(END) 7SINS/GOT7 ❉ ENVY&PRIDE ▫ #markbam #bnior

ตอนที่ 17 : ::7sins:: 14 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    26 ก.พ. 59

              7 SINS

                                                   ENVY & PRIDE

                                                    ✡

 

 

ผู้เป็นกัปตันชมรมได้แต่ยืนมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง เขากำลังรอให้เครื่องบินแต่ละลำของโรงเรียนที่เต็มไปด้วยนักเรียนเกรด 10 ลงจอดที่ท่าอากาศยานสนามบินอินชอนสักที

 

ไม่มีใครบอกให้ผมมารับหรอกนะ แต่ผมต้องการจะมาเห็นด้วยตาตัวเองมากกว่า

 

 หลังจากเห็นคนซุบซิบคุยกันผ่านหน้าไทม์ไลน์ว่าเห็นคนรักของผมกับคนที่ผมได้ฝากรอยหมัดไว้บนหน้ามันไปเมื่อไม่กี่วันก่อนอยู่ด้วยกันบนเกาะแทบจะตลอดเวลา และคำที่ตบหน้าผมมากที่สุด ก็คือการที่ทั้งคู่ควงกันขึ้นเครื่องกลับมาพร้อมกัน

 

นี่แปลว่าทั้งคู่คนคิดว่าผมกำลังยุ่งอยู่กับการซ้อมเหมือนไอ้โง่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยซินะ

 

เออก็เจ็บดีเหมือนกัน..  

 

คนหนึ่งก็เพื่อนสนิท คนหนึ่งก็เป็นแฟน

 

ความจริงเขาก็ไม่อยากจะอะไรกับโลกโซเชียลมากมายนักหรอก พยายามปลอบใจตัวเองเหมือนกันว่าอาจจะไม่ใช่ก็ได้ แต่คิดดูอีกที.. ข่าวบนสังคมออนไลน์อะไรมันก็ไปไวทั้งนั้นแหละ แล้วคิดหรอว่าจะพลาด ตั้งแต่ที่คนรักไม่ยอมตอบข้อความ ผมที่เป็นห่วงว่าจะมีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้น โชคดีที่การเป็นกัปตันทีมทำให้รุ่นน้องหลายๆคนรู้จัก และผมเองก็ไม่ใช่ว่าจะหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ รุ่นน้องแทบจะทั้งโรงเรียนก็เป็นเพื่อนในเฟสของผมกันทั้งนั้นแหละ เขาส่งคำขอมาแทบจะนับไม่ถ้วน

 

ผมก็ได้แต่ตามส่องเฟสเด็กเกรด 10 คนอื่นๆ ไปเรื่อยๆเผื่อว่าจะมีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับแบมแบมโผล่ขึ้นมาบ้าง  หายไปไม่ติดต่อกลับมาแบบนี้อาจจะเกิดอุบัติเหตุหรือไม่สบายอะไรทำนองนั้น...

 

.. น่าขำที่ความของเป็นห่วงของผมกลับเป็นความโง่เขลาสำหรับใครบางคน

 

ผมถ่อมาที่นี้ด้วยตัวเอง ทิ้งทั้งการซ้อมเพื่อวิ่งขึ้นรถและเหยียบด้วยความเร็วจนเกือบสุดเพื่อให้มาถึงสนามบินได้ทันเวลา และจะมาพิสูจน์ด้วยตัวเองว่าข่าวพวกนั้นไม่ใช่เรื่องเท็จ ซึ่งผมเองก็รู้สึกแย่ที่ผมเองก็ยังค่อนข้างมั่นใจว่ามันเป็นความจริง แม้ผมอยากจะเชื่อใจแบมแบมก็เถอะ

 

ผมคาดหวังว่ามาร์คอาจจะสำนึกผิดว่าตัวเองได้ทำเรื่องร้ายแรงลงไป ถ้ามันคิดได้อย่างนั้นเขาเองก็พร้อมจะให้อภัยมันได้ เพราะยังไงมันก็คือเพื่อนที่เขารัก ตัวเขาเองก็แมนพอที่จะรับฟังคำขอโทษจากมัน เพราะไม่มีใครบนโลกนี้อยากจะเกลียดเพื่อนสนิทตัวเองหรอกนะ

 

แต่ก็ไม่คิดว่าทุกอย่างมันจะกลับตาลปัดขนาดนี้

 

ถ้าแหล่งข่าวเป็นเรื่องจริง เขาจะถือว่าการกระทำของมาร์คครั้งนี้ ถือว่าเป็นการไม่ไว้หน้าเขา เพราะนี้มันจะชักจะหยามหน้ากันเกินไปหน่อยแล้ว ผมไม่รู้หรอกนะว่ามันคิดบ้าอะไรอยู่ แต่นี้มันจะเป็นการประกาศศึกสงครามระหว่างผมกับมันอย่างแน่นอน

 

และข่าวลือก็เป็นความจริงเมื่อผมเห็นทั้งสองกำลังเดินควงกันออกมา...

 

แบมแบมดูมีหน้าตาที่สดใสตามประสาเด็กน้อยที่เพิ่งกลับจากการไปเที่ยวที่ทะเล ส่วนไอ้มาร์คก็ใส่แว่นสีดำอำพรางรอยฟกช้ำบริเวณใบหน้าเอาไว้ ทั้งคู่คุยกันหยอกล้อ ผมสัมผัสได้ว่ารอยยิ้มที่เผยออกมาจากริมฝีปากนั้นดูมีความสุขอย่างมากมาย ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมายังไม่มีโอกาสได้เห็นเลยสักที

 

นี่มันคงจะหลงรัก เมีย ของผมจนหัวปักหัวปำเลยสินะ

 

มีความสุขกันมากล่ะสิ

 

ร่างหนาเดินตรงหน้าไปกระชากแขนของคนตัวเล็กออกมาด้วยความโมโห ซึ่งสร้างความตกใจให้แก่ทั้งสองคนและนักเรียนคนอื่นๆที่ยืนมองอยู่ในเหตุการณ์ได้ไม่น้อย ทั้งๆที่แจ็คสันเองก็ไม่ได้อยากจะมีปัญหาตรงนี้ เขาไม่ชอบทำอะไรโหวกเหวกอยู่แล้วเลยกะจะลากแบมแบมออกไปคุยที่อื่น หากแต่มาร์คก็คว้าแขนเรียวอีกข้างเอาไว้แล้วดึงกลับเข้าไปหาตัวแบบไม่ยอมเช่นกัน

 

ดวงตาแข็งกร้าวเหลือบไปมองเพื่อนสนิทเป็นเชิงเตือนว่าไปให้พ้นๆหน้าซักที ถ้าไม่อยากมีรอยช้ำบนหน้าเพิ่มอีก  แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังหน้าด้านไม่ปล่อยมือไปจากแบมแบมสักที ก็เลยโพล่งปากว่าออกไปด้วยอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดใกล้ถึงจะขีดสุด

 

“อย่ามายุ่งกับคนของกู!

 

“นี่ก็คือคนของกูเหมือนกัน”

 

ราวกับถูกมีดเสียบลงกลางอกอย่างแรงด้วยน้ำมือของคนที่เคยเป็นเพื่อนรัก แจ็คสันตัวชาวาบไปทั้งตัว แทนที่เขาจะโกรธเป็นฝืนเป็นไฟจนเข้าไปต่อยหน้ามันซักเปรี้ยง แต่สิ่งที่แสดงออกมากลับกลายเป็นการยืนอยู่เฉยๆ เขาทั้งอึ้งและช็อคเกินกว่าจะขยับตัวไปไหน มันจุกจนทำให้เขามือเขาอ่อนล้าไม่มีเรี่ยวแรงจะจับแขนเด็กน้อยได้อีกต่อไป..

 

ไม่คิดว่าเลยจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากของเพื่อนสนิทตัวเอง

 

 มันหมายความทุกอย่างที่ผ่านมามันตั้งใจจะแย่งแฟนเขาไปจริงๆ มันไม่เคยรู้สึกผิดต่อเขาเลยสักครั้ง  แต่ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่านั้น.. คือผมก็ยังจะเชื่ออีกว่ามันจะกลับตัวได้ ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ผมคงประเมินมันสูงเกินไป...    

 

เขาก็พึงรู้วันนี้แหละว่าเพื่อนแท้น่ะ เค้าแทงกันซึ่งๆหน้าไม่ใช่แทงข้างหลังกัน

 

ตลกดีนะที่มันกลายเป็นแบบนี้  เป็นมุขตลกประชดประชันที่แสนข่มขื่น เหมือนว่าโดนเตะเข้าเต็มฟัน มันทลายตั้งแต่เริ่มแล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้มองภาพรวมตั้งแต่แรกเอง   

 

“นายรักใครกันแน่?” แจ็คสันเอ่ยถามคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดไปหมด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสั่นไหวอย่างรุนแรงและเริ่มจะแดงเรื่อ

 

ทั้งๆที่เขาเป็นผู้ชายเข้มแข็ง เขาไม่เคยร้องไห้ออกมา ขนาดตอนที่แข่งกีฬาแล้วได้รับบาดเจ็บมากแค่ไหนก็ไม่เคยปล่อยให้น้ำตาร่วงออกมาสู่ภายนอกเลยสักที

 

แต่ความเจ็บที่ใจในตอนนี้.. มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บที่ร่างกายในครั้งก่อนๆ มันทำให้ขอบตาของเขาร้อนผ่าวไปหมด แม้กระทั่งพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นก็ยังทำได้ยาก แจ็คสันเม้มริมฝีปากแน่น เฝ้ารอคำตอบของแบมแบมที่อาจจะทำให้เขาชื้นใจขึ้นมาได้บ้าง

 

ยังไงเขาก็รักแบมแบม.. แอบคิดไปว่าบางทีไอ้มาร์คอาจจะใช้อำนาจของตระกูลบีบบังคับเพื่อที่จะแย่งคนรักไปจากเขาก็ได้ ถ้าแบมแบมยืนยันว่ายังรักเขาอยู่ เขาสาบานเลยว่าจะพาร่างเล็กกลับมา จะปกป้องให้ถึงที่สุด แม้ว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นระหว่างนั้นเขาก็จะลืมมัน ร่องรอยทุกอย่างที่มาร์คทำเขาจะเป็นคนล้างออกไปเอง

 

แต่ทว่า..

 

“ผม..ไม่รู้” ท่าทางที่โลเลและคำตอบอันแสนแผ่งเบาของเด็กน้อยนั้นกลับทำให้ทุกอย่างพังทลายลง แจ็คสันจำต้องหลับตาเอาไว้แน่นเพื่อข่มอารมณ์ทุกอย่างที่เริ่มจะปะทุ เขาไม่อยากมองหน้าของอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำพอได้ยินแบบนั้น ยิ่งตอนที่แบมแบมพูดจบแล้วมาร์คก็ดึงอีกฝ่ายเข้าไปหาในทันที ร่างของแบมแบมกลับโอนอ่อนไปภายหลังได้อย่างง่ายดาย

 

มัน.. แย่จริงๆ

 

ภาพตรงหน้ามันทำร้ายหัวใจเขาเกินกว่าจะทนมองได้อีกต่อไป

 

แค่นี้มันก็ชัดเจนเกินพอแล้ว...

 

ทั้งเพื่อนรักและคนที่รักกล้าทรยศหักหลังเขาลงได้อย่างเลือดเย็น..

 

แจ็คสันยอมถอยออกมาและหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่บอกลาอะไรสักคำ เด็กน้อยมองแผ่นหลังที่เริ่มจะห่างออกไปด้วยความเป็นห่วง จึงก้าวเท้าไปข้างหน้าเตรียมจะวิ่งตามหลังอีกฝ่ายไป แต่ถูกมาร์ครั้งข้อมือเอาไว้อีกครั้ง ทำให้แผ่นหลังนั้นได้หายไปกับผู้คนมากมายในสนามบิน

 

“เรารีบกลับกันเถอะ” เสียงพูดนั้นบ่งบอกเป็นเชิงว่า อย่าตามไปนะและด้วยสีหน้าของคนมองที่แสดงออกถึงความขอร้องนั้นก็ทำให้แบมแบมถึงกับพูดไม่ออก ใจหนึ่งเขาก็พะวงอยู่ว่าแจ็คสันจะเป็นยังไง แต่.. ถ้าตามไปตอนนี้คงจะไม่ทันแล้วล่ะมั้ง

 

พี่แจ็คสันหายไปแล้ว..

 

เด็กน้อยพยักหน้าเบาๆ และยอมเดินไปขึ้นรถคันของมาร์คโดยที่ไม่พูดอะไรอีก แม้กระทั่งตอนที่อยู่บนรถด้วยกันบรรยากาศก็มีแต่ความอึดอัด มีเพียงแค่เสียงดนตรีที่เปิดคลออยู่บนรถเท่านั้น ไร้ซึ่งบทสนทนาระหว่างคนสองคน ราวกับว่าทั้งคู่กำลังคิดอะไรบางอย่าง

 

บางอย่าง.. ที่ว่าจะเดินหน้าต่อไปยังไงดีกับหนทางแบบนี้ 

 

 

 

                                             ENVY & PRIDE

                                               ✡

 

 

 

เมื่อรถคันหรูเคลื่อนตัวมาจอดอยู่หน้าบ้าน ทั้งคู่ก็ตกอยู่ในสภาวะความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้น เพราะแบมแบมเหมือนนั่งครุ่นคิดตัดสินใจอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ ส่วนเจ้าของรถที่นั่งจับพวงมาลัยรถอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กมีสีหน้าเคร่งเครียด ก็พอจะเข้าใจได้อยู่ว่าอีกฝ่ายยังไม่เลิกกังวลเรื่องที่เกิดขึ้นในสนามบินอินชอนก่อนหน้านี้

 

มือหนาส่งเข้าไปหา หมายจะแตะที่ตรงข้างแก้มของร่างเล็กอย่างแผ่วเบา แต่มาร์คกลับต้องชะงักเอาไว้เมื่อพบว่าร่างเล็กหันมามองด้วยแววตาที่ค่อนข้างจะเย็นชา.. เขาอ่านไม่ออกว่าแบมแบมหมายความว่าอย่างไร แต่มันเต็มไปด้วยความห่างเหินจนร่างสูงรู้สึกหวิวภายในใจ

 

“ผมว่าเราหยุดกันแค่นี้เถอะครับ พี่มาร์ค” ก่อนที่ประโยคข้างต้นจะดังขึ้น เรียกให้คนตัวสูงเก็บมือกลับไปเหมือนเก่า นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววงงงวยเป็นอย่างมาก มาร์คอ้าปากเอ่ยค้านภายในทันที

 

“ทำไม? ฉันไม่เข้าใจ  วันนั้นนายก็ยอมฉันแล้ว นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเต็มใจให้เกิดขึ้น มันคือความตั้งใจของนายด้วยไม่ใช่หรือไง” คนฟังถึงกับหน้าเสียไปเลยเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปากขอให้ยุติความสัมพันธ์ทั้งๆที่มันกำลังจะไปด้วยดีอยู่แล้ว ทำไมต้องมาถูกตัดจบลงดื้อๆเช่นนี้ด้วย

 

“เป็นแบบนี้ต่อไปมันไม่มีความสุขหรอกครับ ผมรู้สึกผิดต่อเขาอยู่ตลอดเวลา พรุ่งนี้ผมยังไม่รู้ว่าจะมองหน้าพี่เขายังไงเลย”

 

“แต่..”

 

“ขอโทษนะครับ ผมทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว แล้วก็ขอบคุณนะครับที่พี่ดีกับผมมาตลอด”

 

“...”

 

คำพูดที่เหมือนกำลังจะบอกลาสำหรับทุกอย่างนั้นเขาไม่ชอบมันเลยจริงๆ

 

มาร์คพูดอะไรไม่ออกแต่ดวงตาคมของเขากำลังสั่นไหวด้วยความกลัว  ประโยคที่ฟังดูนุ่มนวลแต่ความจริงมันคือหอกแหลมที่กำลังจะเฉือนแทงความรู้สึกเขาให้ขาดสะบั้นเป็นชิ้นๆมากกว่า

 

“ผมขอหยุดดีกว่า”  แบมแบมเอ่ยเสียงสั่นเครือ ก่อนจะเม้มปากแน่นตัวเองและก้มหน้าเปิดประตูเดินลงไปอย่างรวดเร็ว สองขาเรียวนั้นรีบเดินเข้าบ้านไปโดยที่ไม่ได้หันหลังกลับมามองคนที่นั่งอยู่ในรถอีกเลย

 

สิ้นคำพูดนั้นราวกับร่างทั้งร่างของมาร์คถูกดึงให้ดิ่งลงสู่ก้นทะเลมหาสมุทร หูมันอื้อทั้งสองข้าง ลมหายใจค่อยๆขาดหายไป เขาไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ได้แต่ปล่อยให้ตัวเองค่อยๆจมลึกหายไปกับท้องทะเลอันมืดมิด 

 

เขาได้แต่คิดว่า ถ้าตัวเองหายไปได้จริงก็คงจะดี...





                                                ENVY & PRIDE

                                                ✡

 

 

เด็กหนุ่มที่อยู่บนเตียงตื่นขึ้นมาตั้งแต่รุ่งเช้าด้วยความเคยชิน แต่ถึงจะตื่นไวแค่ไหนก็ไม่กล้าเดินออกไปเล่นข้างนอกอยู่ดี

 

จินยองทำเพียงแค่เก็บตัวอยู่ในห้องเงียบๆคนเดียว ร่างเล็กมองไปรอบๆก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างคนทำอะไรไม่ถูก แจบอมเองก็อยู่อีกห้องหนึ่ง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายตื่นหรือยัง แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำได้แค่รออยู่เฉยๆ เพราะด้านนอกไม่ใช่บ้านของตัวเองที่จะอยากทำอะไรก็ได้ อย่าพูดถึงข้างนอกเลย ภายในห้องนี้ก็แทบไม่กล้าจะแตะต้องอะไรแล้วเพราะกลัวว่าจะทำให้เกิดปัญหาภายหลังได้

 

ขนาดเตียงยังต้องเกร็งนอน ผมไม่กล้าขยับตัวมากเลย เพราะกลัวว่ามันจะไม่กลับมาเป็นสภาพเดิม ตัวผมในตอนนี้ราวกับคนเป็นโรคระแวงทำของพังซะงั้น ฟังดูน่าขำ แต่มันเป็นเรื่องตลกร้าย เพราะถ้าผมทำมันมีรอยตำหนิมันขึ้นมาจะทำยังไง แต่ละอย่างก็ใช่ว่าจะมีของถูกซะที่ไหน ผมควรจะอยู่นิ่งๆไม่ทำอะไรให้เป็นการสร้างหนี้ตัวเองเพิ่มน่าจะดีที่สุดแล้ว

 

ก๊อก..ก๊อก

 

ก่อนที่เสียงเคาะประตูเบาๆจะทำให้เด็กหนุ่มต้องรีบขยับตัวเพื่อจะเดินไปเปิดประตูให้ เพราะถ้าคนๆนั้นเป็นเจ้าของห้องคงจะไม่ชอบรอคอยอะไรนานๆอยู่แล้ว แต่อาจเป็นเพราะผ้าห่มที่คลุมกายอยู่มันค่อนข้างจะใหญ่ แถมหมอนบนเตียงก็ยังขวางเอาไว้หลายใบ แล้วเตียงนี่ก็ไม่ใช่กว้างๆ ทำให้กว่าเขาจะคลานไปถึงขอบเตียงบานประตูตรงหน้าก็ถูกเปิดออกเสียแล้ว

 

“อ้าวคุณจินยอง ต้องขออภัยด้วยนะคะ ป้านึกว่ายังไม่ตื่นเลยถือวิสาสะเข้ามาโดยไม่รอให้ขานรับ”

 

“อ่า.. ไม่เป็นไรครับ พอดีผมตื่นนานแล้ว”

 

“ตายจริง แล้วทำไมไม่เรียกล่ะคะ ไม่หิวเหรอ? นี่ป้าเอามื้อเช้ามาให้คุณหนูค่ะ”

 

แม่บ้านวัยกลางคนที่ถือถาดอาหารจานหรูเข้ามาเสิร์ฟถึงปลายเตียงพร้อมกับรอยยิ้มใจดีที่ทำเอาเด็กหนุ่มนิ่งไปด้วยความสับสนอยู่ในหัวเพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยถูกปฏิบัติเป็นอย่างดีแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

 

อันที่จริงก็อยากจะรับเอาไว้อยู่หรอก เพราะป้าเขาก็อุตสาห์ยกขึ้นมาให้ถึงเตียง แต่ผมกลับรู้สึกละอายใจขึ้นมาเมื่อเห็นว่าอาหารเช้าพวกนี้มันถูกปรุงด้วยวัตถุดิบราคาแพง

 

อาหารคุณภาพชั้นดีพวกนี้มันไม่ได้เหมาะกับตัวผมเลยซักนิด..

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณป้า ผมว่าอาหารพวกนี้มันดีเกินไปสำหรับคนอย่างผม ตัวผมคงรับมื้อเช้านี้เอาไว้ไม่ได้จริงๆขอโทษด้วยนะครับ”  ผมก้มหัวขอโทษคนที่มีอายุมากกว่าที่ทำตัวเสียมารยาทไปแบบนั้น แต่เธอก็ยังยิ้มได้แถมยังคะยั้นคะยอให้ผมรับเอาไว้ให้ได้อีกต่างหาก

 

 “ไม่ได้นะจ้ะ ยังไงคุณหนูก็ต้องทาน อาหารเช้ามีความสำคัญต่อร่างกายมากนะคะ ป้าตั้งใจทำมื้อนี้สุดฝีมือเพื่อคุณหนูจินยองโดยเฉพาะเลยนะ”

 

“แต่ผม..”

 

“ไม่มีแต่จ้ะ ยังไงก็ต้องทานให้ได้ ถือว่าป้าขอร้องก็แล้วกันนะคะ คุณแจบอมเองก็กำชับไว้ด้วยว่าต้องให้คุณหนูทานให้หมด ถ้าไม่อย่างนั้นป้าจะถูกว่าเอาได้นะคะ”

 

พอชื่อของคนเอาแต่ใจถูกยกขึ้นมาอ้างก็ทำให้จินยองถึงกับทำอะไรไม่ถูก ร่างเล็กได้แต่ยิ้มแหยๆและยอมให้แม่บ้านวางอาหารเอาไว้ตรงหน้าแต่โดยดี เพราะแค่คิดว่าเธอจะต้องโดนแจบอมด่าก็เป็นเรื่องที่ไม่เข้าท่าเอาซะแล้ว ถ้ายังไงเขาไม่ควรที่จะทำให้คนอื่นเดือดร้อนสินะ

 

“ขอบคุณมากจริงๆนะครับ รบกวนคุณป้าแย่เลย”  จินยองพูดขอบคุณก่อนจะรับเอาถาดอาหารของคนตรงหน้ามาถือไว้ด้วยรอยยิ้มเช่นกัน แม้ว่าจะรู้สึกลำบากใจที่รับมันมาแต่ผมก็คงไม่กล้าพอที่จะปฎิเสธน้ำใจของคนที่หวังดีต่อเราถึงสองหนหรอก

 

“ยินดีค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ” เธอกล่าวปิดท้ายอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเป็นฝ่ายปิดประตูให้ผมทุกอย่างเสร็จสรรพ ผมได้แต่ลอบถอนหายใจเบาๆเพราะยังไม่คุ้นชินกับอะไรแบบนี้

 

ปรับตัวลำบากจังเลยแฮะ..

 

ผมลุกขึ้นมานั่งบนโต๊ะ หลังจากนั้นก็ลงมือรับประทานอาหารเหล่านี้ทันทีเพราะกลัวว่ามันจะเย็นซะก่อน ซึ่งความอร่อยของอาหารจานนี้ มันทำให้ผมติดใจฝีมือการทำอาหารคุณป้าขึ้นมาเลย มื้อเช้านี้ถือว่าดีที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ นี้มันหรูยิ่งกว่าอาหารในพาร์เธนอนเสียอีก

 

พวกคนรวยๆเขาใช้ชีวิตแบบนี้กันเป็นเรื่องปกติเลยสินะ

 

เมื่อจัดการอาหารมื้อนี้เสร็จผมก็ตัดสินใจยกมันไปห้องครัวข้างล่างเพื่อไปล้างเองทั้งหมด ซึ่งมีแม่บ้านหลายคนจะเดินเข้ามาช่วยเหมือนกัน แต่ผมบอกว่าไม่เป็นไร ผมทำทั้งหมดคนเดียวได้สบายๆอยู่แล้วเพราะตอนอยู่ที่บ้านผมก็เป็นคนอาสาทำความสะอาดบ้านเองเกือบจะทุกอย่าง พวกเธอยืนกรานปฏิเสธอยู่นานจนผมต้องแกล้งขู่ว่าถ้าจะฟ้องคุณแจบอมว่าโดนขัดใจ..

 

จริงๆก็ไม่อยากจะทำอะไรแบบนี้หรอกครับ แต่ผมคงทนเห็นใครต่อใครมาล้างจานชามที่ตัวเองเป็นคนใช้ได้แบบนี้หรอก นี่อยู่บ้านเขาด้วย ผมไม่ได้มีส่วนในการจ่ายค่าจ้างให้เสียหน่อย จะให้คนรับใช้เขามารับใช้เราได้ยังไงกัน

 

 พอล้างอะไรเสร็จผมก็เตรียมจะหมุนตัวเดินกลับขึ้นห้องเดิม หากแต่เดินออกมาก็เจอร่างสูงที่กำลังยืนกอดอกขวางประตูห้องครัวอยู่ราวกับว่าอยู่ตรงนี้มาได้ซักพักหนึ่งแล้ว ซึ่งสายตาที่สงบนิ่งเกินกว่าจะอ่านออกนั้นก็ได้จ้องมองมาที่ตัวผมอย่างไม่เข้าใจ

 

“นายเป็นแค่คนรับใช้ของฉันเท่านั้น จะไปล้างจานทำไม ทำแค่ในสิ่งที่ฉันสั่งก็พอสิ อีกอย่างคนจนๆแบบนายใช้อ่างล้างจานบ้านฉันเป็นด้วยหรอไง” คำถากถางดังออกมาจากปากตามนิสัยของคนช่างแซะ บนใบหน้าของแจบอมดูจะไม่ชอบใจอย่างชัดเจน

 

แต่ก็แหงสิ เขายืนอยู่นานแล้ว การที่เขาพาจินยองมาอยู่บ้านด้วยกันส่วนหนึ่งเป็นเพราะต้องการให้ร่างเล็กได้ศึกษาด้วยว่าคนรวยๆเขามีวิถีชีวิตยังไงกันบ้าง เรียกได้ว่าตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยแตะไอ้น้ำยาล้างจานนั่นเลยสักครั้ง แล้วจินยองจะทำไปทำไม?

 

ชอบอยู่แบบติดดินรึไง ไม่คิดจะทำตัวเองให้สูงขึ้นมาหน่อยเหรอ? มันน่าหงุดหงิดจริงๆเลย

 

“นายน่ะ คงไม่เคยรู้เลยสินะว่าปกติแล้วฉันมีวิถีชีวิตแบบไหน” เมื่อเห็นว่าจินยองไม่ได้คิดจะต่อล้อต่อเถียงอะไร  แจบอมก็นึกขึ้นได้พอดีว่าทาสผู้น่ารักยังไม่รู้อะไรสักอย่างเกี่ยวกับตัวเขาเลยสักอย่างร่างสูงจึงเอ่ยออกไปแบบนั้น

 

“มาสิ ฉันจะพาไปชมคฤหาสน์ซง” แจบอมยื่นมือไปหาคนตรงหน้าราวกับจะสั่งว่าให้กุมมือตนไว้ ทำเอาจินยองเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำตัวไม่ถูกและไม่กล้าที่จะไปสัมผัสตัวอีกฝ่าย แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังไม่เคยแตะเขามาก่อนเลยเถอะ จู่ๆจะให้มาทำอะไรแบบนี้ มันจะไม่เคอะเขินต่อกันได้ยังไงละ

 

“จะจับมือฉันดีๆหรืออยากจะติดหนี้เพิ่ม” รอจนเวลาผ่านไปประมาณนาทีกว่าๆแจบอมก็พูดซ้ำ น้ำเสียงแข็งกว่าเดิมเล็กน้อยเนื่องจากไม่พอใจที่ร่างเล็กปล่อยให้เขาต้องรอนาน

 

และแน่นอนว่าจินยองก็ต้องจำใจประสานนิ้วเข้าหาอีกฝ่ายไว้ด้วยความรวดเร็ว

 

“ทำไมต้องจับมือกันด้วยละครับ”  คนที่ตกอยู่ในสถานะทาสถามอย่างขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ฝ่ายแจบอมเองจึงลูบมือบางของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะร่ายยาวบอกถึงเหตุผลให้จินยองได้รับรู้เพื่อไม่ให้เข้าใจผิด 

 

“ฉันไม่ได้อยากจะจับหรอกนะบอกไว้เลย แต่ก็แค่อยากรู้ว่ามือของนายน่ะด้านแค่ไหน แล้วมันก็ไม่ผิดคาดตามที่ฉันวิเคราะห์เอาไว้เลย นายน่ะมันด้านจริงๆ”

 

“อ้อ..ครับ”

 

เด็กหนุ่มได้แต่ร้องอ้อแล้วพยักหน้าตามหงึกๆราวกับว่าเข้าใจดีในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ทั้งๆที่ความจริงกำลังแอบขำอยู่ในใจ เพราะถึงแม้ปากจะบอกว่าแค่อยากจะวิเคราะห์อะไรหลายๆอย่างตามที่บอกมาก็เถอะ แต่อาการที่หูเริ่มจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อๆนั่นก็ทำให้น่าขันไม่น้อย

 

ระหว่างที่ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องครัว ก็บังเอิญไปเจอบุตรชายคนที่สองของตระกูลกำลังเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางเซ็งๆ มาร์คไม่มองหน้าใครเลยซักคน เอาแต่เดินก้มหน้าขึ้นห้องอย่างเดียว ทั้งๆที่ปกติแล้วเป็นคนชอบทักทายและยิ้มให้เหล่าแม่บ้านทุกครั้งที่กลับมาเสมอ

 

สงสัยว่าวันนี้มันจะเจอเรื่องไม่ดีมาละมั้ง?

 

ตัวเขาก็ไม่ค่อยอยากจะไปสนใจเรื่องของมาร์คอยู่แล้ว ก็เลยได้พาทาสผู้น่ารักเดินไปทางอื่นเพื่อไปชมในส่วนอื่นในคฤหาสน์ตระกูลซงต่อเรื่อยๆ ไม่คิดที่จะแนะนำพี่ชายให้จินยองรู้จักอีกด้วยเพราะไม่ใช่เรื่องจำเป็น จนกระทั่งได้มาเจอผู้เป็นพ่อกำลังจะเดินผ่านมาทางพวกเขาอยู่พอดี

 

ริมฝีปากของคนเป็นพ่อคลี่ยิ้มออกในทันทีที่เจอหน้าบุตรชายคนโปรด อิลกุกรีบเดินมาหาแจบอมอย่างไม่รอช้า แต่แล้วรอยยิ้มที่มีอยู่ในตอนแรกก็ค่อยๆคลายลงเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่าที่มือข้างนั้นสอดประสานกับมือของจินยองเอาไว้แน่น

 

“แจบอมพ่อขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ..”

 

“ผมไม่ว่างมาเสวนากับพ่อหรอกครับ”

 

หากแต่ผู้เป็นลูกชายก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจเสียงเรียกนั้น แถมยังพาคนข้างกายตัวเองเดินผ่านผู้เป็นพ่อไปราวกับว่าท่านไม่มีตัวตนอยู่ในสายตา แม้ว่าอิลกุกจะเอ่ยเรียกซ้ำแค่ไหนแจบอมก็ไม่คิดที่จะหันไปมองอีก แน่นอนว่าการกระทำที่แสนเย็นชานั้นเองทำให้จินยองรู้สึกไม่ค่อยสบายใจจนต้องเอ่ยถามขึ้น

 

“ทำไมคุณไม่ยอมคุยดีๆกับพ่อละครับ?”

 

ไม่รู้หรอกว่ามันจะเป็นการละลาบละล้วงเกินไปหรือไม่ แต่ก็นะ.. เรื่องแบบนี้มันอดที่จะพูดไม่ได้จริงๆ ความจริงเขาก็เห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่แจบอมไม่ยอมทำความเคารพพ่ออย่างที่คนเป็นลูกพึงกระทำ

 

“ฉันไม่ชอบให้คนพรรค์นั้นมาเสวนาด้วย เสียเวลาเปล่าๆ”  คำตอบที่ตายด้านของแจบอม ทำเอาคนฟังถึงกับลอบถอนหายใจเบาๆ ถ้าคนเป็นพ่อมาได้ยินคงต้องเสียใจมากแน่ๆ ถึงจะรู้ว่าเขาเป็นคนยังไงก็เถอะ แต่ไม่คิดเลยว่าแจบอมจะเป็นแบบนี้แม้กระทั่งพ่อของตัวเองด้วย

 

ถึงผมจะไม่รู้เลยว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นระหว่างพ่อลูกคู่นี้  แต่ในสายตาคนนอกอย่างผมรู้สึกแย่มากที่ต้องได้มาเห็นความสัมพันธ์ของครอบครัวที่น่าอึดอัดเช่นนี้  ผมไม่อยากให้เขาเป็นคนอกตัญญู เพราะลึกๆในใจผมเชื่อว่าแจบอมไม่ใช่คนเลวร้ายหรอก เพียงแต่บางอย่าง เขาก็น่าจะรู้จักปล่อยวางซะบ้าง

 

“คุณครับ อย่าว่าผมสอนเลยนะ คุณจะดูถูกใครในโลกนี้ก็ได้ มันเป็นสิทธิ์ของคุณ แต่คนเป็นพ่อเขาให้กำเนิดเรามา เราก็ไม่ก็ควรจะทำแบบนี้กับท่านนะครับ” ด้วยอะไรหลายๆอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจทำให้จินยองเลือกที่จะพูดเตือนออกไป เขาคิดว่าตัวเองใช้คำพูดและน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดแล้วเพื่อที่แจบอมจะได้ไม่รู้สึกอะไรมาก แต่ก็นะ..

 

เขาคงลืมไปว่าทิฐิของผู้ชายที่ชื่อว่าแจบอมน่ะมีเยอะกว่าที่คิดเอาไว้นัก..

 

ทันทีที่ได้ยินเจ้าตัวก็สะบัดมือทิ้งด้วยความหงุดหงิด บนใบหน้าคมแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจ อีกทั้งข้างในยังรู้สึกจุกอีกด้วย เพราะคำพูดนั้นมันก็สะกิดต่อมบางอย่างที่อยู่ในใจของเขาเช่นกัน  

 

“คนจนๆอย่างนายกล้ามาสอนฉันได้ยังไง”

 

“ผมขอโทษครับ แต่ผมแค่ไม่อยากให้คุณ..”

 

“ฉันหมดอารมณ์ที่จะพานายเดินชมบ้านแล้ว”

 

ไม่รอให้จินยองได้แย้งอะไรร่างสูงก็เอ่ยแทรกขึ้น ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินหนีไปทางอื่นโดยที่ไม่หันมาสนใจคนที่ยืนอยู่ทางด้านหลังอีก ทิ้งให้จินยองได้แต่ยืนส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ มือบางยกขึ้นมากุมขมับของตัวเองแล้วบีบนวดเบาๆ อีกทั้งปากยังก่นด่าตัวเองว่าไม่น่าโดดเข้าไปในกองไฟเลย

 

นี่มันฆ่าตัวตายชัดๆ

 

เขาจะต้องติดหนี้เพิ่มอีกเท่าไหร่กันล่ะเนี่ย... แย่จริงๆ






#เจบีบ้าอำนาจ

 โอ้ยทำไมคู่บีเนียร์น่ารักฮือออออ มีจับมือ มีงอนกันด้วย ตอนแต่งก็แอบอมยิ้มกับความดีงามนี้ 555555555





                   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,455 ความคิดเห็น

  1. #1421 mAjjcs (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:09
    ฮันแน่ๆๆๆ มีจับมงจับมือ 555555 โคตรน่ารักเลยคู่นี้ เขินนนน จินยองนี่ดูจะรับเจบีได้หมดเลยน้าา
    #1,421
    0
  2. #1400 E0909145803 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 01:13
    คู่มาร์คแบมไปไกลแล้วแบมทิ้งมาร์คไวกลางทาง????
    คู่นี้คงอีกนานมั้งกว่าจะหายเขินเดี๋ยวนะพี่บีจะโกหกทำไมล่ะอยากจับมือก็บอกเนียร์ตรงๆสิค่ะ
    #1,400
    0
  3. #1391 kurojin2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 17:54
    ไม่ค่อยจะเนียนเลย เจบี
    มีแอบจับมือด้วย???
    #1,391
    0
  4. #1389 ➸ ๋ B ' ✪ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 15:18
    ในขณะที่มาร์คแบมไปไกลกว่าขั้นจับมือ
    พี่บียังเขินที่จับมือนยองอยู่เลย
    เดี๋ยวนะทำไมมาร์คแบมข้ามขั้น 5555555 
    #1,389
    0
  5. #1384 Miewchu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 03:34
    แจบอมตลกอ่ะ5555
    #1,384
    0
  6. #1376 Aely (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 16:28
    ฟอร์มเยอะจริงๆ นะ บี



    สงสารมาร์ค นี่เค้าต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วเหรอ
    #1,376
    0
  7. #1357 M.m1nt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 11:10
    แจบอมน่ารักกกกกกกกก
    #1,357
    0
  8. #1339 JB got7 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 19:18
    บีเนียร์จะมีโอกาสได้จูบกันมั้ยเนี่ยยย แต่ก็จับมือกันแล้วนิ มีการพัฒนานะพี่แจบอมเสาหิน
    #1,339
    0
  9. #1158 eyebaysong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 12:15
    อือหือออ นี่คืองอนหรือโกรธ5555555 ทำไมดูมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งเรนโบว์ขนาดนี้คะะะะ555555
    #1,158
    0
  10. #1132 WIFE_ENGINEER (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 18:34
    ละมุนมากกก ละมุนเว่อออ
    #1,132
    0
  11. #1126 Tofu7 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 02:08
    อ๊าก เขินอะ บีเนียร์ละมุนมาก อ่านไปยิ้มไป
    #1,126
    0
  12. #1120 sweet-vanila-tea (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 10:24
    เขินไปแล้ววววนะ
    #1,120
    0
  13. #1083 kibomloveluhan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 00:41
    พี่เจบีอารมณ์ขึ้นลงง่ายกว่าผญ.เป็นเมนส์อย่างชั้นอีก55
    #1,083
    0
  14. #1071 เอิ๋ง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 08:40
    ง่าาา ชอบบีเนียร์อ่าา น่าร้ากกก มาร์คแบมนี่หน่วงไปอีก
    #1,071
    0
  15. #1055 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 05:32
    คู่บีเนียร์นี่ต้องรออีกนานแค่ไหนถึงจะได้จุ้บ แต่ก็เอาวะ ได้จับมือละ มีเขินละ ไม่เบาๆ จะว่าไปเจบีก็กากกกก 555555555 อยู่มาตั้งนานยังแค่จับมือ มาร์คแบมนี่คัทแล้วคัทอีก นี่ฉากจูบจะเกิดมั้ย จินยองสมควรเป็นฝ่ายรุกแบบพี่จีนานเองเลยมั้ย
    #1,055
    0
  16. #1054 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 05:29
    จ้าาาาา อยากวิเคราะห์ความด้านของมือ เอาเข้าไป แถต่อไปค่ะพี่เจบี คนดูออกทั้งโลกละค่ะ ส่วนแบมเอ้ย พูดยากนะ มีคนมาเเย่งเนี่ย แนะนำไปปรึกษาฮันบิน
    #1,054
    0
  17. #1035 momo_namwoohyun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 20:57
    แจบอมน่ารักมากอ่ะ // ไรท์มาต่อเร็วๆนะ
    #1,035
    0
  18. #1027 missmistamp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 09:03
    เขินบีเนียร์หนักมาก55555555555 แจบอมแบบเห้ยแกรร อยากจับมือเค้าก็พูดดีๆ555555555555
    #1,027
    0
  19. #1026 Gifttoasang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 22:44
    หมั่นไส้แจบอมมากคะ สงสารก็แต่จูเนียร์ เห้ออออ ทนนะจ้ะ
    #1,026
    0
  20. #1024 mclub (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 20:55
    ใจนี่อยากให้นางทาสงอนแรงๆหนักๆซะที
    หมั่นไส้มานานละหึหึ เรื่องเยอะนักไอคุณชาย
    #1,024
    0
  21. #1023 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:19
    หมั่นไส้อิพี่แจบอม เอะอะขู่ๆ
    อยากจับมือเขาก็บอกกกกกกกกกก
    น้องสอนนิดสอนหน่อยทำเป็รโกรธเคือง
    เดี๋ยวอีกหน่อยก็เข้าสมาคมเกียมัวค่ะ เชื่อเหอะ55555
    #1,023
    0
  22. #1022 อัลฟินด์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:03
    แบมนี่ อีกคนก็คนที่รักมาก อีกคนก็ถูกใจ พอเอาเข้าจริงๆ ให้เลอกใครซักคนเลยคงยากมาก มันตัดสินใจลำบากตรงที่แบมกับมาร์คก็เพิ่งคบกันแต่กับแจ็คสันคือคบกันมานานกว่า จนรู้ว่าแจ็คสันเป็นคนยังไง แต่กับมาร์คแบมยัง แบมเห็นแค่ฉากหน้าที่ปั้นแต่งของมาร์คแต่ฉากหลังที่เจ็บปวดแบมยังไม่เคยรู้ ?? คนอ่านก็คิดมากไปดิ แงงงงง

    // แจบอมกับเนียร์ นี่ ไม่น่าจะมีอะไรแทนคำว่าน่ารักได้นะตอนนีี 55555 คือน่ารักอ่ะ มีงงมีงอน มีจับมือ มีหูแดง ฮือออออออ ชีวิตคู่ยังดูมีอนาคตมากกว่ามาร์คอีก TOT
    #1,022
    0
  23. #1021 opel_zuza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:22
    คาแรกเตอร์แบมนี่ยังไงกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือนายกำลังให้ความหวังคนที่ไม่เหลือใครบนโลกแล้วก็มาเอาคืนแถมปามันออกไปไกลๆอีกอ่ะ แย่มาก :(
    โอเค บีเนียร์จงเจริญ T_______T
    #1,021
    0
  24. #1014 Kibibiza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:32
    มาร์ค เราสงสารมาร์คจัง
    #1,014
    0
  25. #1004 นอร์กี้ พชรวัชร (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:55
    คนบ้าเพราะอำนาจหรือบ้าเพราะกำลังมีความรักกันแน่ ??? แจบอม
    #1,004
    0