ค่าเริ่มต้น
- เลื่อนอัตโนมัติ
- ฟอนต์ THSarabunNew
- ฟอนต์ Sarabun
- ฟอนต์ Mali
- ฟอนต์ Trirong
- ฟอนต์ Maitree
- ฟอนต์ Taviraj
- ฟอนต์ Kodchasan
- ฟอนต์ ChakraPetch
คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #13 : กลั่งแกล้ง
นลุ่มให่มุ่หน้าไปทาำหนัรับรอทันที หลิวฮูหยินพลันมอหาายารอไหวอ๋อ แ่ทว่าไม่เอ นาพลันมอหน้าแม่ทัพหลิวา
"ไม่มีทาเป็นบุรสาวอเราเป็นอันา" แม้ะัาับนาไปแล้ว แ่ทว่า็ยัมีวามรัให้นาเสมอ
"เหุใไม่เห็นายารอไหวอ๋อ" หลิวููพลันเอ่ยึ้น ทุสายามอไปที่ไหวอ๋อับายาเอ
เหมยื่อสะใภ้รอระูลหลิวภรรยาเอหลิวเาุนนาผู้รวารพลันมอบุรสาว นาิว่าบุรสาว้อรู้อะไรสัอย่า
นลุ่มให่มุ่หน้าไปที่เรือนรับรอ ฮ่อเ้วนเหิพลันวิอย่ามาหาเป็นายารอไหวอ๋อ เาะ้อสั่ประหารนาโทษานทำให้ราวศ์เสื่อมเสียื่อเสีย
ายาเออเยียนอ๋อ ลู่อ๋อ เาอ๋อ พลันีใไม่น้อยหาเป็นหลิวเหมียนริ ๆ เพราะพวนาไม่ไ้ำระแ้นหลิวเหมียนที่ทำร้ายพวนา หาหลิวเหมียนเป็นหิามเมือ เรื่อนี้ถือว่าโเ้า้าพวนาโยไม่้อทำอันใเลย
หยาอ๋อพลันระุยิ้มให้เป็นายารอไหวอ๋อ เาะสมน้ำหน้าไหวอ๋อ เพราะแสให้เห็นว่าไหวอ๋อไร้น้ำยาเรื่อบนเีย ายารอถึไ้ทำเรื่อน่าอายเ่นนี้
เยียนอ๋อ ลู่อ๋อ เาอ๋อพลันยินีไม่น้อยหาายารอไหวอ๋อทำเรื่อสวมหมวเียวให้พี่รออพวเา
เสียอัปมลพลันัึ้นทุนหยุฟั ไม่ิเลยว่า านเลี้ยอไหวอ๋อนะศึสรามะเป็นวันที่ให้ายารอเริรัับายู้
"เหุใ้าเห็นหมวเียวบนศีรษะไหวอ๋อ" ุนนาท่านหนึ่เอ่ยึ้น
สีหน้าอไหวอ๋อเ็มไป้วยอายสัหารทำให้ทุนนลุ ลีเฟยพลันเ็บรอยยิ้มไว้ในใ แววาอนาพลันยิ้มอย่ายินีปรีา
อ์หิหวนอิพลันยิ้มอย่ามีวามสุับหลิวูู รั้นี้มีแ่วามายเท่านั้นที่ะมอบให้หลิวเหมียน
"เปิประู" รับสั่อฮ่อเ้ทำให้เาเปิประู เามิล้าเ้าไปึส่สายาไปทานาำนัลน้อย
"ายารอไหวอ๋อริ ๆ เ้า่ะ" นาำนัลน้อยวิ่ออมา้วยท่าทาใ
ทุน่ามีสีหน้าใ โยเพาะหลิวฮูหยิน หาเป็นบุรสาวอนาริ หลิวเหมียน้อโนประหารีวิแน่นอนทำเรื่อบัสีในวัหลวเ่นนั้น
"พี่รอ้าไม่ิเลยว่า นาะเป็นหิแพศยา" เยียนอ๋อเยาะเย้ย
"พี่รอ่าน่าสสารนั" ลู่อ๋อยิ้มเยาะ
"นาทำเ่นนี้ไ้อย่าไร" เาอ๋อ อ๋อทั้สามแม้ปาะเห็นใไหวอ๋อ แ่แววาเ็มไป้วยวามูแลน
"เิอะไรึ้นรึ" ทุนมอสรีที่ทรพลัถือไม้เท้ามาทาำหนัรับรอ นาือเหมยไทเฮา ลอพระอ์พระนาสีแ
"ถวายพระพรไทเฮา" ้าราบริพาร่าถวายารำนับเหมยไทเฮา เนื่อาพระนาเป็นพระมาราอวนเหิ
แ่ทว่าที่สะุาที่สุือสรี้าายเหมยไทเฮา ือหลิวเหมียน นาทรสนิทับอ์ไทเฮาไ้อย่าไร
สีหน้าอไหวอ๋อพลันผ่อนลายอย่ามาเมื่อรู้ว่านาอยู่ับไทเฮาลอมา
"เิอะไรึ้น เราถามมิไ้ยินรึไร" เหมยไทเฮาทรริ้วแล้ว
"เส็แม่เมื่อรู่มีนล่าวว่า ายารอไหวอ๋อพลอรัับบุรุษ แ่ทว่านาอยู่ับเส็แม่แล้ว นา็พ้นมลทิน" วนเหิเอ่ยับพระมาราใบหน้าามอหลิวเหมียนระบายไป้วยรอยยิ้ม
"ไปลาัวสรีที่อยู่้าในออมา บัอา่อวนานเลี้ย้อนรับอไหวอ๋อ" พระนาเอ็นูหลานายนนี้มาที่ทำเพื่อบ้านเมือ
วนอิับหลิวููพลันสบาัน นี่มันะเป็นไปไ้อย่าไร
ุบ !!!
หิร้ายายเลวพลันออมา "นาำนัลอ์หิับอรัษ์อฝ่าบาทมิใ่รึ"
วนเหิพลันมอไปที่วนอิ ยามนี้ิฮอเฮาพลันใไม่น้อย
"เหุใึเป็นนาำนัลำหนัเ้าที่ทำเรื่อั่ว้าไปไ้"
"เส็พ่อลู็ไม่ทราบเพะ" วนอิพลันหวาลัวพระบิาอย่ามา
"เมื่อะี้ยัไม่ทันไ้เปิประูเ้าไป ็มีนาำนัล็เป็นายารอไหวอ๋อแล้ว" ฮูหยินท่านหนึ่พลันเอ่ยึ้นอย่าสสัย ทุสายามอไปที่อ์หิวนอิ
หาพิาราให้ี เรื่อนี้เหมือนะเป็นารลั่นแล้ายารอไหวอ๋อ
"ฝ่าบาทโปรไว้ีวิ้วยเพะ" นาำนัลน้อยนนั้นพลันวิ นาไม่เ้าใเหมือนันว่าหลัาแยายารอไหวอ๋อ นาเินมา็พลันสลบไป ื่นมาอยู่บนเียับอรัษ์เสียแล้ว
"อ์หิ่วย้วยเพะ" วนอิิว่าะให้นา่วยอย่าไรเล่า เพราะยามนี้เส็พ่อพิโรธแล้ว
"นำัวไปประหาร" ทั้สอนพาันิ้นพล่านอย่าน่าสสาร ายารอไหวอ๋อพลันยิ้มเย็นให้อ์หิวนอิ
แน่นอนว่าเรื่อราวมันเป็นเ่นนี้ นาไ้ลิ่นยาปลุำหนั เห็นอรัษ์นนั้นเอนมาหานา เ็มพิษสาใส่เานเาสลบ านั้นนารีบระโมาทาหน้า่า เห็นเสี่ยวเาพอี เสี่ยวเาำนาไ้
ึให้าร่วยเหลือหลิวเหมียนไม่ิว่าหิราผู้นั้นมีศัิ์เป็นถึไทเฮา นาและเสี่ยวเ่ารีบามนาำนัลน้อย แล้วัารให้นาไปอยู่ในเรือนรับรอ
เสี่ยวเ่าพานาไปเ้าเฝ้าเหมยไทเฮา พระนาทรพระมีเมามา อีทั้ยาที่หลิวเหมียนให้นั้นพระนาำลัิว่าะให้นไปามหลิวเหมียนมาเ้าเฝ้าพอี แ่ทว่าไ้เอหลิวเหมียนในานเลี้ยเสีย่อน
เหมยไทเฮาพลันนึัธิาอฮอเฮานั ที่ล้ารัแผู้อื่น...
ความคิดเห็น