(END) 7SINS/GOT7 ❉ ENVY&PRIDE ▫ #markbam #bnior

ตอนที่ 14 : ::7Sins:: 11 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    20 ธ.ค. 58

                 



               7 SINS   

                                                    ENVY & PRIDE

                                                     ✡

 

 

 

 

“ขอบคุณที่มาส่งนะครับ”

 

“เดินทางดีๆ ล่ะ ถ้าไปถึงแล้วบอกฉันด้วย”

 

“อ่า.. ครับ” แบมแบมโค้งให้มาร์คก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าประตูด้านใน โดยที่ไม่ลืมที่จะหันมายิ้มพร้อมโบกมือให้เป็นครั้งสุดท้าย ถึงเขาจะงงเล็กน้อยว่าทำไมร่างสูงถึงได้มาส่งอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยด้วย แต่ก็คิดว่าไม่น่าจะถามเพราะอาจจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเปล่าๆ ก่อนแผ่นหลังเล็กนั้นจะเดินหายวับเข้าไปภายในตัวสนามบินอินชอน ซึ่งด้านในนั้นมีเหล่านักเรียนซงชั้นเกรด10 ทั้งหมดกำลังรวมตัวกันรอขึ้นเครื่องเพื่อเตรียมจะมุ่งหน้าสู่การเข้าค่ายที่เกาะเชจู

 

 

มาร์คยืนรอจนแผ่นหลังของอีกฝ่ายผ่านพ่นสายตาไปแล้ว เขาคิดในใจแบบนั้นก่อนจะควงพวงกุญแจรถบนนิ้วแล้วสาวเท้าเดินไปยังลานจอดรถวีไอพีของทางสนามบิน ระหว่างทางเห็นพ่อยืนคุยกับจุนฮเวอยู่ไกลๆ ร่างสูงหยุดมองอยู่ซักพักก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่ายๆ

 

..ทีตอนเขาไปค่ายที่เชจูตอนนั้นพ่อไม่เห็นมาส่งแบบนี้บ้างเลย ทำเหมือนเขาเป็นเด็กนักเรียนธรรมดาที่ไม่เคยอยู่ในสายตา ในจำนวนพี่น้องที่โตมาพร้อมๆ กันพ่อก็เอาแต่ประคบประหงมแจบอม แต่พอตอนนี้ดันมาเอาใจใส่พวกน้องๆ ซะงั้น

 

ทำไมเขาไม่เคยได้อะไรแบบนี้มั่งเลย

 

มันน่าเบื่อจริงๆ ที่ต้องเก็บซ่อนความน้อยใจเอาไว้ลึกๆ แสดงออกไปไม่ได้ เพราะถ้าเขาเรียกร้องให้พ่อมาสนใจอะไรแบบนี้บ้างพ่อก็คงจะบอกว่าโตแล้ว ทำไมดูแลตัวเองไม่ได้

 

..พูดเหมือนตอนที่เด็กอยู่พ่อดูแลอย่างนั้นแหละ

 

ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้า เขาพยายามไล่ความหงุดหงิดที่อยู่ในอกนี่ให้ออกไป ก่อนจะล้วงมือเข้ากระเป๋าแล้วเดินหนีไปอีกทาง

 

 

 

ณ.โรงเรียนซง

 

ภายในโรงเรียนอ้างว้างไปถนัดตาเพราะเด็กนักเรียนเกรด 10 พากันไปเข้าค่ายที่เชจูกันซะหมด ไม่ใช่แค่คนที่หายไปเท่านั้น แต่มันนำพาเอาความรู้สึกบางอย่างหายไปด้วย ที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้คงจะเรียกว่าความ เหงา ละมั่ง ? ยอมรับว่าพอไม่มีแบมแบมแล้วมันก็รู้สึกแย่ยังไงก็ไม่รู้ เพราะฉะนั้น.. ถ้าไม่อยากฟุ้งซ่านไปเรื่อยก็ควรหาอะไรทำ เช่นมุ่งหน้าไปชมรมเพื่อเล่นกีฬาเล็กๆ น้อยๆ ในหัวจะได้โล่งขึ้นบ้าง

 

คิดได้ดังนั้นเขาจึงมุ่งหน้าไปตามทางที่จำได้ดี และเมื่อมาร์คก้าวเข้ามาถึงด้านโรงยิม หนึ่งในทีมที่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันก็เอ่ยทักท้วงขึ้น

 

“เฮ้ยมาร์คหายหัวไปไหนมาตั้งนานวะ วันหยุดก็ไม่มาซ้อม”

 

มาร์คไม่ได้ตอบคำถามอะไร เขาทำเพียงแค่ยกยิ้มให้แล้วถอดยูนิฟอร์มฝากไว้กับพวกเด็กปีหนึ่งที่เป็นตัวสำรองทีมนั่งรออยู่ข้างสนามเพื่อรอการฝึกทีหลัง มาร์ควอร์มอัพร่างกายเตรียมจะเข้าฝึกซ้อมกับพวกเพื่อนและเด็กปีสองคนอื่นๆที่เป็นตัวจริงของทีม หลังจากที่ไม่ได้ฝึกมาหลายวัน

 

โดยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกใครบางคนจ้องจะเล่นงานด้วยสายตามุ่งร้าย

 

เมื่อคนในทีมส่งบอลมาให้ผู้ที่มีพรสรรค์ด้านการซู้ตอันแม่นยำราวกับจับบอลลงห่วงได้อย่างมาร์ค ผู้เล่นที่มีตำแหน่งเป็นซู้ตติ้งการ์ดและเป็นถึงไพ่ตายของทีม เจ้าตัวก็รับมันเอาไว้ สายตาคมกริบนั้นเล็งกะระยะและกำลังจะประมวลแรงส่ง แต่มันค่อนข้างที่ต้องใช้เวลาอยู่เหมือนกันซึ่งคนในทีมจะต้องคอยกันคู่แข่งคนอื่นออก เพื่อซื้อเวลาให้มาร์คทำคะแนนสามแต้มได้สำเร็จ

 

ปึก !!

 

แต่แล้วลูกบอลในมือก็ร่วงลงสู่พื้นสนาม เมื่อถูกสกัดเอาไว้ได้ด้วยผู้ฝีมือของกัปตันทีมที่พุ่งเข้ามาด้วยแรงชนมหาศาลทำเอามาร์คถึงกับล้มลงไปกับพื้นและนั่งตัวงอเพราะความเจ็บและจุกที่ข้างลำตัว ก่อนหน้านี้เขารู้สึกได้ว่าตัวเองถูกศอกของแจ็คสันกระทุ้งเข้าเต็มๆที่สีข้างพอดีราวกับจะตั้งใจ แต่กับไม่มีแม้แต่คำกล่าวขอโทษใดๆจากปากมันเลย

 

หรือว่ามันจะไม่รู้ตัวจริงๆ ?

 

มาร์คไม่บ่นหรือพูดอะไร จึงค่อยๆพยุงตัวยืนขึ้นแล้วมุ่งหน้าซ้อมต่อไปอย่างไม่หวั่นเกรง

 

แต่ทว่า..

 

ปึก!!

 

เล่นไปได้อีกซักพักมาร์คก็ถูกผู้เป็นเพื่อนสนิทพุ่งเข้าชนอย่างแรงจนล้มเป็นครั้งที่สอง เล่นเอาเข่าช้ำไปเหมือนกัน มาร์คจึงเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที เพราะถ้ามันเป็นแค่การชนธรรมดาๆ เขาคงไม่ได้คิดอะไรมาก แต่นี้จำเป็นต้องใช้ขาสกัดเอาไว้ด้วยหรือไง

 

เล่นสกปรกเกินไปแล้ว..

 

สิ่งที่ผู้เป็นกับตันทีมทำ มันผิดกฎกติกาอย่างรุนแรงและเสี่ยงทำให้ลูกทีมตัวเองบาดเจ็บด้วย  นี่มันเรียกว่าการฝึกซ้อมประเภทไหนกันเถอะ เขาไม่ได้โง่จนมองไม่ออกว่านี้คือความตั้งใจ

 

เพื่อนเขามันไม่ใช่พวกชอบเล่นสกปรก ยิ่งเป็นพวกรู้จักน้ำใจนักกีฬาดีซะด้วยซ้ำ

 

มันเจตนาใช้ศอกกระทุ้งสีข้างเขา ทั้งยังสกัดข้อเท้าไว้ ครั้งแรกมันก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่มากกว่าสองครั้งนี้ไม่เกินไปรึไง เหมือนมันจะพยายามยั่วให้เขาโกรธอยู่เลย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร มันไม่ควรจะทำแบบนี้ ตัวเองมีตำแหน่งเป็นถึงกับตันทีมก็น่าจะรู้สึกละอายใจซะบ้าง

 

มาร์คผ่อนลมหายใจเพื่อคลายอารมณ์ร้อนๆที่กำลังเดือดอยู่ในอก ก่อนจะวิ่งต่อไป  

 

แต่แล้วก็...

 

ปึก!!

 

“เห้ย มึงจะเอาไงวะ!!  

 

โดนชนอีกครั้ง

 

มาร์คตรงเข้าไปผลักไหล่ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสนิทของตัวเองอย่างฉุนเฉียวเพราะสุดจะทนกับพฤติกรรมแย่ๆ ที่ทำให้เขาต้องเสียทั้งเวลาเสียทั้งอารมณ์ในการฝึกซ้อม

 

“ทำไมวะ?”

 

“มึงเป็นอะไรเข้ามาชนกูเรื่อยๆ เนี่ย”

 

“มึงยังกล้ามาเล่นแบบหน้าตาเฉยได้อยู่อีกหรอวะ ไม่คิดจะอธิบายอะไรเลย? ทั้งเรื่องโดดซ้อม วันนี้ก็เสือกมาสายอีก”  

 

“แล้วเรื่องแค่นี้ทำให้มึงต้องมาชนกูเรื่อยๆเลยหรอวะ!” 

 

เขาพอเข้าใจและยอมรับผิดในส่วนที่เคยโดดซ้อมไปบ้าง แต่เขาก็โตเกินกว่าจะเอาเรื่องเล็กๆแค่นี้มาพูดเป็นประเด็นใหญ่จนถึงขั้นทะเลาะบาดหมางกัน  อีกอย่างมันก็ไม่ได้เรียกว่าบ่อยหรอก เขาพึงมาเป็นเอาช่วงหลังๆนี้เอง ไอ้เรื่องแบบนี้ มันก็ต้องมีบ้างเป็นธรรมดาของวัยรุ่นอยู่แล้ว

 

ที่ไม่เข้าใจคือทำไมมันต้องโกรธเขามากขนาดนี้ด้วย?

 

“คิดว่าเป็นเพื่อนสนิทกับกูแล้วจะทำอะไรก็ได้หรอ ชักจะเหลิงเกินไปแล้วนะมึง”

 

มาร์คถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่ได้ฟังคำพูดจากคนตรงหน้า เขาเกร็งหมัดตัวเองแน่นจนขึ้นเส้นเลือดปูด พยายามจะข่มอารมณ์เพื่อไม่ให้เหวี่ยงกำปั้นลอยไปซัดใบหน้าอีกฝ่ายซะก่อนเพราะด้วยเหตุผลบ้าบอคอแตกที่เกือบจะทำให้เขาเล่นกีฬาที่ชอบไม่ได้อีกต่อไป 

 

“มึงเป็นเหี้ยอะไรวะ!!”  มาร์คกัดฟันกรอดจนขึ้นเป็นสันกราม ตัวเขาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ จังหวะหายใจนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะข้างในกำลังเดือดดาลจนแทบปะทุออกมา เขาเตรียมจะง้างหมัดขึ้นแล้ว ถ้าไม่เป็นเพราะคำว่าเพื่อนสนิทมันค้ำคออยู่ ทำให้เขาต้องยั้งสติเอาไว้  

 

“คนที่เหี้ยนั่นคือมึงเว้ยมาร์คไม่ใช่กู  ไม่ใช่เพราะว่ามึงมายุ่งกับแฟนกูหรือไง !!

 

แต่แล้วความรู้สึกโกรธที่เคยอัดแน่นในอกก่อนหน้านี้ จู่ๆก็หล่นวูบลงมาอยู่ใต้ฝีเท้าราวกับถูกกระชากร่างลงเหวลึกอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ม่านตาคมกริบเบิกค้างด้วยความตกใจอึ้ง เพราะคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะรู้เรื่องมาก่อนหน้านี้แล้ว

 

“...”

 

ริมฝีปากมันด้านชาขยับไม่ได้ ในลำคอจุกจนปวดไปหมดราวกับมีก้อนหินติดอยู่ในลำคอ

 

สายตาคมกริบของแจ็คสันจ้องมองผู้เป็นเพื่อนสนิทอย่างจับผิดว่าจะมีอาการตอบสนองยังไง ทันทีที่มาร์คมีทำท่าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ประกอบกับเบนสายตาหนีไปมองทางอื่น ไม่กล้าที่จะสู้หน้าตรงๆก็ทำให้แจ็คสันทั้งโกรธและผิดหวังอย่างรุนแรง

 

เพื่อนกันย่อมมองกันออก..

 

เมื่อไหร่ที่มันหลบสายตายเขา นั้นหมายความว่ามันกำลังซุกซ่อนความจริงบางอย่างเอาไว้จริงๆ

 

“อธิบายมาสิ มึงจะเงียบทำห่าอะไรวะ!!!”  แจ็คสันกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างแรงจนเซไปด้านหลังแต่มาร์คก็ยังทำเป็นหูทวนลม ไม่มีท่าทีจะยอมรับหรือพูดแก้ตัวอะไรทั้งนั้น

 

“...”

 

“มึงทำกับเพื่อนมึงแบบนี้หรอ อยู่กับแฟนกูลับหลังบ่อยๆอะ มึงกล้าหักหลังกูได้ยังไงวะ ไอ้มาร์คมึงทำได้ยังไง!!

 

มาร์คฉุนหนักมากกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำว่า หักหลัง จะใช้คำนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรอ จะมาตราหน้าว่าที่ผ่านมาทั้งหมดเขาคือไอ้สารเลวคนเดียวในเรื่องนี้สินะ 

 

เหอะ.. หักหลังเหรอ?

 

ใครกันแน่ที่หักหลังกันก่อน.. ใครที่เห็นแฟนดีกว่าเพื่อน ใครที่ทำให้เขากลายเป็นส่วนเกินในชีวิตทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วใครกันแน่ที่ครั้งหนึ่งเคยบอกว่าเพื่อนกันจะไม่ทิ้งกัน

 

แต่ก็ชอบทิ้งเขาไว้ข้างหลังอยู่เรื่อย...

 

“มึงทำกูก่อนไม่ใช่หรอวะ!!”  มาร์คกัดฟัดถามเสียงต่ำ เหมือนอาจจะเป็นประโยคชวนหาเรื่อง แต่ถ้าลองมองในตาของเขาให้ลึกมากขึ้นกว่านี้จะเข้าใจว่าภายใต้คำพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองนั้นแฝงไปด้วยความน้อยใจมากกว่าหลายเท่า

 

ซึ่งมันก็ไม่อาจจะส่งไปให้เพื่อนสนิทคนเดียวถึงได้ เพราะเจ้าตัวใช้แต่อารมณ์เป็นที่ตั้ง

 

“กูไปทำอะไรให้มึง!!

 

“เออ เพราะมึงไม่ได้สนใจกูอยู่แล้วไงมึงเลยไม่รู้เหี้ยไรซักอย่างอะ!”  ประโยคตัดพ้อของมาร์คไม่ได้ทำให้ผู้เป็นเพื่อนได้เข้าใจในความหมายนั้นได้เลยซักนิด หนำซ้ำยังมองว่ามันเป็นข้ออ้างที่รำคาญซะอีก

 

“แล้วที่ผ่านมากูแย่ยังไงวะ? กูหรอไม่สนใจมึง?! ไม่มีเพื่อนคนไหนดีกับมึงเท่ากูอีกแล้วเว้ย กูดีกับมึงขนาดนี้ มึงยังกล้าแทงข้างหลังกูได้เลย แล้วยังจะบอกว่ากูเหี้ยกับมึงอีกหรอ มาร์ค.. ถ้ากูรู้ว่ามึงเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่แรกนะ กูก็คงไม่เอาคนอย่างมึงมาคบเป็นเพื่อนให้เสียเวลาหรอกเว้ย!!

 

“เหอะ ว่ากูไม่ดี? หรอวะ?! แฟนมึงก็ไม่ได้ดีนักหรอก เลิกหลงได้แล้ว ไม่งั้นเขาจะง่ายกับกูขนาดนี้หรอ”

 

ประโยคของมาร์คทำให้เส้นความอดทนในตัวของแจ็คสันนั้นขาดสะบั้นลงได้ภายในชั่วพริบตา

 

ผัวะ !! 

 

หมัดลุ่นๆซัดเข้าเต็มใบหน้าของมาร์คเต็มแรงจนเซล้มลงกับพื้นเพราะไม่ทันได้ตั้งรับ

 

แต่เพียงแค่แจ็คสันเหวี่ยงหมัดครั้งเดียวก็ทำให้เจ้าตัวเลือดกบปากได้ มาร์คใช้หลังมือเช็ดเลือดที่มุมปากก่อนจะใช้สองแขนแกร่งดันพื้นเพื่อที่จะลุกขึ้นมายืนหยัดได้อีกครั้ง หากแต่ถูกฝ่าเท้าหนักๆถีบเข้าที่กลางหน้าอกจนถลาลงพื้นสนามซ้ำอีกรอบ 

 

ผลั่ก !!

 

แจ็คสันที่กำลังโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ก็ตามลงไปโถมตัวขึ้นคร่อมคนที่นอนเจ็บอยู่บนพื้น ก่อนจะกระหน่ำเหวี่ยงกำปั้นใส่คนใต้ร่างไม่ยั้ง มาร์คที่อยู่ในท่าเสียเปรียบมากกว่าได้แต่ยกแขนทั้งสองข้างมาบังบริเวณหน้าและเกร็งแขนเกร็งคอเอาไว้เพื่อป้องกันตัวเองไว้

 

แน่นอนว่ามาร์คไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกซ้อมยับเหมือนตัวละครที่ขี้ขลาดในทีวี  เมื่อตัวเองสามารถหาจังหวะหมัดของคู่กรณีได้ จึงใช้ช่องโหว่ที่มีอยู่ เสยหมัดขึ้นเข้าที่ปลายคางของคนด้านบนจนหน้าหงายหลังไปอีกทาง ทั้งคู่พลิกตัวสลับแลกแรงหมัดกันไปมาอยู่บนพื้นสนามอย่างดุเดือดราวกับจะเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลยทีเดียว

 

คนที่มีกล้ามเนื้อมากกว่าย่อมมีพละกำลังที่เหนือชั้นมากกว่า หนำซ้ำแจ็คสันก็ยังเคยผ่านประสบการณ์เรื่องชกต่อยมาบ่อยๆอยู่แล้ว การที่จะให้มาต่อยกับผู้ที่ถูกเลี้ยงดูมาแบบคุณชายอย่างมาร์ค มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยถ้าแจ็คสันจะเป็นฝ่ายหมดท่าก่อน

 

ข้อได้เปรียบตรงนี้ทำให้มาร์คผ่ายแพ้อย่างง่ายดาย เขาหมดแรงที่จะสู้ ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ยกแขนขึ้นมาปกป้องส่วนสำคัญในร่างกายตัวเองไว้เพื่อไม่ให้มันบอบช้ำไปมากกว่านี้

  

มาร์คไม่เคยใช้สองมือของตัวเองชกหน้าใครมาก่อน เขาจึงไม่รู้ว่าต้องรับมือต่อยังไง เพราะลูกๆทุกคนถูกชุบเลี้ยงมาอย่างดี แค่ได้รู้จักนามสกุลก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาหาเรื่องแล้ว นอกจากจะแสออกไปหาเรื่องซะเอง หรือทำตัวเป็นนักเลงน่าหมั่นไส้จนมีอริไปทุกหนทุกแห่งแบบน้องมัน

 

“เฮ้ยพวกมึง พอได้แล้วเว้ย!

 

หนึ่งในลูกทีมที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นร้องห้ามขึ้นเมื่อมองเห็นว่ามาร์คเอาแต่ใช้แขนตั้งรับอย่างเดียวจึงรู้ได้เลยว่าทันทีว่าคนๆนี้ไม่มีทางเอาชนะได้แน่ ยิ่งฝืนตัวเองก็ยิ่งทำให้ตัวเองเจ็บหนัก แล้วด้วยอิทธิพลของตระกูลซงก็ยิ่งทำให้เป็นห่วงว่าแจ็คสันอาจจะเจออะไรบ้าง ถึงจะไม่อยากยุ่งกับปัญหาส่วนตัวระหว่างทั้งคู่ก็เถอะ แต่ในฐานะที่เป็นทั้งเพื่อนและสมาชิกร่วมทีมก็คงไม่อยากจะสูญเสียคนสำคัญของทีมไป

 

 เมื่อเห็นว่ากัปตันทีมยังไม่หยุด ลูกทีมคนอื่นๆที่เหลือก็รีบวิ่งเข้ามาห้ามปรามพร้อมแยกทั้งคู่ออกจากกันและคอยกันแจ็คสันเอาไว้ไม่ให้พุ่งลงไปต่อยมาร์คซ้ำอีก

  

เรียกได้ว่ามาร์คหมดสภาพพอสมควร ถ้าหากถูกแยกช้าไปกว่านี้ก็อาจจะถึงขั้นต้องไปนอนโรงพยาบาลได้เลยทีเดียว เขามีรอยช้ำม่วงตามใบหน้า ศอก แขน มีแผลมุมปากทั้งสองข้าง คิ้วซ้ายก็แตก เหลือไหลย้อยลงมาตามข้างแก้ม ในขณะที่แจ็คสันมีแค่รอยช้ำตรงเดียวบนแก้ม แค่นี้ก็เป็นตัวชี้วัดได้แล้วว่าหมัดใครเหนือกว่า

 

แจ็คสันถอดเสื้อทีมบาสออกแล้วขว้างเสื้อตัวนั้นใส่หน้ามาร์คที่ล้มอยู่ตรงพื้นสนาม ก่อนจะเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากโรงยิมไป ทิ้งให้มาร์คและคนอื่นๆในชมรมอึ้งกับการกระทำอันหัวร้อนไม่ฟังใครของผู้เป็นกัปตันทีม โดยที่ไม่รู้จะปลอบมาร์คยังไงด้วยเช่นกัน...





                                                   ENVY & PRIDE

                                                   ✡


 

แสงสว่างและเสียงนกร้องในช่วงเช้าปลุกให้คนที่จมอยู่ในห้วงนิทราขยับร่างกายต้อนรับวันใหม่ ชายหนุ่มบิดลำตัวเล็กน้อยประกอบกับยืดสองแขนขึ้นไปด้านบนเพื่อไล่ความง่วงที่มีอยู่ในตัว แต่ยังไม่ทันยืนสุดแขนก็ต้องชะงักนิ่งเมื่อพบว่าศอกของตัวเองมันเกิดชนใส่กับผนังมุมห้องเข้าอย่างจัง..

 

“โอ๊ย..” ร่างสูงสบถออกมาเสียงเบา ความง่วงที่ยังพอมีอยู่ในตอนแรกปลิวหายไปเป็นปลิดทิ้ง แถมยังถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดด้วยอีกต่างหาก

 

เพราะเนื้อที่ห้องมันน้อย ก็เลยต้องตั้งเตียงชิดกับมุมห้องเพื่อให้ตรงอื่นมีทางเดินสินะ

 

เหอะ.. นี่บ้านคนหรือโพรงกระรอก

 

ห้องแคบขนาดนี้เก็บอากาศหายใจได้ไม่มากหรอก หรือถ้ายิ่งอยู่มากกว่าหนึ่งคนก็คงจะหายใจลำบากน่าดู ไม่แปลกใจเลยทำไมเมื่อคืนเขาถึงหายใจไม่ค่อยสะดวกเอาซะเลย เป็นผลทำให้ตอนเช้าไม่สดชื่นเท่าไหร่นัก แถมเตียงนี่ก็แข็งแสนแข็ง ไม่ต้องถึงกับเปิดดูด้านในก็พอจะเดาออกว่ามันต้องทำมาจากฟูกที่ไร้ราคาเป็นแน่แท้

 

นัยน์ตารัตติกาลตวัดไปมองรอบห้องๆ เมื่อรู้สึกว่าคนที่ควรจะนอนหลับอยู่ข้างกายเขาตอนนี้ได้หายตัวไปอยู่ไหนก็ไม่รู้ พอมองไปรอบๆเตียงอีกครั้ง ก็พบว่ามีเสื้อผ้านักเรียนและชุดยูนิฟอร์มของเขาได้ถูกจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อย ซึ่งมันโดนแขวนไว้ที่ข้างเตียงอย่างดี

 

จำได้ว่ามันเคยยับมากกว่านี้..

 

แจบอมไม่ได้คิดอะไรต่อ เขาลุกขึ้นมาเปิดเอาสิ่งของจำเป็นในการใช้อาบน้ำ จากนั้นก็นำผ้าที่แพคไว้ในกระเป๋าขึ้นมาวางไว้บนฟูกนอน และรวบมันเอาไว้ในมือ ส่วนผ้าขนหนูก็พาดไว้บนไหล่กว้าง

 

ร่างสูงก้าวเท้ามุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ หากแต่พื้นที่บ้านมันแคบยิ่งกว่าประตูห้องนอนทำให้ตามทางเดินบ้านต้องมีชั้นวางอุปกรณ์เครื่องใช้สิ่งของระเกะระกะเต็มไปหมด เพราะไม่มีห้องสำหรับเก็บของเหมือนอย่างที่บ้านเขามีมันจึงไม่เป็นระเบียบเอาเสียเลย แจบอมที่เกิดมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ก็ต้องมาคอยเอี้ยวตัวหลบจากสิ่งกีดขวางอยู่ตลอดเวลาและผ่านมันไปได้อย่างลำบากราวกับนี้ไม่ใช่บ้านคน   

 

ปึง!

 

และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แจบอมเดินชนโน่นชนนี่จนมีของตกลงมา บางครั้งเท้าก็เดินเตะไปโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้ เดี๋ยวไหล่ก็ชนเข้ากำแพงบ้างเพราะต้องเดินหลบสิ่งของไร้สาระในบ้านหลังนี้

 

เขาแทบจะบ้าตาย..

 

นี่เขากำลังอาศัยอยู่ในบ้านชนเผ่าคนแคระหรือไง อะไรก็เล็กแถมแออัดไปหมดทุกระเบียบนิ้ว  ไม่รู้ทนอยู่กันไปได้ยังไง บ้านหลังนี้มันเล็กเกินกว่าจะให้พวกมดมาอาศัยอยู่ด้วยซะอีก 

 

พอมาถึงหน้าห้องน้ำก็ค่อยๆเอาตัวแทรกเข้าไป แต่เมื่อเข้ามาได้ก็ต้องเอียงตัวหลบประตูเล็กน้อยเพราะถ้าไม่หลบก็ปิดประตูไม่ได้ ซึ่งเจ้าตัวก็อดคิดไม่ได้ว่านี้คือห้องน้ำหรือตู้เสื้อผ้ากันแน่

 

แคบซะจนไม่มีที่จะยืน...

 

ให้ตายสิ.. ถ้าจะให้พูดกันตรงๆ คือตู้เสื้อผ้าที่บ้านเขายังใหญ่กว่ารูหนูนี่เสียอีก!

 

ในระหว่างที่กำลังชำระล้างกายอยู่ตรงหน้าฝักบัว สายตาคมก็ไปสะดุดเข้ากับคราบดำเล็กๆที่เกาะกุมรวมกันอยู่บางจุดในห้องน้ำ ทำเอาคนมองที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนถึงกับต้องข่มตาหลับลงเพราะภาพนั้นมันช่างชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะอาเจียน

 

เขาเข้าใจดีว่ามันคือคราบฝังแน่นที่ปนเปื้อนมาจากน้ำ ถึงแม้จะใช้น้ำยาอะไรล้างมันก็ไม่ออกได้ง่ายๆ และนั่นมันก็คือจุดสะสมของแบคทีเรียที่แสนจะน่าขยะแขยง

 

สกปรกเกินจะทน..

 

ชายหนุ่มคว้าฝักบัวขึ้นมาล้างตัวอย่างเร่งรีบ ทั้งๆที่ปกติเป็นคนอาบน้ำนานเพราะต้องฆ่าเชื้อโรคในแต่ละวันให้หมดไปจะได้ไม่ต้องสะสมจนเสียสุขภาพ ซึ่งที่นี่มันให้ความรู้สึกว่ายิ่งอาบยิ่งจะสกปรก ไม่เห็นเหมือนกับตอนที่อาบอยู่ในบ้านเลยซักนิด

 

สมกับเป็นหมู่บ้านคนจนดีจริงๆ มีแต่มลพิษเต็มไปหมด   

 

ก่อนจะออกจากห้องน้ำ เขาเน้นล้างที่ฝ่าเท้าไปหลายครั้งหลายหนมาก เพราะกลัวจะสกปรก พอเดินออกมาได้ก็รีบแต่งตัวพับคอเสื้อนักเรียนให้เรียบร้อย แล้วจึงก้าวเท้าออกมาด้านนอกด้วยอารมณ์หงุดหงิด เนื่องจากเจ้าตัวยังติดค้างกับเรื่องคราบสกปรกในห้องน้ำก่อนหน้านี้

 

 

 

เมื่อเห็นร่างสูงเดินออกมาจากห้องได้ เจ้าของบ้านผู้น่ารักก็ยิ้มให้เป็นการทักทายในยามเช้าก่อนจะผายมือไปที่ข้าวต้มร้อนๆที่ตัวเองเป็นคนจัดเตรียมไว้อย่างดีบนโต๊ะอาหาร

 

“ทานข้าวเช้าได้เลยนะครับ ผมทำเผื่อไว้ให้คุณแล้ว”

 

ชายหนุ่มมองอาหารเช้าฝีมือของทาสที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณาชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยถาม 

 

“นายกล้าทำอาหารจนๆมาให้คนอย่างฉันกินหรอ”  ถึงจะปากจะพูดเหมือนไม่ชอบใจแต่ก็ยอมทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างว่าง่าย ซึ่งมันทำให้คนมองเกือบจะหลุดขำออกมากับบุคลิกที่ขัดกับการคำพูดเหล่านั้น แต่ก็ต้องเม้มริมฝีปากตัวเองเอาไว้เพราะไม่อยากจะมีปัญหา

 

เพราะได้ใกล้ชิดกับผู้ชายคนนี้มากกว่าใคร จึงเริ่มที่จะเรียนรู้และเข้าใจได้ว่าควรจะทำตัวอย่างไรไม่ให้อีกฝ่ายพาลเอาความโกรธมาลงที่เขาและทำอย่างไรให้เขารู้สึกพึงพอใจ

 

“ก็เผื่อคุณอยากจะวิจัยไงครับ ว่าคนจนๆเขากินข้าวกันยังไงในตอนเช้า”

 

 “เหอะ ไม่รู้ว่าจะเนื้อหมูในชามนี้จะกินได้ไหมเถอะ นายเลือกซื้อมาจากร้านที่ถูกหลักอนามัยแล้วเหรอ? นายแน่ใจแล้วนะว่าผักพวกนี้ปลอดสารเคมี”

 

“ผมล้างสะอาดแล้วครับ คุณวางใจได้ เชิญทำวิจัยได้ตามสะดวกเลย”

 

“ถ้าฉันกินเข้าไปแล้วอาหารเกิดเป็นพิษขึ้นมา นายได้มีปัญหากับฉันแน่จินยอง”

 

จินยองไม่พูดอะไร เด็กหนุ่มทำเพียงแค่ก้มหน้านิ่งราวกับน้อมรับทุกคำพูดของอีกฝ่ายเอาไว้  ที่เงียบไม่ใช่ยอมรับหรอก แต่การที่เราไม่คิดจะเถียงกับผู้ชายคนนี้เลย คือวิธีรับมือที่ดีที่สุด

 

ยังไงซะ แจบอม ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะขนาดคนดีก็ยังมีความเลว แล้วทำไมคนเลวจะมีความดีบ้างไม่ได้ ผมเชื่อว่าเขาจะสามารถเรียนรู้โลกของคนอื่นได้เอง เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้ ผมเริ่มจะเข้าใจเหตุผลที่ซ่อนอยู่ในการกระทำของเขามากขึ้นทีละนิด... 

     

และเข้าใจว่า แจบอม ก็เป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง...

 

                                         

 

                                           ENVY & PRIDE

                                             ✡

 

 

หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปที่โรงเรียนซงเหมือนทุกวันตามปกติ แต่ทว่าวันนี้แจบอมกลับปล่อยให้จินยองไปห้องเรียน เพราะเขามีความจำเป็นที่จะต้องกลับไปอาบน้ำซ้ำอีกครั้งที่บ้านพักส่วนตัว

 

แจบอมใช้เวลาอาบน้ำนานมากกว่าปกติเพราะคิดว่าตัวเองยังสกปรกอยู่ และพลางคิดในใจต่ออีกว่าทำไมห้องน้ำของเด็กทุนถึงสกปรกขนาดนั้น นี่ต้องทนอาบน้ำในสถานที่คับแคบที่เต็มไปด้วยแหล่งสะสมเชื้อโรคทุกวันเลยหรือไง เด็กทุนชินกับสภาพแวดล้อมแย่ๆแบบนั้นไปได้ยังไงนะ

 

รับไม่ได้...

 

คิดได้ดังนั้นขาเรียวยาวก็เดินตรงไปหยิบมือถือที่วางทิ้งไว้หน้ากระจกห้องน้ำ ก่อนจะใช้นิ้วเลื่อนหาเบอร์แล้วกดโทรออก รอเพียงแค่ชั่วครู่คนปลายสายก็ตอบรับอย่างสุภาพด้วยคำพูดทางการ 

 

(สวัสดีครับคุณอิม มีงานเร่งด่วนใดๆ ให้พวกเรารับใช้ครับผม)

 

“ผมต้องการที่จะสร้างห้องน้ำดีๆให้บ้านหลังหนึ่ง วันนี้คุณช่วยเข้ามาคุยรายละเอียดกับผมที่ซงตอนช่วงบ่ายหน่อยสิ”






#พี่มาร์คขี้อิจฉา #เจบีบ้าอำนาจ

วันนี้จะขออธิบาย ความอิมแจบอม7บาป หน่อยก็แล้วกันโน้ะ เห็นหลายคนไม่เข้าใจกัน  

ทุกอย่างที่แจบอมทำเนี้ย ก็ทำลงไปเพราะไม่รู้ว่าตัวเองชอบเขาซะแล้ว คืออยู่ด้วยกันทุกวัน ก็แกล้งนู้นนี้ไปเรื่อย พอจินยองอยู่ในอันตรายก็เป็นห่วง ถ้าจะบอกว่าเรื่องมันอืด ไม่ปูเรื่องเลยเหมือนคู่อื่นเลย อันนี้คือเราปูไว้แล้วนะ คือมันก็สื่อตั้งแต่ฉากแรกที่แจบอมทิ้งจินยองไว้ที่ผับ พอโดนลวนลามก็สั่งคนไปจับ แล้วจนกระทั่งตอนนี้ไม่มีส่วนไหนในเรื่องบอกว่าแจบอมรู้สึกดีหรือชอบจินยอง การที่ตามไปที่บ้านก็ทำไปทั้งๆที่ไม่รู้ว่าชอบเขาแล้ว  เพราะด้วยนิสัยและคาเร็คเตอร์ของพี่น้องที่แตกต่างกันจะเอาแจบอมไปเปรียบกับพี่น้องบาปอื่นๆที่รู้ใจตัวเองเร็ว เช่น มิโน กับชานอู ไม่ได้นะ ง่ายๆเขาก็เป็นผู้ชายปากแข็ง ปากไม่ตรงกับใจขั้นรุนแรงเลวร้าย แถมไม่รู้ตัวอีกอะไรทำนองนี้อ่ะจ้า555 





 













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,455 ความคิดเห็น

  1. #1452 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 23:50
    โครตซีนนนนนเลยพี่บีเอ้ย นี่มันคนซึนตัวจริง
    #1,452
    0
  2. #1429 Wattson (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 11:26
    ขำเจบีไม่รู้จะขำยังไงแล้ว5555555555
    #1,429
    0
  3. #1418 mAjjcs (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 14:30
    โอ้ยยย จากตอนแรกนางมองเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ตอนนี้คือจะลงมือสร้างให้แล้ว งื้ออออ พ่อคุณจะว่าซึนก็ยังไม่ใช่ น่าจะยังไม่รู้ใจตัวเองมากกว่า 555555 พ่อคนเก่งทุกด้าน
    #1,418
    0
  4. #1399 E0909145803 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 23:45
    เอาแล้ยมาร์คกับแจ๊คมีเรื่องแล้วแบมกลับมาจะเจออะไรอีกล่ะแล้วนี้พี่แจบอมทำไปไม่รู้ตัวเลยจริงๆหรอมันไม่ต้องสร้างห้องน้ำใหม่หรอกสร้างบ้านใหม่เลยจบครับ
    #1,399
    0
  5. #1373 Aely (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 15:42
    ถึงคราวแตกแยกแล้วเหรอเนี่ย
    #1,373
    0
  6. #1354 M.m1nt (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 10:32
    หน่วงพี่มาร์ค เขินพี่บี คือมันคนละฟิล
    #1,354
    0
  7. #1327 YoNgヨンヨン (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 20:17
    ต้องเปลี่ยนทีมเป็นดำมาอ่าน พออ่านก็ลั่น โอ๊ย555555555555555555555555555 พี่บีก็กากพอๆกับเน่สินะคะเนี่ย #โดนสั่งฆ่า
    #1,327
    0
  8. #1117 sweet-vanila-tea (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 09:38
    ซึนนนนนนมากกกกกก เขิลลลลลลอ่ะ
    #1,117
    0
  9. #1051 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 05:10
    เอาจริงๆนางเจบีซึนกว่าจุนเน่อีกนะ ซึนแบบไม่รู้ตัว ชอบเค้าก้ไม่รู้ตัว เน่นั้นยังพอจะรู้เขินหน้าแดง แต่เจบีนางนีีหาเหตุผลสารพัดมาอ้างได้หมด คือฮานางมาก55555555 แต่เราชอบคนซึนนะ <3//หมายถึงในนิยาย ชีวิตจริงนี่ขอโสดให้ผชได้กัน
    #1,051
    0
  10. #1050 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 05:07
    เรากะว่าจะไปตามอ่านบาปอื่นๆให้หมดเลยได้รู้คาแรกเตอร์ที่แท้จริง โปรเจคนี้ดีมากๆ ชอบ นี่ฮาเจบีมาก อะไรของนาง อะไรนางจะหยิ่งขนาดนั้น คราบสกปรกจากน้ำ เชื่อเลย แต่นางยังยอมอาบยอมนอนอ่ะ
    #1,050
    0
  11. #1018 opel_zuza (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:40
    สงสารพี่มาร์คเต็มพิกัด แล้วตอนนี้เหลือใครอ่ะ ฮือออออออออออ
    ผิดกับอิมแจที่ฮา ฮา และโคตรฮาถึงเย่อหยิ่งแต่ก็มีความสุขดี
    #1,018
    0
  12. #905 ๋Sai J. Park (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 02:43
    ไรท์ควรเปลี่ยนแท็กเป็น #เจบีคนกาก นะ5555555555555555 โอ๊ยผู้ชายอะไรปากแข็งยิ่งกว่าหิน แถมยังไม่รู้ใจตัวเองซะทีอีก พี่บอมขาาาาาา ว่าเขาโง่ตัวเองก็โง่นะรู้มั้ย
    #905
    0
  13. #839 takor (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 21:29
    ทำไมขำบอม5555
    #839
    0
  14. #817 My Haven (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 08:53
    สงสารแจ็ค TT เพราะเกลียดการถูกแทงข้างหลัง ถึงมันจะมีเหตุผลร้อยแปด ก็ผิดอยู่ดี สมควรแล้วมาร์คที่โดน!
    #817
    0
  15. #815 ระรินทร์ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 14:50
    Part มาร์คอ่านแล้วแบบ โอ๊ย! ให้ความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างสงสารมาร์คกับสงสารแจ็ค ไม่รู้จะสงสารใครมากกว่าใครดี ส่วนพาร์ทบมนี่บอกเลยว่านั่งกลั้นขำจะเป็นจะตาย ฮาา
    #815
    0
  16. #814 รองเท้าติดปีก (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 06:59
    จบมมม มาทำห้องน้ำให้เราบ้างสิ คริคริคริ รู้ใจพี่บีแล้วว่าชอบจินยอง ทีนี้อยากรู้ว่ามันจะลงเอยยังไง ในเมื่อปากไม่ตรงกับใจแบบนี้ 555555555555555555
    #814
    0
  17. #813 FonSweety_rainy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 18:56
    โอ๊ยย แจบอมน่ารักอ่ะ ฮืออออออออ
    #813
    0
  18. #812 little-s (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 22:20
    โอ้ยยยยย แจบอมคนซึน ทำเป็นรับไม่ได้หาข้ออ้างสารพัดเป็นห่วงเขาก็บอกกก ไม่ต้องลำบากส่งคนไปทำห้องน้ำให้ใหม่หรอก หาบ้านใหม่ให้อยู่เลยดีกว่า พามาอยู่บ้านด้วยยังได้เลย 55555
    #812
    0
  19. #811 mclub (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 22:03
    คืออิมแจบอมนี่ตอนผับนี่เริ่มชอบละหรอ
    (ตบหน้าผากตัวเองแรงๆหลายที)
    คือนึกว่านั่นฟิลลิ่งหวงของซะอีก
    แบบนี่ของของฉันกล้ามายุ่ง ฉันไม่ให้ใครก็เอาไปไม่ได้ไรเงีย
    คือแบบ....เหมือนเกลียดกันซะอีก
    โอเค อิมแจบอม นายตีบทแตกมาก
    เป็นพระเอกที่เหมือนเป็นตัวร้ายได้เข้าขั้นมาก
    เนียนๆๆ ฮ่าๆๆๆ จะเข้าใจใหม่นะ อิมแจ (ตบบ่าพระเอกเบาๆ)
    #811
    0
  20. #810 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 20:22
    50เปอแรกของมาร์คเครียดมาก55555
    พอ50เปอหลังของแจบอมทำไมขำหนักมาก 555555555
    พี่บีเป็นคนตลกค่ะ ตลกนางกลับไปอาบน้ำใหม่5555
    คือแบบซึนกว่าอิฮอยอีกมั้งง่ะ อ้ายยย 
    #810
    0
  21. #809 sjyRPzz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 20:11
    >< บี๋นะบี๋ ปู่จริงๆเลย ที่ทำไปนี่ชอบเขาแล้วใช่ไหมล่ะ ถึงกะจะสร้างห้องน้ำไหม่ให้เลย ชอบก็บอกมา คนอื่นจะได้ฟินๆกานนนน~555555555
    #ความน่ารักซึนๆของอิพี่บี
    #809
    0
  22. #808 mee1414 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 19:30
    พี่บีนี่ คำพูดขัดกับการกระทำมากกกก พ่อคนซึนเอ้ย
    #808
    0
  23. #807 yasuttama chuaythean (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 17:40
    พี่บีนี่โคตรซึนเลยปากบอกว่าไม่ชอบเเต่การกระทำนี่บอกหมดเลย
    #807
    0
  24. #805 portiiz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 14:21
    แม่นางแจบอมนี่เป็นคนที่สร้างความฮาในเรื่องนี้สำหรับเราเลยทีเดียว จะมีใครที่ผู้ดีขนาดนางอีกมั้ยเนี่ยยยยย คุณหนูทั้งหลายมาเจอนางนี่คงขอคารวะ
    #805
    0
  25. #803 l_lilac (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 13:40
    โอ้ยยยยยยยยย มาร์คกับแจ็คนี่ยังไง เอาแล้วไงพี่มัค รู้ทั้งรู้ว่าเขาเป็นแฟนกัน กลับมาทำแบบนี้ คือเราก็เข้าใจพี่เค้านะว่าพอเฮียแจ็คเค้ามีแฟนเนี่ยก็สนใจเพื่อนน้อยลง ไม่ใช่อะไรค่ะ หนูก็เป็น ฮลึ่กกกกกมันเศร้า แล้วคือบางอย่างที่เคยทำร่วมกับเพื่อนมันหายไปอะไรเงี้ย เศร้าเนอะ แต่ก็ไม่เคยคิดจะเกลียดแฟนเพื่อนนะ แฟนเพื่อนหล่อ //อะไรแก! 555555555 แต่พี่มัคเค้าไม่เคยได้รับความรักอ่ะน้า โดนแบมมาแย่งความสำคัญไปแบบนี้มันก็น่าโกรธอยู่หรอก แต่ก็เฮ้อมมมมมมม จริงๆตัวก็ชอบแบมป่าววววะ ชอบที่เค้าอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ไปบอกเฮียเค้าว่าแบมง่าย มันก็แรงไปป้าา? พี่แจ็คก็เป็นฝ่ายถูกแหละ เฮียก็หวงของของเค้า แต่ก็เอาใจช่วย 3 คนนี้น้า เครียดจริงอะไรจริง 555555555 //เรดาห์ความจาร์คทำงาน ถ้ามันเลือกยากนะแบมยกแจ็คให้มาร์ค จาร์คไปเล้ย!! 5555555 หวงกันดีนัก //ย้อเย่นนนน

    ลุงจบมนี่ยังไง หมั่นไส้! 555555555 คำก็แคบ สองคำก็จน สามคำก็สกปรก โว้ยยยยย 5555555 อยากอยู่กับเค้าขนาดนั้นก็เอาไปอยู่ที่คฤหาสน์ลุงสิ ถึงกับสร้างห้องน้ำให้เลย โอ้มายก้อดดดดด 55555555 แบคทีเรียลุงใช้อะไรมอง ตาลุงแสกนได้เหรออออ แททททบัก! แต่ลุงเค้าก็น่ารัก 5555555 บ่นอาหารคนจนๆแต่ก็นั่งโต๊ะแล้วมั้ยล่ะ โว้ยยยลุง! นยองก็น่ารัก ชอบจังตอนกลั้นขำใส่ลุงจบม 555555 คนอะไรการกระทำสวนทางกับคำพูด ฮึ่ยยยย 5555555

    ไรท์สู้ๆนะคะ เรื่องแต่ละ story มันต่างกัน ถึงเค้าจะรู้ตัวช้าแต่ก็ดูแตกต่างดีค่ะ เพราะแต่ละคนก็ไม่ได้เหมือนกันเสมอไป //จุ้บๆ
    #803
    0