(END) 7SINS/GOT7 ❉ ENVY&PRIDE ▫ #markbam #bnior

ตอนที่ 18 : ::7Sins:: 15 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    13 มี.ค. 59

                 

               7 SINS

                                                    ENVY & PRIDE

                                                      ✡

 



มาร์คตื่นขึ้นมาตามเสียงนาฬิกาปลุกที่ถูกตั้งไว้เวลาเดิมเพื่อลุกขึ้นมาเพื่อลงไปทานอาหารมื้อเช้าพร้อมกับผู้เป็นพ่อเฉกเช่นทุกวัน หากแต่ในใจวันนี้ไม่ค่อยอยากจะลุกไปไหนด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าพ่อคือผู้ที่ต้องให้ความสำคัญมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ เผื่อว่าจะได้โดนชมบ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี คิดได้แบบนั้นเขาจึงต้องต่อสู้กับแรงโน้มถ่วงเพื่อลุกขึ้นมาให้ได้

 

ผมเดินทอดน่องลงมาข้างล่างด้วยการแต่งตัวที่ไม่ใช่เสื้อยูนิฟอร์มโรงเรียน เพราะคิดเอาไว้ว่าจะงดเรียนสักวันหนึ่งเนื่องจากยังไม่พร้อมทำอะไรหลายๆอย่าง ถ้าจะให้ไปเรียนตอนนี้คงทำไม่ได้ ตัวผมยังไม่มีสมาธิมากพอ... แต่จะยังไงก็แล้วแต่ นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะผมเองก็ไม่ใช่คนที่เรียนแย่อะไร

 

ผมเหลือบไปเห็นจุนฮเวที่อยู่ในสภาพบอบช้ำไปหมดทั้งตัว แค่มองไปที่น้องมันก็รู้สึกเจ็บแทนแล้ว ผมยังจำได้ดีว่าวินาทีที่โดนกำปั้นซัดเข้าหน้ามันรุนแรงขนาดไหน แค่สามหมัดก็แทบแย่แต่น้องมันน่าจะโดนมากกว่าสิบครั้งซะอีกนะ

 

ให้ตายเถอะ..  บอกได้เลยว่ามันเละมากจริงๆ ตรงหน้าผากมีรอยเย็บด้วย แถบนัยน์ตายังห้อเลือด คงเกิดจากการโดนต่อยอย่างรุนแรงเลยสินะ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นว่าน้องมันมีเรื่องแล้วได้แผลหนักหนาสาหัสขนาดนี้   แต่ที่น่าแปลกใจคือมันยังมานั่งกินข้าวได้อย่างหน้าตาเฉยอยู่ดีอีก นี้มันก็ชักจะอึดเกินคนไปแล้ว ทนไปได้ยังไงกัน?

 

ผมคิดว่าวันนี้คงไม่มีอะไรที่จะทำให้พ่อโมโหได้มากไปกว่านี้แล้วล่ะ

 

จนกระทั่งได้ทิ้งตัวนั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะอาหาร

 

“ทำไมไม่แต่งตัวไปเรียน แกทำตัวเหลวไหลอีกแล้วนะมาร์ค เลิกทำให้พ่อปวดหัวเสียที แค่เรื่องของน้องแกคนอื่นๆฉันก็แทบจะไม่มีเวลาทำงานแล้ว” คำพูดตำหนิของผู้เป็นพ่อที่มันควรจะทำให้ผมรู้สึกเคยชินเหมือนพี่น้องคนอื่นๆ แต่พอได้ยินทีไรก็ไม่เคยทำใจได้สักที

 

“...”

 

เทียบกับคนอื่นแล้วเขาเป็นลูกที่ทำตัวแย่ขนาดนั้นเลยหรอ..

 

ขนาดจุนฮเวมันแผลเต็มหน้าขนาดนั้นยังไม่โดนพ่อว่าอะไรเลย แถมตอนไปที่เชจูยังส่งคนตามคุ้มครองอีกต่างหาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็น ไอ้ซึงยูนก็หายหัวไม่มาร่วมโต๊ะ นับประสาอะไรกับเขาที่แค่ใส่ชุดลำลองลงมาทานอาหารเช้าก็ยังโดนต่อว่าซะงั้น

 

คนเรามันต้องมีช่วงเวลาที่ยากลำบากอยู่แล้ว ทำไมพ่อถึงไม่เลือกจะถามดีๆบ้างว่า ว่าตัวเขาเป็นอะไร มีปัญหาอะไรอยู่ทำไมถึงไม่ยอมไปโรงเรียน?

 

เหอะ..

 

ยังไงพ่อก็ไม่เคยคิดที่จะเป็นห่วงเขาอยู่แล้ว ตั้งแต่ไหนแต่ไรก็ทำเหมือนไม่ใช่ลูกมาตลอด

 

แล้วนี่เขาจะลงมานั่งอยู่ตรงนี้เพื่ออะไร ถ้าไม่ใช่เพื่อพ่อ.. ถ้าไม่ใช่ว่าอยากลงมาเพื่ออยากจะให้พ่อได้เห็นว่าเขามาแล้วนะ เขาอยู่ตรงนี้ แต่น่าขำที่พ่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลายวันที่ผ่านมาเขาหายตัวไปไหน พ่อไม่ได้สนใจอะไรเขาเลย ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยด้วย

 

มันน่าน้อยใจชะมัด..

 

ซึ่งทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผมได้แต่หวังว่าจะมีใครสักคนเข้าใจผมบ้าง แต่พอหันไปมองรอบตัวแล้วเจอแต่ความว่างเปล่า อีกทั้งคำพูดของแบมแบมก็ยังลอยเข้ามาซ้ำเติมอีก มันทำให้ผมปวดหัวจนต้องหลับตาลง อยากจะลืมเรื่องทุกอย่างไปให้หมดสิ้นเสียที

 

ยิ่งนึกถึงยิ่งทรมาน...

 

พอจะกินอะไรก็เคี้ยวช้าๆ และปล่อยมันค้างไว้แบบนั้นจนมันเริ่มเย็นหมดทุกอย่าง ถามว่าหิวไหมก็หิว แต่ไม่สามารถทานอย่างสบายใจได้ แม้จะรู้ว่าตรงหน้าคืออาหารจานโปรดที่น่าอร่อยมากแค่ไหนก็เถอะ 

 

แต่ผมกินข้าวไม่ลงอีกแล้ว..

 

มันเป็นอาการหน่วงๆเหมือนมีอะไรติดอยู่ในลำคอ ซึ่งแต่ละคำมันช่างกลืนยากเหลือเกิน เขาไม่อาจจะฝืนทนได้อีกต่อไป เพราะในหัวมีแต่คำว่าต่อจากนี้เขาจะทำยังไงดี เขาไม่เหลือใครให้พักพิงอีกแล้ว นี้เขาต้องกลับมาอยู่ในสภาพโดดเดี่ยวไม่มีใครอีกแล้วหรอ ทุกอย่างเหมือนกลับไปอยู่จุดเริ่มต้นใหม่ที่เลขศูนย์หมดเลยสินะ...   

 

หลังจากที่คิดว่าตัวเองสามารถลุกไปจากตรงนี้ได้แล้ว มาร์คก็นำพาร่างของตนขึ้นไปขังตัวเองอยู่ในห้องเหมือนเดิม เขาก้าวเข้าไปห้องน้ำหมายจะชำระเอาทั้งร่างกายและความรู้สึกต่างๆที่มีอยู่ในตัวออกไปให้หมดทั้งสิ้น

 

แต่เพียงแค่ความเย็นสัมผัสกับผิว.. ความหนาวเหน็บจากไหนก็ไม่รู้เยอะแยะก็พาดพาเข้ามาในร่างกาย

 

ราวกับว่าประตูทุกบานกลายเป็นกำแพง เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ได้แค่เดินไปเรื่อยๆในความมืดมิดอย่างจุดไร้ความหมาย คนที่เคยยื่นมือเข้ามาช่วยและบอกว่าไม่เป็นไร  จู่ๆก็เอ่ยลาแล้วแผ่นหลังเล็กนั้นก็ค่อยๆเดินจากไป...

 

แค่คนเดียวๆแต่เหมือนว่าโลกทั้งใบกำลังหันหลังให้กับผม..

 

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ เมื่อเห็นว่าตัวเขาอ่อนแอได้ถึงขนาดนี้ และยิ่งเกลียดตัวเองเข้าไปใหญ่ ทั้งสมเพชจนไม่รู้จะทำยังไง แม้แต่ภาพของตัวเองที่สะท้อนในกระจกเงาก็มองว่าเป็นศัตรูเลย

 

ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะเลือนราง เพราะม่านตาคมถูกบัดบังด้วยหยาดน้ำตาอุ่นๆที่ไหลผ่านข้างแก้มทั้งสองข้าง.. มาร์คเปิดน้ำให้แรงขึ้นอีก เพื่อที่เขาจะได้หลอกตัวเองว่าตอนนี้ไม่ได้ร้องไห้

 

สัมผัสอุ่นๆที่ตรงข้างแก้มนี่เกิดจากเขากำลังจะอาบน้ำต่างหาก

 

จะร้องไปทำไมล่ะมาร์ค.. เพราะถึงจะเรียกร้องความสนใจยังไง ก็ไม่มีใครเห็นหัวของเขาอยู่ดี


 

 

 

                                                        ENVY & PRIDE

                                                 ✡

                                                          

 

 

แบมแบมมาถึงโรงเรียนเช้าเป็นปกติ แต่ที่แปลกไปจากเดิมก็คือวันนี้ที่โรงเรียนเต็มไปด้วยตำรวจและทหารมาล้อมเอาไว้เพื่อรักษาความปลอดภัย จากที่เดิมทีมีแก๊งอันธพาลมาดักทำร้ายจุนฮเวที่บนเกาะ แต่พออีกวันก็มีข่าวว่า คิม ยูคยอม ฆ่าตัวตายอย่างปริศนาขึ้นมาอีก ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้ผอ.อิลกุกสั่งรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด เพราะแน่นอนว่าเรื่องแบบนี้ต้องเป็นกังวลใจต่อผู้ปกครองที่จะส่งบุตรหลานมาเรียนได้แน่ๆ บางคนถึงขั้นให้หยุดเลยก็มี เพราะกลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

 

บรรยากาศในโรงเรียนกลายเป็นสีเทาทั้งเศร้าและน่าหดหู่เป็นอย่างมาก เหล่านักเรียนและคุณครูหลายคนพากันโพสต์ไว้อาลัยลงโซเชียล อีกทั้งที่โต๊ะนักเรียนของยูคยอมเองก็เต็มไปด้วยดอกไม้เช่นกัน

 

แล้วแบบนี้ชานอูจะเป็นยังไงบ้างนะ? เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทกับยูคยอมมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรอไง? แต่ดูเหมือนว่าช่วงหลังมานี้ทั้งคู่จะมีเรื่องผิดใจกันนิดหน่อย เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นเรื่องอะไร เท่าที่คนอื่นๆผูกเรื่องกันก็อาจจะเกี่ยวกับคนที่ชื่อฮันบินอะไรนั่นด้วย

 

จะว่าไปแล้วตระกูลซงก็มีแต่เรื่องน่าปวดหัวทั้งนั้นเลยนะ..

 

ว่าแต่..

 

ไม่รู้อะไรดลใจให้ร่างเล็กเดินเลยไปจนถึงตึกเรียนเกรด 12 ปลายเท้าเรียวเดินไปตามทางโดยที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ พอสติกลับคืนมาอีกทีเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าห้องเรียนของบุตรชายคนที่สองของตระกูลใหญ่เข้าเสียแล้ว

 

แบมแบมกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอด ทั้งๆที่ไม่ได้คิดจะมา แต่พอมาถึงมันก็อดไม่ได้ที่จะชะเง้อคอมอง ก่อนจะต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

 

ทำไมเขาไม่มาเรียนละ..?

 

เจ้าตัวครุ่นคิดกระวนกระวายไปต่างๆนาๆว่าอีกฝ่ายหายตัวไปไหน ไม่สบายหรือว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้นรึเปล่า สาเหตุที่ชายหนุ่มไม่มาเรียนนั้นเขาค่อนข้างจะมั่นใจว่าตัวเขาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องอยู่เหมือนกัน

 

เป็นห่วงยังไงก็ไม่รู้แฮะ..

 

แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย

 

เด็กน้อยตัดสินใจจะย้อนกลับห้องตัวเอง ซึ่งระหว่างทางนั้นเองก็เจอคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกำลังเดินสวนมาทางนี้พอดี  สายตาของทั้งคู่ประสานเข้าหากัน ทำเอาแบมแบมหาทางหนีทีไล่ไม่ถูก จะหันหลังกลับก็ไม่ทันซะแล้ว จึงได้แต่ก้มหน้าแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ

 

...ผมรู้แก่ใจดีอยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องเจอ แม้จะทำใจมาแล้วก็เถอะเพราะพี่เขาก็อยู่ห้องเดียวกับพี่มาร์ค แต่ผมในตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าไปมองเขาเลย ผมไม่อาจสบตาดวงนั้นด้วยความห่วงใยได้อีกแล้ว

 

เพราะผมละอายใจ

 

ผมทลายทุกอย่างลงกับมือเองอย่างโหดเหี้ยม...

 

ผมรู้ดีว่าอีกฝ่ายมองผมยังไง แม้ผมจะก้มหน้าอยู่ ผมรู้ว่าอีกฝ่ายใจสลายแค่ไหน ผมยังจดจำสีหน้าที่ผิดหวังนั้นได้ที่สนามบินนั้น มันน่าเจ็บปวดที่ทำให้เขาเสียใจทั้งๆที่เขาทำเพื่อเราทุกอย่าง ดีกับเราตลอด เป็นแฟนที่ดูแลเอาใจใส่เสมอ

 

ผมมันเป็นคนเลว... พี่เขาไม่ผิดเลยถ้าคิดจะเกลียดผม มันสมควรแล้วที่ต้องเป็นเช่นนี้   คนโลเลนิสัยไม่ดีอย่างผม ไม่คู่ควรกับคนดีๆอย่างพี่หรอก

 

“ขอโทษนะครับ”  เด็กน้อยเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบาในตอนที่เดินสวนกัน แต่มันก็มากพอที่จะทำให้คนที่เดินผ่านไปรับรู้ถึงประโยคนั้นได้อย่างชัดเจน

 

แจ็คสันชะงักฝีเท้าค้างลงกับที่ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น เขาเหลือบสายตาหันกลับไปมองแผ่นหลังเล็กในตอนนี้ได้ไกลออกไปมากแล้ว ด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งใจและยังไม่หายดีสักที ..

 

คำขอโทษน่ะ.. ฉันจะรับมันไว้นะแบมแบม

 

แต่ฉันจะไม่ให้อภัยนายหรอกนะ...

 

ไม่มีวัน

 




 

                                            ENVY & PRIDE

                                              ✡

 

 

 

คุณชายลำดับสามได้ตื่นขึ้นมาเป็นคนแรกในบ้าน แต่ก่อนที่เขาจะทำการอาบน้ำชำระร่างกาย คนตัวสูงก็พาตัวเองลงมาที่ห้องครัวเพื่อที่จะได้บอกอะไรบางอย่างกับแม่บ้านเสียก่อน เดี๋ยวจะไม่ทันการเอา  

 

ไปปลุกเขาได้แล้ว แล้วก็ฝากบอกเขาคนนั้นด้วยว่าผมบอกให้กินข้าวให้หมดเธอโค้งรับคำสั่งที่ถูกหมอบมายก่อนจะเดินไปเอามื้อเช้าที่ได้จัดเตรียมเอาไว้อยู่แล้วยกขึ้นไปเสิร์ฟที่ห้องเดิม

 

 

ก๊อกๆ !

 

 

“ขออนุญาตเข้าไปด้านในนะคะ”  เธอดันประตูเข้ามาทันทีอย่างไม่รอช้า แล้วก็เป็นอย่างที่คิดคนที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงสี่หลักตื่นขึ้นมาได้ซักพักแล้ว จินยองน่ะเป็นเด็กดี เพราะปกติเด็กในวัยนี้จะไม่ค่อยตื่นในเวลานี้กันหรอก ส่วนมากจะต้องใช้ยุทธวิธีต่างๆเพื่อยอมดึงให้ลุกกันทั้งนั้น

 

“ตื่นเช้าอีกแล้วนะคะ วันนี้คุณชายฝากมาบอกให้คุณหนูทานข้าวให้หมดด้วยล่ะค่ะ” 

 

“ขอบคุณมากนะครับ ผมต้องรบกวนคุณป้าอีกแล้ว”

 

เด็กหนุ่มส่งยิ้มและรับถาดอาหารมาไว้ในมือก่อนจะก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณเธออีกครั้ง แม่บ้านวัยกลางยิ้มตอบก่อนจะขอตัวลงไปทำหน้าที่ในส่วนอื่นๆต่อ ส่วนเขาก็คงต้องจัดการอาหารเช้าที่อยู่ตรงหน้านี้ให้หมดสินะ..

 

ความหอมของมันยังทำให้น้ำย่อยในกระเพาะอาหารทำงานได้ดีอีกตามเคย ในทุกๆวันจินยองจะพยายามลิ้มรสและแยกส่วนผสมออกมา คิดเอาเองว่ามันน่าจะมีอะไรบ้าง เพื่อที่เขาจะได้เอาไปทำให้พ่อกับแม่ทานในตอนที่กลับไปบ้านได้แล้ว

 

ก๊อกๆ

 

แต่ก่อนที่คนตัวเล็กจะได้ตักอาหารเข้าปาก จู่ๆ บานประตูก็มีเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะถูกเปิดเข้ามาโดยแม่บ้านคนใหม่ที่ไม่ใช่คนเดิม

 

“คุณแจบอมให้มาเรียนว่ารีบๆรับประทานอาหารให้เสร็จ อีกสักประเดี๋ยวจะไปโรงเรียนกันแล้วนะคะ”

 

“อ่อ ได้ครับๆ ผมจะรีบเลย” จินยองยิ้มรับก่อนจะรีบตักอาหารเข้าปากตามคำสั่ง แม้จะยังงงๆว่าทำไมวันนี้คนๆนั้นถึงไม่ขึ้นมาตามเขาเหมือนทุกวัน แต่ก็คิดว่ายังไงก็ต้องเจอกันที่รถอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นก็คงจะไม่น่ามีปัญหาอะไรหรอก

 

ก๊อกๆ

 

จนกระทั่งเวลาผ่านไปอีกซักพักที่บานประตูก็มีเสียงเคาะดังขึ้นมาอีกหน โชคดีที่เป็นตอนอาหารในจานพร่องไปบ้างแล้ว จินยองจจึงรีบหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดและรวบช้อนเข้าหากันให้เรียบร้อย

 

“คุณชายให้มาเรียกไปขึ้นรถได้แล้วค่ะ ถึงเวลาที่คุณหนูต้องไปเรียนแล้วนะคะ”  

 

 

พอถึงตอนนี้คิ้วของเด็กน้อยก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความงงงวย เพราะความจริงแล้วห้องของเขากับแจบอมก็ไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่ วันอื่นยังมาเรียกเองเลย นั่งเฝ้ากินข้าวด้วยซ้ำไป แต่นี่ฝากคนมาเรียกเขาหลายครั้งแล้วนะ..

 

หรือจะคิดมากไปเอง?

 

“ได้ครับๆ ขอโทษนะครับที่ช้า” ผมโค้งหัวให้แม่บ้านคนนั้นเป็นการขอบคุณ ก่อนจะหยิบเอากระเป๋าและของสำคัญต่างๆติดตัวลงมาด้วย พยายามไม่คิดอะไรต่อเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรอนานจริงๆ เผื่ออารมณ์แปรปรวนขึ้นมาแล้วคิดหนี้เขาเพิ่มก็แย่เอาน่ะสิ

 

ระหว่างทางร่างเล็กก็ไม่ลืมที่จะทักทายแม่บ้าน จินยองผูกมิตรกับทุกคนจนเริ่มจะคุยกันถูกคอ ทุกคนล้วนเอ็นดูเขาทั้งนั้น อีกทั้งยังให้การปรนนิบัตรที่ดีจนรู้สึกเกรงใจ เขาจึงชอบตอบแทนด้วยการไปช่วยทำงานบ้านเล็กๆน้อยๆ ถึงแม้จะโดนปฏิเสธอยู่ตลอดก็เถอะนะ

 

“ขอโทษที่มาช้านะครับ คุณรอผมนานรึเปล่า ทำไมไม่นั่งรอในบ้านล่ะ?”

 

พอผมเปิดประตูเข้าไปในรถด้วยตัวเองก็เจอร่างสูงกำลังนั่งอ่านหนังสือรออยู่ข้างในนั้น.. วันนี้อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยซ้ำไป ขนาดตอนที่ผมเอ่ยทักทายใบหน้านั้นก็ยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม

 

น่าแปลก..

 

แปลกจริงๆด้วย

 

แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเป็นอะไร.. แม้กระทั่งตอนที่รถเคลื่อนไปตามถนนใหญ่เขาก็ยังจดจ่ออยู่กับหนังสือเช่นเดิม มันทำให้บรรยากาศอึดอัดค่อยๆปกคลุมรอบร่างของพวกเราเอาไว้ ทำเอาผมต้องกระแอมไอหลายครั้งเพื่อคลายลง แต่ก็ดูเหมือนจะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

 

ซึ่งมันทำให้เกิดคำถามขึ้นมาในใจว่ามันดีแล้วหรอที่เราต้องมาอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน? หรือผมจะทำอะไรที่ไม่สมควรแบบไม่รู้ตัวนะ

 

“ผมมาอยู่บ้านแบบนี้ทำให้คุณลำบากไหมครับ” ผมถามเขาอย่างที่รู้สึกจริงๆ หลังจากพยายามคิดว่าตัวเองทำอะไรผิดแต่ก็คิดไม่ออก

 

ฮงจุน ฝากบอกเขาด้วยว่าไม่ลำบากแจบอมเอ่ยสั่งคนขับรถส่วนตัวที่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ สายตายังคงอ่านหนังสือต่อไปเรื่อยๆไม่คิดที่จะเงยขึ้นมา

 

แน่นอนว่าคนขับรถเองก็งงกับอาการแปลกๆของคุณชายเช่นกัน เขาเหลือบมองกระจกหลังพร้อมกับเลิกคิ้ว แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายอยู่ในฐานะที่เป็นนายของตัวเองจึงไม่มีสิทธ์ถามอะไร เขาจึงรีบทำตามคำสั่งไปก่อนเพราะไม่อยากมีปัญหา

 

“คุณหนูฝากมาบอกว่าไม่ลำบากหรอกครับ”

 

จินยองขมวดคิ้วแน่นพร้อมมองไปที่แจบอมในตอนนี้ ที่ทำราวกับว่าไม่มีผมอยู่ในสายตา ผมทำได้เพียงแค่ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างลำบากใจ

 

ถ้าเขาโกรธมากจริงๆ ผมคงจะโดนคิดหนี้เพิ่มไปแล้ว แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ไง

 

นี้คงถูกเรียกว่า  งอนอย่างเห็นได้ชัด   ถ้าเป็นคนทั่วๆไปจะต้องแสดงอาการโกรธเคืองไม่พอใจและประชัดประชันใส่ แต่สำหรับเขาในที่นี้ คือการเมินเฉยและทำเหมือนหลบหน้าไม่อยากจะคุยด้วย แต่ก็ยังดีที่เขาตอบรับให้รู้แม้จะไม่ใช่กับผมเองก็เถอะ

 

เมื่อรถคันใหญ่เคลื่อนตัวมาถึงหน้าโรงเรียนคุณชายลำดับสามก็ก้าวลงจากรถก่อนเป็นคนแรกแถมยังจงใจทิ้งระยะห่างเดินนำไปก่อนเขาอีกด้วย

 

คุณเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงไม่คุยกับผมล่ะ?” ผมถามหลังจากตามมาดึงแขนเสื้อของคนร่างสูงเอาไว้ได้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนถือว่าเป็นการกระทำที่ใจกล้ามากๆ และผมคงไม่รอดแน่ที่กล้าทำอะไรอุกอาจแบบนี้ แต่ครั้งนี้ผมไม่ได้รู้สึกกลัวหรือตื่นเต้นอะไรเลยนอกจากความค้างคาที่มีอยู่ในใจตอนนี้เท่านั้น

 

ชายหนุ่มหมุนต้นคอมามองผมที่กำลังใช้มือยื้อแขนเสื้อเขาไว้ด้วยแววตาที่ค่อนข้างจะไม่พอใจ แต่เขาก็ยังยืนนิ่งปล่อยให้ผมดึงตัวเขาไว้ทั้งๆที่คิดจะสะบัดทิ้งตอนนี้ก็ได้ เหมือนอย่างที่ร่างสูงมักจะชอบทำอยู่บ่อยๆ ตามประสาคนสันโดษที่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับตัวเอง

 

ฉันจะไม่พูดกับนายหรอกนะ”

 

“นั่นไง คุณพูดแล้ว เพราะฉะนั้นพูดต่ออีกหน่อยเถอะว่าคุณเป็นอะไรกันแน่?”

 

“นายนี่มันโง่จริงๆเลย หัดรู้ซะบ้างสิว่านี่คืออารมณ์ของคนโกรธ”

 

คำสารภาพที่ออกมาจากปากของแจบอมตรงๆ ทำเอาคนฟังไปต่อไม่ถูก จินยองเหวอไปซักพัก เขาไม่ได้โกรธที่โดนด่าว่าโง่หรอก กับคำๆนี้มันชินเสียแล้ว แต่ที่ทำตัวไม่ถูกเพราะรับอารมณ์ที่แสนจะแปรปรวนของอีกฝ่ายไม่ทันต่างหาก

 

ให้ตายเถอะ นี้เขาโกรธผมจริงๆน่ะหรอ?

 

“ไอ้เรื่องที่ผมสั่งสอนคุณเมื่อวาน”

 

“ก็แหงน่ะสิ นายคิดว่านายเป็นใครกัน?”

 

โถ่เอ้ย ที่แท้ก็เรื่องนี้เองน่ะเหรอ เขาไม่ชอบสินะ ตามประสาคนที่ทิฐิสูงน่ะ ถึงแม้ผมจะพูดด้วยความเป็นห่วงก็เถอะ แต่ยังไงเขาก็มองว่าเป็นการสั่งสอนอยู่ดี

 

โอเคผมขอโทษถ้ามันทำให้คุณไม่พอใจ แต่ที่ผมเตือนเป็นเพราะผมห่วงคุณจริงๆนะครับ ผมไม่อยากให้คุณเป็นลูกอกตัญญู เพราะยังไงคุณเองก็ต้องเคารพคนเป็นพ่อ และตัวคุณเองก็ไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้หรอกใช่ไหม

 

แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลทั้งหมดจากปากของทาสผู้น่ารัก คิ้วเข้มที่มักจะขมวดเข้าหากันเสมอเมื่อถูกขัดใจก็ค่อยๆคลายลง ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นเพราะคำว่า ห่วง คำเดียวเท่านั้น มันชัดเจนอยู่ในหู และทำให้หัวใจที่ขัดเคืองอยู่ในตอนแรกแปรผันเป็นเต้นแรงขึ้นมาได้หน้าตาเฉย 

 

ก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมต้องไปรู้สึกดีกับคำว่าห่วงของคนจนๆนี้ด้วย แต่ถ้ามันทำให้เขาโอเคขึ้นได้เขาก็พร้อมจะเก็บเอาคำพูดเหล่านั้นไว้มาลองพิจารณาในคราวหลังก็ได้

 

นายสอบผ่าน ฉันรู้แล้วว่าคนจนๆเขาง้อคนอื่นยังไง

 

“เอ๋..อ หมายความว่ายังไงครับ?” จินยองเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงงวย เอาจริงๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็ตามอารมณ์ของแจบอมไม่ทันหรอก

 

“ฉันแค่อยากรู้ว่าคนจนๆเขาง้อคนอื่นยังไงน่ะ พอดีว่าต้องทำวิจัยเรื่องนิสัยของนาย ตอนนี้ฉันรู้แล้ว”

 

 พอพูดจบจินยองก็ยิ่งเหวอมากกว่าเดิม ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพราะนึกได้ว่าไม่อยากจะมีปัญหากับใครอีก ถึงแม้ว่าแจบอมจะมีเหตุผลที่แสนประหลาดแต่เขาก็ควรที่จะยอมรับให้ได้

 

เออๆออๆไปด้วยก่อนก็แล้วกัน..

 

แต่แล้วคิ้วทั้งสองข้างก็ต้องเลิกขึ้นอีกครั้ง เมื่อจู่ๆฝ่ามือใหญ่ของคนตัวสูงนั้นก็ยื่นมาทางผมเหมือนกับตอนที่เราสองคนเดินจับมือไปด้วยกันที่คฤหาสน์วันนั้น แต่ว่าที่นี้มันก็ไม่ใช่บ้านซักหน่อย...

 

มันจะดีหรอถ้าคุณจะมาเดินจับมือกับเด็กทุนจนๆอย่างผมในสถานที่คนพลุ่งพล่านแบบนี้

 

ผมได้แต่คิดกังวลและหนักใจที่จะต้องไปกุมมือกับคนอย่างเขายิ่งในสถานที่แบบนี้ ภาพของเราสองคนกำลังประสานมือกันต้องเป็นที่จับตามองของคนในโรงเรียนมากแน่ๆ ผมไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาเลย แค่มาโรงเรียนพร้อมกันแค่นี้คนก็แห่เข้ามารุมถามเยอะเกินพอแล้ว..

 

“นายรู้ว่าต้องทำยังไง คงไม่อยากติดหนี้เพิ่มหรอกใช่ไหม”

 

แต่ก็นะ.. แจบอมจะเน้นย้ำด้วยคำขู่พวกนี้เสมอเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะโดนคนเป็นทาสอย่างเขาขัดใจ

 

ก็เป็นซะอย่างนี้ละนะ.. สุดท้ายมันก็จบด้วยอะไรทำนองนี้ตลอด ผมก็เลยต้องเป็นฝ่ายยอมเขาอยู่ทุกที

 

                       


                                


                                                       ENVY & PRIDE

                                              ✡

 

                                                                        

 

เมื่อถึงคราวพักเที่ยงนักเรียนมัธยมชั้นเกรด 12 ห้อง A ทุกคนก็พากันทยอยออกไปรับประทานอาหารที่พาร์เธนอนกันหมด ส่วนแจบอมที่ไม่ชอบทานอาหารร่วมกับผู้คนเยอะๆ ก็เดินออกไปที่หลังโรงเรียนซึ่งเป็นบ้านพักส่วนตัวของตัวเอง เหลือเพียงแค่นักเรียนทุนสองคนที่ยังอยู่ในห้องตามลำพัง

 

“ทำไมนายถึงมากับแจบอม ทำไมพวกนายต้องจับมือกันด้วย” ยองแจกอดอกถามอย่างจ้องจับผิดทันทีที่มีโอกาส ที่เขาต้องรอให้ถึงตอนเที่ยงก็เพราะว่าคาบเช้าแจบอมทำตัวติดกับจินยองอย่างกับแฝดสยาม ทำให้ความสงสัยมันมีมากขึ้นเรื่อยๆเพราะตัวเขาเองก็ไม่ชอบใจนักที่ช่วงนี้เพื่อนสนิทคนนี้มักจะหายตัวไปอยู่กับผู้ชายนิสัยไม่ดีบ่อยๆและถ้ายิ่งเป็นคนตระกูลซงด้วยยิ่งไม่น่าไปยุ่งด้วยเลย

 

เขารู้ว่าเมื่อก่อนเพื่อนคนนี้มักมีสีหน้าที่วิตกกังวลเมื่ออยู่กับผู้ชายคนนั้น แต่ครั้งนี้มันต่างกันออกไปอย่างสิ้นเชิงท่าทีทีสนิทสนมและใกล้ชิดยิ่งทำให้เขาอยากรู้ว่าในความสัมพันธ์นี้มันอะไรและอีกอย่างหนึ่งที่เปลี่ยนไปจริงๆ นั้นก็คือตัวอิมแจบอม ดูเป็นคนมีมนุษย์สัมพันธ์ดีขึ้นละมั่ง?

 

“ฉันจะตอบนายทีละคำถามก็แล้วกัน”

 

“...”

 

“ฉันเคยขอร้องเขาเรื่องช่วยจ่ายค่าเทอมมันเลยทำให้ฉันติดหนี้เขาอยู่ ตอนนั้นมันเลวร้ายมากแต่ก็ไม่ได้แย่ไปซะหมดหรอก ฉันเคยสับสันว่าเขาดีหรือไม่ดีกันแน่เพราะเขาไม่เคยแสดงอาการให้รู้นัก นายก็น่าจะรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง แต่ช่วงหลังมานี้เขาดีกับฉันจริงๆ”

 

“ยังไงหรอ?” ยองแจยังคงเค้นถามต่อไปเพราะยังไม่ไว้ใจคนๆนั้นมากเท่าไหร่

 

“ก็.. ไม่เชิงว่าดีหรอกนะ แต่ก็ถือว่าดี”

 

“อะไรของนายจินยอง พูดให้ตรงประเด็นหน่อยสิ” ยองแจหรี่ตาลงมอง เรียกให้จินยองถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วพยายามเรียบเรียงคำพูดในหัว

 

“ก็ตั้งแต่ตอนที่เขามาหาฉันที่บ้าน เพราะคิดว่าฉันหายตัวไป แล้วก็กลับมาอีกครั้งมาขอค้างคืนที่บ้าน”

 

“หืม หมอนั่นไปค้างบ้านนาย?”

 

“ใช่ ด้วยเหตุผลที่อยากจะวิจัยชีวิตคนจนๆอย่างฉันใช้ชีวิตยังไง และเมื่อเขารู้ว่าที่บ้านฉันเป็นยังไง เขาก็เริ่มสั่งบริษัทให้มาปรับปรุงตรงนั้นตรงนี้จนกลายเป็นว่ารีโนเวทบ้านทั้งหลัง พ่อแม่ก็ให้ย้ายไปอยู่คอนโดในระหว่างนี้ก่อน ส่วนฉันต้องย้ายมาอยู่บ้านเดียวกับเขาเพราะเป็นหนี้ก็ต้องคอยรับใช้เขา” 

 

 “...”  ยองแจพยักหน้าตามไปด้วยในขณะที่ฟังเพื่อนเล่าอย่างตั้งใจ

 

“ส่วนเรื่องที่ขอจับมือนั้น ครั้งแรกเขาอยากรู้ว่ามือฉันด้านไหม คือเขาบอกว่าเขายังไม่เคยจับมือคนจนๆน่ะก็เลยอยากจะรู้ แต่ก็จับไว้อย่างนั้นแล้วพาไปเดินดูทั่วบ้านเฉยเลย  ส่วนวันนี้ที่นายเห็น.. อันนี้บอกตรงๆว่าฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาแค่อยากจะจับไว้เฉยๆละมั้ง?”

 

ยองแจหลุดขำพรืดออกมาทันทีที่ได้ฟังสิ่งที่จินยองเล่ามาทั้งหมดเกี่ยวกับตัวแจบอม ไม่ยักจะรู้เลยว่าคนที่ร้ายเหมือนปีศาจคนนั้นจะกล้าทำเรื่องน่าอายเป็นเด็กๆไปซะได้ และผมก็เชื่อด้วยว่าเพื่อนผมไม่ได้โกหกจริงๆ จินยองไม่ชอบโกหกหรือถ้าจะโกหก ผมก็จับทางได้ตลอดนั้นแหละ

 

“นายตลกอะไรน่ะ?” จินยองถามอย่างสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็หัวเราะออกมาด้วยเหมือนกัน บนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูไอ้ผู้ชายที่แสนจะเอาแต่ใจนั่นด้วยซ้ำ  

 

 “ก็จะอะไรซะอีกล่ะ ใครจะไปคิดว่าคนแบบนั้นจะมีโมเมนท์อะไรแบบนี้”

 

“ฉันก็ไม่คิด แต่ก็นะ..”

 

“นี่..ฉันว่านะ หมอนั่นชอบนายแน่ๆ”

 

“บ้าเหรอไง นายคิดมากไปเองรึเปล่า” ก่อนที่จินยองจะต้องเบิกตากว้างแล้วรีบส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ก็โดนยองแจส่งมือมาบีบแก้มเอาไว้เสียก่อน

 

ตาคมจ้องหน้าของคนเป็นเพื่อนด้วยแววตามั่นใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วพยักหน้าแรงๆสามทีเพื่อยืนยันในสิ่งที่ตัวเองพูด

 

“เซนส์ฉันไม่เคยผิด หมอนั่นต้องชอบนายเข้าแล้วแน่ๆ” ยองแจยังคงยืนยันคำเดิมซึ่งมันทำให้ผมสับสนมึนงงไปหมด ไอ้เราก็รู้อยู่หรอกว่าเพื่อนคนนี้เป็นพวกมองคนทะลุปรุโปร่งและทุกครั้งมันไปก็แม่นยำอย่างที่ยองแจบอกไว้จริงๆ แต่มันก็ต้องมีผิดพลาดบ้างละน่า..

 


คนอย่างเขาหรอจะมาชอบผม ไม่มีทางซะหรอก..







#พี่มาร์คขี้อิจฉา  เจบีบ้าอำนาจ คือคนละฟีลมากจริงๆ55555555555555555555555 หมั้นไส้คู่บีเนียร์ขะ หวานไม่เกรงใจมบเลยเกลียด55555555555 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,455 ความคิดเห็น

  1. #1455 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 00:13
    วิจัยวิธีการง้อของคนจน เชื่อเค้าเลยพี่บี พี่กล้าใช้มุกนี้แก้ตัวได้ไงเนี่ย
    #1,455
    0
  2. #1431 Wattson (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 11:54
    จี้ตรงงอนแล้วพูดฝากคนขับรถนี่แหละ ถถถถ ทานโทดนะคะ เขานั่งอยู่ข้างๆม้ะแจบอม
    #1,431
    0
  3. #1422 mAjjcs (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:25
    ฟังคำยองแจไว้นะจินยองงง ฮี่ๆๆๆ
    #1,422
    0
  4. #1401 E0909145803 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 01:51
    เจบีจะรักจะชอบก็บอกน้องเนียร์ไปไม่ใช่มาหาข้องอ้างแบบนี้งานวิจัยอะไรมันจะประหลาดขนาดนี้ค่ะมีจับมือมีงอนอ่ะน่ารักดีคู่นี้
    แบมลูกไว้ไหมใจอ่ะรักพี่มาร์คก็บอกไปเลยค่ะว่ารัก
    #1,401
    0
  5. #1377 Aely (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 16:53
    แบมห่วงมาร์ค แคร์มาร์คก็บอกมาเถอะ ไม่ต้องกั๊กหรอก



    ห่วงความรู้สึกมาร์คมาก เมื่อไหร่จะมีคนที่จะคอยอยู่ข้างๆ เค้าซะที



    บีนี่ปากแข็งซะยิ่งกว่าอะไร เมื่อไหร่จะยอมรับความรู้สึกตัวเองซะที
    #1,377
    0
  6. #1358 M.m1nt (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 11:31
    พี่มาร์คน่าสงสาร แต่ก็ไม่ควรทำแค่แรกอ่ะ เฮ้อๆๆๆ
    กคู่ก็น่ารักเกินนน
    อ่านแล้วไม่เครียดเท่าไหร่
    #1,358
    0
  7. #1340 JB got7 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 19:30
    อหหหหห อยากจับมือเค้าก็บอก
    #1,340
    0
  8. #1159 eyebaysong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 12:53
    เกลียดด้วยยยย อ่านไปเบ้มากไปจนปากจะเบี้ยวแล้ว 55555555 พ่อคนฉลาดดด ทำวิจัยตลอดเวลาาาา แล้วตอนงอนคือบั่บ 5555555555 ฝากบอกคนขับรถให้บอกคนที่อยู่ข้างตัวเอง ขรรมมม555555เอ็นดูแรงพ่อเจบีบ้าอำนาจจจจ
    #1,159
    0
  9. #1154 miku_blue (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 11:17
    สงสารพี่มาร์ค ฮือออ
    #1,154
    0
  10. #1148 opel_zuza (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 04:20
    คนละขั้วเป็นหยินหยางเลยอ่ะ 555555555
    #1,148
    0
  11. #1147 kamonros_som (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 18:37
    เห็นด้วยกับคคห.ที่#1,146อย่างแรงค่ะ พี่บีคนซึนกับนัองเนียร์คนซื่อ
    #1,147
    0
  12. #1146 inin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 22:21
    คือ มุ้งมิ้งไปอีกพ่อคนซึน ในบรรดาพี่น้องว่าแจบอมโตมีความคิดความอ่านมากที่สุดนะ จริงๆ เรียกว่าแก่แดดดีกว่า 555

    พอมาเจอคนที่ตัวเองชอบ เลยเด็กน้อยเลย ทำปากแข็ง

    ในขณะที่พี่มาร์คผู้ทนทุกข์และอึมครีม เลือกวิธีผิด คิดแบบลบๆ ทุกอย่างก็เลยวุ่นอยู่อย่างงี้ เอาจริงๆ อยากจับคุณลูกทั้ง7คุณพ่อมาเขย่ารวมๆกัน แล้วแบ่งออกมาใหม่ ทุกคนคงจะพอดีกันมากกว่านี้
    #1,146
    0
  13. #1139 Kaleverts (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 17:07
    ชอบมากกกกกกกกอ๊ากมากมาย
    #1,139
    0
  14. #1133 WIFE_ENGINEER (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 18:42
    หน่วงมากกก แต่ฟินอิพี่บี น่าร้ากกก
    #1,133
    0
  15. #1128 mclub (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 16:45
    ชอบที่งอนละฝากคนรถบอก คือแบบ....เมริ๘ไร้สาระมากค่ะไอคุณชาย
    #1,128
    0
  16. #1125 Blsh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 22:46
    หน่วงมาร์คมากอ่ะ มาร์คคงไม่ฆ่าตัวตายใช่ไหม สงสารสุดชีวิต แต่มาร์คก็ผิดมากเลยทรยศกับเพื่อนรักอย่างแจ๊คได้ไง แบมแบมด้วยทำไมหมดรักแจ็คง่ายขนาดนั้น

    ขำคุณชายสามมากสุด เจบีเด๊กเด็กกก ทำอะไรก็ไม่รู้ แต่เราก็เขินนะ 55555
    #1,125
    0
  17. #1124 Blsh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 22:45
    หน่วงมาร์คมากอ่ะ มาร์คคงไม่ฆ่าตัวตายใช่ไหม สงสารสุดชีวิต แต่มาร์คก็ผิดมากเลยทรยศกับเพื่อนรักอย่างแจ๊คได้ไง แบมแบมด้วยทำไมหมดรักแจ็คง่ายขนาดนั้น

    ขำคุณชายสามมากสุด เจบีเด๊กเด็กกก ทำอะไรก็ไม่รู้ แต่เราก็เขินนะ 55555
    #1,124
    0
  18. #1123 youngkyun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 22:37
    หวานมาก บีเนียร์นี่ เขินอะอ้างนู้น อ้างนี้ตลอดเลย
    #1,123
    0
  19. #1122 Gifttoasang (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 11:02
    หมั่นไส้แจบอมตั้งแต่ตอนแรกแล้วแบบเฮ้ออออ5555555555
    #1,122
    0
  20. #1121 sweet-vanila-tea (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 10:40
    น้ำไฟ ขาวดำ คือความรู้สึกตอนอ่าน มาร์คแบม บีเนียร์ ตรงข้ามกันเหลือเกิน 5555555555 เขิลอ่ะ
    #1,121
    0
  21. #1109 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 04:34
    ต่อไปคง แค่อยากวิจัยว่าถ้ามีแฟนจนๆจะเป็นยังไง คนจนๆเค้าจูบกันยังไง จินยองมองไม่ออกจริงๆเหรอเนี่ย
    #1,109
    0
  22. #1108 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 04:31
    อ่านตอนของมาร์คน้ำตากำลังซึม มาตอนเจบีคือแบบ เบ้ปากจนปากเบี้ยวละเนี่ย แถไปเจบี แถไปเรื่อยๆ อยากรู้ว่าคนจนง้อคนอื่นยังไง ถถถถถถถถถ งอนก็บอกตรงๆ ไม่ต้องอ้างงานวิจัยได้มั้ยล่ะ คนเค้ารู้กันทั้งโลกแล้ว
    #1,108
    0
  23. #1107 รองเท้าติดปีก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 03:19
    ต่ออีกนิด ชอบอาการงอนของพิจบมมากจริงค่ะ อ่านละมือหงิกงอ เด็กน้อยเอ้ยยยย
    #1,107
    0
  24. #1106 รองเท้าติดปีก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 03:17
    แจบอมบ้าอำนาจจริงหรอคะ เป็นวิธีตีเนียนที่เด็กน้อยมาก อารมณ์เราแบบยองแจเลย 55555555555555555 คือนางก็มีมุมเด็กๆ ขี้งอนเอาแต่ใจ หุ้ยย จะน่ารักอยู่หรอกแต่พี่ก็โตจนป่านนี้แล้วนะคะ นึกสภาพคนแมนๆงอนละรอให้น้องอ๊อง(จินยอง)มาง้อ คือเรียกร้องความสนใจมาก ทำไมจินยองมองไม่ออกคะ นี่อิจแจบอมจะบ้าตายแล้วค่ะ โดนเค้าลักเล็กขโมยน้อยตลอดเลยจินย๊องงงง นี่ถ้าเอาวิธีนี้ไปจีบคนอื่นนี่ฮานะคะ แต่จินยองเราใสๆ ฮื้อ ทดลองไรหรอม ต่อไปมันจะต้องมีทดลองจูบแน่นแน่เลยค่ะะ แล้วมันก็จะต่อด้วยทดลอง&฿9*"&@+฿(#9%
    พอเถอะ ไปไกลละ คู่นี้หนุกหนานมากจริงค่ะ ฮาความโป๊ะของพิจบม รอดูพี่เค้าแทะโลมจินยองในพาร์ทต่อไป 5555555555555555555555
    #1,106
    0
  25. #1105 อิอิ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 00:58
    อ๊ายยยยย เจบีทำไมน่ารักแบบนี้ ขนาดงอนยังน่ารักเลย ง้อแปบเดียวก็ดีกันละ แถมยังกล้าจะมือเค้าต่อหน้าคนเยอะแยะด้วย ดีดี๊ดี ท่าทางจะหลงจินยองจริงจัง น่ารักอ่าาา ฮาอีกต่างหากนี่เจบีบ้าอำนาจจริงเหรอเนี่ย ทำไมน่ารักงี้ อ๊ายยยย คู่นี้ใครจะบอกชอบก่อนเนี่ย จินยองจริงๆแล้วจะมีใจให้เจบีบ้าป่าว เจบีน่ารักแปลกๆตามสไตล์นางนั่นแหละจินยองมารักกันเถอะ 555555 ถ้าเจบีบอกชอบคงจะแบบ จริงๆชั้นก็ไม่ได้ชอบอะไรนายมากมาย แค่อยากรู้ว่าถ้าชอบคนจนๆแล้วมันจะเป็นยังไง ถ้าขอคบคงจะแบบ ชั้นอยากวิจัยว่ามีแฟนจนๆมันจะเป็นยังไง 55555555555 ฮาไปอีก แต่น่ารักอ่าาา เจบีคนซึน
    #1,105
    1