คลังเก็บแฟนฟิคของ FoxxTrot

ตอนที่ 10 : Fic Avengers [#Romanoger] You'll never know how many dreams I've dreamed about you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    28 เม.ย. 62


Fic Avengers : You'll never know how many dreams

I've dreamed about you




Pairing : #Romanoger #RomanogerTH



Writer : #FoxxTrot



Canonverse AU , PG - 13



Note : สปอยเอนด์เกมอย่างมหาศาล กรุณาไปดูมาก่อนอ่าน







##########




ว่ากันว่าเวลาใกล้ตาย เรื่องราวทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตจะปรากฏขึ้นภายในเสี้ยววินาที




เสียงหัวเราะในวัยเด็ก อ้อมกอดของพ่อแม่ รักแรกที่ไม่สมหวัง เหตุการณ์อันตราตรึง เรื่อยไปจนถึงทุกความปรารถนาที่ยังตกค้างอยู่ในหัวใจ




แต่ไม่




ทั้งหมดที่ว่าไม่ได้เกิดขึ้นกับนาตาชา




เธอเห็นแค่เขา




“ตอนนี้ผมไว้ใจคุณแล้ว”




สีฟ้าในดวงตา กลิ่นอายชื้นๆ ของสบู่หลังอาบน้ำ และรอยยิ้มมุมปากที่บิดโค้งขึ้น




“และผมตอบตามตรงเสมอ”




อาจเพราะว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่เคยได้รู้จักพ่อแม่ ไม่ก็ชีวิตวัยรุ่นในโครงการแบล็ควิโดว์มันโหดร้ายและน่าสมเพชเกินกว่าจะนำมาระลึกถึงในช่วงเวลาเช่นนี้ หรือไม่บางทีก็อาจเป็นเพราะเขา กล้าหาญอย่างไร้เดียงสาแต่ในขณะเดียวกันก็เจิดจ้าจนไม่อาจละสายตาไปได้




มันต้องเป็นเพราะเขาอยู่แล้ว




ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอเป็นเพราะเขาล้วนๆ




ภาพที่ปรากฏขึ้นถัดมาคือในขณะที่กำลังหลบหนีจากรัฐบาลเพราะละเมิดสนธิสัญญาโซโคเวีย ทั้งเธอ เขา และแซม ต่างตกลงที่จะเดินทางแยกกันก่อนจะไปนัดเจอกันที่เมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งในยุโรป




นาตาชารู้ดีว่ากฎเหล็กของการเป็นผู้ร้ายหลบหนีคือห้ามทำตัวโดดเด่น และหญิงสาวผมแดงสวมชุดหนังสีดำก็เป็นอะไรที่โดดเด่นเอามากๆ เธอจึงเปลี่ยนชุด เลือกกระโปรงสีเรียบๆ ยาวครึ่งแข้งกับแจ็คเก็ตยีนส์แบบที่สามารถเห็นได้ทั่วไป แต่ตอนที่จะย้อมผม ไม่รู้อะไรดลใจให้หยิบสีทองมาแทนที่จะเป็นสีน้ำตาล




ความผิดพลาดขนานใหญ่ซึ่งไม่ควรจะเกิดขึ้นกับสายลับมือดีอย่างเธอ เพราะถ้าจะมีอะไรที่โดดเด่นกว่าสาวผมแดง ก็คือสาวผมบลอนด์นั่นแหละ




แต่อีกใจก็รู้ดีว่าไม่ใช่ เธอไม่ได้ผิดพลาด จงใจหยิบสีนี้มาด้วยซ้ำ




เฉดสีบลอนด์ซึ่งเหมือนกับเส้นผมของเขา



นาตาชาหัวเราะให้กับภาพสะท้อนในกระจกเงา หัวเราะให้ความโง่งมและเศษเสี้ยวของหัวใจซึ่งไม่เคยรู้เลยว่ายังจะสามารถเต้นได้




“ลุคนี้เหมาะกับคุณดีนะ”




นั่นคือคำแรกที่เขาทักเมื่อเจอหน้า ในโรงแรมเล็กๆ ชานเมืองฝรั่งเศสซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้และความเงียบสงบ ช่างห่างไกลและขัดแย้งกับทุกอย่างที่เธอเคยพบพาน




“นั่นคุณกำลังไว้หนวดอยู่หรือว่าแค่ยุ่งจนลืมโกนกันแน่” นาตาชาแซวกลับส่งผลให้เขาหัวเราะ ฝ่ามือหนาลูบไปตามแนวกรามอย่าวเผลอตัว




“แค่พยายามจะกลมกลืนนะ”




นาตาชาเลิกคิ้ว ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังโดดเด่นเกินไปอยู่ดี รูปร่างสูงใหญ่ เส้นผมสีทอง ดวงตาสีฟ้า และรอยยิ้มบ้าๆ พวกนั้น รอยยิ้มที่เธอฝันถึงแต่ไม่มีวันได้ครอบครอง




“แซมละ?”




“ตกรถไฟน่ะ” เขาถอนหายใจ กึ่งระอาแต่ก็ขบขัน ทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ข้างกัน “กว่าจะมาถึงคงพรุ่งนี้เช้า โทรมาบ่นงุบงิบไม่เลิกว่าถ้าใช้ปีกฟอลคอนได้คงถึงก่อนพวกเราไปแล้ว”




“ต้องเสียเวลารออีกตั้งวันเลยเหรอเนี่ย” นาตาชาเท้าคาง อีกมือเคาะโต๊ะอย่างเหม่อลอย เธอกำลังคิดถึงเส้นทางหลบหนีที่พอจะเป็นไปได้อยู่หากเกิดอะไรจวนตัวขึ้นมา เมืองนี้เล็กเกินไปและผู้คนรู้จักกันดีเกินไป คงไม่ดีแน่ถ้าจะอยู่นานเกินหนึ่งวัน




แต่ทั้งๆ แบบนั้นเขากลับเสนอ




“อยากเดินเที่ยวมั้ย”




“เดี๋ยวก็ถูกจับได้หรอก”




นาตาชาดุ หัวคิ้วขมวดมุ่น เขาถอนหายใจอีกครั้ง ยังคงดูกึ่งระอาและขบขันกับความเคร่งเครียดของเธอ คิดย้อนไปแล้วเธอน่าจะตอบตกลง น่าจะลดปราการลงสักนิดแล้วยินยอมให้หัวใจได้มีความสุขบ้าง โอกาสเดียวที่จะได้ทำให้ห้วงฝันละเมอกลายเป็นความจริง แต่ก็ไม่ เธอปฏิเสธ ยืนยันอย่างแข็งกร้าวเหมือนที่เป็นเสมอมา




“งั้นเต้นรำมั้ย”




ไม่รอคำตอบเขาฉุดมือเธอให้ลุกขึ้นตาม ห้องอาหารของโรงแรมกรุด้วยกระจกรอบด้าน ตรงกลางเป็นฟลอร์เต้นรำแบบที่เห็นได้ตามหนังเก่าๆ หรืออีกนัยหนึ่งหนังในยุคที่เขาจากมา




“อารมณ์ไหนเนี่ย?”




“แต่อยากคลายเครียดน่ะ” เขาวางมือลงกลางแผ่นหลังก่อนจะเลื่อนมาหยุดเหนือสะโพก ตำแหน่งที่เหมาะสมและสุภาพไม่ต่างจากนิสัยของเขา อาจเพราะแบบนั้นนาตาชาเลยไม่ได้เอนเข้าหา ระยะห่างครึ่งก้าวก็เหมาะสมดีอยู่แล้วสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างกัน




คู่หู เพื่อนร่วมรบ แต่ไม่มีทางเป็นคนรู้ใจ




ขยับตัวเต้นรำอย่างเนิบช้า ท่ามกลางเพลงรักภาษาฝรั่งเศสแว่วหวาน




“ปกติแล้วคลายเครียดสำหรับฉันจะต้องมีเป้าซ้อมยิงและปืนเก้ามม.”




“ทำแบบนั้นก็เดี๋ยวก็ถูกจับได้กันพอดี” เขาจงใจยอกย้อนด้วยคำพูดก่อนหน้า นาตาชาจึงเอาคืน แกล้งเหยียบเท้าไปเต็มแรงแต่เขาดันหลบได้เสียก่อน




เขาหัวเราะอีกครั้ง เสียงดังจนแผ่นอกสั่นสะเทือนมาถึงหัวใจที่กำลังสั่นไหวของเธอ




“คุณดูคล่องเกินกว่าคนที่เพิ่งหัดเต้นครั้งแรก”




“ผมก็ซ้อมมากบ้างถึงจะเป็นแค่การขยับเท้าวนไปมาตามเทปที่แปะไว้บนพื้นก็เถอะ”




“ว้าว คุณนี่จริงจังกับทุกเรื่องจริงๆ ทำถึงขนาดนั้นแล้วเธอคงประทับใจน่าดู”




“ไม่หรอก” เขาส่งเสียงตอบรับ ความหม่นเศร้าซ่อนเร้นแต่ก็ยังชัดเจนจนไม่อาจมองข้าม ไม่ต้องเงยหน้ามองนาตาชาก็พอจะรู้ว่าเขามีสีหน้าเช่นไรอยู่ คิดถึงและโหยหา เฉดสีแดงของใครอีกคนที่ไม่ใช่เธอ

“ผมผิดนัดน่ะ สุดท้ายเดทก็เลยล่มเรายังไม่เคยได้เต้นรำกันเลยสักครั้ง”




แต่สายลับอย่างเธอเก่งเรื่องแบบนี้




ปิดบังและอำพราง




กอดเก็บความรู้สึกและความฝันทั้งหมดไว้ ในซอกลึกลับของหัวใจที่จะไม่มีใครรับรู้ว่ามันมีอยู่นอกจากตัวเธอเอง




“แปลว่าฉันเป็นคนเปิดซิงกัปตันอเมริกาเหรอเนี่ย”




“สุภาพหน่อยแนท”




“นี่ก็สุภาพแล้วฉันพูดคำหยาบตรงไหนกัน”




“เนื้อหามันไม่เหมาะสม”




“คุณนี่หัวโบราณชะมัด”




“ผมก็โบราณไปทั้งตัวน่ะแหละ”




นาตาชาหัวเราะออกมาบ้างในที่สุด ครั้งแรกในรอบหลายวัน เผลอๆ อาจจะหลายปี บทเพลงในภาษาฝรั่งเศสจบลงพร้อมกับไออุ่นที่ถอยห่างออกไป แต่ไม่เป็นไรหรอก แค่ที่ได้รับมาก็เกินพอแล้ว ยังยืนอยู่บนโลกความจริงแต่ในขณะเดียวกันก็เป็นยิ่งกว่าฝัน




อือ พอแล้วแหละ








ท้องฟ้าสีแดงของวอร์เมียร์กลับมาอีกครั้ง




นาตาชาเห็นคลิ้นท์ห้อยอยู่ตรงหน้าผาก ทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้และก่นด่าเธอไปพร้อมกัน ในชั่วขณะนั้นเธอก็รู้สึกดีใจขึ้นมาที่เลือกจับคู่ทำภารกิจนี้กับคลิ้นท์ ทั้งขี้ใจอ่อนและขี้สงสาร สักวันเมื่อความเศร้าผ่านพ้นก็คงให้อภัยเธอได้เอง




เพราะถ้าเป็นเขา




เธอคงไม่มีทางสู้ชนะเขาได้




และเขาไม่มีทางยอมให้เธอเสียสละตัวเอง




กล้าหาญจนไร้เดียงสาแต่ก็เจิดจ้าจนไม่อาจละสายตาได้ นาตาชาไม่เคยเชื่อในอะไรเลยนอกจากตัวเอง มีเพียงตนเองให้พึ่งพา มีเพียงตนเองให้คงอยู่ และจะมีเพียงตนเองที่แตกดับไปลำพัง จนกระทั่งเขาเอ่ยประโยคเหล่านั้น




“ตอนนี้ผมเชื่อใจคุณแล้ว และผมตอบตามตรงเสมอ”




เรียบง่ายอย่างเหลือเชื่อ ผ่านประกายชีวิตในดวงตาของเขา เธอก็ได้ทั้งพวกพ้อง อุดมการณ์และความหวังกลับคืนมาอีกครั้ง




ดังนั้นเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว




ให้แม่ม่ายดำได้ไถ่บาป




ให้เธอเสียสละด้วยเจตจำนงค์ของตัวเอง




ท้องฟ้าของวอร์เมียแดงฉาน




ทว่าดวงตาของเธอกลับเห็นแต่สีฟ้าในห้วงฝัน




ไกลออกไปในสถานที่ที่ไม่มีอยู่จริง นาตาชายังคงเต้นรำอยู่ในอ้อมกอดของสตีฟ







##########


Talk : ก่อนไปดูก็ทำใจมาแล้วค่ะว่าในบรรดา A6 ต้องมีคนตาย แต่นึกไม่ถึงเลยค่ะว่าจะเป็นแนท แถมยังต่อหน้าต่อตาฮอคอายอีก ม่ายยยยย /ทรุดลงไปนอนร้องไห้/ คือในฉากที่หนุ่มๆคุยกันริมน้ำหลังแนทตายอ่ะ มีแคปคนเดียวที่ร้องไห้ บรูซยังแค่โมโห พี่คลิ้นท์ก็ดูเศร้าๆ แต่แคปแบบน้ำตาไหลพรากเลยอ่ะ คือเขาต้องสนิทและคิดถึงกันขนาดไหนถึงได้ร้องไห้แบบไม่แคร์สายตาเพื่อนรวมทีมคนอื่นๆได้แบบนั้น /เปิดเวิร์ดขยี้ตัวเอง


เหตุการณ์ในฟิคจะปนๆ กันระหว่างภาควินเทอร์โซลเยอร์ กะรอยต่อซีวิลวอร์ก่อนอินฟินิตี้วอร์ ตอนที่เห็นในอินฟินิตี้วอร์ก็คิดนะว่าแนทย้อมผมออกมาสีเหมือนของตีฟเลยแฮะ เข้าคู่กันดีจัง /ร้องไห้อีกรอบ



ชื่อฟิคมาจากเนื้อร้องของเพลง it's been a long long time ที่อยู่ในเอนเครดิตค่ะ เพลงเพ็กกี้สตีฟก็จริงแต่ขอนุยาดเอามากาวหน่อยเถอะ T T





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

94 ความคิดเห็น

  1. #75 ck94 (@student2010) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 00:01
    แวะมาบอกว่า ไปดูรอบสามมา แล้วก้กลับมาอ่านฟิคนี้เป็นรอบที่สามเช่นกัน ผลคือ ฮรืออออออออออออออ บ้าจิง ไม่สามารถมูฟออนไปไหนได้เลย ยิ่งดูคือยิ่งมองเห็นรายละเอียด แล้วก้แบบเอามาผูกกับฟิคไปอีก เลยแบบตู้มในอารม ฮรืออออ
    #75
    0
  2. #74 nass_san (@nass) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:27
    แงงงงงงงง ดราม่าแรงมากค่ะ
    #74
    0
  3. #73 PIERROt (@chlome_d) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 05:40
    อ่านแล้วอยากจะร้องไห้อีกรอบค่ะ คิดถึงแนทมากๆเลยu_u
    #73
    0
  4. #72 lynalici (@lynalici) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 08:34

    กินใจสุดๆค่ะ​ นึกถึงแนทมากๆ​


    คือตอนดูยังอึ้งไม่หายเลยค่ะ​ แบบดิ่งมากจนกลับมาถึงบ้าน

    #72
    1
    • #72-1 (@foxx-tron) (จากตอนที่ 10)
      29 เมษายน 2562 / 13:47
      ดิ่งซ้ำดิ่งซ้อนมากค่ะ แบบ ไม่ไหวแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเป็นแนท แง้งงงงงง
      #72-1
  5. #71 SYNY. (@sandsanddd) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 08:30

    ฮืออออออออ เราร้องไห้หนักมากจริงๆ TT

    #71
    1
    • #71-1 (@foxx-tron) (จากตอนที่ 10)
      29 เมษายน 2562 / 13:47
      /ยื่นทิชชู่ให้แล้วกอดคอร้องไปด้วยกัน
      #71-1
  6. #70 DaisySelvin (@DaisySelvin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 22:49
    เศร้ามากเลยค่ะ ขยี้ใจสุดๆ คือทำใจเหมือนคุณฟ็อกเลยค่ะว่าต้องมีคนตายแน่ แต่ไม่คิดว่าเป็นแนทเลย ร้องไห้หนักมากกก TT
    #70
    1
    • #70-1 (@foxx-tron) (จากตอนที่ 10)
      29 เมษายน 2562 / 13:46
      ร้องหนักมากเหมือนกัน เลยต้องมาแต่งฟิคให้ร้องหนักมากเดิม แง้งงงง
      #70-1
  7. #69 Anheuser (@anyamanee201421) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:53
    ฮือออออออออออออออ งานดีเหมือนเดิมเลยค่ะ นี่ตอนรู้ว่าเป็นนาตาชาที่ตายจริงๆอย่างแรกที่เรานึกถึงคือแคปเลย ตอนไปดูน้ำตาก็พรากแล้ว พอเห็นฉากแคปร้องไห้อีกใจยิ่งโดนฉีกกระชากใจไปอีก โอ้ยยยย ยิ่งมาอ่านฟิคคุณฟ็อกซ์เราก็ยิ่งปวดใจ ฮืออออออออออ น้ำตาไหลเป็นหยดๆแล้วววว

    ขอบคุณที่แต่งมาสนองกันนะคะ ชอบมากพอๆกับที่เจ็บตรงใจเลยค่ะ ถถถถถถถถถถถถถถ
    #69
    1
    • #69-1 (@foxx-tron) (จากตอนที่ 10)
      29 เมษายน 2562 / 13:46
      ช้ำแล้วต้องเอาให้สุดค่ะ ขยี้ตัวเองเข้าปายยยยยยยย
      ตอนแนทตายเราอึ้งมากค่ะ ยังปฏิเสธความจริงไม่เลิกคิดว่าเดี๋ยวก็ฟื้น แต่พอแคปร้องไห้นี่เราบั่บ ของจริงสินะ /ร้องตาม
      #69-1
  8. #68 FrUkค่ะ!!!! (@angelfairy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:53
    ร้องไห้แปบ แต่ตอนเราคุยฉากนี้กับเพื่อน ดันได้เรือผี #นาตาชาเรดสกัล เฉย555555555
    ไรท์คะอยากได้ธอร์กิค่ะ ดูเอนเกมแล้วกรี้ดหนักมากน้องหนูหายไปไหน55555555
    #68
    1
    • #68-1 (@foxx-tron) (จากตอนที่ 10)
      29 เมษายน 2562 / 13:45
      นุ้งกิหนีไปเที่ยวเล่นแล้วค่ะ ได้เทสเซอร์แรคไปด้วยแบบนั้น 55
      #68-1