( END ) 7SINS/iKON ✡ GLUTTONY ▫ #chanyun

ตอนที่ 15 : chapter twelve

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 ก.พ. 59

(c)                      Chess theme
 

7SINS-iKON

GLUTTONY

Chapter 12

 

 

“ทำไม.. ป้าถึงได้ทำกับพี่ขนาดนี้”

เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ พร้อมกับมือหนาที่ไล้ไปตามรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ที่อยู่บนใบหน้า นัยน์ตาสีเข้มเจือไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งสะเทือนใจ ทั้งสงสาร เป็นห่วง แล้วก็ทั้งโกรธเคือง

            แต่เพียงได้ยินว่าอีกฝ่ายถามถึงรอยแผลเป็นขนาดใหญ่นี้เป็นคำถามแรกมันก็ทำให้ยุนฮยองอดไม่ได้ที่จะน้ำตารื้นออกมา ฟันคมกัดริมฝีปากแน่นเพื่อข่มอารมณ์ที่อัดอั้นเอาไว้ไม่ให้ปะทุ

            เพราะรอยแผลนี้ไง.. เพราะรอยแผลนี้ทำให้เขาเกือบจะไม่ได้เจอกับชานอูอีก

            “พี่ขอโทษนะ”

ริมฝีปากบางเอ่ยออกไปอย่างแผ่วเบาก่อนจะก้มหน้าลง ยุนฮยองจำใจหลบสายตาเพียงเพราะไม่อาจสู้ไหวอีกต่อไป เขาทั้งเจ็บทั้งอายกับรอยแผลที่แสนจะน่าเกลียดนี้ ทั้งๆที่ไม่ได้เจอกับชานอูมาเป็นเวลานาน น่าจะทำให้ประทับใจได้มากกว่านี้แท้ๆ แต่นี่กับ..

            หลังจากที่ตะโกนเรียกอยู่นาน แน่นอนว่าทั้งการ์ดและเจ้าหน้าที่ต่างก็รีบกรูกันเข้ามาหิ้วปีกร่างของเขาออกไปเพราะกลัวว่าจะทำอันตรายและก่อความวุ่นวายได้ ยุนฮยองทั้งดีดทั้งดิ้น เขาเค้นแรงทั้งหมดออกมาเพื่อสลัดกายยักษ์ที่จับกุมตัวเองเอาไว้ให้หลุดพ้น ก่อนจะพุ่งไปด้านหน้า ทั้งล้มลุกคลุกคลานแต่ก็ยังตะโกนต่อไปแม้ว่าจะเจ็บคอแค่ไหน

            โชคดีที่ชานอูได้ยินมัน ทันทีที่ร่างสูงวิ่งเข้ามาหาน้ำตาของเขาก็ยิ่งไหล ยุนฮยองพยายามตะโกนเรียกต่อไปแม้ว่าเหตุการณ์จะเริ่มชุลมุนขึ้นเพราะบุตรชายตระกูลดังเล่นวิ่งลงมาจากรถและพุ่งเข้าหาฝูงชน

            กว่าจะจัดการอะไรให้แล้วเสร็จก็ใช้เวลานานพอสมควร..

            ทั้งเจ้าหน้าที่และการ์ดทุกนายต่างพากันเข้ามาขอโทษเขาที่เสียมารยาท ก่อนที่ชานอูจะพาเขาขึ้นมาถึงบนห้องที่ตัวเองพักอยู่

โรงแรมที่แสนหรู การตกแต่งไม่ได้แตกต่างอะไรจากในละครที่เขาเคยดูเลย เป็นอีกครั้งที่ชานอูเปิดโลกทัศน์ของเขามากถึงขนาดนี้ เพียงแค่คิดก็ทำให้รู้ว่าโลกของเรามันต่างกันสิ้นเชิง

            แต่ตอนนี้เขาไม่สนแล้ว..

            ถ้าชานอูเองก็ดีใจที่ได้พบเขา เขาก็ขอฝืนชะตาของตัวเองหน่อยก็แล้วกัน ใครเล่าเป็นคนกล่าวว่าคนจนมิอาจคู่กับคนรวยได้ ถ้าหากใจตรงกันแล้ว.. ก็เอาเรื่องฐานะไว้เป็นรองเถอะ

            “พี่จะขอโทษทำไมครับ หืม ไม่ใช่ความผิดของพี่เลยสักนิด”

มือหนาไล้ไปตามรอยแผลนั้นอีกหน ก่อนจะเลื่อนลงไปที่ปลายคางแล้วเชยใบหน้าเนียนให้เหลือบขึ้นมามอง ชานอูจ้องเขาด้วยแววตาที่แสนอ่อนโยน แม้มันจะยังคงมีความสะเทือนใจแฝงอยู่ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววสั่นระริกในทุกครั้งที่เห็นแผลนั้น แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่อีกฝ่ายมีให้

            “พี่ทำให้เรื่องทุกอย่างวุ่นวาย”

            “อย่าโทษตัวเองครับ”

            นิ้วเรียวยาวแตะที่ตรงริมฝีปากเพื่อหยุดร่างเล็ก ชานอูพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสียจนน่าใจหาย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วค่อยๆเผยยิ้มที่ริมฝีปากหยักขึ้นเล็กน้อย

            “ผมเชื่อว่าพี่ไม่ใช่คนที่ทำให้เรื่องทุกอย่างวุ่นวายหรอกครับ”

            “แต่พี่ก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย พี่ไม่สามารถติดต่อนานได้เลย พี่รู้สึกว่าตัวเองยังพยายามไม่มากพอ”

            “เหรอครับ?”

ยุนฮยองชะงักไปในตอนที่เห็นว่าอีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นราวกับสงสัย ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหัวเราะออกมาเบาๆแล้วใช้หัวแม่มือกับนิ้วชี้ยีแก้มของเขาเล่น ทำเหมือนกับว่าโตกว่าเขาสักสองสามปียังไงอย่างงั้นแหละ

            “ที่ผมเห็นคือพี่ตะโกนเรียกผมหลายหน พนันได้ว่าตอนนี้คอพี่จะต้องเจ็บมากๆใช่มั้ยหืม?”

ยุนฮยองเม้มปากพออีกฝ่ายพูดจบ เป็นความจริงที่เขายังแสบคออยู่ แต่ ณ วินาทีนั้นทำไปโดยที่ไม่รู้ตัวเองจริงๆ ลองนึกย้อนดูยังแทบไม่เชื่อว่าคนอย่างเขาน่ะเหรอจะบ้าบิ่นและกล้ามากขนาดนั้น

            ขนาดการ์ดตัวใหญ่ๆยังรั้งไว้ไม่ได้ เมื่อกี้อะดรีนาลีนคงจะหลั่งออกมาจากร่างกายอย่างมากเลยสินะ มันเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดจริงๆ

            “แล้วมือนี่ใช่มั้ยที่ผลักการ์ดออกไป แผลถลอกนี่ก็ได้มาตอนที่โดนเขาดึงด้วยรึเปล่า?”

ร่างเล็กพยักหน้าเมื่อพบว่าตอนนี้ร่างกายของเขาก็มีแผลเล็กแผลน้อยแซมอยู่ในแต่ละส่วนจริงๆ เหมือนกับว่าเมื่อครู่เพิ่งจะผ่านสงครามหนีตายมาหมาดๆ ก่อนจะต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อจู่ๆชานอูก็หัวเราะออกมาเบาๆ

            “นั่นแหละครับ แค่นี้ก็ถือว่าพี่พยายามเพื่อผมแล้วล่ะ”

            “ไม่หรอก มันเล็กน้อยมาก..”

            “ผมน่ะ ยังคิดเลยว่าตัวเองไม่เอาไหนแล้วก็กลายเป็นคนขี้เกียจพอไม่มีพี่ ขนาดว่าการมาซงในครั้งนี้พ่อออกกฎให้เด็กเกรด 10 ทุกคนมาแล้วนะ แต่ผมก็ยังไม่ทำตามอยู่ดี ณ ตอนนั้นผมไม่อยากทำอะไรเลยครับ ทั้งๆที่ถ้าผมมา.. ผมก็น่าจะเจอพี่ตั้งนานแล้ว”

            “ชานอู..”

อดที่จะน้ำตาคลอไม่ได้จริงๆพอได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยบอกแบบนั้น ไม่ว่ายังไงชานอูก็ยังเป็นคนดีเสมอ คิดโทษตัวเองมากกว่าโยนความผิดมาให้เขา ทั้งๆที่ปัญหาทั้งหมดนี่ไม่ใช่เรื่องที่คนระดับนี้ต้องมาแก้เลยด้วยซ้ำ

            ทำไมนายถึงได้เป็นคนดีขนาดนี้นะ..

            “แล้วทำไมนายถึงตัดสินใจมาล่ะ?”

ยุนฮยองเอ่ยถามออกไปอย่างที่ใจคิด หารู้ไม่ว่าคำถามนั้นกลับทำให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มฉายแววตึงเครียดขึ้นมาได้ภายในเสี้ยววิ ชานอูถึงกับนิ่งไปสักพักเมื่อนึกถึงเหตุผลที่ทำให้ตัวเองมาที่นี่ได้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ริมฝีปากหยักสวยยิ้มรับแล้วส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อไล่เรื่องเครียดๆให้ออกไปจากสมอง

            “พี่ถามอะไรไม่ดีรึเปล่า?”

            “ไม่หรอกครับ ผมมาทำธุระให้พ่อน่ะ แต่มันค่อนข้างจะ.. แย่นิดๆ”

            “เหรอ.. ขอโทษนะ”

            “ช่างเถอะครับ ในตอนนี้เรื่องแย่ๆทั้งหมดไม่มีผลอะไรกับผมทั้งนั้น เพราะไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่ได้เจอพี่ที่นี่ และได้อยู่กับพี่ที่ตรงนี้แล้วล่ะครับ”

ริมฝีปากบางเผยยิ้มในตอนที่ร่างสูงพูดจบ ความร้อนจากทั่วทุกมุมห้องพร้อมใจกันแล่นเข้ามาฝังอยู่ที่แก้มของยุนฮยองจนขึ้นสีแดงจางๆ เขาเลือกที่จะก้มหน้าลงเพราะไม่กล้าสบตา แต่ถึงอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความเขินมีเริ่มจะมีมากขึ้น

            ไม่ว่าเมื่อไรก็ยังปากหวานแบบนี้เสมอเลยนะ.. ทำให้เขาใจสั่นได้ตลอดเลยจริงๆ

            แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากจะขอบคุณคนบนฟ้าที่ยังดลบันดาลให้ใจของเราสองคนยังตรงกันอยู่

            “ผมน่ะ.. คิดถึงพี่มากเลยครับ”

ก่อนที่ประโยคข้างต้นจะเรียกให้นัยน์ตากลมโตเหลือบขึ้นไปมองด้านบน ยุนฮยองเม้มริมฝีปากเมื่อพบว่าคนตรงหน้าพูดด้วยแววตาจริงจัง ทุกอย่างที่ชานอูแสดงออกมาสามารถทำให้เขารับรู้ได้ง่ายๆว่าทุกอย่างนั้น 'จริง'

คำคิดถึงที่ได้ยินนั้นเป็นของจริง เรียกให้นัยน์ตาสีอ่อนสั่นไหวและมีน้ำใสๆเอ่อคลออีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็ถูกสะกดเอาไว้ด้วยริมฝีปากที่แสนจะอ่อนนุ่ม

เพียงเสี้ยววิที่ร่างสูงโน้มเข้ามาหา ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนเปลือกตาด้วยความแผ่วเบา มือหนาที่จับอยู่ตรงปลายคางในตอนแรกย้ายไปประคองที่ข้างแก้มเอาไว้ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากนั้นมาประทับจูบที่ตรงกลางหน้าผากเนียน

ยุนฮยองหลับตาลงในทันทีที่ความรู้สึกแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ริมฝีปากนั้นเองก็ยังไม่หยุดเช่นกัน

เด็กหนุ่มค่อยๆประทับจูบไล่ลงมายังปลายจมูก ก่อนจะเลื่อนลงมาแตะลงบนรอยแผลเป็นขนาดใหญ่อย่างไม่รังเกียจ ความร้อนนั้นราวกับร่างสูงต้องการที่จะหลอมละลายมันให้จางหายไป ชานอูกดเม้มไปทั่วใบหน้าเนียนด้วยความคิดถึง ในขณะเดียวกันลำแขนแกร่งก็ฉุดรั้งร่างเล็กให้ขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับกระซิบอย่างแผ่วเบาในระยะห่างไม่ถึงห้ามิล

"ผมคิดถึงจูบของพี่ที่สุดแล้ว"

ไม่แน่ใจเลยว่าความร้อนที่อยู่ตรงใบหน้านี้เกิดจากลมหายใจอุ่นๆที่รดคลออยู่หรือเกิดจากอะไรกันแน่ ยุนฮยองร้อนไปทั้งหน้า และดูเหมือนว่าความรู้สึกจะค่อยๆลามไปยังใบหูในตอนที่ริมฝีปากหนานั้นกดแนบลงมากับของเขาเอง

ชานอูขบเม้มเบาๆในตอนที่ร่างเล็กตกใจจนเผลอคางท้วง แต่เพียงครู่เดียวกลีบปากอิ่มนั่นก็ค่อยๆเผยออกยอมรับเขาอย่างเต็มใจ

จูบที่แสนอ่อนหวานเริ่มขึ้นหลังจากนั้น ทั้งคู่แลกเปลี่ยนความคิดถึงผ่านทางภาษากาย ปล่อยให้ทุกอย่างไหลลื่นไปตามที่ใจนึกอยากจะทำ

แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอแกร่งเอาไว้พร้อมกับเอียงหน้าไปในทางตรงข้ามเพื่อปรับองศา ริมฝีปากอวบอิ่มยังคงแนบอยู่กับร่างสูง ก่อนจะค่อยๆเผยอออกในตอนที่ปลายลิ้นแกร่งดันแทรกเข้ามาภายใน

ทั้งคู่ตวัดหยอกกัน เย้าแหย่และดื่มด่ำไปกับความหอมหวานอย่างไม่รู้จักพอ เพื่อทดแทนช่วงเวลาที่ขาดการติดต่อและให้คุ้มกับที่ได้เจอกันอีกครั้ง

"อ..อึก"


CUT




 

            “รักพี่นะครับ”

ก่อนที่คำพูดนั้นจะทำให้หัวใจของคนฟังถึงกับเต้นแรงขึ้น ยุนฮยองกะพริบตาปริบๆอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ก่อนจะเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ทันใดนั้นอ้อมแขนแกร่งก็ดึงกายบางเข้าไปกอดเอาไว้แน่นๆ

            “ถึงมันจะแค่แป๊บเดียว แต่ผมมั่นใจนะ ยิ่งพี่เป็นของผมแล้วผมก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองรู้สึกไม่ผิด”

ใบหน้าเนียนซบลงกับแผงอกกว้างและวาดแขนกอดให้แน่นมากขึ้นเช่นกัน ยุนฮยองสูดจมูกเบาๆเมื่อน้ำตาของเขาแอบไหลซึมออกมาเล็กน้อย ด้วยนิสัยของเจ้าตัวที่เป็นคนอ่อนไหวอยู่แล้ว แต่พอมาอยู่กับชานอูทุกอย่างมันก็ยิ่งมากขึ้นไปอีก

            “พี่ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีวันนี้ คนอย่างพี่เนี่ยนะ..”

            “พี่นิสัยดีนี่ครับ อีกอย่างผมก็ไม่เคยตัดสินใครที่ฐานะด้วยนะ”

มือหนาลูบไปตามแผ่นหลังเนียนก่อนจะจูบลงไปยังหน้าผากของคนในอ้อมกอดอีกหนในขณะที่พูด ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาขยี้ปรอยผมนิ่มนั้นเล่นต่ออย่างบันเทิงใจ

            “ไปอยู่กับผมนะ”

ก่อนที่ประโยคข้างต้นจะทำให้คนที่ซุกหน้าอยู่กับแผงอกถึงกับต้องรีบเงยหน้าขึ้นมามอง ยุนฮยองเตรียมจะส่ายหน้า หากแต่มือหนาข้างที่ยังว่างก็ส่งมาแตะที่ตรงข้างแก้มเพื่อห้ามปรามเขาอย่างรู้ทัน

            “ไปอยู่กับผม”

            “พี่จะทิ้งป้าได้ยังไงชานอู คือ..”

            ยุนฮยองตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ แม้ว่าป้าของเขาจะทำสิ่งที่ร้ายแรงอยู่หลายครั้งหลายหน และทุกๆวันก็พร่ำบอกกับตัวเองว่าไม่อยากจะอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว แต่พอเอาเข้าจริงๆ...

            เขาก็ใจอ่อนทิ้งป้าไปไม่ได้อยู่ดี

            “ผมก็ไม่สนับสนุนให้เราทิ้งผู้มีพระคุณไปหรอกครับ แต่ดูสิ่งที่ป้าของพี่ทำ”

            “พี่รู้ แต่พี่ก็ไม่อยากปล่อยเขาไว้คนเดียว”

            “ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วจะทำให้เกลียดกัน ผมว่าอยู่ห่างกันแต่มีความห่วงใยให้กันตลอดคงจะดีกว่ามั้งครับ?”

            เป็นอีกครั้งที่คำพูดของเด็กหนุ่มทำให้เขาคิดได้ ยุนฮยองนึกย้อนไปถึงเหตการณ์ต่างๆที่ผ่านมา ไม่มีครั้งไหนหรอกที่เขารู้สึกเกลียดป้า แต่ดูเหมือนว่าช่วงหลังๆความไม่ชอบใจจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ

            ...จนคิดว่าเขาอาจจะเกลียดป้าได้สักวันจริงๆ

            “ข้อตกลงเดิมของเรายังอยู่นะครับ พี่ไปเรียนที่ซง จบมาก็ทำงานกับซง ระหว่างนี้ผมจะส่งค่าใช้จ่ายให้ป้าของพี่ทุกๆเดือน ปรับปรุงที่อยู่ให้ใหม่ด้วยก็ได้ ป้าพี่ไม่ลำบากหรอกครับ”

            “แต่..”

            “ไม่อยากอยู่กับผมเหรอครับ?”

ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้องในทันทีที่ชานอูถามออกมาแบบนั้น ยุนฮยองเองก็เม้มปากแน่น ในใจของเขากู่ร้องตอบตกลงออกไปตั้งแต่แรกแล้วว่าอยากไป ทำไมเขาจะไม่อยากอยู่กับชานอูล่ะ แต่เรื่องของป้า..

            “หืม.. ไม่รักผมบ้างเหรอ?”

เด็กหนุ่มถามพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ทำเอาคนที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนักเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่พอจะดันออกก็ไม่ทันแล้ว ในเมื่อกายหนาได้เคลื่อนขึ้นมาคร่อมตัวของเขาเอาไว้อย่างไม่บอกไม่กล่าว แถมที่ตรงมุมปากนั้นยังเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอีกด้วย

            “จ.. จะทำอะไรน่ะ”

            “ทำให้พี่ใจอ่อน” J

            ชานอูตอบแบบขำๆก่อนจะกดปลายจมูกลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอนั่น เรียกให้ยุนฮยองหลับตาปี๋แล้วย่นคอหนีแทบจะไม่ทัน ก่อนจะครางท้วงเสียงดังแล้วดิ้นพล่านเพื่อให้หลุด

            “ไม่เอานะ ฮื่อ..”

            “ไปอยู่กับผมนะ”

            “ปล่อยก่อนสิ ชานอู! หยุดนะ..ฮื่ออ”

            “ตอบ”

            ริมฝีปากหยักกดจูบไปทั่วลำคอก่อนจะเลื่อนไปงับเม้มที่ตรงข้างหู ความเอาแต่ใจแบบฉบับของเด็กตระกูลซงทำให้ยุนฮยองไม่สามารถขัดใจอะไรได้ สุดท้ายก็ต้องยกธงขาวยอมแพ้แล้วนอนนิ่งๆเพื่อไม่ให้เรื่องมันเลยเถิดมากไปกว่านี้

            “โอเค โอเค.. แต่นายจะดูแลป้าของพี่จริงๆใช่มั้ย? แล้ว.. ถ้าพี่ไปอยู่กับนาย มันจะไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย?”

            “ผมไม่ให้ปัญหาอะไรมายุ่งกับพี่หรอกครับ”

            ฟันคมกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ ก่อนจะค่อยๆพยักหน้าลงช้าๆเป็นเชิงว่า ตกลง เรียกรอยยิ้มให้เผยออกมาจากปากของเด็กหนุ่มได้เป็นอย่างดี

            “ไม่หนีผมไปไหนอีกแล้วนะ?”

            “อื้อ ไม่เคยคิดจะหนีหรอก”

            “น่ารักอยู่เรื่อยเลยครับพี่น่ะ”

            “อ๊ะ.. ด.. เดี๋ยวสิ”

            แต่ยังไม่ทันจะขาดคำ จมูกโด่งๆนั้นก็กดลงมาซุกอยู่ที่ซอกคอของเขาอีกครั้ง คราวนี้แขนที่ดันอกอยู่เอาไว้ทั้งสองข้างถูกรวบขึ้นไปชูเหนือศีรษะจนแทบขยับไปไหนไม่ได้ ส่วนการกระทำข้างต้นก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง

            “ผมกินเยอะนะ จะบอกให้”

            “ไม่เอาแล้วนะ พอแล้ว”

            “แล้วผมก็ดื้อด้วยล่ะครับ”

            “อื้อ!! ชานอู!

            ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาออกใช่ไหม ว่าชะตากรรมของซง ยุนฮยองน่ะ จะเป็นยังไงต่อไป J







100%

พนันเลยว่าจบตอนนี้ ทุกคนจะต้องแซะจุนฮเวแน่ๆ555555555 เดาถูกใช่มั้ย 55555555555555
น่าสงสารน้องเล็กจังเลย แต่ตอนนี้ขูดรีดพลังงานเรามากเลยนะ ไม่รู้แต่งดีรึเปล่า คิดอยู่ตลอดว่าตัวเองแต่งไม่เก่งเลย ไม่เคยแต่งอะไรยาวขนาดนี้ด้วย ขอบคุณทุกคนมาๆนะคะที่ให้กำลังใจ ที่เมนท์ ที่ติดแท็ก #พี่ยุนน่ากิน ที่สั่งจองฟิค คือมันเหนือความคาดหมายมากๆ T^T ขอบคุณมากเลยจริงๆ

สุดท้ายแล้วฟิคใกล้จะจบแล้วนะคะ โปรเจคนี้ ทุกเรื่องเลย
ฟิคยังโอนเงินได้ถึงพรุ่งนี้วันสุดท้ายนะคะ ใครยังไม่ได้จองรีบเลยน้า รอบนี้พิเศษมากๆค่ะ! ♥

ปล. ฉากตัดไปถามได้ที่แฟนเพจน้องแนนเลยนะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,262 ความคิดเห็น

  1. #1257 jun de (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 02:16
    ยิ้มแก้มปริเลย เขิน น่ารักจริงๆชานอู;_;
    #1,257
    0
  2. #1246 icevalentine (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 17:36
    แหมมมม น้องชานอูมาถึงก็จัดชุดใหญ่เลยนะคะ
    #1,246
    0
  3. #1243 Wattson (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 09:29
    ฟินนน แต่ยังฉุนป้าอยู่เลอ
    #1,243
    0
  4. #1231 jun de (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 10:09
    แล้วจะทำยังไงกับแผลเป็นนั่นอ่ะ รู้สึกเคืองๆยังไงไม่รู้
    #1,231
    0
  5. #1217 9nawKIHAE (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 12:33
    ชานอูนี่แบบดีมากกกกกกกกกกกก น้องละมุนสุดดด ฮืออออ
    เริ่มอิจฉายุนฮยองซะแล้ว >////<
    #1,217
    0
  6. #1176 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 23:56
    งุ้ยยย เขิลลล ทุกอย่างดูลงตัวไปหมดด //เรากำลังตามอ่านน้าไรท์ แต่วันนี้ลงบทจบแล้วสินะ เราจะอ่านให้จบภายในพรุ่งนี้ ฮึบบบ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะไรท์ ไรท์แต่งได้ดีมากๆเลย 
    #1,176
    0
  7. #995 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 03:16
    5555555 ไรต์ดักคออ้ะ กำลังจะบอกเลยว่า จุนฮเวน้องนายนำไปหลายก้าวแล้วน่ะ เลิกสาวน้อยได้แล้ว ตอนนี้กากสุดในเรื่องละรู้ยัง 5555555 ฉากคัทมาแล้ว โอ้ย เขินแทนพี่ยุน ปล.ไรต์แต่งเก่งมากค่ะ แต่งดีด้วย โครตชอบ
    #995
    0
  8. #864 gxisimp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:11
    กินกันกินกันฮรือในหัวมีแต่คำว่ากินเต็มไปหมดกรี๊ดีฟส่าหา้หมหวาก
    #864
    0
  9. #824 vaxxhan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:49
    งื้ออออออ. เขิลสาสมากค่ะ. หยุดยิ้มไม่ได้เลย. -/////-
    #824
    0
  10. #798 mclub (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:33
    สงสารจุนฮเวคนซึน
    น้องนี่หาสะใภ้ให้พ่อได้ละนะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    ชานอูคนตระกละ ฮ่าๆๆๆ น้อยๆไม่ เยอะๆทำ
    #798
    0
  11. #777 HoneyBabby (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:08
    เค้ากินกันแล้วอ่ะแกร กรี้ดดด
    #777
    0
  12. #765 Myb2utypan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:56
    เด็กหมีมันร้ายคะหัวหน้า มันกินพี่ยุนเข้าไปแล้วว ฮือ ดีกับใจ._. มีการไม่อิ่มด้วยง่ะ
    #765
    0
  13. #764 kamonros_som (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:21
    แงร๊ยยยย ชนูร้ายนักนะ โอ่ยยยยย
    #764
    0
  14. #763 Nicenight (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:15
    เจอกันไม่นานแซงทุกคู่เลยเนี่ย5555555555555
    #763
    0
  15. #762 hhamneww (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:20
    ชนูมันจับพี่ยุนกินแล้ว!! แงงง เด็กนี่มันร้ายยยย ไปอยู่ชนูเลยจาาา ไปเลยไปให้ไว
    #762
    0
  16. #746 Junno June (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:40
    โอ้ยยย เค้ากินกันแล้ววค่ะแม่ แถมละมุลมากด้วยค่ะ มันดีต่อใจ ทำไมคู่นี้น่ารักน่าหยิกแบบนี้ ความเอาแต่ใจแบบเด็ก ๆ ของชนูเราเป็นพี่ยุนเราก็ห้ามใจตัวเองไม่อยู่ แต่ชนูมัาร้ายนะคะหัวหน้า กินจุแบบ...อรั้ยยยยย ถนอมพี่ยุนเยอะ ๆ นะลูกค่อย ๆ กิน อิอิ
    #746
    0
  17. #745 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:09
    ชนูมันร้ายครับหัวหน้า!!
    งื่ออออออออ ฉากคัทของพี่ยุนน่ากินเป็นอะไรที่แบบบบบบบ
    ละมุนอ่าาาาาาาาา กินสมชื่อจริงๆงับ!
    ตอนนี้อ่านไปไส้บิด จิกปลายเท้ากันเลยทีเดียว ><
    #745
    0
  18. #744 de joker (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:45
    แล้วก็หากันจนเจอ~ มีคัทเป็นเซอร์วิสเล็กน้อยให้คนอ่านที่ตามลุ้นมาหลายแชปต้วยยย คึคึ-,.-
    และการแซะก็เริ่มต้น5555 นังเน่ช้ามากกก กากสุดอะ
    ดูน้องเล็กนี่สิคะท่านนน คะแนนนำไปไกลโขเลยวุ้ยยย
    ชานอูไม่เด็กนะครับ 555555 ชะตากรรมของพี่ยุนจะเป็นไงต่อเนี่ยยย ไม่มีป้ามาคอยรังควานอีกและ ไปอยู่กับชนูนะพี่ จะได้สบายขึ้น~ ดีต่อใจผู้อ่านทั้งหลายด้วยยย 5555555
    #744
    0
  19. #743 Plankton exoTic (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:38
    แซะเน่นี่เป็นเรื่องที่ทำเร็วที่สุดที่หลังจากอ่านเรื่องนี้จบ5555 เขินนนนนน -/////- พี่ยุนค่ะไปกับชนูเถอะค่ะ อยากให้พี่ไปเรียนซงได้แล้ว กว่าชนูจะหาพี่เจอ หมดไปกี่แชป? พอเจอแล้วก็กินเลยอ้ากก เขินไปไหวแล้ว//กัดหมอนขาด
    #743
    0
  20. #742 Popne (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:43
    เด็กนี่มันร้ายนะคะหัวหน้าาาา
    #742
    0
  21. #741 นอร์กี้ พชรวัชร (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:02
    ฟินมาก~~~~~~~~~~~~
    #741
    1
  22. #740 มิโช (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:44
    เด็กมันร้ายยยยยยยยยยย
    เขาจะไปอยู่ด้วยกันแล้วหวังว่าป้าจะไม่แผ่วพานนะ5555
    #740
    0
  23. #739 kawawaiiei (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:47
    ฮอลลลล ฟินระดับสิบ*กัดผ้าและจิกหมอน* เด็ดดวงมากน้องเจ็ด นายไม่กากเหมือนพี่หกเราก็ดีใจมากพอแล้ว เป็นตอนที่มีหลายอารมณ์มากจริงๆ ดีงามมม
    #739
    0
  24. #738 ถั่วหวาน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:38
    ดีใจที่เจอกันได้สักทีฮือออออออ
    ชนูมันร้ายยยยยยยย นี่กินพี่เขาขนาดนี้ยยย โอ้ยยยยยย เห็นแก่หน้าจุนเน่ หน้าพี่เจบีบ้าง 55555555555
    (เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนซึนๆมักไม่ได้ 55555555)

    ฮือ เราเข้าใจพี่ยุนนะ จะให้ทิ้งป้าก็ไม่ดีอ่ะ ยังไงเขาก็ป้า และอย่าลืมสิ เพราะทำงานที่ร้ายป้านะถึงได้เจอชนูอ่ะะ

    ว่าแต่อยากรู้อีกด้านจังเลยค่ะ แบบประชาชนมุงที่เห็นเหตุการณ์อ่ะ ต้องมีแหละที่รู้ว่านั่นคือ 'ปริ้นส์' อ่ะ แล้วจู่ๆก็มา 'พี่ยุนฮยอง' งี้ แล้วพี่ยุนหายไปทั้งคืนนี่ป้าต้องยังไงบ้างแหละ อยากรู้ว่าตอนคุณจินกับแทฮยองรู้เรื่องนี่จะเป็นไงกัน
    อ้อ โดยเฉพาะเถ้าแก่ที่เคยกดขี่พี่ยุนอ่ะ หึหึหึหึ นี่คุณนายนะยะะะะะะ

    ขอบคุณค่ะะะะะ
    #738
    0
  25. #737 มะขามป้อมๆ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:21
    มันดีต่อใจจริงๆค่ะ!!!!!!!!!!! จุนเน่นี่ปล่อยไปค่ะน่างสาน55555555555555555
    #737
    0