(END) 7SINS/GOT7 ❉ ENVY&PRIDE ▫ #markbam #bnior

ตอนที่ 9 : ::7sins:: 7 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    18 ต.ค. 58

            

             7 SINS

                                                ENVY & PRIDE

                                                ✡

 



แจบอมวกกลับเข้ามาที่โรงเรียนอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่ไม่เปรมนัก ทำให้จากเดิมที่เขากลายเป็นคนเย็นชาอยู่แล้วเพิ่มระดับมากขึ้นกันเป็นเท่าตัว คนรอบข้างต่างก้มหน้าก้มตาและเดินหลบ ไม่มีใครหน้าไหนกล้าสบตากับร่างสูงเลยสักคน แต่ถ้าจะให้พูดกันตรงๆ แจบอมก็ไม่ต้องการให้ใครเสนอหน้ามาจ้องเขาเช่นกัน

 

สาเหตุที่ทำให้เขาไม่สบอารมณ์ก็มาจากคนที่นอนป่วยอยู่โรงบาลนั่นล่ะ

 

เวลาแบบนี้เขาควรหาหนังสืออ่านหรือนั่งเล่นหมากรุก(คนเดียว) เพื่อกำจัดอารมณ์ที่น่าโมโหออกไปซะ ปกติแล้ว..ไม่ว่า อิมแจบอม จะอยู่ในรูปแบบอารมณ์ไหน เขามักจะระบายกับสิ่งเหล่านี้เสมอ  มันถึงทำให้ชายหนุ่มเป็นผู้มีการพัฒนาทักษะทางสติปัญญาได้อย่างก้าวกระโดดเหนือชั้นคนทั่วไป

 

วิชาที่แจบอมได้คะแนนเยอะที่สุดก็คือทุกวิชา หนำซ้ำยังเป็นถึงนักเล่นชางกีมืออาชีพ หรือที่เรียกว่าเป็นหมากรุกประจำชาติเกาหลี ซึ่งเป็นงานอดิเรกที่เขาชื่นชอบ พอๆกับการอ่านหนังสือ  

 

แต่เมื่อเดินมาถึงบ้านพักซึ่งเป็นอาณาเขตของตัวเอง แจบอมก็ต้องกัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงขบกรามเพราะความโกรธจัด ต้นเหตุนั่นมาจากสภาพของลูกบิดที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ประกอบกับประตูบ้านที่ถูกเปิดอ้าค้างไว้ เผยให้เห็นข้างในตัวบ้านที่เละเทะยิ่งกว่ารังหนู

  

การถูกบุกรุกบ้านเป็นครั้งที่สองทั้งๆ ที่เพิ่งจะเปิดเทอมไม่กี่วันทำให้เจ้าของบ้านเริ่มจะทนไม่ได้

 

ทุกอย่างถูกพังตั้งแต่กลอนลูกบิด   พฤติกรรมการบุกรุกก็ยังคงเหมือนครั้งที่แล้วไม่มีผิด            เขาในตอนนี้สามารถชี้ตัวคนร้ายได้ทันทีเลยว่ามันเป็นใคร ก็ถ้าจะวางทิ้งหลักฐานให้รู้ทุกอย่างขนาดนี้ ทำไมไม่ขอกุญแจมาใช้ด้วยกันไปเลยซะละ

 

ตรงโซฟามีอุปกรณ์การทำแผลวางเกลื่อนไปหมด ตู้เก็บยาก็ไม่ได้ปิดให้ ไหนจะตัวยาที่ถูกแยกชนิดไว้อย่างดี ก็ดันมาถูกค้นมั่วใส่กันอีก กว่าจะเรียงเก็บได้ก็คงต้องใช้เวลานานอยู่พอสมควร เรียกได้ว่าบ้านโคตรรกเลยจริงๆ เย็นนี้เขาก็คงต้องโทรเรียกแม่บ้านมาเก็บกวาดไปอีกเช่นเคย

 

เหอะ..

 

ก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรอว่านี้เป็นสถานที่ส่วนตัวของเขา เป็นเขตห่วงห้ามที่ไม่ว่าใครก็ไม่ควรเข้ามาเพราะคำพูดของเขาถือว่าเป็น ประกาศิต แปลว่าคำสั่งที่ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำตาม  

 

 สุนัขมันยังเชื่อฟังคำสั่งเจ้าของ แต่กู จุนฮเว ไม่เคยฟังคำสั่งใดๆของใครเลยสักครั้ง แบบนี้มันน่ารังเกียจยิ่งกว่าเสียอีก

 

ไม่เข้าใจว่าทำไมมันชอบมาทำแผลที่นี่ ไม่รู้หรือไงว่าบาดแผลตัวเองมันเป็นเชื้อโรค ทำไมต้องมาแพร่เชื้อโรคใส่บ้านเขาอยู่เรื่อย?

 

ไอ้ตัวเชื้อโรคหรือไอ้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า กูจุนฮเว แค่ได้ยินชื่อก็เสนียดหูอย่างมัน  แน่นอนว่าคนอย่างเขาคงไม่ทนหายใจรับสิ่งสกปรกไปนานมากกว่านี้  ความคิดที่จะเข้ามาอ่านหนังสือในบ้านเพื่อแก้อาการหงุดหงิดคงต้องถูกยกเลิกไปอย่างช่วยไม่ได้

 

เพราะไอ้เด็กนรกนั่นคนเดียว..

 

แจบอมก่นด่าจุนฮเวในใจอย่างขุ่นเคือง

 

ชายหนุ่มตัดสินใจเดินไปตึกเกรดสิบสองเพื่อเข้าห้องเรียน พอมานั่งอยู่ที่ประจำก็เหลียวไปมองโต๊ะข้างๆ ที่บัดนี้เจ้าของโต๊ะไม่ได้นั่งอยู่ด้วยเหมือนทุกที ไม่รู้อะไรทำให้เขาอยากลองค้นสมุดของอีกฝ่าย  จึงได้หยิบขึ้นมาอ่านดู ซึ่งมันก็คือสมุดเลคเชอร์ที่จินยองได้จดเอาไว้เพื่อทบทวน

 

แจบอมมองโจทย์พร้อมคำนวณความถูกต้องของสมการได้ในชั่วพริบตา เขารู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายได้แก้สมการบางข้อผิดไป และมันทำให้เขารู้สึกว่าคนๆนี้ไม่เหมาะสมกับการเป็นเด็กทุนของโรงเรียนซงเป็นอย่างยิ่ง ถ้าเป็นคนไม่เอาไหนอย่างนี้ จะอยากเรียนไปเพื่ออะไรกันนะ?

 

โจทย์ง่ายๆแค่นี้ยังทำผิดได้เลย นี้ไม่เรียกโง่เกินคนแล้วหรอ

 

สิ่งที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าเด็กทุน นั้นก็คือ เด็กทุนที่หลุดทุนนั่นละ 

 

จินยอง..

 

แค่นึกถึงหน้าก็รู้สึกหงุดหงิดแล้ว..

 

 เพราะไม่สนใจในข้อผิดพลาดเล็กๆ ถึงได้มีปัญหาใหญ่ตามมาด้วย  คนอย่างนายไม่ควรเชื่อมั่นในตัวเองสูงเกินไป เพราะนายไม่คู่ควรกับคำว่าสูง ต้องใช้คำว่าต่ำสิถึงจะถูกมากกว่า

 

หรือบ้างที.. การที่ไม่เชื่อมั่นในตัวเองอาจจะทำให้นายฉลาดมากขึ้นก็ได้นะ

  


หึ.. 

 

                                       




 

                                               ENVY & PRIDE

                                                ✡

 

 


“ซี๊ด.. พี่แสบนะ”

 

“ขอโทษๆ แต่พี่ช่วยทนอีกหน่อยนะ”

 

”แต่ว่ามันเจ็บมากเลย” แจ็คสันที่ถูกแอลกอฮอล์ทาแผลแค่นิดเดียวก็ร้องคร่ำครวญขึ้นมาทั้งๆ ที่มันไม่ได้ทำเจ้าตัวรู้สึกเจ็บเลยซักนิด มันเป็นเพียงแค่การออดอ้อนแฟนอย่างหนึ่ง อาจจะดูน่ารักในสายตาคนทั่วไปที่ได้มาเห็น

 

...แต่สำหรับมาร์คแล้วมันก็คือการเรียกร้องความสนใจดีๆนี่เอง 

 

 “ผมจะเบามือให้นะ”

 

“ขอตรงนี้เบาๆหน่อยนะครับ โอ๊ย..”

 

เหอะ..

แผลถลอกนิดเดียวโอดครวญเหมือนจะเป็นจะตาย

 

 เลือดก็ไม่เห็นจะไหลสักหยดเดียว รอยช้ำก็แทบไม่มีคนที่เจ็บตัวยิ่งกว่านายมันคือฉันต่างหาก แบมแบมก็น่าจะรู้ว่ามันแกล้งเจ็บก็ยังจะหน้าโง่ไปโอ๋คนตอแหลอย่างมันอีก

 

มาร์คก้มหน้าเพื่อซ่อนใบหน้าที่เหยเก เขาขบซี่ฟันจนตัวเกร็งทุกครั้งที่ถูกอาจารย์สาวในห้องพยาบาลเช็ดทำความสะอาดแผลให้  เธอทำเหมือนจะขูดเลือดขูดเนื้อออกมาให้ได้ จนเขาอยากจะสบถด่าให้เธอรู้ตัวซะบ้าง

 

 อาจารย์ไม่ได้เบามือกับบาดแผลเขาเลย แม้ใจจริงมันจะเจ็บมาก และเขาเองก็ต้องทนทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่อยากโวยวายออกไปเพราะคนอื่นอาจจะรู้ได้ว่าความจริงเขาเป็นคนยังไง จึงทำได้แค่กัดฟันแล้วคิดซะว่ามันคือบาดแผลเล็กน้อย

 

เจ็บ..

 

มาร์คเหนื่อยที่ต้องข่มสีหน้าทั้งท่าทางราวกับด้านชา แต่ก็ไม่มีใครถามเขาเลยสักคำว่าเจ็บมากไหม ทั้งๆที่ก็ปวดร้าวไปทั้งช่วงขา แถมยังจะต้องมาทนฟังเสียงน่ารำคาญของคู่รักที่กำลังเล่นละครชวนอ้วกให้ดู ซึ่งมันน่าโมโหจนแทบอยากจะร้องออกมาดังๆว่าหุบปากกันได้แล้ว

 

 

มาโรงเรียนได้ไม่ถึงชั่วโมง ก็เจอเรื่องขัดหูขัดตาก่อนซะได้

 

โคตรจะน่าเบื่อ..

 

เมื่อต่างคนต่างทำแผลกันเสร็จ พวกเราทั้งสามคนก็เดินออกมาจากห้องพยาบาลเพื่อมุ่งหน้าไปเข้าเรียนคาบแรกกันต่อ ฝ่ายแจ็คสันนั้นขอให้แบมแบมคอยประคับประคองอยู่ตลอดเวลาเพราะอ้างว่าเจ็บขาเดินไม่ค่อยได้ และใช่ว่ามาร์คจะไม่รู้ทัน

 

ถ้าคนเราเดินไม่ค่อยได้จริงๆ ปกติแล้วจะทิ้งน้ำหนักไว้ที่ขาข้างเดียวและใช้อีกอีกข้างรับน้ำหนัก แต่ในกรณีของแจ็คสันบางครั้งมันก็ทิ้งน้ำหนักไว้ทั้งสองข้างนั้น แน่นอนว่าคนที่เดินตามหลังต้องเห็นข้อแตกต่างนั้นได้อย่างชัดเจน นั่นหมายความว่ามันก็แค่สำออย

 

แกล้งทำเป็นเจ็บเพียงแค่อยากให้แฟนตัวเองเป็นห่วงหรอ?

 

เหตุผลของนายมีแค่นี้เองหรอ..

 

มันแย่มากที่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ แต่สิ่งที่คิดว่าแย่มากกว่านั้น คือทั้งคู่เดินคุยกันโดยที่ไม่ได้ยืนรอหรือสนใจเขาเลย นี้คือสิ่งที่เรียกว่าเพื่อนสนิทเขาทำกันสินะ

 

คิดว่าสนิทกันแล้วจะทำอะไรก็ได้หรอ?

 

เขาควรจะรู้สึกยังไงกับมันดีล่ะ  ให้แบมแบมคอยช่วยพยุงให้ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้เป็นอะไร ในขณะที่ปล่อยให้เพื่อนตัวเองต้องมาเดินกะเผลกตามไปอย่างช้าๆ นี่มันถูกต้องแล้วหรอ

 

ใช่.. มันไม่ถูกเลย

 

พวกนายมันเห็นแก่ตัวเอง..

 

มาร์คยืนนิ่งอยู่กับที่ สองมือกำหมัดแน่นจนขึ้นเส้นเลือดปูดโปน สายตาที่น่ากลัวมองแผ่นหลังของทั้งสองที่นำห่างออกไปอย่างชิงชังก่อนที่จะโมโหและคิดเรื่องร้ายๆไปมากกว่านั้น ร่างสูงรีบปิดดวงตาลงแล้วผ่อนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อทำให้ตัวเองใจเย็นมากขึ้น

 

“เฮ้อ..”

 

ทำไมถึงไม่สนใจคนที่เจ็บหนักกว่าบ้างนะ พวกนายแข่งกันตาบอดหรือไง?

 

การที่เขาไม่พูดใช่จะไม่รู้สึกอะไรเลยซะหน่อย อย่างน้อยขอแค่ได้ฟังคำถามง่ายๆว่าเจ็บไหม หรือเป็นอะไรมากรึเปล่า ก็คงไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้ ถ้าเป็นเพื่อนกันจริงก็ควรถามกันบ้าง ไม่สิ..ถึงจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกันก็ต้องถามกันอยู่แล้ว เด็กอนุบาลยังรู้เลยว่านี่เป็นสิ่งแรกที่ควรจะถาม  ด้วยอำนาจที่มีอยู่ทำให้เขาเลือกที่จะนั่งรถไปยังตึกเรียนก็ได้ เพียงแค่โทรสั่งกริ๊งเดียวก็พร้อมจะมีคนมาปรนนิบัตรแล้ว แต่ที่ยังอยู่ตรงนี้ก็เป็นเพราะอยากรู้ว่าเมื่อไหร่ไอ้คนที่เรียกว่าเพื่อนสนิทนั้นจะเห็นหัวของเขาบ้าง

 

แต่คิดมากไปก็เท่านั้นเองล่ะ

 

เขาไม่เป็นที่ต้องการของใครอยู่แล้วนี่..




                                                

                                              ENVY & PRIDE

                                                ✡

 

 

ตกเย็นหลังเลิกเรียนกัปตันทีมทุกคนถูกเรียกตัวไปประชุมกีฬาอีกครั้ง แน่นอนว่าแบมแบมคงไม่รอให้ถึงตอนค่ำมืดขนาดนั้นเพื่อที่จะได้กลับด้วยกัน สงสัยต้องล่วงหน้ากลับคอนโดไปก่อน  และแน่นอนว่าครั้งนี้พี่แจ็คสันก็ได้ไหว้วานให้เขาช่วยพาผมกลับคอนโดนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา  ซึ่ง.. ปกติแล้วมาร์คก็จะมาดักรอผมอยู่ที่หน้าตึก

 

แต่วันนี้กลับไม่มีแฮะ..

 

ก็พอจะจับต้นชนปลายอยู่ได้หรอกว่าสาเหตุเกิดขึ้นจากอะไร มันก็คือเรื่องในวันนี้ละ 

 

ผมเผลอทำร้ายความรู้สึกเขาไปอีกแล้ว..

 

แต่จะทำยังไงได้ เราเองก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน ก็แค่เพื่อนแฟนเท่านั้นเรารับรู้แค่ว่าเขาเป็นรุ่นพี่ที่ไม่น่าไว้ใจคนหนึ่ง ใจจริงก็อยากเข้าไปถามเหมือนกัน ถ้าไม่ติดว่าก่อนมาเรียนผมถามเรื่องเขากับแจ็คสันไปเยอะขนาดนั้น ก็เลยอยากจะรักษาระยะห่างไม่ให้มันน่าสงสัยไปมากกว่านี้

 

ถ้าหากผมเป็นหนึ่งในต้นเหตุหลักที่ทำเขารู้สึกแย่ การที่ทำเป็นเหมือนไม่เห็นทั้งๆที่เขาก็มีตัวตนคงจะเป็นสิ่งที่ทำร้ายจิตใจเขาได้อย่างเลือดเย็นที่สุดเลยละ ก็เขาเหมือนเด็กที่ถูกทิ้งให้เหงาอย่างโดดเดี่ยวตลอดเลยนี้  ดังนั้นผมก็ควรจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

 

ถึงจะคิดแย้งอยู่ในหัวว่าไม่เห็นจะต้องไปสนใจคนแบบนั้นเลย คนอันตรายเช่นนั้นอยู่ตัวคนเดียวยังปลอดภัยมากกว่าซะอีก แต่เพราะความผิดชอบชั่วดีของความเป็นมนุษย์มันมีอยู่ในตัว     ผมถึงเลือกที่จะทำให้มันถูกต้องมากกว่านี้

 

ถ้าไปทำแผลให้เขาจะว่าไงนะ ถึงจะเห็นว่ามีผ้าพันแผลติดไว้แล้วก็เถอะ แต่เลือดตรงหัวเข่าก็ซึมออกมาเยอะอยู่ดี อีกอย่างเจตนาเราก็ไม่ได้คิดร้ายอะไร เขาคงไม่ว่าอะไรผมหรอกมั่ง ผมก็แค่อยากจะลองดูแลเขาบ้าง มันอาจจะช่วยในหลายๆอย่างให้เขาดีขึ้นก็ได้

 

 

 

คฤหาสน์ตระกูลซง

 

มารู้สึกตัวอีกที ตัวผมก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องของพี่มาร์คซะแล้ว

 

ใช่.. ตอนนี้ผมอยู่ในบ้านของตระกูลซง เพราะว่าเหล่าแม่บ้านจำผมได้ ก็เลยมีโอกาสเข้ามาเดินเล่นในบ้านหลังใหญ่โตเช่นนี้อีกครั้ง พวกเธอดีกับผมมาก ถึงขั้นขออาสานำทางผมจนมาถึงหน้าห้องของเขา

 

ผมลองสูดหายใจเพื่อไล่ความเครียดที่อยู่ในหัว ก่อนจะลองเคาะประตูไปสองครั้ง ยืนรออยู่ไม่นานประตูก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ยังอยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียน เขาดูตกใจไม่น้อยที่เห็นว่าผมมา ตาเรียวเบิกกว้างเหมือนไม่อยากเชื่อกับภาพที่เห็นในตอนแรก แต่เพียงแวบเดียวทุกอย่างก็ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา ก่อนที่น้ำเสียงราบเรียบจะดังออกมาจากริมฝีปากหยักนั่น

 

 “นายที่นี่มาทำไม?”

 

“ผม.. แค่อยากจะมาดูว่าแผลของพี่เป็นยังไงบ้างน่ะครับ ยังเจ็บอยู่รึเปล่า” ความเย็นชานั้นทำให้ผมถึงกับพูดไม่ถูก แต่ก็ยังพยายามใจดีสู้เสือ แม้จะใจแป้วหน่อยๆที่พูดตะกุกตะกักแล้วได้รับสายตาเหมือนอย่างรำคาญ

 

แต่ก็นะ.. จะพยายามเข้าใจว่าเขาโกรธผมอยู่

 

“ต้องการอะไร?”

 

“ผมก็แค่อยากจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นบ้าง”

 

มาร์คหัวเราะหึในลำคอเมื่อได้ยินดังนั้น เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเหมือนแล้วแค่นยิ้มเหมือนกับเรื่องที่หลุดออกมาจากปากของแบมแบมเป็นเรื่องตลก

 

ตอนอยู่กับเพื่อนเขา ก็ทำราวกับว่าเขาไม่อยู่ตรงนั้น ตอนที่เขาล้ม ก็ไม่เห็นจะมองหรือถามอะไรเลยสักคำ พอแยกจากกันก็ถึงกับเปลี่ยนความคิดอยากจะมาทำแผลให้เขาถึงห้อง

 

ไร้ยางอายจังเลยนะ?

 

เอาเวลาไปสนใจแค่คนของนายดีกว่าไหม?  เมื่อเช้าก็ดูแลกันดีจะตาย แล้วจะมาทำห่วงเขาอีก มันช้าเกินไปไหม คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้ประทับใจได้หรอ แต่ขอโทษด้วยนะ ที่มุขห่วยแตกแบบนี้มันตบตาเขาไม่ได้ เห็นแล้วมันอยากจะแค่นหัวเราะใส่มากกว่าอีกมั้ง

 

“นายน่ะเหรออยากจะทำให้ฉันรู้สึกดี?”

 

“ก็.. คิดว่าคุณจะรู้สึกไม่ดีอยู่แน่ๆ ก็เลยรู้สึกเป็นห่วง อ๊ะ!”  ข้อมือบางถูกฝ่ามือใหญ่กำไว้แน่นก่อนเจ้าของท่อนแขนแกร่งจะดึงให้คนตัวเล็กนั้นปลิวไปตามแรงเหวี่ยง ชั่วพริบตาเดียวก็ได้มานอนตัวสั่นระริกอยู่บนเตียงพร้อมกับร่างของเจ้าของห้องที่กักขังตัวเขาเอาไว้ด้วยท่าคร่อม

 

“อย่างนายจะไปรู้อะไร”  น้ำเสียงทุ้มเข้มถามขึ้นอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังจะข่มขู่ประกอบกับสายตาอันน่ากลัวที่ทำให้คนถูกมองชาวาบไปทั้งตัว  และตัวเด็กน้อยเองก็รับรู้ได้ถึงชะตากรรมตัวเองล่วงหน้าว่าถ้าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ คงจะไม่ถูกโชคช่วยเอาไว้เป็นครั้งที่สองแน่

 

 “ด..เดี๋ยวก่อน”

“ฉันถามว่านายรู้จักฉันดีนักหรือไง ถึงจะมาทำให้ฉันรู้สึกดี?!” มาร์คถามต่อพร้อมตรึงข้อมือเล็กอีกข้างหนึ่งไว้กับเตียงและกำไว้แน่นมากพอ ที่จะทำให้คนด้านล่างปวดร้าวไปทั้งช่วงแขนได้

 

“โอ๊ย! ปล่อยผมนะ” แบมแบมไม่ตอบแต่สะบัดจนหลุด พอจะคลานหนีก็โดนฝ่ามือของมาร์คกดหัวเล็กลงจนหน้าคว่ำลงกับเตียง จมูกและริมฝีปากถูกฝังไว้กับเตียงทำได้แค่ร้องอูอี้ในลำคอ  จะหายใจเฉยๆก็ไม่ได้ หรือจะยกตัวขึ้นก็ไม่ได้เพราะถูกกดหัวเอาไว้ด้วยเพียงแขนข้างเดียว

 

“เป็นห่วงฉันหรอ? อยากทำให้ฉันรู้สึกดีอย่างนั้นเหรอ? เหอะ.. น่าโมโหจริงๆ” ถึงมาร์คจะบ่นเพราะยังไม่หายหงุดหงิด แต่ก็ยอมปล่อยให้เหยื่อของตัวเองได้มีโอกาสหายใจ ขืนกดหัวไว้นานกว่านี้คงได้สิ้นใจตายกันพอดี

 




“อึก!






                                                                       -----------Cut----------







“ง่ายจังนะ”  น้ำเสียงติดเย้ยหยันทำเอาคนฟังแทบจะกัดลิ้นตัวเอง กับคำพูดที่เหมาร่วมว่าผมก็เป็นสิ่งของที่ไร้ค่าที่หาซื้อได้ง่ายๆพวกนั้น การที่ร่างสูงล่วงเกินผม มันยังไม่เจ็บใจตรงที่ถูกเขาเข้าใจว่าผมก็เป็นเหมือนอย่างที่เขากล่าว

 

แม้จะพูดอะไรออกไป มันก็จะเป็นแค่ถ้อยคำโกหกสำหรับเขา

เจ็บใจ..

 

“ดูเหมือนว่านายจะพร้อมแล้วใช่ไหม” มาร์คทักขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้านอนนิ่งๆไม่ยอมขัดขืนอะไรเขาเพราะคงรู้อยู่แก่ใจว่าหนีชะตากรรมตัวเองไม่พ้นสินะ ถ้าให้จำกัดความหมายก็เหมือนดั้งลูกนกที่ถูกขังอยู่ในกรงนั้นละ จนกว่าเขาจะอนุญาตก็อย่าหวังว่าจะได้โบยบินเป็นอิสระเลย

 

มาหาถึงห้องเขาขนาดนี้ ถ้าจะปล่อยให้กลับไปเฉยๆ มันก็ไม่สนุกสิ..

 

เพราะฉะนั้นเราถึงต้องหาอะไรสนุกๆทำไงละ

 

ชั่วพริบตาเดียวกางเกงนักเรียนขายาวก็ถูกรวบถอดออกจากข้อเท้าเรียว ก่อนมาร์คจะเป็นฝ่ายจัดการกับตัวเองบ้าง เขาค่อยๆรูดซิบตัวเองลงอย่างไม่รีบร้อน ในขณะที่มือก็ยังถือกล้องบันทึกภาพใบหน้าหวานร่วมไปถึงร่างกายของคนๆนี้ไว้

 

“นี่..อย่าเอาแต่ร้องไห้สิ ยิ้มให้กล้องบ้าง”

 

“...”

 

เด็กน้อยไม่ยิ้มและไม่โต้ตอบอะไร แถมยังหลับตาหนีอีก ทำเพียงอย่างเดียวก็คือนอนร้องไห้เหมือนพวกอ่อนแอ ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทำตามอย่างที่ใจต้องการ เขามันสมควรแล้วที่ต้องเจอเช่นนี้ นี่คือผลตอบแทนของการที่ผมคิดตื้นเกินไป เรายังไม่รู้จักเขาดีเท่าที่ควร...

 

ผมพลาดเอง...

 

 

 

RRRRrrrr…

เสียงของรินโทนโทรศัพท์ดังมาจากกางเกงที่ถูกถอดทิ้งไว้ แน่นอนว่ามันทำให้มาร์คหมดอารมณ์แม้จะรู้สึกค้างคาแค่ไหน เพราะเขาเองก็รู้ดีว่าบุคคลที่ชอบโทรหาเด็กน้อยได้ทุกๆหนึ่งชั่วโมง     กระทั่งหายไปแค่ไม่ถึงสามสิบนาที ก็ต้องโทรตามมันมีแค่คนเดียว นั่นก็คือเพื่อนสนิทเขาเอง

 

เออ.. เป็นห่วงเป็นใยกันเหลือเกินนะ?

 

มาร์คลุกพรวดขึ้นพร้อมพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะกดหยุดการอัดวิดีโอแล้วเก็บมือถือเครื่องนั้นไว้กับตัวเอง เขาเดินห่างออกจากเตียงแล้วจัดการรูดซิบขึ้นเหมือนเดิมก่อนจะโยนกางเกงนักเรียนขายาวคืนให้เจ้าของที่นอนทำหน้าเศร้าอยู่บนเตียง

 

“ถ้าจะคุยกับมัน ก็รีบแต่งตัวแล้วไปคุยให้พ้นๆหน้าฉันซะ”

 

“ค..ครับ” แบมแบมได้ยินดังนั้นก็รีบรับสวมกางเกงขึ้นมาสวมแล้วรีบลุกหนีออกจากห้องนี้ไปอย่างรวดเร็วเพราะโอกาสที่จะรอดตัวไปได้ถึงสองครั้งมันหาไม่ได้อีกแล้ว

 

 

ผมไม่ได้เสียดายที่จะปล่อยให้ลูกนกในกรงตัวนั้นบินหนีไปหรอกนะ

 

เพราะผมจงใจปล่อยมันไปเองไงละ

 

ต่อจากนี้คงไม่จำเป็นต้องไปลงทุนจับมันด้วยตัวเองอีกแล้ว เพราะการที่จะทำให้ลูกนกตัวนั้นเต็มใจที่จะบินกลับเข้ามาอยู่ในเงื้อมมือผมอีกครั้ง มันคุ้มซะยิ่งกว่าคุ้มอีกไม่ใช่หรอครับ ?

 

มาร์คครุ่นคิดในใจพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูคลิปล่าสุดที่พึงถ่ายเก็บไว้

 

แล้วฉันจะรอนายนะ...  J





                                                                             ---------100%---------



#พี่มาร์คขี้อิจฉา  ฉากคัทเป็นอะไรที่ควรอ่านนะ เพราะมันมีเนื้อหาอยู่ในนั้นเหมือนกัน

ฉากคัทก็อยู่แหล่งเดิมๆอ่าละ ไบโอทวิตนุ้งรี่ 555 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,455 ความคิดเห็น

  1. #1414 mAjjcs (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 13:23
    แต่ละคนนี่ก็แบบนะ โอ้ยยยย ไม่ไหวจะเคลียร์ พิลึกจริง จะคอยดู
    #1,414
    0
  2. #1398 E0909145803 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 20:18
    แบมแบมก่อนไปหามาร์คคิดดีดีก่อนนะตอนนี้เหมือนมาร์คจะมีข้อต่อรองกับแบมอีกแล้วมีหลักฐานด้วยอ่ะ
    #1,398
    0
  3. #1369 Aely (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 11:39
    รอดมาได้อีกครั้งแล้วนะแบม ครั้งต่อไปคงไม่เหลืออะ
    #1,369
    0
  4. #1350 M.m1nt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 08:55
    สงสารแบมอุส่าห์หวังดี พี่มาร์คนี่น้าาาา
    #1,350
    0
  5. #1302 หยกๆ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 00:02
    พี่มาร์คโรคจิต 555
    #1,302
    0
  6. #1113 sweet-vanila-tea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 08:00
    พี่มาร์คคคคคคคคค ดักตบแม่ง ชีวิตดราม่าสุดแต่ทำตัวได้สุดเช่นกัน ส่วนพี่บีนี่ดูท่าเเล้วไม่น่ารอดพ้นการหลง
    #1,113
    0
  7. #1112 sweet-vanila-tea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 07:57
    พี่มาร์คพี่แกดราม่าตลอดแต่ทำตัวได้แบบ......นะ แต่พี่บีน่ารักอ่ะเขิลลล
    #1,112
    0
  8. #1111 sweet-vanila-tea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 07:56
    พี่มาร์คพี่แกดราม่าตลอดแต่ทำตัวได้แบบ......นะ แต่พี่บีน่ารักอ่ะเขิลลล
    #1,111
    0
  9. #1045 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 04:30
    อหจะว่าไงดีบ่ะ มาร์คก็น่าสงสารนะ แต่บั่บ สงสารได้ไม่เต็มร้อยอ่ะ แต่เราสายคนซึนเว้ย อิอิ พี่บีขา จะซึนอีกนานมั้ย
    #1,045
    0
  10. #1013 opel_zuza (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:21
    เบื่อพี่มาร์คมากทำไงดี -__-
    #1,013
    0
  11. #838 ตากร้อ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 18:39
    บอมสูตรเลขนะไม่ใช่แบบทดสอบสายตาที่อ่านแวปเดียวแล้วจะรู้เรื่อง เงิงอย่าอยู่เลยยยยย
    #838
    0
  12. #711 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 23:17
    หู้ยยยยยยยยยยย
    พี่มาร์คร้ายกาจร้ายกาจจจจจจจ
    #711
    0
  13. #698 Kat_ty_k (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 23:19
    โอ้ววววววววว แบมแบมมมมม พี่มาร์คร้ายอ่ะ งืออออออ
    #698
    0
  14. #548 mclub (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 15:52
    ดีมากพี่มัคคึ ครั้งหน้าเรียกก็มา ฮ่าๆๆๆๆ
    #548
    0
  15. #542 ปาร์คปาล์มพันเจ็ด (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 23:20
    หืมพี่มาร์คมีฉากคัทแล้ว55555555555 เจบีเมื่อไรจะคิดดีๆบ้างห๊ะ
    #542
    0
  16. #513 MiKiz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 21:49
    บางทีก็คิดนะ มาร์คไม่เห็นใจเพื่อนสนิทบ้างหรอ คนที่ต้องมารู้ทีหลังทั้งๆที่ไว้ใจนี่มันเจ็บปวดมากนะ ทำไมทำอะไรไม่คิดเลยอะ เราเข้าใจนะ ความรู้สึกน้อยใจแบบนั้น แต่ทางออกอื่นมันก็มีอะ นี่รู้สึกว่าสุดท้ายมาร์คเองนั่นแหละจะไม่เหลือใครเพราะการกระทำของตัวเอง อยากจะให้แบมอยู่ข้างๆเขาเหลือเกิน แต่ดูการกระทำตอนนี้แล้ว คงอีกไกลอะคำๆนั้น ดูยากเย็นจริงๆ 555555 สู้ๆนะคะ รีบมาต่อน้าาา จะรออ ^^
    #513
    0
  17. #512 Nuttarkit Mickey (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 21:54
    น้องแบมแอบแรดนิดๆ
    ไปอ่อย ผช ถึงห้อง
    5555555
    #512
    0
  18. #511 MBKY; (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 19:07
    โหย มาร์คต้วน ร้ายกาจ แบมๆคงไม่กล้าขัดอะทีนี้ ทั้งๆเจตนาดี แต่จริงๆก็มาช้าไปแหละ มาร์คก็ยิ่งเป็นคนแบบนี้อยู่ ดีนะเนี่ยที่แจ็คโทร.มาตาม เฮ้อ
    #511
    0
  19. #509 ไม่บอก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 11:23
    ไรท์มาต่อแล้ววว ชื่นใจจังงง แต่ก้ออยากอ่านต่อไปแล้วง่า ไรท์มาต่อเร็ว ๆ นะ สู้ ๆ ><
    #509
    0
  20. #508 BF'EYE (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 03:01
    คือจะใช้มุกรุสึกผิดหรอ 555555555 ทำไมต้องอคติกับทุกคนเลยป่ะ นี่แบมเปนห่วงนะ ตอนแรกมาร์คน่าสงสารมากเลย ทำไมตอนนี้ไม่ทำหน้าเศร้าๆอ้อนแบมก็ได้ อยากได้โมเม้นต์น่ารักๆจัง 
    #508
    0
  21. #507 ~GOT_PM~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 02:07
    เจบี!ใครบอกว่านายเก่งที่สุดหะ แค่คำง่ายๆที่บ่งบอกถึงสิ่งที่เป็นอยู่ยังไม่รู้เลย

    สะกดเป็นไหม "เป็นห่วง" น่ะห๊าาาาาาาา #พ่อคนบ้าอำนาจ


    มาร์คต้วน ไม่มีคำจำกัดความ ทั้งสงสาร ทั้งหมันไส้ ทั้งโมโห ทั้งเอ็นดู(เอ๊ะ หรือดู....) เมื่อไหร่จะก้าวผ่านไปได้สักทีน้าา

    เป็นกำลังใจให้นะคะ 
    #507
    0
  22. #500 katt. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 00:18
    ไม่สงสารมาร์คต้วนแล้วได้มะ แต่ตอนนี้สงสารจินยองมากๆ ใครก็ได้จัดการแจบอมที
    #500
    0
  23. #493 Babala nells (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 23:35
    มาร์คร้ายมาก แบมก็นะ มาหาถึงที่ เค้าก็ต้อวคิดสิ
    #493
    0
  24. #486 Chanyeoly Hanbinny (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 22:40
    หูยย มาร์คร้ายจัง ต่อไปจะทำอะไรแบมอีกเนี้ย
    #486
    0
  25. #485 มัคมัคคึ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 22:20
    ดีใจจจจจจจ
    #485
    0