มิชชั่นวุ่นวาย สายรหัสสุดป่วน [แจ่มใส มีนาคม 2561]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,929 Views

  • 66 Comments

  • 413 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    28

    Overall
    7,929

ตอนที่ 19 : 08 :: ความจริงของ...พี่ (ทิก) เกอร์ [45%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 900
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    25 พ.ย. 60



08

ความจริงของ...พี่ (ทิก) เกอร์

 



            หลังจากที่เลือกรองเท้ากับที่คาดผมอยู่นานและได้อันที่ถูกใจแล้ว พี่เกอร์ก็อาสาจะเลี้ยงข้าวเย็น และถึงแม้ฉันจะปฏิเสธแต่พอโดนจ้องแบบบังคับก็แทบกลับคำไม่ทัน สุดท้ายเราสองคนเลยย้ายจากร้านขายของน่ารักกุ๊กกิ๊กมาที่ร้านอาหารญี่ปุ่น

            บางทีก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน นี่ฉันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่มานั่งกินข้าวกับคนที่ตัวเองกลัวเนี่ย -_-;; แต่จะว่าไป...เหมือนพวกเราลืมจุดประสงค์หลักที่นัดเจอกันยังไงไม่รู้ จริงๆ ฉันก็ไม่ได้ลืมหรอกนะ แต่หาโอกาสเหมาะๆ ที่จะถามพี่เกอร์ไม่ได้สักที ที่สำคัญ...พี่เกอร์ไม่ยอมพูดถึงเรื่องคุณทิกเกอร์เลยตั้งแต่ที่เจอกัน อย่างกับว่ากำลังเลี่ยงที่จะพูดถึงยังไงยังงั้น

            “มองพี่แบบนี้ มีอะไรหรือเปล่า” พี่เกอร์พูดขึ้นทั้งๆ ที่ยังไม่ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์

            มีตาที่หูหรือไงนะ ถึงรู้ว่าฉันแอบมอง แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ถามเขาเลยดีมั้ย

            “คือ...”

            อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมารอฟังคำถามจากฉัน ไม่รู้ว่าฉันหน้ามืดตามัวไปเองหรือเปล่า แต่ชั่วขณะหนึ่งดวงตาเรียวดุคู่นั้นดูวูบไหวด้วยความกังวลเล็กๆ ก่อนจะปรับให้นิ่งเรียบตามเคย แถมยังตั้งหน้าตั้งตารอฟังแบบสุดๆ

อ่า พอถูกจ้องแบบนี้อาการตัวเกร็ง มือไม้เย็น หายใจไม่ทั่วท้องก็กำเริบขึ้นมา ยังไงฉันก็สู้สายตาพี่เกอร์ไม่ได้จริงๆ แฮะ ก็นะ บอกแล้วไงว่ายังไงเขาก็ยังดูน่ากลัวสำหรับฉันอยู่ดี U_U

“เอ่อ คือ...คือว่า...”

หะ ให้ตายเถอะ เหมือนจะถามไม่ออกยังไงไม่รู้

“เรื่องเบอร์พี่บัณฑิตที่พี่บอกเมื่อวานนี้เหรอ”

“ค่ะ!

เดี๋ยว เดี๋ยวววววว ปากฉันมันเป็นอะไร ตอบค่ะทำไม คนละเรื่องที่จะพูดเลยยยย

“อยากได้เบอร์?”

ฉันพยักหน้ารัว ยังไงก็ตามน้ำไปก่อนแล้วกัน เพราะไหนๆ เรื่องนี้ฉันก็แอบคิดๆ อยู่ว่าจะลองถามเขา ส่วนเรื่องคุณทิกเกอร์เอาไว้ค่อยถามหลังจากนั้นก็ได้!

“จะ จอมใจลองถามพี่ฟิวส์กับพี่เดปแล้วแต่ทั้งสองคน...ไม่ให้”

“อ้อ พี่เป็นทางเลือกสุดท้ายของเราสินะ”

ทำไมต้องพูดเสียงเหมือนน้อยใจแบบเมื่อวานด้วยเล่า!

“ถ้าพี่ไม่ให้ล่ะ”

ฉันแทบจะร้องไห้เมื่อได้ฟังที่อีกคนบอก แต่จะทำอะไรได้ ถ้าเขาไม่ให้ฉันก็คงหมดหนทางที่จะตามหาพี่บัณฑิตแล้วล่ะ ชีวิตสายรหัสก็อาจจะจบลงเพียงเท่านี้ จะเหลือทางเลือกสุดท้ายก็แค่ต้องดูแลต้นไม้ใบกลมๆ ไม่ให้ตายเพื่อขอโอกาสแก้ตัวกับสายรหัสใหม่

“ทำหน้าแบบนั้นขี้โกงอีกแล้วนะเรา” ฉันเหลือบมองคนพูด แอบงงนิดๆ เป็นครั้งที่สองแล้วนะที่เขาพูดแบบนี้ หน้าฉันมันเหมือนพวกขี้โกงตรงไหน ฉันออกจะเป็นคนใสซื่อและซื่อสัตย์สุจริต!

“จอมใจไม่ได้ขี้โกงอะไรสักหน่อย!

ไม่รู้สมองส่วนไหนสั่งให้ฉันพูดออกไปแบบนั้น และพอรู้สึกตัวก็เห็นพี่เกอร์เลิกคิ้วมองด้วยสายตาแปลกใจ

“เมื่อกี้เถียงพี่เหรอ”

ตะ ตายล่ะ! ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย เมื่อกี้คิดดูดีๆ แล้วมันคล้ายกับฉันเถียงเขาจริงๆ นั่นแหหละ แงงง จะโดนโกรธมั้ยอ่ะ แล้วจะโดนตัดสายข้อหาเถียงพี่ปีสามมั้ย โอยยยย ไอ้จอมใจ ไอ้เด๋อ!

“จะ จะ จอมใจขอโทษค่ะ”

“...” พี่เกอร์เงียบ แถมยังทำหน้านิ่งพร้อมปล่อยรังสีกดดันทางสายตา ฮือออ โดนโกรธแน่ๆ เขากำลังโกรธฉันแน่ๆ แล้วดูหน้าตาเขาตอนนี้สิ น่ากลัวจนทำเอาอาการกลัวของฉันกำเริบขึ้นมาอีกรอบ ฮือออ จะร้องไห้จริงๆ แล้วนะ

“อุ๊บ~ ฮ่าๆๆ ”

อยู่ๆ คนทำหน้าน่ากลัวก็หลุดหัวเราะเสียงดัง ทำเอาน้ำตาฉันหดกลับพร้อมเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย มีใครไปกดสวิตซ์หัวเราะเขาหรือเปล่า ทะ ทำไมขำขนาดนั้นอ่ะ O_O

“หน้าเราเมื่อกี้...เบะปากห้อยด้วยอ่ะ”

พูดไม่ออกเลย นี่อย่าบอกนะว่า...

“พี่เกอร์แกล้งจอมใจเหรอคะ!

“ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่หน้าตอนเถียงเรามันน่าแกล้งดี” เขาบอกยิ้มๆ

ใจร้ายอ่ะ รู้ทั้งรู้ว่าฉันกลัวเขาแต่เขาก็ยังแกล้งกันแบบนี้ เกิดฉันช็อกขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ

“แต่พี่ชอบนะ”

“คะ?” ชะ ชอบ! O_O

“ที่เราเถียงเมื่อกี้น่ะ...เหมือนเราสองคนสนิทกันขึ้นมาเลย”

ให้ตายเถอะ! มาพูดชอบเชิบไม่เป็นประโยคต่อกันแบบนี้เหมือนหัวใจจะวายเลย แต่...เรื่องสนิทกันเนี่ย ทางที่ดีไม่จำเป็นเราสองคนก็ไม่ต้องสนิทกันก็ได้นะคะ

“อยากได้เบอร์พี่บัณฑิตใช่มั้ย?”

จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย ตอนนี้รู้สึกไม่ไว้ใจเขาเลย

“พี่จะให้ก็ได้”

“จะ จริงเหรอคะ?! จะให้จริงๆ เหรอ!

พี่เกอร์พยักเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ “แต่...กินข้าวเสร็จแล้วไปดูหนังเป็นเพื่อนพี่ แลกกับเบอร์พี่บัณฑิตโอเคมั้ย”

“ดูหนัง?”

“อื้ม พอดีเพื่อนพี่ไม่ว่างสักคน แต่พี่ไม่อยากดูคนเดียว จะยอมหรือเปล่าล่ะ”

ถึงจะไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสองนานๆ ก็เถอะ แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันคงถอยไม่ได้แล้วล่ะ ยังไงก็ต้องเดินหน้าอย่างเดียว!

“ค่ะ จอมใจจะไปดูหนังเป็นเพื่อนพี่เกอร์!

 



กลับคำตอนนี้ทันมั้ยนะ T_T

ทำไมน่ะเหรอ? ก็หนังที่พี่เกอร์เลือก...มันเป็นหนังผีที่โคตรน่ากลัวเลย! ฮือออ ไม่อยากบอกเลยว่านอกจากคนหน้าดุพูดเสียงเข้มหรือตะคอกเสียงดังที่ทำให้ฉันกลัวแล้ว...หนังผีก็คืออีกอย่างที่ฉันกลัวขึ้นสมองเหมือนกัน! ตายๆ คืนนี้ได้เปิดไฟนอนให้ยัยมัดหมี่ได้บ่นแน่ๆ

“ไปกันเถอะ เค้าให้เข้าโรงแล้ว”

“โลง!

“อื้อ เข้าไปนั่งในโรงหนังไง”

“ค...ค่ะ”

ฉันเดินตามอีกฝ่ายเงียบๆ พยายามควบคุมสติตัวเองให้อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อกี้เผลอสติแตกมากไปหน่อย เลยตกใจกับคำว่าโรงของพี่เกอร์ สมองเอาไปเชื่อมโยงกับคำว่าโลงซะงั้น ฮือออ หวังว่าพรุ่งนี้คงจะไม่มีข่าวนักศึกษาดูหนังผีช็อกจนหยุดหายใจคาโรงหนังหรอกนะ

กรี๊ดดดดดดดดดดด!’

พอหาที่นั่งได้แล้ว ตัวอย่างหนังก็ฉายแบบไม่ทันให้ตั้งตัวจนฉันสะดุ้งโหยง สติที่พยายามรวบรวมให้เข้าที่แตกกระเจิงอีกครั้ง ที่หน้าจอตอนนี้...

ตะ ตัวอย่างหนังผี!

แงงง โคตรจะน่ากลัว! TOT นี่มาดูหนังผีแล้วยังต้องเจอตัวอย่างหนังผีอีกเหรอออ! อ๊ากกกก เสียงดนตรีจะดังเกินไปแล้วนะ นี่ขนาดฉันหลับตาอุดหูหนียังได้ยินอยู่เลย ทำไมหนังผีทุกเรื่องต้องทำดนตรีให้มันน่ากลัวด้วยก็ไม่รู้ หลอนติดหูเกินไปแล้ว!!

สะกิดๆ

เพราะแรงสะกิดจากคนข้างๆ ฉันเลยลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง และเห็นใบหน้าหล่อเข้มจากแสงอันน้อยนิดในระยะที่...โคตรประชิด! พี่เกอร์อมยิ้มขำซึ่งแตกต่างกับฉัน ที่ตอนนี้สติได้แตกตื่นไปอีกครั้ง แต่เป็นการแตกตื่นที่ทำเอาใจสั่นแปลกๆ ฉะ ฉัน...ฉันได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาด้วยล่ะ -///-

“กลัวเหรอ ให้ยืมไหล่ได้นะ” เขาบอกแล้วยิ้มมุมปาก คำพูดเหมือนจะล้อเล่นแต่สายตากลับตรงกันข้าม แล้วไม่รู้เป็นเพราะความมืดหรือเปล่านะ ที่ทำให้ตาที่เคยดุของเขาดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่ แถมยังดูอ่อนโยนไปอีก

ตะ แต่ว่า ใครมันจะกล้าซบไหล่เขากันเล่า!

“มะ ไม่เป็นระ

กรี๊ดดดดด อ๊ากกกก กระซวกกระซากๆ !!’

ฟุบ~~

ยังไม่ทันที่จะได้ปฏิเสธ เสียงกรีดร้องและดนตรีอันน่าสะพรึงก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาใจฉันหล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม แถมยังเผลอซบลงกับไหล่ของอีกฝ่ายพร้อมหลับตาปิดหูแน่นโดยอัตโนมัติ กระทั่งตัวอย่างหนังเรื่องนี้จบไปและตัดเข้าโฆษณาฉันถึงโผล่หน้าออกมามองเขาอายๆ

อยากขอบคุณความมืดในโรงหนังก็วันนี้แหละ เพราะไม่งั้นเขาต้องเห็นแน่ๆ ว่าฉันหน้าแดงมากแค่ไหน T///T คราวหลังต้องควบคุมสติไม่ให้เผลอไปซบเขา

ว้ากกกก กระซวกกระซากๆ กรี๊ดดดดด!!’

ฟุบ~~

ยังไม่ทันที่จะขยับออกห่างจากพี่เกอร์ โฆษณาก็ดันจบพอดี ตัวอย่างหนังเรื่องต่อไปก็ฉายต่อ และมันก็...หนังผีอีกแล้ว! ช่วงนี้หนังผีกำลังบูมหรือไงห๊า! เมื่อกี้ตัวอย่างหนังผีไทย ตอนนี้ตัวอย่างหนังผีญี่ปุ่น โอยยย น่ากลัววว!!

และก็เพราะตัวอย่างเมื่อกี้ สรุปฉันก็มุดไปซบไหล่พี่เกอร์อีกรอบ แล้วยังเกาะแขนเขาแน่นมาก แอบได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่เอื้อมมาปิดทับมือที่ฉันปิดหูตัวเอง เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกระซิบสั้นๆ

“ช่วยปิด”

ความอุ่นที่ทาบอยู่บนหลังมือทำเอาฉันตาโตเผลอเงยหน้ามองอีกฝ่าย และก็เห็นว่าพี่เกอร์เองก็เอียงหน้ามองฉันอยู่เหมือนกัน กลายเป็นว่าเราสองคนกำลังสบตากันในระยะที่...ห่างกันแค่ไม่กี่เซ็นติเมตร ตอนนั้นอยู่ๆ เสียงหวีดร้องจากตัวอย่างหนังผีที่ฉายก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงตึกตักของหัวใจฉัน กะ ใกล้เกินไปแล้ว ใกล้จนรู้สึกแปลกๆ -///-

“เพิ่งรู้เหมือนกันว่าหนังผี...”

“...”

“มันดีแบบนี้นี่เอง J

ดีแบบนี้คือดีแบบไหนฉันก็ไม่รู้ด้วยหรอก

แต่ที่รู้ตอนนี้คือ...ฉันไม่ควรรับปากมาดูหนังกับเขาตั้งแต่แรก เพราะฉันรู้แล้วว่า การมาดูหนังผีกับเขา...

มันไม่ดีต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของฉันสักนิด เนี่ยยย มันเต้นแรงเพราะเขาไม่หยุดเลย! ฮือออ




45%

มาถึงครึ่งเรื่องแล้วเด้อค่า! 

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นกันบ้างนาจาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
เลิฟฟฟฟฟ

มึนสาม

25/11/2560



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #22 ibue2915 (@ibue2915) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 15:01
    รออ่านนะคร้า สนุกมากเลยค่ะ ชอบๆ
    #22
    1
    • #22-1 มึนสาม (@kengkatid) (จากตอนที่ 19)
      29 พฤศจิกายน 2560 / 19:02
      ขอบคุณที่ชอบนะค้า เลิฟๆ
      #22-1
  2. #21 Prou (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 16:50
    รอนะคะ อยากอ่านเร็วๆ😁😁😁
    #21
    1
    • #21-1 มึนสาม (@kengkatid) (จากตอนที่ 19)
      25 พฤศจิกายน 2560 / 19:24
      ขอบคุณที่ติดตาน้า ดีใจที่เม้นกัน นึกว่าไม่มีคนอ่านแล้ว 555
      อัพทุกวันพุธกะเสาร์ฮะ รออ่านได้เลยยย เลิฟฟฟฟ
      #21-1