(exo) Who is That Wolf?

ตอนที่ 2 : *Chapter 1 :: เดจาวู (Re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,065
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    5 ต.ค. 57

Who is that wolf?

(That wo lfits me2)

                                                                                                                      

 

CHAPTER 1 :: เดจาวู




[Baekhyun]


 

นายควรจะกลับเข้าไปได้แล้วนะ




ผมเอ่ยเสียงแผ่วเบาอย่างกล้าๆกลัวๆเมื่อมองเห็นลูกพี่ลูกน้องของผมยืนเหม่ออยู่ที่ริมระเบียงของบ้าน แต่ลู่หานกลับไม่หันมามองผมแม้แต่น้อย ผมถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงฉลองจบการศึกษาปริญญาตรีของเราทั้งคู่ ผมกลับเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยสีหน้าว่างเปล่า หลายคนบอกว่าผมกลายเป็นคนที่พูดน้อยลง จากเหตุร้ายที่เกิดขึ้นกับเราเมื่อสี่ปีที่แล้ว...ผมจึงกลายเป็นคนที่ซึมเศร้าไปโดยปริยาย

ลู่หานล่ะ?”

ผมถอนหายใจเมื่อพ่อถามขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม ผู้คนภายในงานเลี้ยงดูเหมือนว่าจะไม่ได้ตั้งใจมาแสดงความยินดีกับผมและลู่หานสักเท่าไหร่ แลดูเหมือนจะมาเพื่อสังสรรค์เมื่อมีโอกาสเท่านั้น

ผมชวนเขาเข้ามาแล้ว...

แต่เขาไม่ฟังลูก?”

ฮะ ก็ไม่เชิงหรอก....เขาก็แค่ทำเป็นไม่ได้ยินเท่านั้นเอง

พ่อของผมพยักหน้า แล้วตบบ่าผมเบาๆ สายตาของท่านดูเป็นห่วงเป็นใยเสียเหลือเกิน ผมได้แต่ยิ้มบางๆให้ท่านและใช้มือดึงมือท่านออกจากบ่า

ขอบคุณครับพ่อ...

สมองของผมกำลังประมวลผลระหว่างความผิดชอบชั่วดี ผมไม่เคยมีปัญหาในครอบครัว และมันก็เริ่มขึ้นเมื่อสี่ปีที่แล้วหลังจากที่ผมพึ่งมารู้ความลับที่พ่อและแม่พยายามปิดบังผมมาโดยตลอด

ผมหลบสายตาพ่อและเดินเข้าไปในห้องเก็บไวน์ ผมยืนนิ่งและพยายามสงบอารมณ์ ยิ่งผมโกรธผมก็ยิ่งจะปวดหัวราวกับว่ามีระเบิดกว่าร้อยลูกรอวันประทุอยู่ในนั้นจนต้องกลั้นน้ำตา แต่ยิ่งพยายามไม่คิดมันก็ยิ่งปวด ปวดเสียจนผมต้องปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

แกรก...

เสียงหนึ่งดังมาจากมุมห้อง ผมหยุดเสียงร้องสะอื้นของตัวเองไว้แล้วรีบหันไปมองตามสัญชาตญาณ มีอะไรบางอย่างหลบอยู่ที่มุมห้องงั้นหรือ?

ผมค่อยๆลุกขึ้นยืนช้าๆแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆสิ่งมีชีวิตที่อาจจะอยู่ที่มุมห้อง เสียงลมหายใจติดขัดนั้นทำให้ผมรู้ว่าสิ่งมีชีวิตที่กำลังหลบอยู่นั้นรู้แล้วว่าผมเห็นมัน และก็คล้ายกับว่ามันก็จะกลัวผมเสียด้วย...

พรวด!

ผมสะดุ้งโหยงเมื่อสิ่งมีชีวิตที่ผมกำลังจะเข้าไปใกล้นั้นทะลึ่งตัวขึ้นมา ผมรีบถอยหลังไปตั้งหลักและเพ่งมองไปอีกที เด็กผู้ชายม.ต้นคนหนึ่งยืนอยู่มุมห้อง หน้าตาของเขาซีดเซียวและตกใจเป็นอย่างมาก

ผ...ผมไม่ได้มาขโมยไวน์นะ ผมมาแอบหลับที่นี่เฉยๆ...จ...จริงๆนะ

สายตาของผมเพ่งมองไปที่เด็กชายคนนั้น เขาตัวสูงมากๆแต่ไม่น่าจะอายุเกิน 18 สีผมของเขาเป็นสีน้ำตาลแก่ ขายาวเก้งก้างของเขาทำให้ผมเผลอนึกภาพคนๆนึงที่มีลักษณะคล้ายๆกันนี้...แต่แล้วผมก็ต้องรีบส่ายหัวไล่ความคิดอันน่าปวดหัวนี้ออกไปจากสมอง ผมเอื้อมมือไปหยิบไวน์ออกมาจากลังที่ตั้งอยู่บริเวณที่ผมยืนเมื่อสักครู่นี้ สายตาของเด็กหนุ่มที่ผมพึ่งเจอมองตามผมอย่างไม่วางตา ผมจึงหันกลับไปมองเขาตาเขม็ง ก่อนที่จะมองเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างคาดโทษ

นายชื่ออะไร?”

ยูตะฮะ!

เด็กหนุ่มนั่นหลบสายตาผมแล้วพูดขึ้นเสียงดังฟังชัด

หวังว่านายคงไม่ได้มาขโมยอะไรจริงๆหรอกใช่มั้ย?”

ใช่สิฮะผมไม่ได้มาขโมยอะไรหรอก!

เสียงยืนยันขันแข็งจากเจ้ายูตะคนนั้นดังขึ้นอย่างขันแข็งแต่ทันทีที่พูดจบสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างถูกซ่อนไว้ข้างหลังของเขา

แล้วนั่นอะไร? ขวดไวน์ไม่ใช่เหรอ?”

อ...เอ่อ ผม...ผม...

ยังไม่ทันที่จะพูดจบยูตะก็กระโดดข้ามลังไวน์แล้วกระชากประตูเปิดออก เขาหันหน้ามายิ้มให้ผมอย่างน่าหมั่นไส้ก่อนจะโบกมือให้แล้ววิ่งหนีออกไป เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการกระโดดข้ามลังสูงสี่ใบรวดและกระชากประตูเปิดแถมยังหันมายิ้มเยาะเย้ยผมอีกซะด้วย ไอ้เด็กนี่มันแสบจริงๆ เสียจนผมอยากรู้ว่าเขาเป็นลูกเต้าใคร

ผมใช้มือปาดคราบน้ำตาออกให้หมดและหยิบไวน์เพิ่มอีกขวดเพื่อหาข้ออ้างที่หายไปนาน หลังจากที่ออกมาข้างนอกห้องเก็บไวน์ ผมก็เดินเข้าไปในกลุ่มคนรู้จักของลู่หานเพราะผมไม่ค่อยมีเพื่อนที่สนิทกันซักเท่าไหร่ ถึงยังไงก็คุยกันได้ไม่สนิทใจเท่าคยองซูและแทมินเลยสักคนเดียว

ไงแบคฮยอน หายไปไหนมาตั้งนาน นี่ถือไวน์มาด้วยนี่

ฉันไปเอาไวน์มาเพิ่มน่ะ นายอยากได้สักขวดมั้ยล่ะ?”

ผมยื่นขวดไวน์ให้เขาโดยไม่รอคำตอบ เตนล์เพื่อนในกลุ่มสาขาเดียวกับลู่หานยื่นมือมารับด้วยความอารมณ์ดี

ขอบใจนะ

เขายิ้มและตบบ่าผมเบาๆก่อนจะเดินเข้ากลุ่มเพื่อนๆไป ผมหิ้วไวน์อีกขวดนึงลงมาชั้นล่างของบ้านและนั่งลงที่ชานระเบียงชั้นล่าง บ้านหลังนี้เป็นของคุณลุงหรือพ่อลู่หาน ท่านเสียไปเมื่อห้าปีก่อนเกิดเหตุ จากคำบอกเล่าของพ่อผมคุณลุงท่านน่าจะหัวใจวาย

ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ?”

ผมหันไปตามเสียง แม่ของผมยืนอยู่ตรงประตู แววตาของท่านที่มองผมนับตั้งแต่สี่ปีก่อนจนถึงวันนี้ก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง

“...ไม่มีอะไรครับ

ผมลุกขึ้นยืนแล้วหยิบขวดไวน์พร้อมแก้วเพื่อจะลงไปนั่งริมป่าที่ผมชอบไปเสมอหากมาที่นี่ แม่คงจะมองผม สายตาของแม่คงจะเจ็บปวดและโทษตัวเองอยู่เสมอ

แม่ขอโทษ”

ผมหยุดชะงักครู่เดียวแล้วก้าวเท้าเดินต่อ สายตาของผมมุ่งไปที่ชายป่า

แบคฮยอน...

ผมรีบสาวเท้าเดินมาเรื่อยๆจนลับสายตาของแม่และคนในบ้าน ผมทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นหญ้านุ่ม กลิ่นของหญ้าสดทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น ผมค่อยๆรินไวน์ใส่แก้วก่อนจะหยิบขึ้นมาและแกว่งแก้วไวน์ไปมาสามสี่ครั้งแล้วยกขอบแก้วขึ้นมาจรดริมฝีปาก แต่ผมไม่ได้ดื่มมันหรอกนะ ผมแค่จะดมต่างหาก

 

แกรก...

เสียงกิ่งไม้หักทำให้ผมหันไปมองอย่างระแวงและด้วยความกลัวผมรีบคว้าหาอะไรก็ตามที่อยู่ตรงหน้าใส่มือไว้เพื่อป้องกันตัว หัวใจของผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ แต่สิ่งที่ผมระแวงและกลัวก็คือกระรอกตัวเล็กๆเท่านั้นเอง

ผมยกแก้วขึ้นมาอีกครั้งและคราวนี้ผมดื่มมันอย่างเอาจริงเอาจัง ไม่รู้ว่าหมดไปกี่แก้วและผมก็จำไม่ได้เสียด้วยว่าผมรินมันไปกี่ครั้ง แต่คราวนี้ผมยกมันขึ้นมาอีกครั้งมือของผมก็เกร็งและชาไปหมดแก้วไวน์ผล็อยร่วงลงจากมือและกลิ้งไปบนพื้น ผมสบถอย่างอารมณ์เสียก่อนจะพยายามคลานเข้าไปใกล้แก้วเพื่อหยิบมัน แต่ไม่ว่าจะพยายามขยับเท่าไหร่ก็ไปไม่ถึงเสียที ผมเริ่มหงุดหงิดและหยุดการกระทำเมื่อครู่เป็นการทุบพื้นอย่างอารมณ์เสียแทน ปากของผมพึมพำในสิ่งที่ไม่เข้าใจแม้แต่ตัวผมเอง ดินเริ่มถลำเข้าไปในปาก และผมรู้สึกเหมือนโลกกำลังถึงคราวอวสานเพราะมันเริ่มเอียงลงและผมกำลังไหลลงตามทางลาดเอียง

ไม่สิ!!

ผมไม่ได้ไหลผมถูกลากต่างหาก!

ผมสะบัดมือรุนแรงเมื่ออะไรบางอย่างกำลังลากผมอยู่ ผมเหวี่ยงตัวให้แรงขึ้นเพื่อให้หลุด ตอนนี้ผมยังคงมึนงงว่าเกิดอะไรกันแน่ ความสับสนกำลังเล่นงานผม นี่ตกลงผมถูกลากหรือโลกกำลังจะแตกจริงๆนะ?

ปล่อยฉันเซ่ปล่อย!! โอ้ยๆปล่อย!!

ผมพยายามตะโกนให้เสียงดังแต่มันกลับแผ่วเบาแถมยังฟังไม่ได้ศัพท์เลยสักนิด ผมดิ้นสุดแรงเกิดจนมือที่จับคอเสื้อผมไว้ปล่อยผมลงกระแทกพื้น สัญชาตญาณของผมทำให้ผมรีบรุดตัวขึ้นยืนด้วนความเร็ว แต่ด้วยความมึนผมก็ล้มลงอีกครั้ง แต่ผมก็พยายามที่จะลุกขึ้นและวิ่งหนีให้ได้ ภาพรอบๆตัวพร่ามัวทำให้ผมไม่รู้ว่าควรจะก้าวไปทางไหน

จะไปไหนเล่า...

 

ตุบ!!

เสียงของแข็งฟาดลงมาที่ท้ายทอยและทำให้ผมต้องล้มเซไปกระแทกต้นไม้ หัวของผมฟาดลงกับต้นไม้อย่างแรงซ้ำอีกครั้ง ผมปล่อยตัวให้นอนลงกับพื้นแม้ตะอยากลุกขึ้นและวิ่งหนีเพียงใดก็ตาม ผมกระพริบตาไล่ความมัวออกเพื่อให้เห็นคนที่เดินเข้ามาชะโงกดูผม ใบหน้าของเขาถูกปิดด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ แว่นของผมไหลลงตามสันจมูกทำให้ภาพเลือนรางลงกว่าเดิมก่อนที่จะมีของแข็งฟาดลงมากลางศรีษะผมอีกครั้ง!

วูบสุดท้ายในความคิดก็คือ...ผมต้องเคยเจอเขามาก่อนหน้านี้แน่!!

 


 

******************

 


 

ผมค่อยๆกระพริบตาช้าๆท่ามกลางแสงแดดยามสาย เสียงนกดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ ผมลุกขึ้นยืนช้าๆและสะบัดหัวไล่ความมึน เมื่อมองไปรอบๆก็รู้ว่าผมกำลังอยู่ในป่า....ในป่าลึกที่ไม่ใช่แค่ชายป่า ผมจำได้รางๆว่าเมื่อคืนผมมานั่งดื่มไวน์ที่ชายป่าตามลำพังหลังจากนั้นก็มีคนพยายามจะทำร้ายผม นึกๆไปก็แค้นใจไอ้คนๆนั้น ตามเนื้อตัวผมรู้สึกปวดแปลบๆไปตามจุดต่างๆที่โดนตีเมื่อคืนนี้และนี่ก็สายมากแล้ว ผมเดินเลาะตามแนวทางเดินที่เป็นรอยทางไป ป่าที่นี่เกือบจะโล่งเลยทีเดียวถ้าไม่นับพวกหญ้าพวกนี้ เพราะต้นไม้แทบไม่ค่อยมี ส่วนใหญ่จะเป็นต้นสนและต้นไม้อีกไม่กี่ชนิดที่ผมเองก็ไม่รู้จัก เมื่อคืนนี้ผมถูกลากมาถึงที่นี่เลยหรือ? แล้วเขาจะลากผมมาที่นี่ทำไมในเมื่อผมไม่มีทรัพย์สินอะไรเลย และผมก็ไม่ได้เจ็บตัวเลยสักนิด...เพราะผมไม่มีรอยช้ำเลยสักนิดเดียว

หรือว่า....จะมีโจรเข้าปล้นบ้านเมื่อคืนนี้!!!

ทันทีที่คิดดังนั้นผมก็รีบออกวิ่งทั้งๆที่ยังมึนหัวเล็กน้อย มือของผมขยับแว่นให้เข้าที่ผมใช้เวลาเพียงไม่นานก็เห็นบ้านอยู่ในระยะที่ไม่ไกลนัก ผมพยายามเพ่งมองเข้าไปใกล้ ที่หน้าบ้านมีรถตำรวจและผู้คนมากมายอยู่ตรงนั้น ผมเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเมื่อผมเริ่มเข้าไปใกล้ตัวบ้าน ผมก็เห็นห่อผ้าสีขาวกองอยู่บนพื้น ไม่ต้องมีใครบอกผมก็รู้ว่ามีคนตายจากเหตุอะไรสักอย่างที่ผมไม่อยู่เมื่อคืนนี้!!!

นั่นไง!! เขาอยู่นั่น!!

ลู่หานหันมองตามเสียงของเตนล์เพื่อนของเขา ทันทีที่เขามองเห็นผม เขารีบตรงมาที่ผมและกระชากไหล่ผมให้เข้าไปหาเขา สายตาของเขาดุดันและน่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่เขาต้องการฆ่าผมเสียอีก

นายไม่ใช่คนทำมันใช่มั้ย!?

ทำ? ทำอะไร?”

ลู่หานชี้ไปที่ศพทั้งหมดหกศพซึ่งถูกห่อไว้ด้วยผ้าสีขาว

ก็ศพพวกนี้ไง!!! เพื่อนๆของฉัน!! นายทำมันเหรอ?!

นายจะบ้าไปแล้วเหรอฉันจะทำมันได้ยังไงนายก็รู้ว่าฉันไม่เหลือตัวตนของมันแล้วแล้วมันก็ไม่มีเหตุผลเลยที่ฉันจะฆ่าพวกเธอ!!

ผมพยายามกดเสียงให้เบาลงเพราะทุกคนกำลังมองมาที่เราทั้งคู่ ลู่หานมองผมอย่างคาดคั้นเมื่อเขารู้ว่าไม่มีสิ่งที่เขาต้องการจากแววตาผมเขาก็ปล่อยคอเสื้อผมและเดินหงุดหงิดกลับไป คุณตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม ผมมองหน้าเขาอย่างลำบากใจที่จะตอบคำถามที่ผมเองก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องหรืออยู่ในเหตุการณ์เลย

สวัสดีครับ ผมคิมฮีชอล เป็นตำรวจสืบสวนจาก...

ผมบยอนแบคฮยอนครับ และผมไม่รู้เห็นเหตุการณ์

ผมแสร้งยิ้มให้เขาอย่างเหนื่อยๆแล้วเดินหนีเขาเพื่อไปถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากเพื่อนๆของลู่หาน

คุณเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย เพราะเมื่อคืนตอนเกิดเหตุคุณไม่ได้อยู่ที่นี่ และคุณยังกลับมาเพื่อดูศพอีก...

คุณคิมครับ? ไม่มีใครบอกคุณเหรอครับว่านี่บ้านผม?”

นายตำรวจสืบสวนเงียบไปก่อนจะกระแอมไอและยื่นใบอะไรบางอย่างมาให้ผม

คุณมีนัดสอบสวนวันพรุ่งนี้ และอย่าคิดหนีเป็นอันขาดนะครับ

ผมถอนหายใจแรงๆก่อนจะพูดเสียงเย็นอีกครั้ง

“...ผมบอกว่าผมไม่ได้ทำ ผมไม่สามารถฆ่าผู้หญิงได้หกคนในเวลาคืนเดียวหรอก!

มีอะไรไปเจอกันที่โรงพักนะครับ หวังว่าเราจะได้เจอกัน

น่าแปลกที่ผมไม่คิดอย่างนั้น รีบกลับเถอะครับ

ผมหันหลังให้เขาและเดินเข้าไปหาเตนล์ เขายิ้มให้ผมและยักไหล่เป็นเชิงว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับศพของผู้หญิงหกคนนี้ ข้างๆของเขามีผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งนั่งอยู่ ตัวของเธอสั่นเทิ้มและน้ำตาก็ไหลออกมาไม่ขาดสาย คาดว่าเธอน่าจะชื่อโซฮีแสดงว่าผู้หญิงหกคนนี้เป็นเพื่อในกลุ่มของเธอ แล้วทำไมเธอเป็นคนเดียวที่ไม่ตาย?

เกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอ?

อ๋อ คาดว่าจะเป็นหมีป่าน่ะ ลู่หานบอกมาอย่างนี้

เตนล์แล้วหันไปมองโซฮี

เธอเป็นผู้โชคดีน่ะ

ผมหันไปมองเตนล์อีกครั้ง เขายิ้มให้และบอกกับผมอีกครั้ง

เธอไม่ถูกฆ่า เธอเป็นคนเดียวที่รอด นายคิดว่ามันแปลกมั้ยล่ะ?”

โซฮีร้องไห้หนักกว่าเดิมเมื่อได้ยิน ผมหยุดถามเตนล์ก่อนที่เขาจะเริ่มพูดออกมามากกว่านี้ เมื่อมองไปรอบๆ ตอนนี้เหลือก็เพียงเพื่อนๆของลู่หานและญาติห่างๆของพวกเรา ผมเห็นเจ้าเด็กยูตะที่ขโมยไวน์ยืนอยู่หลังพ่อของผม และเพื่อนของลู่หานราวสามคน รุ่นน้องที่คณะของลู่หาน นอกนั้นผมไม่สามารถรู้ได้จริงๆว่าใครที่เป็นไอ้ตัวเหม็นที่ฆ่าผู้หญิงหกคนนี้...

แต่ฉันคิดว่านะ...มันไม่น่าจะใช่หมีหรอกนายว่ามั้ย?”

ผมหันขวับทันทีที่เตนล์พูดขึ้น สายตาของเขามองไปที่ป่าด้านที่ผมออกมา เขาดูแน่วแน่และไม่มีรอยยิ้มอย่างเคยจากใบหน้านั่น เขาหันมามองผมใบหน้าเรียบนิ่ง

ฉันน่ะ...ไม่คิดว่ามันจะเป็นหมีป่าหรอก....

ผมกลั้นหายใจชั่วขณะเมื่อเตนล์มองไปที่กลุ่มเพื่อนของเขาที่กำลังยืนมองเจ้าหน้าที่เก็บศพเพื่อนสาวอยู่

 

 

ฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นสัตว์ใหญ่....อย่างเช่นหมาป่าซะอีก!!!

 

 

[Baekhyun]

 

 

**************************

 

 


รีไรท์ค่ะ อิอิ
>< เปลี่ยนตัวละครฝั่งตัวเสริมหมดเลยน๊า เพราะเจอดราม่าตัวละครต่างวงเยอะมาก แต่คิดว่าเป็นค่ายเดียวกันคงไม่เป็นไร ขอโทษจริงๆค่ะ อย่าลืมมาช่วยกันติดแท็กและคอมเม้นนะคะ

#ficThatWolf2 @SuperJONGin

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

846 ความคิดเห็น

  1. #834 zet12 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 14:52
    ฮอลลลลลล หนูโซฮี~ ชีวิตลำบากมากมั้ยลูกกก ฮื่อออ น่าสงสารรร แล้วแบคแกทำไมโดนลากไปทิ้งกลางป่าฟระ ใครมันรักแกขนาดนั้นฟร้ะ โอ้ย ปวดหมองง
    #834
    0
  2. #828 Min Mut Big Poo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 04:17
    โอ้มันอะไรกันเนี้ยยยยยยย คัวละครแต่ละตัวมันหน้าสงสัย ไอ้เด็กขโมยไวน์นั้นอีก
    #828
    0
  3. #812 *~หมาน้อยโมเอะ~* (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 15:41
    เดี๋ยวนะเตนล์ หมายความว่าไง แล้วทีนี้จะเดาไงดีล่ะว่าใครกันแน่ 
    #812
    0
  4. #787 .number4 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 20:10
    ตื่นเต้นนนน โอ้ยยยยย
    #787
    0
  5. #784 ไม่มีชื่อ*-* (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 00:34
    ใครเป็นคนลากแบคไป? แอบสงสัยก็เตนล์คือทำไมถึงรู้นอกจากลู่หานจะเล่าให้ฟังหรือไม่เตนล์ก็คือพวกเดียวกัน คนที่รอดมีคนเดียวใช่ไหมอะ เราว่าคนที่เป็นไปได้สุดคือคริสกับชานยอลนะ เพราะคริสแค่โดนแทงอาจจะไม่ถึงตาย ชานยอลโดนช้อนเงิน กริซที่แบคฮยอนมีอันนั้นแทงแล้ววิญญาณหมาป่าจะหายไปใช่ไหมอะ แล้วช้อนเงินอะ? แทงแล้วตายเลยหรอ หรือวิญญาณหมาป่าจะหายไปอย่างเดียว อันนี้สงสัยเหมือนกัน ; _ ; อยากรู้จังว่าใครรอดชีวิต ถ้าคนที่ลากแบคฮยอนคือคนที่รอดจากสี่ปีที่แล้วนั่นดูท่าจะไม่เป็นมิตรนะ เหมือนจะแค้นด้วยล่ะมั้ง ว่าแต่ทำไมแบคไม่เจ็บอะไรเลยอะ อ่านไปนี่โคตรลุ้น ที่แน่ๆอยากให้ชานยอลรอดมาก แต่อีกใจก็ไม่อยากเพราะถ้าคนที่ลากเป็ฯชานยอลจริงแสดงว่าแค้นน่าดู ; _ ;
    #784
    0
  6. #782 WbSoso (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 20:43
    ยูตะ เตนล์กรี๊ดดดดดดดดด เริ่ดคะ ค่ายเดียวกันกลมเกลียวรักใคร่55555
    #782
    0
  7. #777 Indychanin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 08:52
    ฮี่ๆ สนุกค่ะ สนุกๆ เค้าจะตามตามตามตามตามตามตามเน้อ
    #777
    0
  8. #775 HoneyzBenya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 11:27
    ยูตะะะะะ เกร้ดดดด จองตัวข่าาา 55555555555555555555555555 รีบมาอัพนะจ๊ะ รออ่านจุ๊บุ <3 พัชชาออนนี่ไฟท์ติ้งงงงงง
    #775
    0
  9. #773 ★ ChanBCK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 12:29
    เป็นชัลโยลใช่มั้ย หรือเป็นพวกเพื่อนๆลู่ ปริศนางงระเบิด
    #773
    0
  10. #771 Kowtung88 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 10:24
    ปริศนามาแล้วสิ 
    คนนั้นน่าจะเป็นชานยอล ; //////// ;
    #771
    0
  11. #767 LeeJaelin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 17:08
    น่าจะ...ชานยอลนะ เพราะตอนที่แล้วชานยอล... แต่ก็ไม่แน่ใจ ถถถถถถ
    #767
    0
  12. #763 `ชีร์เร่อร์? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 14:38
    มีอะไรเจอกันที่โรงพัก ชอบๆ =w= b
    #763
    0
  13. #759 monikaka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 01:51
    คำถามที่ยังถามตัวเอง คือ ใครเป็นหมาป่าว่ะ โอ้ยยยยยย ปวดจิต
    #759
    0
  14. #758 monikaka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 01:48
    กำลังมันส์ เปนกำลังใจให้พี่พัชชาเน้อออออ
    #758
    0
  15. #757 shnp_seon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 18:45
    มีอะไรไปเจอกันที่โรงพักนะครับ ฮีอย่างแมนอ่ะ 55555
    แล้วไอ่คนนั้นมันคือใคร?
    #757
    0
  16. #705 นักเขียนตัวกลม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 20:54
    ใครเป็นหมาป่าอ่ะ เดาไม่ออกเลย
    หรือจะเป็นเด็กที่ขโมยไวน์คนนั้น?
    มันคงไม่มีผู้ต้องสงสัยเยอะเหมือนภาคที่แล้วใช่มั้ย? ทำเอาปวดขมับ...555
    #705
    0
  17. #686 KyungsooFufu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 09:41
    ทำไมอยู่ดีๆเค้าคิดว่าพี่คริสทำร้ายแบคละแบคก็กลายเป็นหมาป่าละฆ่าผู้หญิง6คนนั้นอะ 555
    เดาทางไม่ถูกเลย 5555
    #686
    0
  18. #645 mintopkook (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 19:48
    เดาไม่ออก รอต่อไป 555
    ต้องอ่านยาวๆ
    #645
    0
  19. #629 Connaka (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 21:49
    อืมม เราสงสัยเด็กจุนฮงนั่นว่าเป็นคนที่ลากแบคไปหรือเปล่า แต่ก็อาจจะไม่ใช่
    แต่..ฮิมชานก็น่าสงสัย เหมือนจะรู้อะไรอย่างงั้นแหละๆๆ 
    ใครคือหมาป่านะ..
    #629
    0
  20. #622 *~หมาน้อยโมเอะ~* (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 22:24
    ตายแล้ว ตายแล้ววว ใครกัน ไม่รู้ทำไมแต่อ่านไปก็นึกถึงชานยอล ไม่ม้าง คงไม่รีบอร์นกลับมานะ
    #622
    0
  21. #607 Blue World. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 00:20
    ใครเป็นหมาอีกเนี่ยยยย 
    #607
    0
  22. #530 sone_kaa :) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 04:25
    ใครอ่า?? ใครเป็นคนทำ ลู่หายจะเป็นคนดีแล้วใช่ไหม TT
    #530
    0
  23. #525 WaterOne (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 00:42
    สมองตื้อ เดาไม่ถูก 5555
    #525
    0
  24. #514 nsp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 22:55
    โอ๊ยยยยยยยยย ลุ้น....ไม่ใช่ว่าแบคทำแล้วไม่รู้ตัวใช่มั๊ย-*-

    ตัวละครใหม่ๆก็น่าสงสัยอยู่ไม่น้อย...

    ขอให้พี่ลู่เป็นคนดีนะ

    ติดตามๆ
    #514
    0
  25. #494 sbater (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 22:10
    ฮิมนายรู้นายเห็นอะไรมา?แล้วใครเป้นคนดีแบคท
    โอ้ยยยลุ้น
    #494
    0