มิชชั่นวุ่นวาย สายรหัสสุดป่วน [แจ่มใส มีนาคม 2561]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,930 Views

  • 66 Comments

  • 413 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    29

    Overall
    7,930

ตอนที่ 8 : บทนำ :: มิชชั่น [rewrite 11/11/2560]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    11 พ.ย. 60



บทนำ

มิชชั่น

 



สี่วันผ่านไปหลังจบกิจกรรมชิงรุ่น

16.00 น.

คุณเชื่อมั้ย?

บางที...เวรกรรมก็มาในรูปแบบของพี่รหัสและสายรหัส!

“นี่มันมิชชั่นอะไรอี๊ก~!

เสียงแหลมปี๊ดที่กรีดร้องเมื่อครู่มันคือเสียงของฉันเองแหละ ไม่รู้ชาติที่แล้วฉันไปทำบาปอะไรเอาไว้ ชาตินี้พอเข้ามหาลัยมา ชีวิตถึงได้มีวิบากกรรมหนักหนาสาหัสเหลือเกิน

“เป็นอะไรจอมใจ แกร้องซะฉันตกใจไปด้วยเลย -_-

“มัดหมี่ ฮื้อออ T__T

มัดหมี่หันมาขมวดคิ้วพร้อมกับทำหน้าสงสัย

“ฉันได้มิชชั่นอีกแล้ว”

แล้วฉันก็ได้ยินเสียถอนหายใจพร้อมกับการส่ายหน้าหน่ายๆ เป็นปฏิกิริยาตอบรับ ใช่ซิ! สายรหัสแกมีแต่พี่ใจดีๆ มิชชั่นที่ได้ไม่ต้องบุกน้ำลุกไฟแหวกว่ายในมหาสมุทรแบบฉันนี่ (อันนี้ก็เว่อร์ไป)

“มิชชั่นอะไร?”

“ตามหาพี่ปีสาม ปี่สี่ แล้วก็พี่บัณฑิต จากนั้นให้รายงานตัวกับพี่ๆ ที่สำคัญกว่านั้น...ต้องทำแผนผังข้อมูลของรุ่นพี่ตั้งแต่ปีสองถึงปีสี่ส่งให้พี่ฟิวส์ด้วย!

“แล้ว?” ยัยรูมเมตยังคงทำหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรกับเรื่องที่ฉันเล่า แถมยังถามกลับพร้อมยักไหล่

“พี่ฟิวส์ให้เวลาสองอาทิตย์”

พูดแล้วอยากลงไปนอนดิ้นกรี๊ดดังๆ ให้หอพักพัง คือคณะที่ฉันเรียนอยู่มันมีธรรมเนียม อืม จะเรียกธรรมเนียมได้มั้ยนะ เอาเป็นว่ามันคือสิ่งที่พวกเราทำกันมารุ่นต่อรุ่นอ่ะแหละ โดยให้นักศึกษาปีหนึ่งตามหาพี่รหัสของตัวเองให้เจอ และพี่รหัสก็จะให้มิชชั่นมาเพื่อให้พวกเราทำให้สำเร็จ ถ้าทำสำเร็จพี่ๆ ก็จะยอมรับเราเป็นน้องในสายรหัส แต่ยังไม่รับเข้าสายแบบจริงจังหรอกนะ ต้องรอวันเปิดสายถึงจะถูกยอมรับอย่างเป็นทางการ เพราะบางคนก็ได้มิชชั่นจากปีอื่นๆ ผ่านทางพี่ปีสอง ถึงทำมิชชั่นผ่านด่าน แต่วันเปิดสายก็ต้องตามหาตัวจริงของพี่ปีสาม ปีสี่ให้เจองี้

แล้วเรื่องมิชชั่นเนี่ย จริงๆ แล้วแต่พี่บางคนเหมือนกันนะ ปีสาม ปีสี่บางคนก็มาบอกมิชชั่นเองเลย บางคนก็บอกผ่านทางปีสอง เพื่อนในสาขาที่ฉันพอรู้จักก็เจอแบบนั้น แต่เพื่อนบางคนอ่ะ (อย่างเช่นยัยมัดหมี่) ไม่ต้องทำมิชชั่นอะไรเลย แนะนำตัวกับพี่ๆ ผ่านเฟซบุ๊กก็จบ ชีวิตดีไปอีก -_-

แต่ข้อเสียก็คงเป็น...มัดหมี่ยังไม่เคยเจอตัวจริงของพี่ในสายตัวเองนั่นแหละ

ส่วนสายรหัสฉันไม่ต้องพูดถึงเลย มิชชั่นที่สองจากพี่ปีสองมาแล้วเนี่ย!

แล้วจริงๆ ตอนแรกก็ไม่มีใครรู้หรอกนะว่าต้องตามหาพี่รหัส แต่หลังจากเปิดเทอมมาได้อาทิตย์นึง ก็มีพี่ๆ ปีสองมาชี้แจงว่าพวกเราต้องตามหาพี่รหัสของตัวเองให้เจอภายในสองอาทิตย์ และฉันคงจะไม่รีบร้อนอะไรเลยถ้าไม่มีพี่คนหนึ่งเดินมาบอกฉันเป็นการส่วนตัวว่า พี่รหัสของฉันบอกให้ตามหาเขาให้เจอภายในสิบวัน โดยเริ่มตั้งแต่วันนี้เลย! และถ้าฉันไม่ตามจะถูกตัดสาย ปล่อยให้อยู่เดียวดาย ไร้ญาติขาดพี่รหัส!

กรี๊ดดดด แล้วจะไม่ทำตามก็ไม่ได้ เพราะฉันกลัวว่าอาจถูกเกลียดจากพี่ๆ ในสาขา ต้องถูกตราหน้าจากสายอื่นว่าเป็นน้องรหัสที่โคตรแย่ ซึ่งคนอย่างฉันใจไม่แกร่งพอจะให้เกิดดราม่ากับชีวิตในรั้วมหาลัยแห่งนี้ ฉันต้องเรียนอีกสี่ปีเชียวนะ สี่ปีกับการถูกเกลียด แค่คิดก็รู้สึกแย่กับใจแล้วอ่ะ ม่ายยย ทนไม่ด้ายยยย T^T

และด้วยความใจดี พี่ปีสองผู้ส่งข่าวเลยบอกคำใบ้ให้นิดหน่อย (จริงๆ ก็บอกปีหนึ่งทุกคนอ่ะแหละ) โดยให้ฉันเอารหัสนักศึกษาสามตัวหลังไปค้นหาในระบบทะเบียน (เว็บไซต์ของมหาลัยนั่นเอง) แต่ถึงจะค้นแล้วเจอชื่อพวกพี่ๆ ในสายเดียวกันเด้งขึ้นมาให้ละลานตาก็เถอะ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นค่ะ! เรารู้แค่ชื่อของเขาไง พอเอาไปถามพี่ๆ ในสาขาก็ไม่มีใครยอมบอก ค้นชื่อในเฟซบุ๊กก็ไม่เจอ (ฉันมารู้ทีหลังว่าพี่เขาแอดฉันมาตั้งแต่เปิดเทอม แล้วฉันก็ตอบรับคำขอแล้ว แต่พี่เขาดันเปลี่ยนชื่อเฟซบุ๊กหนีฉันไง -_-;)

ฉันตามหาพี่ปีสองจนเกือบจะครบกำหนดแต่ก็ยังไม่เจอ กระทั่งเริ่มเข้าสู่กิจกรรมชิงรุ่นของคณะ

ในวันแรกของกิจกรรม...ฉันก็ได้เจอกับพี่ฟิวส์! และเขานี่แหละที่เป็นพี่รหัสปีสองของฉัน (แต่ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าเขาเป็นพี่รหัสนะ!)

พี่ฟิวส์เป็นพี่พยาบาลที่มีรอยยิ้มซุกซนแบบฉบับตัวป่วนและดวงตาเป็นประกายเหมือนมีดอกไม้บานอยู่ในนั้น เขาน่ารักมาก มองแล้วฉันใจเต้นตึกตักเลยล่ะ! >///< แล้วเขาก็เป็นคนช่วยพยุงฉันไปห้องพยาบาล ฉันเลยประทับใจและแอบปลื้มเขาตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา (แน่นอนว่าตอนนี้ฉันลงหลักปักป้ายเป็นแฟนคลับเขาไปแล้วจ้า)

แต่ไม่อยากจะบอกว่าพี่ฟิวส์ทำตัวโคตรแนบเนียน เวลาที่เราเจอกันทั้งในช่วงเวลากิจกรรมชิงรุ่นหรือช่วงเวลานอกกิจกรรม เขามักจะยิ้มทักทายและพูดแกล้งฉันเสมอ แต่ก็ไม่เคยพูดหรือบอกสักคำว่าเขาคือพี่รหัสของฉัน จนเข้าสู่วันที่ห้าของกิจกรรมชิงรุ่น ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของกิจกรรมพอดิบพอดี เป๊ะๆ (และฉันเหลือเวลาแค่สองวันในการตามหาเขา!)

ดึกวันนั้นหลังจากเลิกกิจกรรม ฉันก็ท่องเฟซบุ๊กเช็คข่าวเรื่อยเปื่อยตามปกติ แต่เพราะไปกดติดตามเพจหนุ่มหล่อของหาลัยเอาไว้ และก็บังเอิ๊ญบังเอิญวันนั้นก็ดันมีรูปพี่ฟิวส์อัพในเพจ แล้วแอดมินก็ให้เครดิตว่ามาจากอินสตาแกรมของเขา

จ้า~! ด้วยความแฟนคลับไง ฉันเลย...เข้าไปส่องดูนิดหน่อย ( ‘ ‘)~

แล้วยังไงน่ะเหรอ? ก็โดนความน่ารักของพี่ฟิวส์พุ่งเข้าใส่เต็มๆ ตา เอ๊ย! โดนรหัสเลขสามตัวบนไบโอของพี่เขาพุ่งเข้าใส่เต็มๆ ตาเลยนะสิ รหัสนั่นอ่ะ รหัสนั่นนน! มันเป็นรหัสเดียวกันกับฉัน!! และตอนนั้นเองแหละที่ฉันรู้ว่าเขาคือพี่รหัสปีสองผู้มอบมิชชั่นให้ฉัน

แต่! แต่!! แต่อย่าคิดว่าเจอเขาแล้วเรื่องมันจะง่ายนะคะ!! หลังจากที่ฉันกดติดตามและอัพรูปรายงานตัวกับเขาในอินสตาแกรมไปแล้ว พี่ฟิวส์ก็ยังไม่ยอมรับเข้าสายรหัสง่ายๆ แถมยังมอบมิชชั่นอันโหดร้ายมาให้เป็นของแถม นั่นคือให้เขียนประวัติส่วนตัวมาให้ครบทุกอย่างและส่งให้เขาในเวลาที่กำหนด ถ้าไม่สวยทำใหม่ด้วยนะเออ! ฉันทำไปสิบกว่ารอบแน่ะ (คนน่ารักมักใจร้ายยย ฮึก)

แต่มันก็ไม่จบแค่นั้นค่า~!

ฉันโดนสั่งให้อัดคลิปแนะนำตัวโดยต้องแต่งหน้าแต่งตัวตลกๆ และเต้นเพลงอะไรก็ได้แต่คลิปต้องยาวไม่ต่ำกว่าสองนาที (ซึ่งฉันเต้นเพลงของ GOT7 สามีทั้งเจ็ดของฉันเอง โฮะๆ #โดนตบ ) จากนั้นก็อัพลงเฟซบุ๊กกลุ่มของ...คณะ  

และถ้าไม่ทำก็จะโดนตัดสาย ซึ่งฉันยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ไม่ได้ พรหมลิขิตอุตส่าห์ดลบรรดาลให้ฉันอยู่สายรหัสเดียวกับคนที่ชอบแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้อะไรมาพรากเราเด็ดขาด! #เพ้อเจ้อแบบกู่ไม่กลับ

แล้วตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่ารีบๆ ทำมิชชั่นให้เสร็จๆ ไปเท่านั้น แต่เมื่อวานพอแชร์คลิปลงกลุ่มไปเท่านั้นแหละ...ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองคิดผิดสุดๆ เพราะคลิปฉันดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งคณะ เดินไปไหนไม่มีใครไม่รู้จัก ขนาดวันนี้อาจารย์ในคลาสยังทักท้วงฉันหลายคน ป้าแม่บ้านกับยามที่คณะยังทักอ่ะคิดดู๊~! ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยรู้สึกโคตรอายมากๆ ก็วันนั้นนั่นแหละ U_U

“ฉันต้องทำยังไงทีนี้~!

“ก็ตามหาจากชื่อในระบบทะเบียนแล้วเอาไปค้นในเฟซบุ๊กไง พี่สายแกคงไม่เปลี่ยนชื่อหนีทุกคนหรอกน่า”

ใครจะไปรู้ล่ะ พี่รหัสสายฉันอาจจะเป็นพวกขี้แกล้งเปลี่ยนชื่อเฟซบุ๊กหนีกันทั้งสายก็ได้...

“แกลองค้นดูดิ เผื่อเจอชื่อ...พี่ปีสามของแก”

และเพราะไม่มีทางเลือกอื่น ฉันเลยลองทำตามที่มัดหมี่บอก กรอกรหัสสามตัวสุดท้ายและค้นชื่อพวกพี่ๆ ในระบบทะเบียนอีกรอบ เออ เพิ่งสังเกตแฮะว่าตั้งแต่ชื่อพี่ฟิวส์ขึ้นไปจนถึงพี่บัณฑิตที่เพิ่งจบ พี่รหัสสายฉันเป็นผู้ชายหมดเลย -_-; ถ้าหน้าตาดีทุกคนฉันคงกลายเป็นสาวใช้ในสายแน่ๆ

อ้อ ลืมบอกไปว่าพี่รหัสของแต่ละคนใช่ว่าจะอยู่สาขาเดียวกันหมดหรอกนะ (พี่ฟิวส์กับฉันอยู่สาขาเดียวกันเพราะพรหมลิขิตไง คึๆ ) เพราะคณะสาธารณสุขศาสตร์ที่ฉันเรียนอยู่มีสาขาแยกออกไปสองสาขาวิชาด้วยกัน คือ สาขาอาชีวอนามัยและความปลอดภัยกับ สาขาสาธารณสุขศาสตร์(ซึ่งฉันเรียนสาขานี้) แต่เท่าที่ดู...เหมือนว่าพี่รหัสสายฉัน ทั้งปีสอง ปีสาม แล้วก็พี่บัณฑิตที่เพิ่งจบ จะเรียนสาขาสาธารณสุขศาสตร์เหมือนกันกับฉัน ส่วนพี่ปี่สี่เหมือนจะเรียนอยู่สาขาอาชีวอนามัยฯ แต่ว่าข้ามเรื่องนี้ไปก่อนเหอะ เพราะฉันต้องเอาชื่อพี่ปีสามไปลองค้นหาในเฟซบุ๊กก่อน อ้อ ถ้าสงสัยว่าทำไมรู้ว่าคนนี้คือปีสาม ก็ดูจากรหัสที่ขึ้นต้นอ่ะ มันจะบอกว่าเราเข้าเรียนปีไหน

ฉันกรอกชื่อและนามสกุลภาษาอังกฤษลงไปในช่องค้นหาของเฟซบุ๊ก

 

เราไม่พบสิ่งใดเลยสำหรับ...

 

พอไม่พบผลค้นหาฉันก็เปลี่ยนมาใช้ชื่อภาษาไทยแทน

ผลการค้นหาปรากฏชื่อใครบางคนขึ้นเพียงหนึ่งเดียว ตอนนั้นบอกได้เลยว่าฉันโคตรดีใจเหมือนจะลอยซะให้ได้ เรื่องมันดูง่ายกว่าที่คิดมาก!

แต่ว่า...พอคลิกเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ที่ขยายขนาดใหญ่เท่านั้นแหละ...

ช็อก!

คงเป็นคำพูดที่อธิบายความรู้สึกในตอนนี้ได้

“เจอมั้ย?”

“ฮือออ มัดหมี่ T_T” ฉันหันมาทำหน้าคร่ำครวญใส่ยัยรูมเมตอีกครั้งก่อนยื่นโทรศัพท์ไปให้มันดู

“เชี่...! OxO

ยัยมัดหมี่มองหน้าจอตาถลน มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปากที่เกือบหลุดคำหยาบคายออกมา แล้วหันมามองหน้าฉันพร้อมกับพูดประโยคที่ชวนให้อยากจะร้องไห้

“นี่มันพี่ผู้คุมระเบียบเชียร์หน้านิ่งตาโคตรดุคนนั้นนี่!!

          แงงงงง ทำไมฉันโคตรซวยอะไรแบบนี้ TOT

 



มึนสาม (:

30/09/2560
rewrite: 11/11/2560



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #60 Nud_Panudda (@Nud_Panudda) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 21:31
    เรื่องนี้เคยเห็นในร้านหนังสือ ตอนนั้นอยากได้มาก แต่ตอนนี้ได้อ่านแล้ว รู้สึกว่าสนุกกว่าที่คิดอี๊กกก
    #60
    0
  2. #52 sarunpron (@gee123456) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 10:34
    หน่องจอมซวยจัง
    #52
    0