ค่าเริ่มต้น
- เลื่อนอัตโนมัติ
- ฟอนต์ THSarabunNew
- ฟอนต์ Sarabun
- ฟอนต์ Mali
- ฟอนต์ Trirong
- ฟอนต์ Maitree
- ฟอนต์ Taviraj
- ฟอนต์ Kodchasan
- ฟอนต์ ChakraPetch
คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #5 : เล่ห์รักจำนนใจ 2.1
แสงแดดอ่อนๆ
ที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนสีขาวบ่งบอกว่าเช้าวันใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ขณะเดียวกันแสงแดดอบอุ่นยามเช้าก็ทำให้หญิงสาวบนเตียงนอนขนาดหกฟุตขยับตัวด้วยความเมื่อยขบก่อนจะค่อยๆ
ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่ครู่เดียวก็ต้องหลับตาลงอีกครั้งเพราะรู้สึกปวดหัวจนแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ
“อื้อ...ปวดหัวชะมัด”
บ่นพึมพำเสียงแหบพร่าผ่านลำคอที่แห้งผาก
ก่อนยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาคลึงขมับเบาๆ ทั้งที่ยังหลับตา
ขณะกำลังพยายามจะใช้สมองที่ยังไม่ค่อยจะสมประกอบนึกทบทวนที่มาที่ไปของอาการปวดหัว
เธอกลับรู้สึกว่าบริเวณช่วงเอวเหมือนมีแขนของใครบางคนกอดรัดอยู่
กำลังจะลืมตาขึ้นดูให้แน่ใจเสียงของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูเสียก่อน
“สมน้ำหน้า
รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองคออ่อน ก็ยังจะดื่มเข้าไป”
เสียงนั้นทำเอาจอมนรีแทบจะหายจากอาการเมาค้าง
ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่ต้องพยายาม
ร่างบางลุกพรวดขึ้นแล้วหันกลับไปมองที่มาของเสียง ก่อนจะต้องตกใจจนแทบช็อกไปอีกรอบเมื่อพบว่ามี
‘ผู้ชาย’ ตัวเป็นๆ มานอนอยู่บนเตียงเดียวกับเธอ
ซ้ำร้ายผู้ชายคนนั้นยังเป็นคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะเป็นเขา!
ไม่...ไม่จริงใช่ไหม
ตอนนี้เธอต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆ
จอมนรีหลับตาลงแล้วสะบัดหัวแรงๆ
สองสามครั้งหวังให้ตัวเองตื่นจากฝัน แต่พอลืมตาขึ้นอีกครั้งภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็ยังคงเป็นผู้ชายเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาซึ่งกำลังมองมาที่เธอด้วยดวงตาคมปลาบเช่นเดิม
เธอไม่ได้กำลังฝัน...เป็นเขา
เขาจริงๆ ด้วย!
“นายน้อย...”
“ใช่
ฉันเอง” เขาตอบเสียงเข้ม ดวงตาคู่คมวาววับบ่งบอกถึงอารมณ์กรุ่นโกรธอย่างไม่ปิดบัง
หัวใจดวงน้อยๆ
ของจอมนรีกระหน่ำเต้นแรง อยากร้องไห้แต่กลับไร้น้ำตา
ซ้ำสายตาของเขาก็ราวกับจะทำให้เลือดในกายของเธอกลายเป็นน้ำแข็งไปด้วย
สมองเหมือนจะหยุดสั่งการไปชั่วขณะเพราะเธอคิดไม่ออกเลยว่าทำไมถึงได้ตื่นขึ้นมาบนเตียงเดียวกับเขาได้
แล้วที่ร้ายไปกว่านั้นคือเขาไม่ได้สวมเสื้อ!
จอมนรีกลืนน้ำลายแต่กลับรู้สึกว่าลำคอแห้งผากจนแทบเป็นผุยผง
สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เธอค่อยๆ ก้มมองตัวเอง
แล้วก็ต้องตกใจเป็นรอบที่สามภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เมื่อพบว่าตอนนี้เธอสวมเพียงชุดชั้นในกับเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวเท่านั้น!
ความตกใจและความคิดที่กำลังเลยเถิดไปถึงไหนต่อไหนส่งผลให้ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยเพื่อเตรียมจะแหกปากร้องกรี๊ด
ทว่ายังไม่ทันที่เสียงของเธอจะได้เล็ดลอดออกมา จู่ๆ ริมฝีปากที่ถูกจูบจนบวมนิดๆ ก็ถูกฝ่ามือหนาปิดเอาไว้เสียก่อน
“อื้อ...อ่อยอ๊ะ!”
จอมนรีร้องบอก อีกทั้งพยายามจะแกะมือเขาออกจากปากอย่างเอาเป็นเอาตาย
“ถ้าปล่อยแล้วห้ามร้องนะ”
“อื้อ...”
“ถ้าร้อง
คราวนี้จะไม่ใช้มือปิด แต่จะใช้ปาก”
คนโดนขู่ถลึงตาใส่
แต่พอเห็นสายตาที่บอกว่าเขาเอาจริง เธอก็จำต้องพยักหน้าอย่างไม่มีทางเลือก
แล้วพอเขาปล่อยมือเธอก็ถามออกไปทันที
“ทำไมหวานถึงได้มาอยู่ที่นี่ในสภาพแบบนี้
นายน้อยทำอะไรหวาน บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
ความจริงเธออยากจะหายตัวไปจากตรงนี้จนใจจะขาด
แต่เพราะทำไม่ได้ จึงจำเป็นต้องถามเขาให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปเลย เพราะถ้าหากว่าไม่รู้คำตอบ
ชาตินี้เธอคงนอนตายตาไม่หลับแน่ๆ
“แล้วเมื่อคืนเธอทำอะไรลงไป
รู้ตัวบ้างหรือเปล่า” แทนที่จะตอบคำถามออกไปดีๆ อัศนีกลับเป็นฝ่ายย้อนถาม
เพราะเขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ายัยซาลาเปาจำอะไรได้บ้าง
แล้วรู้ตัวไหมว่าเมื่อคืนนี้เธอถูกเขาจูบจนเกือบจะเลยเถิดไปถึงไหนต่อไหน
“ถ้าจำได้แล้วหวานจะถามนายน้อยทำไม!”
จอมนรีย้อนถามเขาอย่างขุ่นเคือง
ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหมอนมากอดไว้เพื่อปกปิดร่างกายที่อยู่ในสภาพล่อแหลมของตัวเองให้พ้นจากสายตาใครบางคน
ถึงแม้ว่าลึกๆ แล้วจะอดคิดไม่ได้ว่าที่เธอต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้นั้นจะต้องเป็นฝีมือของเขาอย่างแน่นอนก็ตามที
เห็นยัยซาลาเปาทำท่าทางหวงเนื้อหวงตัวแบบนั้นอัศนีก็ทำเสียง
‘หึ’ ออกมา ก่อนเอ่ยบอก
“เมื่อคืนฉันไปเจอเธอเมาไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ที่โรงแรมแถวทองหล่อ
ก็เลยหิ้วกลับมาด้วย”
ใช่แล้ว
เรื่องนี้เธอพอจะจำได้ เพราะเมื่อคืนเธอไปงานวันเกิดของกนิษฐาที่โรงแรมแถวนั้น
แล้วก็นั่งดื่มเป็นเพื่อนสุธาวีที่ถูกน้องขิงหักอกไปหลายแก้ว
แต่ต่อจากนั้นเธอจำไม่ได้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
แล้วทำไมถึงได้มานอนเตียงเดียวกับนายน้อยของพ่อเมฆได้
จอมนรีมองไปรอบห้องที่จำได้ว่าเป็นห้องนอนหนึ่งในสองห้องของเพนต์เฮาส์ที่เป็นเหมือนบ้านของอัศนี
แล้วที่เธอจำได้เพราะเวลาที่เขาไม่อยู่หรือต้องเดินทางไปต่างประเทศหลายๆ วัน
เขาจะจ้างให้เธอมาดูแลทำความสะอาดให้
ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจะต้องมาจ้างเธอด้วย
ในเมื่อเขามีแม่บ้านที่คอยจัดการทุกเรื่องให้อยู่แล้ว
แต่เดี๋ยวก่อน
ตอนนี้มันใช่เวลาที่เธอจะมาสนใจเรื่องค่าจ้างทำความสะอาดบ้านให้เขาเสียที่ไหน
เรื่องที่เธอควรสนใจคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ต่างหากเล่า!
“แล้วทำไมหวานถึงมาอยู่ในสภาพแบบนี้! นายน้อยทำอะไรหวาน!”
@@@@@@@@@@@
มาแล้วจ้าาาาาาาา
เรื่องนี้ใครยังไม่มี อย่าลืมไปโหลดอีบุ๊กกันนะจ๊ะ
โปรงามๆ แค่ 179 เท่าน้านนนนนนนนน
ตามลิงค์ไปเลยจ้าาาาาาาาาา
![]() |
|
11ความคิดเห็น