Please, be trapped! ปฏิบัติการขโมยหัวใจขอปิดไว้เป็นความลับ

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 : แย่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ต.ค. 56

2
So bad

แย่

            คุณคิดว่าคนเราทำอะไรแก้เครียดบ้าง

1.      หาที่ปรึกษาสักคนไว้สนทนาพาเพลิน

2.      ออกกำลังกายเพื่อให้ร่างกายหลั่งสารเอนโดรฟิน

3.      กิน

ไม่รู้หรอกนะว่าคนอื่นเขาทำไงกัน แต่แน่นอนว่าสองข้อแรกฉันทำไม่ได้! แค่ยอมรับกับตัวเองยังละอายใจเลย นี่ให้ไปประกาศกับคนอื่นว่าฉันแอบชอบแฟนพี่สาวตัวเองจ้า ชอบมาเป็นปีแล้วจ้า ทำไงดีน้าทำไงดี อย่างนั้นเรอะ T_T

ดังนั้นการระบายอารมณ์ที่ดีที่สุดตอนนี้คือการกิน

ฉันเจาะช้อนลงไปบนเค้กช็อกโกแลตที่วาดเป็นหน้าพี่สกิลอย่างอึดอัดใจ เดาว่าทุกคนคงรู้นะว่ามันคือเค้กที่ฉันว่าภูมิใจนักหนานั่นแหละ ทีแรกกะจะทำมาให้พี่สกิลพร้อมข้ออ้างที่ว่ากำลังฝึกทำเค้ก แต่นึกไปนึกมาแล้วฉันก็ละอายใจเกินกว่าจะเสนอหน้าเอาเค้กนี้ไปให้พี่เขาด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองมีเจตนาไม่บริสุทธิ์! YOY ตอนนี้ก็เลยมานั่งกินไปทำลายไป ง่ำๆๆ ที่จริงมันก็อร่อยดีหรอกนะฝีมือฉันเนี่ย

เคี้ยวๆๆ กินมันเข้าไป จินตนาการว่าสิ่งที่ฉันเคี้ยวอยู่นี่คือหัวใจของพี่สกิล อ้ะ ไม่ได้สิ ฉันเคี้ยวหัวใจของพี่สกิลก็แสดงว่าฉันกำลังเคี้ยวพี่ขนมตาล ไม่ได้ๆๆ >_<  เปลี่ยนใหม่เป็นหัวพี่สกิลละกัน เออ ดีกว่าเยอะเลย ที่ฉันกำลังเคี้ยวอยู่นี่ก็เป็นส่วนหน้าพี่สกิลด้วย ง่ำๆๆ สับให้หน้าเละไปเลยจะได้หมดหล่อ เผื่อว่าพี่ขนมตาลจะได้เลิกชอบเขาสักที

ฉันตักเค้กคำใหญ่อีกชิ้นหนึ่งเป็นหน้าพี่สกิลแบบเต็มๆ คำ ตั้งท่าจะเอาเข้าปากไปเคี้ยวให้หายแค้น เสร็จแล้วก็กลืนลงท้องไปเลยจะได้ไม่ต้องโผล่หน้ามาให้ฉันใจเต้นอีก แต่พอจ้องจริงๆ แล้วก็ทำไม่ลงง่ะ T_T ฉันไม่น่าวาดให้พี่สกิลยิ้มแฉ่งขนาดนี้เลย เขาน่ารักมากเลยนะ

ฮึ่ย นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ทั้งชีวิตฉันมันกล้าทำบ้าอะไรบ้างเนี่ย TOT งี่เง่ากะโหลกกะลาจริงๆ เลย เบื่อตัวเองแล้วนะ ฮือๆๆๆ

ฉันวางเค้กช็อกโกแลตที่ถูกสับๆๆ จนเละลงบนชิงช้าโดยไม่ลืมที่จะละเลงครีมที่วาดเป็นหน้าพี่สกิลให้เละไปด้วยจะได้ไม่ต้องเห็นให้เจ็บใจอีก T_T ก่อนจะลุกขึ้นยืนสูดลมหายใจลึกเตรียมตัวเข้าไปร่วมงานวันเกิดพี่ขนมตาลอย่างร่าเริงอีกครั้ง ฉันพยายามเรียกขนมผิงผู้รักและเทิดทูนพี่สาวแต่เพียงผู้เดียวมาเต็มที่ นาทีนี้ฉันต้องลบหน้าพี่สกิลออกไป...เขาเป็นแค่แฟนพี่...เขาเป็นแค่แฟนพี่...นั่นแหละ...

เหมือนตอกย้ำตัวเองเลยอ่ะ TOT

“โอ๊ย! >_<” เพราะมัวแต่คิดบ้าๆ บอๆ ฉันเลยเดินไม่ทันระวังทางเท่าไหร่ ไปชนกับใครไม่รู้เต็มๆ เลย แถมเขายังทำไวน์หกใส่ชุดกระโปรงสีครีมของฉันอีกต่างหาก ย้ำนะว่าสีครีม รอยแดงของไวน์มันเลยชัดมากจนน่ากลัว สงสัยฉันต้องรีบขึ้นไปเปลี่ยนก่อนพี่ขนมตาลจะเป่าเค้กแล้วล่ะ “ขอโทษนะคะ T_T

ฉันเกลียดความซุ่มซ่ามของตัวเองรองลงมาจากผมเปียงี่เง่าที่ต้องมัดไปโรงเรียนทุกเช้า U_U

“นี่เธอ เดินระวังหน่อยสิ เห็นไหมว่าฉันเปื้อนน่ะ  -O-

ฉันเงยหน้าขึ้นสำรวจคนตรงหน้าจากตอนแรกที่เอาแต่ก้มหัวขอโทษขอโพย พบว่าฉันทำเขาเปื้อนจริงๆ ตามที่เขาบอก เสื้อเชิ้ตสีอ่อนมีคราบไวน์เป็นวงเล็กๆ ตรงบริเวณหน้าอก ย้ำว่าวงเล็กๆ นะ อันที่จริงมันเล็กกว่าของฉันมากเลย =_=

“ขอโทษค่ะ”

แต่ฉันก็ผิดอยู่ดีที่ชนเขา ดังนั้นขอโทษให้เรื่องมันจบๆ ไปนั่นแหละ

“ขอโทษแล้วหายป่ะ O_o

“ขอโทษค่ะ U_U

“ขอโทษอีกแล้วเหรอ”

“อ่า...ขอโทษจริงๆ นะคะ T_T

เขาน่าจะโกรธฉันมากและดูท่าทางไม่ยอมรับคำขอโทษด้วย ทำยังไงดี เขาเป็นผู้ชายตัวสูง ท่าทางใจร้อน เขาจะตีฉันไหมเนี่ย  =O=;;

“เลิกพูดคำว่าขอโทษสักทีได้ไหมฮะ -*-“

“ดะ...ได้ค่ะ (;;;.__.)” ฉันรีบหลบหน้าหลับตาเขา หน้าตาเขาดูเอาเรื่องมากๆ แต่เขาเป็นเพื่อนพี่ขนมตาลใช่ไหมล่ะ คงจะไม่ใจร้ายกับฉันเกินไปหรอก...มั้ง

“เธอต้องรับผิดชอบ”

“คะ =O=;;

รับผิดชอบอะไรกัน ถึงฉันจะผิดจริงแต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจนี่ แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่ได้เปื้อนคนเดียวด้วย ฉันเปื้อนมากกว่าเขาซะอีกนะ!

“ไหนลองบอกหน่อยสิว่าเธอจะรับผิดชอบยังไง”

“งั้นเดี๋ยวฉันเอาไปซัก...”

“ไม่ล่ะ! เธอเอาเสื้อฉันไปซักหมายความว่าเราต้องเจอกันอีก ขอบายนะ ฉันไม่อยากเจอหน้าเธออีกแล้ว คนอะไรไม่รู้ยิ่งมองยิ่งหงุดหงิด =_=

“แล้วนายจะให้ฉันทำอะไรล่ะ!...คะ -_-;;” ฉันเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างจนสรรพนามเปลี่ยนไป แต่ก็ระงับอารมณ์โกรธได้ทันจึงเติมหางเสียงไปด้วย

ก็มันน่าไหมล่ะ ที่เขากำลังทำมันเห็นแก่ตัวมากๆ ทั้งที่เขารู้ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจแถมยังเปื้อนมากกว่าเขาอีก แต่ยังขอให้ฉันรับผิดชอบ แล้วพอฉันจะรับผิดชอบ เขาก็ดันปฏิเสธ คนอะไรพูดจาไม่รู้เรื่อง หน้าตาท่าทางก็ดูสุภาพดีอยู่หรอก -*-

“เอาเค้กของเธอมาให้ฉัน”

-O-

 “เค้กที่วางอยู่ตรงชิงช้าน่ะ เอามานี่ -__-

ฉันมองหน้าเขางงๆ เค้กช็อกโกแลตก้อนนั้นมันเละจนเกินจะกินได้แล้วนะ เขาจะเอามันไปทำอะไรน่ะ แล้วมันเกี่ยวกับที่ฉันต้องรับผิดชอบเสื้อเขาตรงไหน เอาเค้กไปแล้วเสื้อเขาจะหายเปื้อนยังไง เฮ้ยไรอ่ะ ฉันงง

“เธอจะยืนทำหน้าตางี่เง่าอย่างนี้อีกนานไหมเนี่ย =_= หรือเค้กก้อนนั้นเธอยังกินอยู่”

“...เปล่าค่ะ”

“งั้นให้ฉันไม่ได้เหรอ”

“ดะ...ได้ค่ะ -_-;;” ฉันเดินไปหยิบเค้กเละๆ ยื่นให้เขาอย่างงงๆ แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจอะไร แต่ถ้าเขาอยากได้ก็เอาไปเถอะ ยังไงฉันก็ตั้งใจจะทิ้งมันไว้ตรงนี้อยู่แล้ว แม้จะเสียดายนิดหน่อยเพราะเค้กก้อนนั้นมันเป็นฝีมือตัวเอง แต่ถ้ามันจะทำให้ผู้ชายคนนี้เลิกยุ่งกับฉันได้ก็น่าจะคุ้มล่ะ เอาไปเลย =_=;;

เขารับถาดเค้กไปถือแล้วมองไปรอบเค้กที่ถูกสับเละไม่เหลือชิ้นดี ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดกับฉัน

“เธอรู้ป่ะ เสื้อตัวนี้พ่อฉันซื้อให้วันเกิด  -O-

แล้วบอกฉันทำไม =_=

“พ่อบอกว่าพ่อใช้เวลาหลายเดือนออกแบบให้มันเหมาะกับฉันมากที่สุด”

“...”

มองดูแล้วมันก็แค่เสื้อเชิ้ตธรรมดาๆ เองไม่ใช่เหรอ

“เธออาจจะมองมันเป็นแค่เสื้อเชิ้ตธรรมดา แต่เปล่าเลย...สำหรับฉันมันมีค่ามาก เพราะมันคือความตั้งใจของพ่อฉัน”

“...”

“ฉันทะนุถนอมมันทุกครั้งที่ต้องใส่ คอยดูแลระวังตลอดไม่ให้อะไรเปื้อน พยายามไม่เดินใกล้ของแหลมคมเพราะกลัวจะเกี่ยวเสื้อเป็นรู”

“...”

เขาพูดจริงเหรอ...

ที่จริงฉันก็เคยได้ของขวัญจากพ่อนะ ถึงจะเป็นของขวัญธรรมดาไม่ได้สั่งทำอะไรแบบเขา แต่พอรู้ว่าพ่อตั้งใจเลือก ฉันก็ตั้งใจรักษามันอย่างดีเลย แล้วนับประสาอะไรกับเสื้อตัวนี้ที่พ่อเขาเป็นคนออกแบบเองล่ะ แน่นอนว่าเขาต้องรักมันมากจริงๆ อย่างที่พูด

แย่แล้ว T_T ความซุ่มซ่ามของฉันทำลายของขวัญวันเกิดที่มีค่าของเขา

“แต่เธอ...เธอทำมันเปื้อน!

U_U

ฉันยอมรับทุกอย่าง คราวนี้ฉันมันแย่จริงๆ

“ถ้าพ่อรู้พ่อต้องเสียใจมากแน่ๆ พ่อครับ...ผมขอโทษ...”

“เอ่อ...คุณคะ...ฉัน...ฉันขอโทษจริงๆ นะ ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ T_T เอาอย่างนี้นะ ฉันจะเอาเสื้อมาให้คุณเปลี่ยนก่อนแล้วให้แม่บ้านซักเสื้อของคุณให้อย่างดี รับรองว่าไม่เหลือคราบรอยเปื้อนเลยค่ะ แล้วพอมันแห้ง...เอ่อ...เผื่อว่าคุณไม่สะดวกมา ฉันขอที่อยู่คุณได้ไหมคะ หรือไม่เดี๋ยวจะฝากพี่ขนมตาลไปคืนคุณให้ คุณเป็นเพื่อนพี่ขนมตาลใช่ไหมคะ ฉันสัญญาว่าจะพยายามซักเสื้อคุณให้ดีที่สุด ถ้าแม่บ้านซักไม่ออก ฉันจะซักมันเองจนกว่าจะออกค่ะ แต่จะระวังไม่ให้เสื้อของคุณเปื่อย ขาด หรือได้รับอันตรายอะไรเด็ดขาดเลยค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ YOY” ฉันก้มหัวขอโทษเขาเป็นการใหญ่ ยิ่งได้เห็นคนตรงหน้าเม้มปากเหมือนจะสะอึกสะอื้น ฉันยิ่งรู้สึกผิดมาก ไม่น่าคิดว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวขี้โวยวายตั้งแต่แรกเลย ที่จริงที่เขาทำมันยังน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับความซุ่มซ่ามของฉัน เขาจะตีฉันแรงๆ ที่ทำของขวัญจากคุณพ่อเขาเสียหายก็ไม่ผิดเลยสักนิด

ฉันมันแย่จริงๆ Y_Y

“อุ้บส์...ฮึก...” เขาปิดปากตัวเองกลั้นเสียงสะอึกสะอื้น

“ถ้าจะร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะค่ะอย่าเก็บไว้เลย บางทีถ้าได้ระบายออกมามันอาจจะดีกว่าต้องอึดอัดใจไปตลอดนะคะ คุณอาจจะอายที่ต้องร้องไห้ต่อหน้าผู้หญิงเพราะงั้นฉันสัญญาจะไม่บอกใครค่ะ ฉันหันหลังให้คุณเลยก็ได้นะ >_<” ฉันหันหลังให้เขาตามที่บอกเพื่อให้พื้นที่ส่วนตัวในการร้องไห้

“อุ้บส์...ฮึก...ฮ่าๆๆๆๆ >O< โอ้ย ไม่ไหวแล้วววววว ฮ่าๆๆ”

แต่ที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงหัวเราะชุดใหญ่แทน

-O-

ฉันหันหลังกลับไปเห็นเขาหัวเราะจนตัวงอ เขายื่นถาดเค้กให้ฉันถือแล้วใช้มือจับท้องตัวเอง

“โอ้ย...ปวดท้อง...ฮ่าๆๆ >O< ขำจนน้ำตาไหลหมดแล้วเนี่ย”

“คุณหัวเราะอะไรน่ะ =_=

“ฮ่าๆๆ”

“นี่คุณพยายามจะปิดบังความรู้สึกตัวเองอยู่เหรอ”

“ปิดบังไรวะ นี่เธอ พอสักทีเหอะ ฉันปวดท้องไปหมดแล้ว ฮ่าๆๆๆ TOT

เขาขำเอาเป็นเอาตายมากๆ ไม่เห็นมีอะไรน่าขำเลย หรือว่าเขาจะเสียใจเรื่องของขวัญจากพ่อจนเสียสติไปแล้ว

“แล้วคุณขำอะไร =_=

“ฮ่าๆๆๆ >O<

“นี่คุณ -_-^

ฉันเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาอีกทีแล้วนะ เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย

“โอเค! พอ O_O” เขายืดตัวตรงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ไม่มองหน้าฉัน ก่อนจะหันกลับมาตีหน้าเคร่งขรึมอีกครั้ง เรายืนจ้องกันอยู่ประมาณสองวิ เขาก็เหมือนจะต้องกลั้นขำอีก สักพักหนึ่งเลยล่ะกว่าเขาจะกลับมามีสติได้ “เธอเกือบทำฉันขำตายแหน่ะ  -O-

-__-

“เธอเชื่อจริงๆ เหรอเรื่องของขวัญจากพ่ออะไรนั่น เสื้อฉันยังมีไอ้จระเข้ลาคลอสอยู่ตรงกระเป๋านี่เลยนะ พ่อฉันจะเป็นคนออกแบบมันได้ไง” เขาชี้ไปที่แบรนด์ลาครอสตรงกระเป๋าเสื้อ

“นี่คุณหลอกฉันเหรอ =O=

“ไม่ได้ตั้งใจนะ ก็ไม่คิดว่าเธอจะเชื่อ” เขายักไหล่ ไม่สำนึกรู้ความผิดตัวเอง

นิสัย!!

ฉันรู้สึกผิดแทบตาย แต่กลับโดนเขาหัวเราะใส่หน้าอย่างไร้มารยาทที่สุด แถมดูเหมือนคนโง่ด้วยที่ไม่ทันเห็นไอ้จระเข้บ้าๆ นั่นแล้วเชื่อคำพูดเขา นี่มัน...แย่ที่สุด! .V. ฉันโกรธแล้วนะ

“แต่ถ้าเธออยากจะซักให้ ฉันก็ไม่ขัดข้องอะไรนะ เดี๋ยวแวะมาเอาที่บ้านก็ได้ ^O^

คนอย่างนี้ก็มีด้วย!!

ฉันอุตส่าห์อดทนกับเขาตั้งแต่แรกเพราะคิดว่าตัวเองผิดจริง ยอมๆ ไปเรื่องจะได้จบ ทั้งที่เสื้อฉันมันเปื้อนมากกว่าเสื้อเชิ้ตจระเข้งี่เง่าของเขาเสียอีก เขาขอเค้ก ฉันก็ให้ แต่เขายังมาหลอกว่าพ่อเป็นคนออกแบบเสื้อเชิ้ตให้อะไรนั่นอีก แล้วพอฉันอยากจะรับผิดชอบเพราะรู้สึกไม่ดีจริงๆ เขาก็หัวเราะใส่หน้าฉันพร้อมพูดหน้าตายว่า...นี่เธอเชื่อเหรอ

ความรู้สึกผิดของฉันมันน่าขำตรงไหนกัน ไอ้นิสัยเสีย!

ฉันระงับความรู้สึกโกรธเอาไว้ กัดริมฝีปากล่างแน่นไม่ให้คำหยาบคายทั้งหลายพรั่งพรูออกไป และบางทีสายตาที่ฉันมองเขามันอาจจะชัดเจนกว่าคำพูดก็ได้เขาถึงเริ่มมีสีหน้าไม่ดีขึ้นมาบ้างแล้ว

“แย่ที่สุด!!

“เฮ้ย O_O

คำเดียวที่ใช้บรรยายเขาได้ดีที่สุดดังขึ้นจากปากฉันพร้อมถาดเค้กในมือที่ฉันโยนใส่เขาก่อนจะเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็วด้วยความโมโห สมน้ำหน้า เอาให้เสื้อมันเปื้อนจนซักไม่ออกเลยทั้งไวน์ทั้งเค้ก อยากมาทำนิสัยแย่ๆ ใส่ฉันดีนัก เฮอะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะเป็นเพื่อนพี่ตาลได้ ให้ตาย คนแบบนี้ต่อให้เอามีดมาขู่ฉันยังยอมตายมากกว่าจะคบเป็นเพื่อนเลย หงุดหงิด! >O<

:)  Shalunla

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #14 # wipawaneeaum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 20:31
    พระเอก้แกล้งนางเอกซะ....
    #14
    0
  2. #11 หมูบ้าถลาลม =.,= (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 14:09
    พระเอกโคตรในฝันนน .///.
    #11
    0