาเอาไว้เป็นอย่างดี หากแต่เป็นเพราะช่วงหลังมานี้อยู่ด้วยกันแทบจะตลอด 24 ชั่วโมงเขาจึงไม่มีโอกาสได้ใช้ แต่ถึงอย่างนั้นก็พกเอาไว้ติดตัวตลอด

            ร่างเล็กทำการเปิดเครื่องเพื่อที่จะโทรหาอีกฝ่าย แต่ในระหว่างรอนั้นจู่ๆก็มีชายวัยกลางคนที่สวมชุดสูทแลดูภูมิฐานเดินมาตรงหน้า เรียกให้การกระทำในตอนแรกหยุดชะงักไปกลางคัน

            “คุณหนูยุนฮยอง คุณหนูชานอูให้ผมมารับตัวคุณกลับไปที่คฤหาสน์ครับ”

            พ่อบ้านนั่นเองที่เป็นคนเข้ามาหา แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ยุนฮยองต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

            “แล้วชานอูล่ะครับ?”

            “คุณหนูมีธุระครับ เป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะใหญ่โต เพราะฉะนั้นจึงต้องไปโดยที่ไม่บอก”

คำว่า ธุระส่วนตัว นั้นทำให้เด็กหนุ่มทวีความสงสัยมากขึ้นหลายเท่า แน่นอนพอได้รับรู้ว่าเรื่องมันค่อนข้างจะใหญ่โต ความเป็นห่วงจากไหนก็ไม่รู้มากมายก็ถาโถมเข้ามาต่อในจังหวะถัดมา

            “ชานอู.. เขาโอเคมั้ยครับ?”

            ยุนฮยองกลั้นใจถามในตอนที่เดินมาจนถึงรถแล้ว เขาใช้จังหวะที่พ่อบ้านเปิดประตูให้เพื่อที่จะได้คุยกันในเวลาสั้นๆเพื่อคลายความแคลงใจ

            “ผมเองก็ยังไม่ทราบครับ แต่..”

            พ่อบ้านถอนหายใจออกมาทั้งๆที่ยังไม่ทันจะพูดจบ ดวงตาทั้งสองข้างหลุบลงและเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยจนยุนฮยองรู้สึกไม่สบายใจไปด้วย

            “คือ.. ผมไม่รู้ว่ามันเป็นการเสียมารยาทรึเปล่าที่ถาม แต่ผมเป็นห่วงชานอูน่ะครับ เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับการที่เขาพาผมเข้าไปอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ใช่รึเปล่า?”

            “คุณหนูอย่าได้กังวลไปครับ เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็นที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แต่ที่เกาะเชจู.. มีคดีคนตาย”

            ประโยคหลังคนตรงหน้าลดเสียงลง หากแต่มันกลับทำให้ยุนฮยองเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก้อนเนื้อด้านซ้ายหล่นตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเพราะเพียงแค่ได้รับรู้ว่ามีการจากลามันก็เป็นอะไรที่ย่ำแย่แล้ว แต่นี่เกิดที่เชจู

            ป้า..

            ป้าจะเป็นยังไงบ้าง..

            “คนที่เสียชีวิตคือเพื่อนสนิทของคุณหนูชานอูครับ ผมคงพูดได้เท่านี้ ยังไงตอนนี้เรารีบกลับคฤหาสน์กันดีกว่า คุณหนูคงรออยู่ที่นั่นแล้ว”

            ยุนฮยองหลุดออกจากภวังค์ก่อนจะค่อยๆพยักหน้าลงแล้วเข้าไปนั่งอยู่ในรถแต่โดยดี มือบางกำแน่นตลอดทางในตอนที่รถเคลื่อนไปด้านหน้า เขาเป็นห่วงชานอูอย่างสุดหัวใจ เพราะไม่รู้ว่าหลังจากที่ได้รับข่าวร้ายนี้อีกฝ่ายจะเป็นยังไงบ้าง

            ไม่มีใครชอบการสูญเสียหรอก ยิ่งเป็นเพื่อนสนิท..

            คงจะแย่มากเลยสินะ

            แต่ป่านนี้ที่เกาะเชจูคงจะวุ่นวายกันมากๆแล้ว ในหัวมันก็พลันนึกถึงคนที่อยู่ตรงนั้นขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นป้าหรือแทฮยอง ทุกอย่างมาพร้อมกับความรู้สึกผิดที่เขาพยายามกดเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจ

            ไม่ได้สบายใจเลยที่เป็นแบบนี้ เขาอยากจะขอโทษและคุยเรื่องทุกอย่างให้ลงตัว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้ทุกอย่างมันดีขึ้นตามกาลเวลา คิดเอาไว้แล้วว่าถ้าเรียนจบและมีหน้าที่การงานที่ดีเขาจะกลับไปทดแทนบุญคุณป้าอย่างแน่นอน

            “คนรู้จักของคุณหนูรึเปล่าครับ?”

            ก่อนที่เสียงของพ่อบ้านจะดังขึ้นอีกหนในตอนที่ตัวรถเคลื่อนมาถึงหน้าคฤหาสน์ ยุนฮยองเลิกคิ้วขึ้นและชะเง้อมองไปไกลๆ ฉับพลันในใจก็สั่นไหวอย่างรุนแรงในตอนที่พบว่าคนตรงนั้นคือใครที่เขารู้จัก

            ...พี่ซอกจิน

            “เอ่อ..”

            “มีไม่กี่คนนักที่จะมาถึงหน้าคฤหาสน์ขนาดนี้ คุณหนูรู้จักเขามั้ยครับ?”

            ความลำบากใจเริ่มจะโถมเข้ามาใส่ เพราะเขารู้ดีว่าการที่ซอกจินมาหาถึงคฤหาสน์ซงแบบนี้แปลว่าเรื่องที่เขามีความสัมพันธ์กับบุตรชายคนเล็กได้ลามไปทั่วเชจูแล้ว และการที่ซอกจินอยู่ตรงนี้ที่นี่..  ก็พอจะเดาได้ว่าต้องมาพาเขากลับไปหาป้าแน่ๆ

            ป้าต้องใช้พี่ซอกจินมาตามเขาแน่ๆ

            ความจริงก็อยากจะรู้ข่าวคราวเหมือนกันนะว่าป้าเป็นยังไง สบายดีไหม แต่ตอนนี้ชานอูก็กำลังตกที่นั่งลำบาก เขากลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะใจอ่อนถ้าได้คุยอะไรบางอย่างกับพี่ซอกจินในเวลาแบบนี้

            ...

            ทำยังไงดี..

            รถใกล้จะเคลื่อนถึงตรงหน้าประตูแล้ว เขาไม่มีเวลาตัดสินใจเยอะแล้ว

            “คุณหนูจะคุยกับคนๆนั้นมั้ยครับ ผมจะได้จอดรถ”

            “ผมไม่รู้จักครับ”

            ในเมื่อระยะเวลามันกระชันชิดขนาดนี้ยุนฮยองจึงเลือกที่จะปฏิเสธ ร่างเล็กเบือนหน้าหนีออกจากซอกจินอย่างไม่ใส่ใจเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้รู้จักจริงๆ เมื่อเป็นแบบนั้นพ่อบ้านจึงพยักหน้าลงแล้วกดโทรศัพท์ต่อไปยังใครบางคน

            “ไม่ใช่คนรู้จักของคุณหนูชานอูและคุณหนูยุนฮยอง ถ้าเขาไม่มีธุระที่นี่ ขอให้เชิญเขาออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของซงด้วยครับ”

            ริมฝีปากของยุนฮยองเม้มแน่นและได้แต่พร่ำของโทษอยู่ในใจ ร่างเล็กก้มหน้าลงเพราะไม่กล้ามองในตอนที่รถขับผ่าน แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าฟิล์มที่ดำสนิทจะทำให้ซอกจินมองไม่เห็นเขาก็เถอะ

            ขอโทษนะครับพี่..

            ผมขอให้พี่ดูแลป้าผมด้วยนะ.. แล้วผมจะกลับไป

          ในวันที่ผมพร้อม


60%

#พี่ยุนน่ากิน


 

GLUTTONY

 

            มือหนาเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนอยู่ตามร่องแก้มก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเรียกสติ ขาทั้งสองข้างพยุงกายที่แสนอ่อนล้าให้ลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปทางบันไดขนาดใหญ่เพราะเขาคิดว่าเวลาแบบนี้ยุนฮยองน่าจะกลับมาถึงแล้ว

หลังจากที่ชานอูใช้เวลาสงบสติอารมณ์อยู่นานพอสมควรเขาก็เริ่มที่จะทำใจได้ ไม่ได้หมายความว่าหายสะเทือนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว แต่ในเมื่อตอนนี้ทุกอย่างต้องดำเนินไปตามความเป็นจริง เขาก็ต้องเข้มแข็งและอโหสิกรรมเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดให้กับเพื่อนสนิท

...โดยได้แต่หวังว่าถ้าชาติหน้ามีจริง เราอาจจะได้เกิดมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง

งานศพของยูคยอมจะจัดขึ้นที่โบสถ์โดยมีพ่อของเขาเป็นเจ้าภาพ เนื่องจากว่ายูคยอมเองก็ถือเป็นนักเรียนคนหนึ่งของซงเหมือนกัน

ความจริงทีแรกพ่อของเขากะจะไม่แยแสงานศพนี้แล้วด้วยซ้ำ.. เพราะจากเรื่องที่ยูคยอมได้สร้างปัญหาเอาไว้มันก็เป็นเรื่องใหญ่พอสมควร แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น.. พ่อก็ไม่อยากจะเอาชื่อเสียและบารมีไปแลกกับการคั่งแค้นอะไรแบบนี้ สุดท้ายจึงยอมตกลงเป็นเจ้าภาพให้โดยที่ไม่คิดจะขุดคุ้ยเอาเรื่องกับทางครอบครัวของยูคยอมอีก

เพราะหนึ่ง.. ยูคยอมเองก็ตายไปแล้ว

และสอง.. ถ้ายิ่งมีเรื่องเสียหายมากเท่าไหร่ ซงก็จะได้รับความกระทบกระเทือนมากเท่านั้น

สรุปได้ว่าพ่อเขาทำทุกสิ่งเพื่อชื่อเสียงของตัวเอง พอเป็นแบบนี้หลายคนก็หันมาเทิดทูนตระกูลซงมากกว่าเดิมเสียอีก

มันเป็นเรื่องที่พูดยากมากจริงๆ เขาเองก็ไม่อยากที่จะออกความคิดเห็นอะไรมากแม้จะไม่เห็นด้วยที่พ่อใช้การตายของยูคยอมต่อยอดเพื่อชื่อเสียงของตัวเอง แต่ในเมื่อความเป็นเด็กมันค้ำคอ.. เขาก็ได้แต่คิดว่าถ้าทำแบบนี้แล้วไม่มีปัญหาก็น่าจะปล่อยให้มันจบๆไป ยังไงซะ.. ในโลกนี้ก็ไม่มีใครขาวสะอาดหรือดำสนิทหรอก ทุกคนล้วนเป็นสีเทาๆกันทั้งนั้น

รวมทั้งตัวของเขาเองด้วย..

 

ป้าของคุณยุนฮยองอาการไม่ค่อยดีเลยค่ะคุณหนู แกไม่ทานอาหาร เอาแต่นั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ดิฉันว่าแกอยากเจอหน้าหลานนะคะ

 

ข้อความในโทรศัพท์ถูกส่งมาจากพยาบาลคนที่เขาให้ไปดูแลป้าของยุนฮยองที่เกาะเชจู เด็กหนุ่มกดอ่านมันก่อนจะมองค้างเอาไว้แบบนั้น แน่นอนว่าเพียงแค่ได้เห็นมันก็ทำให้ในใจของเขาแตกออกเป็นสองทางด้วยเช่นกัน

เขารู้ดีว่าสิ่งที่ควรทำคือส่งยุนฮยองกลับไปที่เกาะนั่น แต่อีกใจหนึ่งก็เป็นห่วงว่าถ้าส่งกลับไปแล้วจะมีปัญหาอะไรตามมาอีกรึเปล่า ตอนนี้เขายังไม่พร้อมที่จะแก้ปมเรื่องอื่นเพิ่มอีก แล้วความเห็นแก่ตัวอีกอย่างหนึ่งก็คือ.. เขาไม่อยากให้ยุนฮยองอยู่ไกลตัวอีกต่อไปแล้ว

ควรทำยังไงดี..

เขา..

ฟันคมขบกันอย่างหนักจนสันกรามขึ้นรอยนูน ชานอูไม่กล้าที่จะตอบคำถามของพยาบาลเลยด้วยซ้ำ แล้วเขาก็ไม่กล้านำเรื่องนี้ไปคุยกับยุนฮยองด้วย เพราะพอจะรู้นิสัยของอีกฝ่ายดีว่ายุนฮยองจะต้องรีบกลับไปดูแลป้าที่เกาะแน่ๆ

เขามันแย่จริงๆ

รู้ตัวว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้มันคือนิสัยที่ไม่ดี แต่ไม่ว่ายังไงมือนั้นก็ไม่ยอมขยับพิมพ์อะไรตอบกลับไป

“ไง..”

ก่อนที่เสียงเรียกของใครบางคนจะดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง เรียกให้เด็กหนุ่มเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม ตาคมเหลือบหันไปมองหลังจากนั้น ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นในตอนที่เห็นว่าใครกันเข้ามาทัก

“พี่.. พี่ออกจากโรงพยาบาลแบบนี้ได้เหรอครับ?”

“ฉันไม่ได้เป็นง่อย”

จีวอนนั่นเองที่โผล่มา เจ้าตัวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ข้างๆกันมีฮันบินที่ตามประกบอยู่ไม่ห่าง เพียงแค่ชานอูหันไปสบตาเขาก็พบว่าอีกฝ่ายเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

ขอบตาที่มีแต่รอยแดงและบวมช้ำ.. เป็นหลักฐานชั้นดีที่บ่งบอกว่าฮันบินรู้เรื่องของยูคยอมแล้วสินะ

“พวกเราเป็นห่วงนายน่ะ นายโอเครึเปล่า?”

ฮันบินเอ่ยถามต่อ ส่วนจีวอนก็ขยับเก้าอี้ไฟฟ้าเข้ามาใกล้คนเป็นน้องมากขึ้น แม้ว่าสีหน้านั้นจะยังเรียบนิ่งเหมือนเคย แต่กลับทำให้คนที่ได้มองสัมผัสได้ถึงความห่วงใย

เพียงแค่นี้หัวใจเขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง เพราะจากเดิมที่เป็นน้องเล็กสุดของบ้านซึ่งพวกพี่ๆ เองก็ไม่ค่อยจะแยแสอยู่แล้ว วันนี้พ่อยังไม่สนใจอีก ตอนแรกมันก็ทำให้รู้สึกเคว้งไปเลยเหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ

“ลำบากพี่เลยครับ ผมโอเค”

“ตำรวจมันคุยกับนายดีมั้ย?”

คำถามนั้นทำให้ชานอูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าคมจะค่อยๆหยักลงพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งที่แทรกซึมเข้ามาในใจ

เขาสัมผัสได้ว่าจีวอนเป็นห่วงจริงๆ นั่นคือสิ่งตอกย้ำที่ทำให้เขาเชื่อมั่นใจตัวพี่มากขึ้นไปอีกว่าการตายของพี่จีมินเป็นเพียงอุบัติเหตุ จีวอนไม่ได้ลงมือทำเองแต่อย่างใด

“ดีครับ ผม.. เพิ่งจะกลับมา ผมมีพยานที่อยู่ครับ”

“ก็ดีที่นายไม่ได้เมายาเหมือนฉัน”

“มันผ่านมาแล้วครับพี่ พี่อย่าคิดมากเลย”

“มันแย่ที่ไม่รู้ว่าเพื่อนตัวเองตายเพราะอะไร แต่สิ่งที่ฉันมั่นใจก็คือฉันไม่มีวันทำ”

“...”

“แล้วฉันก็เชื่อว่านายไม่ทำ”

เพียงได้ยินแค่นั้นขอบตาของเด็กหนุ่มก็เริ่มร้อนผ่าว ชานอูถึงกับคุกเข่าลง อะไรหลายๆอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจพากันทะลักออกมาในรูปแบบของน้ำสีใสๆ ใบหน้าคมก้มลงมองพื้นไม่กล้าเงยหน้า เรียกให้ฮันบินที่ยืนมองอยู่นานทรุดลงมานั่งด้วยแล้วลูบหลังปลอบเบาๆ

“ไม่เป็นไรนะ ยูคยอมเขาหลับสบายแล้ว”

“ไอ่เด็กขี้แย ลุกขึ้น”

ตามมาด้วยประโยคนิ่งๆที่ออกมาจากปากของพี่ชาย แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ยังส่งมือมาลูบหัวของเขาอย่างแผ่วเบาอยู่ดี

แน่นอนว่าคนร้องไห้น่ะไม่ควรจะปลอบ ยิ่งปลอบทุกอย่างมันก็ยิ่งทะลักออกมาอย่างไม่สามารถที่จะห้ามอะไรได้ แล้วแค่เห็นชานอูอ่อนแอแบบนี้ คนบ่อน้ำตาตื้นแบบฮันบินก็อดที่จะเศร้าตามไปด้วยไม่ได้อีก

เขาซบหน้าลงไปบนแผ่นหลังแกร่ง ส่วนจีวอนก็ส่งมือมาลูบหัวของทั้งคู่แล้วถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ความไม่ชอบใจน่ะมันมีแน่นอนอยู่แล้ว เขาก่นด่ายูคยอมอยู่ทุกวินาทีโทษฐานที่หมอนั่นทำทั้งน้องชายทั้งแฟนของเขาร้องไห้

แต่ก็นะ..

เดี๋ยวจะทำบุญไปให้ แล้วชาติหน้าอย่าได้เจอกันอีกเลย

“ชานอู!

ก่อนที่เสียงเล็กของใครบางคนจะดังมาจากทางประตูบ้าน เรียกให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหันไปมองอย่างพร้อมเพรียงกัน จีวอนเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นคนแปลกหน้าวิ่งมาประคองร่างของน้องชายตัวเองเอาไว้ รอยแผลใหญ่ที่แสนขัดตาเรียกให้คิ้วคู่เดิมขมวดเข้าหากันด้วยความแคลงใจ

            “พี่..”

            “นายโอเคมั้ย พี่เพิ่งกลับมา ขอโทษนะที่หาหมอช้า พี่เพิ่งรู้เรื่องของเพื่อนนาย..”

มือหนารีบยกขึ้นมาปาดน้ำตาก่อนจะหยัดกายลุกขึ้น มันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรนักถ้าจะให้ยุนฮยองเห็นเขาในช่วงเวลาที่อ่อนแอแบบนี้ ริมฝีปากหยักยกยิ้มบางให้อีกฝ่ายก่อนจะพยักหน้าลงเป็นเชิงว่า ผมสบายดี แล้วค่อยหันไปหาจีวอน

            “พี่ครับ นี่..แฟนผม”

            “แฟน?”

คำพูดนั้นทำให้ยุนฮยองค่อนข้างประหม่า ร่างเล็กรีบโค้งตัวลงให้คนตรงหน้าอย่างลุกลี้ลุกลนก่อนจะเม้มริมฝีปากเข้าหากันเพราะไม่กล้าพูดอะไรออกมา

            เพียงได้ยินคำว่า แฟนหลุดออกจากปากของชานอูมันก็ทำให้หัวใจของเขาแทบระเบิด ยิ่งเป็นการแนะนำให้คนในครอบครัวรู้จักด้วยแล้ว..

            แบบนี้ยิ่งทำตัวไม่ถูกเลย

            “ฉันชื่อฮันบินนะ แล้วนี่จีวอน..”

            “ผมยุนฮยองครับ”

ฮันบินยิ้มรับตอนที่อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาหา ก่อนที่เขาจะตัดสินใจบอกลาชานอูเพราะคิดว่าเวลาแบบนี้น่าจะปล่อยให้ทั้งคู่อยู่กันตามลำพัง

            อีกอย่าง.. คนงอแงแบบจีวอนก็อยากให้พาไปเดินเล่นในสวนด้วย เนื่องจากนอนอุดอู้อยู่ในห้องที่โรงพยาบาลมาเป็นเวลานานพอสมควร พอได้ออกมาแล้วจึงวางแผนจะกลับไปที่โรงพยาบาลตอนค่ำๆโน่น

            “นายโอเคจริงๆเหรอ?”

คล้อยหลังที่ฮันบินพาจีวอนออกไปยุนฮยองก็เอ่ยถามขึ้น แววตานั้นดูจะเป็นห่วงร่างสูงจับใจ แน่นอนว่ามันทำให้ความลับที่เด็กหนุ่มปกปิดเอาไว้ลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง

            ดวงตาที่แสนจะใสซื่อบริสุทธิ์คู่นี้.. เขาไม่อยากให้มีความเศร้าหรือความกังวลแทรกเข้ามาได้อีก

ชานอูส่งมือไปกุมมือเล็กก่อนจะเดินเข้าไปหา ท่าทีประหลาดนั้นเรียกให้ยุนฮยองเลิกคิ้วขึ้นด้วยความงงงวย แต่ถึงอย่างนั้นที่ริมฝีปากก็ยังคลี่ยิ้มออกไปเพราะอยากจะปลอบใจเนื่องจากรู้ว่าคนตรงหน้าเพิ่งพบเจอกับเรื่องร้ายๆมาหมาดๆ

            “ถ้าผมไม่โอเค พี่จะไม่ไปจากผมใช่มั้ยครับ?”

            เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับแววตาจริงจัง ทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก ความจริงอยากถามให้แน่ชัดว่าเป็นอะไรรึเปล่าทำไมถึงมีท่าทางแปลกๆ แต่แล้วยุนฮยองก็เลือกที่จะยิ้มให้เหมือนเดิมแล้วขยับเข้าไปใกล้

            “นายจะโอเคหรือไม่โอเค พี่ก็จะไม่ไปจากนายหรอกชานอู”

            เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มันอ่อนโยนมากเสียจนชานอูเริ่มจะรู้สึกผิด ความจริงเขาน่าจะบอกเรื่องที่เพิ่งได้รับรู้มาหมาดๆให้ร่างเล็กได้ฟัง แต่ว่า..

            ไม่อยากจะทำให้ช่วงเวลาที่ดีๆแบบนี้ต้องแปดเปื้อนเลยจริงๆ

            “ผมรักพี่นะ”

            ริมฝีปากขยับบอกคำว่ารักแทนที่จะพูดเรื่องสำคัญ ก่อนที่ใบหน้าคมจะโน้มเข้าไปหาแล้วประทับจูบบางเบาลงบนกลีบปากนุ่ม

            ทุกครั้งที่ความอุ่นร้อนสัมผัสกัน จะมีแต่คำว่า ขอโทษลอยเด่นอยู่ในหัวของเขาอยู่เต็มไปหมด ชานอูกดจูบอย่างลึกซึ้งเพื่อแทนคำขอโทษที่ออกมาจากใจ

            เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำยังไง..

            แต่ช่วงเวลาแบบนี้.. เขาต้องการให้ร่างเล็กอยู่ข้างๆกัน เป็นเขาเองที่ไม่พร้อมจะปล่อยให้ร่างเล็กห่างไปไหน

            ขอโทษนะครับพี่ยุนฮยอง

            ขอโทษจริงๆ




ครบ100%แล้วจ้า

เฮ้ออออออ หนูชนู (ตอนนี้ใครจิ้นบ๊อบชาน5555555555)

ฝากเม้นด้วยนะ มีใครสงสารป้าบ้างมั้ยเนี่ยย แกก็รักหลานแกนะ หลานแค่คนเดียว5555555 

ใครจะเปลี่ยนที่อยู่การจัดส่งฟิค ส่งเมลให้น้องแนนก่อนวันที่25นะคะ ฟิคกำหนดส่งสิ้นเดือน ติดตามวันเวลาที่แน่นอนทางทวิตเตอร์และแฟนเพจจ้า <3 

(c)                      Chess theme
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,262 ความคิดเห็น

  1. #1258 jun de (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 02:40
    ตอนที่บอกไม่รู้จักพี่จิน คือแทบกรี๊ด แงงงงงง รับไม่ไหว สงสารพี่จินกับแทฮยองสุดละ ป้าไรนั่น ขอโทษนะ แต่ไม่สงสารเลยอ่ะ กตัญญูอะไรไม่อินเด้อ ใครทำแบบนี้กับเราต่อให้เป็นครอบครัว ตัดได้ก็ตัดจ้า5555555
    #1,258
    0
  2. #1238 d_jb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:28
    สงสารแทฮยองงง จินด้วย ยุนด้วยโอ้ยยยยนำ้ตาจะไหล????
    #1,238
    0
  3. #1233 jun de (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 10:49
    พี่ยุ๊นนนนนนอย่าเมินพี่จิน(เหนือเมน)หนูววววววววว เจ็บตรงนี้มาก ฮื่ออออออออออออ จะร้องไห้
    #1,233
    0
  4. #1199 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 01:39
    ตะเตือนไตตตต ยูคไม่น่าคิดสั้นเลยอ่ะ ถ้าเราเป็นชนูเราคงรู้สึกหนักอึ้งมากๆ คือเข้าใจความรู้สึกเลยอ่ะ แต่ก็มีข้อดีตรงทำให้รู้ถึงความห่วงใยของพี่ชาย (คุ้มกันมั้ยวะ 555555) ขอให้แผลยุนหายไวๆ กลับมาหน้าเป๊ะอีกครั้ง
    #1,199
    0
  5. #997 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 04:37
    เอาจริงๆอยากรู้ว่าบทสรุปป้าจะจบยังไง ป้าจะยอมเหร้อออออ ให้คบกันอ่ะ ส่วนคู่จีวอนเค้าไปเอ้าท์ดอร์กันกลางสวน 5555555
    #997
    0
  6. #931 mclub (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 17:09
    เอาจริงนี่ยังสงสัย ถ้าอิป้าตาย ใครจะทะเลาะกันอีกไหม????
    #931
    0
  7. #930 l_lilac (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 02:43
    เป็นตอนที่ร้องไห้หนักมากจริงๆ ฮืออออออออออออออ ตาเค้าบวมหมดแล้ว ชอบจัง พี่บ๊อบเข้าใจว่าน้องรู้สึกยังไงเลยรีบมาปลอบน้อง เพราะเคยตกอยู่ในสถานการณ์คล้ายๆกัน อยากรู้จังว่าคยอมฆ่าตัวตายเพราะอะไร ละเกี่ยวกับป๋าซงมั้ย ฮันบินเป็นคนน่ารักมากอ่ะ ฮือออออออออ รักแฟนแถมรักน้องของแฟนมากด้วย ช่วยปลอบน้อง ตอนนี้รักพี่บ๊อบที่สุดดดดดดดดดด บอกน้องเด็กขี้แยตัวเองก็ลูบหลังน้อง ฮึ่ยยยยยย พ่อคนน่ารัก ขอให้แก้ปัญหาผ่านไปได้ด้วยดีทั้งพี่ทั้งน้อง ตอนนี้สัมผัสได้ว่ามีพี่น้องคืนดีกัน 2 คน คนอื่นๆก็คืนดีกันได้แล้ว รักกันๆๆๆ ป้าของพี่ยุนนี่น้า พอเค้าอยู่ก็ด่า พอเค้าไม่อยู่ก็ตรอมใจ พี่ยุนโตแล้วน้า ปล่อยให้เค้าไปใช้ชีวิตตามความต้องการของหลานเถอะ ยิ่งกักขังยิ่งไม่มีความสุข อยู่ไปวันๆแบบไม่มีความเป็นตัวของตัวเอง ป้าก็กินข้าวบ้างนะ เดี๋ยวไม่มีแรงมาด่าพี่ยุน ห้ามตายก่อนนะ เข้าใจมั้ยคะป้า รอหลานกลับไปหาก่อน ระหว่างนั้นก็ลดๆลงมาหน่อยนะทิฐิอ่ะ นี่ว่าชีวิตจินูขาดสีสันแล้วชีวิตพี่ยุนฮยองน่าสงารกว่าอีก ฮืออออออออออออ มามีความสุขกันซักที~~~~ ดราม่าท่วมท้นเหลือเกิน
    #930
    0
  8. #929 ธัญชนก จิตมงคลทอง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 12:22
    พี่น้องบ้านนี้น่ารักมากกกกกก
    #929
    0
  9. #928 khb_ikon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 11:28
    โอ้ยยย บิช่างน่ารัก รัดน้องดีมาก
    #928
    0
  10. #927 Nicenight (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 23:08
    จีวอนก็รักนัองบ้านนี้จริงๆเค้ารักกัน
    #927
    0
  11. #926 Mo_mo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 00:05
    บิอ่าาา ถึงจะเลวแต่ก็รักน้องมาก ฮื่ออออออ สงสารชนูปัญหาเยอะมาก
    #926
    0
  12. #925 PInkyland (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 11:46
    ฮืออออ สงสารชนูอ่ะ
    #925
    0
  13. #922 youngkyun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 22:45
    บิน่ารักเป็นห่วงน้องมาหาน้องเพราะรู้ว่าความรู้สึกเมื่อรู้ว่าเพื่อนตัวเองตายเป็นยังไง
    #922
    0
  14. #921 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 18:54
    เราว่าปล่อยให้ป้าแกคิดบ้างเถอะว่าการจากลามันเป็นยังไง
    #921
    0
  15. #920 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 18:52
    บ็อบน่ารักมากกกกกกก มาหาน้องด้วย ????
    #920
    0
  16. #919 kamonros_som (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 15:32
    พี่น้องบ้านนี้เค้ารักกันดี พี่สะใภ้น้องสะใภ้ก็เช่นกัน วรั๊ยยย เขินน<3
    #919
    0
  17. #918 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 13:54
    ตอนที่บ๊อบมาถามชนูอินี่น้ำตาคลอเลยจ้าาา

    แบบบบสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น T___T

    เราเชื่อนะว่าบ๊อบไม่ได้ฆ่าเพื่อน (เอ๊ะหรือเมายาแล้วทำจริงว่ะ55555)

    เฮ้อออ ก็สงสารป้านะ ชนูก็สงสาร ฮื่ออออออ 
    #918
    0
  18. #917 Gifttoasang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 11:15
    งู้ยยย พี่น้องเค้าเป็นห่วงกันด้วยยยย เขิน>///<
    #917
    0
  19. #916 Haneul. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 09:02
    นี่ก็สงสารป้าแกนะ แต่ก็ป้าแกก็ทำยุนฮยองเหมือนกันหนิ ปิดโอกาสยุนฮยอง บางทีป้าแกก็ควรเข้าใจบ้างไม่ใช่เอาแต่กีดกัน ต้องเข้าใจยุนฮยองบ้างสิ ก็เข้าใจว่าฐานะต่างกัน แต่ก็นะ เรื่องแบบนี้มันก็ห้ามกันไม่ได้หรอก ส่วนเรื่องที่บ็อบบี้มาปลอบน้องนี่ อื้อหือละมุนมาก ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่น้องกันนะ 5555555 ฮึ้ม จะจับจิ้นสะ เดี๋ยวๆๆ นี่คิดว่าดราม่าต้องมาเยอะแน่ๆ จะรอตอนหน้านะคะไรต์
    #916
    0
  20. #915 hymnz. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 03:08
    บ๊อบชนู ? ? ?
    พี่น้องเค้ารักกันดีค่ะ ฮือออ
    #915
    0
  21. #914 iaaooa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 00:57
    ต้องมีดราม่าตามมาอีกระลอกแน่ๆ เป็นมั่นเป็นเหมาะว่าต้องเป็นเรื่องป้า
    #914
    0
  22. #913 ppiincss (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 00:06
    ฮือพี่บ๊อบบบบดีมากอ่ะ TvT
    #913
    0
  23. #912 B_MOMORIN27 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 23:52
    ชนูลูกแม่ ไม่เป็นไรนะหนู พี่ยุนและพี่จีวอนยังอยู่กับหนูนะลูก

    อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นค่ะ ชนูไม่โดดเดี่ยวจริงๆ

    พี่เข้าใจหนูนะลูก อย่ารู้สึกผิดไปเลย แล้วก็อย่าร้องไห้นะฮือ



    #912
    0
  24. #911 gxisimp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 22:01
    ไม่มีอะไรบอกไรท์นอกจากทิชชู่หมดไปม้วนนึงแล้วโอย TT-TT ดราม่าอะไรขนาดน้านไม่ไหวแล้วปวดใจไปหมดเรื่องป้านี่ก็นะแล้วแต่เวรแต่กรรมนะป้า.... แต่กลัวถ้าพี่ยุนมารู้ทีหลังงี้อ่ะดิฮรือดราม่าคอมโบ้อีก
    #911
    0
  25. #910 28039122 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 21:33
    อือหือออ...พี่น้องบ้านนี้เค้ารักกันนะเว้ยยย...ปล.สู้ๆไรท์
    #910
    0