มิชชั่นวุ่นวาย สายรหัสสุดป่วน [แจ่มใส มีนาคม 2561]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,933 Views

  • 66 Comments

  • 413 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    32

    Overall
    7,933

ตอนที่ 18 : 07 :: ต้นไม้สายรหัส [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 พ.ย. 60


          (ต่อ)




ให้ทายว่าพี่เกอร์พาฉันมาที่ไหนในเวลาห้าโมงเย็นแบบนี้

มันคือร้านขายของเล่นในห้างแห่งหนึ่ง และร้านที่พี่เกอร์พาฉันเดินมาเลือกของนั้น...มันคือร้านที่ขายของเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องวินนี่เดอะพูห์จ้า แล้วที่ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่านั้นคืออะไรรู้มั้ย! เขาเดินมาหยุดอยู่ที่โซนตัวการ์ตูนน่ารักมุ้งมิ้งสีชมพูหวานแหววอย่างพิกเล็ต!

สีชมพูกับผู้ชายหน้าหล่อแต่แสดงสีหน้าได้โคตรดุ!!

ฉันนี่ยืนขยี้ตาอยู่เป็นสิบรอบเพราะคิดว่าตัวเองตาฝาด แถมด้วยการหยิกแขนเพื่อให้รู้ว่าไม่ได้ฝัน และสุดท้ายก็ได้แต่พูดกับตัวเองในใจว่า ไม่อยากจะเชื่อซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น

“มานี่หน่อย”

พี่เกอร์กวักมือเรียกท่ามกลางเหล่าพิกเล็ตตัวน้อย  ตะ แต่เรียกเฉยๆ ได้มั้ย ทำไมต้องหันมาทำหน้าน่ากลัวแบบนั้นด้วยเล่า เห็นแล้วขามันก้าวไม่ออกแล้วเนี่ย T^T

“มะ มีอะไรเหรอคะ”

“พี่ควรซื้ออะไรดี”

คำถามสั้นๆ ที่ทำเอาฉันแทบหน้าทิ่ม เดี๋ยวนะ...อย่าบอกนะว่าไอ้ที่ทำหน้าตาน่ากลัวแล้วก็ปล่อยรังสีกดดันออกมาตั้งแต่มาถึงที่นี่คือ...เลือกของไม่ได้ โอ๊ยยย ฉันก็นึกว่าเขาโกรธแค้นอะไรพิกเล็ตพวกนี้มาแต่ชาติปางก่อนซะอีก!

แต่ของน่ารักๆ แบบนี้พี่เกอร์จะซื้อใช้เองเหรอ?

*เหลือบมองคนหน้านิ่งตาดุ*

ฉะ ฉันว่าไม่น่าใช่ และไม่มีทางใช่แน่ๆ พี่เกอร์น่าจะซื้อไปให้คนอื่น แต่ของน่ารักๆ แบบนี้...พี่เกอร์ซื้อไปให้ใคร?

หรือว่า ซะ ซื้อให้ พะ พี่ฟิวส์เหรอ? บ้าน่า! พี่ฟิวส์ชอบสไปเดอร์แมนนี่นา (แฟนคลับเบอร์หนึ่งอย่างฉันสืบมาแล้วนะ!) ถ้าจะซื้อของขวัญให้ก็ต้องซื้ออะไรที่คนที่ชอบชอบสิ เอ๊ะ หรือว่าพี่เกอร์...จะไม่ได้ชอบพี่ฟิวส์แล้ว? อ๊า! ไม่น่าล่ะ! ที่เขาใจดีกับฉันขึ้นมาเพราะเหตุผลนี้เองเหรอ แต่...มันเร็วไปมั้ยอ่ะ ครั้งก่อนเขายังหึงฉันกับพี่ฟิวส์อยู่เลยนี่นา -_-

ว่าแต่...ฉันต้องมาคิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องเขาชอบใครไม่ชอบใครด้วยล่ะ เพราะก่อนหน้านั้นรับปากพิมพ์ดาวว่าจะช่วยสืบเรื่องนี้เหรอ? เออๆ น่าจะใช่แหละ งั้นไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว แอบเนียนถามดูเลยแล้วกัน ถ้าเขาบอกว่าซื้อไปให้พี่ฟิวส์ฉันจะได้คิดหาวิธีบอกพิมพ์ดาวเฉยๆ ไม่ต้องสืบอะไรมากมาย

แต่แปลกแฮะ ทำไมอยู่ๆ ฉันถึงรู้สึกแบบนี้นะ พอคิดว่าเขาลากฉันมาเพื่อให้ช่วยเลือกของขวัญให้พี่ฟิวส์...ในใจมันก็อึดอัดแปลกๆ

“พี่เกอร์...ซะ ซื้อไปให้ใครเหรอคะ หรือว่าฟะ ฟะ ฟะ แฟน...” ทำไมต้องติดอ่างขนาดนี้ด้วยฟะ

“ไม่ใช่แฟน...แต่เป็นคนสำคัญน่ะ”

อ่า...คนสำคัญ ฟังแล้วทำไมมันหน่วงๆ ในใจขึ้นมานะ

“คนคนนั้นคงชอบพิกเล็ตมากเลยนะคะ” ฉันไม่กล้าเจาะจงเพศลงไป เลยเลือกคำที่เป็นกลางที่สุด

“ก็ชอบมาก ในห้องนอนก็มีพิกเล็ตเต็มไปหมดเลยล่ะ”

“คะ เคยไปห้องนอนด้วยเหรอคะ?!! O_o” ฉันโพล่งถามออกไปเสียงดัง พนักงานสองคนที่ยืนดูแลอยู่แถวนั้นถึงกับหันมามอง ส่วนพี่เกอร์ไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้เขาขมวดคิ้วแถมยังจ้องกันเขม็งเลย ฮือออ

“พี่ว่าเรากำลังเข้าใจอะไรผิดนะ นี่คิดว่าพี่จะซื้อไปให้ใคร”

“กะ ก็...คนที่ชอบ...อะไรทำนองนั้นน่ะค่ะ” ฉันก้มหน้าตอบเสียงอ้อมแอ้มท่าทางกลัวๆ

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น”

มาแล้วค่ะ สายตาคาดคั้นและกดดัน โหมดผู้คุมระเบียบเชียร์เริ่มมาแล้ว แงงง

“ตอบ”

กรี๊ดดด แค่ทำหน้าตาน่ากลัวฉันก็ตัวสั่น มือเย็น หายใจไม่ทั่วท้องแล้ว เน้นเสียงแบบนี้คิดจะขู่ให้ร้องไห้ไปเลยหรืองายยย

“หะ เห็นพี่เกอร์ บะ บอกว่าจะซื้อให้คนสำคัญ จะ จอมใจก็เลยคิดเอง...”

เป็นการแถที่เสียงสั่นที่สุด แต่จะให้ฉันพูดตรงๆ ได้ยังไงล่ะว่าได้ยินเรื่องที่เขากำลังแอบชอบรุ่นน้องมาจากเพื่อนร่วมสาขา ก็เลยมโนและปะติดปะต่อเอาเองว่าเขามาซื้อของขวัญไปให้พี่ฟิวส์ แต่ส่วนหนึ่งก็มาจากพี่เกอร์นั่นแหละที่ทำให้ฉันคิด อยู่ๆ ก็ลากมาไม่บอกไม่กล่าว พามาทำอะไรก็ยังไม่รู้เลย

“เฮ้อ...เรานี่ชอบคิดอะไรเองแบบนี้ตลอดเลยเหรอ พี่แค่มาซื้อของขวัญวันเกิดครบรอบหกขวบให้น้องสาว ไม่ได้มาซื้อให้ใครแบบที่จอมใจคิดหรอกนะ” พี่เกอร์ถอนหายใจเบาๆ สายตาที่มองมาดูจะเหนื่อยใจกับความคิดของฉันเอามากๆ

“ขะ ขอโทษค่ะ”

รู้สึกผิดขึ้นมาเลยแฮะ เมื่อกี้ฉันพูดออกไปเสียงดังมากอ่ะ พนักงานสองคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ยังเหลือบมองมาทางพี่เกอร์แล้วก็หันไปซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้ แต่รู้สึกได้ว่าต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ๆ ฉันทำให้พี่เกอร์ถูกมองเป็นคนไม่ดีไปแล้ว ฮือออ

แต่ก็...แอบโล่งอยู่ลึกๆ นะ

เอ๊ะ ทำไมฉันต้องรู้สึกโล่งใจด้วยล่ะ -_-?

มะ ไม่รู้อ่ะ! ช่างมันแล้วกัน!

“เราเข้าใจก็ดีแล้ว ว่าแต่...พี่ควรซื้ออะไรดีล่ะ เสื้อผ้ายัยตัวเล็กก็มีแล้ว ตุ๊กตาก็มีเยอะเหมือนกัน กระเป๋าก็มีอยู่แล้ว อืมมม~

ฉันมองอีกฝ่ายที่ทำหน้าจริงจัง มองแล้วก็รู้สึกเกร็งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นผู้ชายที่หน้าเข้มตาดุจริงๆ นั่นแหละ คือหน้าพี่เกอร์ตอนนี้เหมือนคนกำลังโกรธอะไรอยู่สักอย่างมากกว่าอ่ะ แต่พอฟังที่อีกฝ่ายบ่นพึมพำอยู่ถึงได้รู้ว่าพี่เกอร์กำลังเลือกของอย่างใส่ใจแค่ไหน คงอยากจะให้น้องสาวดีใจแน่ๆ

“ระ รองเท้าใส่ตอนอยู่บ้านมั้ยคะ รองเท้าก็น่ารักดี”

“เออ เข้าท่าดีแฮะ ยัยตัวเล็กก็ยังไม่มีรองเท้าลายนี้เลย” พี่เกอร์บอก ดวงตาเรียวดุเป็นประกายเหมือนกับถูกใจสิ่งที่ฉันเสนอ เจ้าตัวเดินไปเลือกที่ชั้นขายร้องเท้า ก้มๆ เงยๆ อยู่หลายครั้ง

“อ๊ะ! พี่เกอร์คะ มีที่คาดผมน่ารักๆ ตรงนั้นด้วย ซื้อให้เจ้าของงานใส่ก็น่ารักนะคะ”

“ความคิดดีนะ” เขาผละจากการเลือกรองเท้าเดินมาหยุดข้างๆ ฉัน ก่อนจะหยิบที่คาดผมที่มีตัวอักษรคำว่า ‘Piglet’ และตามด้วยหน้าเจ้าหมูน้อยสีชมพูอยู่ด้านหลัง ยื่นมาให้ฉัน

“คะ?”

“ลองใส่ให้ดูหน่อย”

สะ ใส่ให้ดูเนี่ยนะ?

“ประกอบการตัดสินใจซื้อไง ถ้าใส่อันไหนแล้วดูน่ารักก็เลือกอันนั้น”

แล้วให้ฉันเป็นแบบ? โอ๊ยยย ไอ้ของมุ้งมิ้งแบบนี้มันเข้ากับคนกะโหลกกะลาเด๋อๆ ด๋าๆ แบบฉันซะที่ไหน ถ้าเกิดว่าใส่แล้วดูตลกทุกอันจะทำยังไงเล่า!

“ใส่ได้แล้ว พี่รอดูอยู่”

โอเค ส่งสายตากดดันกันขนาดนี้ฉันไม่มีทางเลือกแล้วสินะ

แชะ!

“พะ พี่เกอร์ทำอะไรคะ?!

“ถ่ายรูปส่งไปให้คุณแม่ช่วยเลือกน่ะ”

กรี๊ดดดด แล้วทำไมไม่บอกกันก่อน เมื่อกี้หน้าฉันต้องเอ๋อมาแน่ๆ ดีไม่ดีปากห้อยด้วยซ้ำ แล้วดูสายพี่เกอร์ตอนนี้สิ อย่างกับกำลังสนุกอยู่ยังไงยังงั้น นี่เอาคืนเรื่องเมื่อกี้ใช่มั้ย แงงง

“อ่ะ เปลี่ยนอันใหม่แล้วก็หันหน้ามาให้พี่ถ่ายรูปด้วย”

ฉันต้องจำใจรับที่คาดผมอีกอันมาก่อนจะถอดอันเก่าออกและใส่อันใหม่เข้าไป ที่คาดผมอันนี้เป็นลายหน้าพิกเล็ตติดสปริงอันเล็กๆ แปะห่างกันสองอัน ดูแล้วคล้ายๆ จุกพิกเล็ตเด้งดึ๋งๆ เลย

“แป๊บนึงนะ”

อยู่ๆ พี่เกอร์ก็ขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะยื่นมือมาจัดที่คาดผมให้ฉัน ความใกล้ชิดแบบกะทันหันของเขาทำเอาฉันตกใจเล็กๆ จนเผลอเกร็งตัว แต่มันไม่ใช่การเกร็งเพราะกลัวเขา มันคล้ายกับว่า...ฉันเกร็งเพราะตื่นเต้นที่เราใกล้กัน... บะ บ้าไปแล้ว ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย!

“น่ารักแล้ว”

คำพูดของอีกฝ่ายทำเอาฉันหน้าแดงขึ้นมาดื้อๆ แถมยังรู้สึกเขินๆ จนเหมือนจะเสียการควบคุม ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ระงับความรู้สึกที่ไม่รู้ที่มาที่ไปก่อนจะตอบเสียงสั่น

“ขะ ขอบคุณค่ะ -///-

แชะ!

ให้ตายเถอะ! เขาถ่ายรูปตอนฉันเผลออีกแล้ว เมื่อกี้อ้าปากแน่ๆ ฉันรู้สึกได้ เขานี่มันคนขี้แกล้งไม่ต่างจากพี่เดปเลย L

“ยิ้มด้วยสิ”

“คะ?” สำหรับคนอื่นฉันอาจจะทำได้ทันที แต่กับพี่เกอร์ ถึงจะรู้สึกว่ากลัวเขาน้อยลงบ้าง ก็ใช่ว่าฉันจะยืนยิ้มระรื่นต่อหน้าเขาได้สักหน่อย แล้วมาบอกกันกะทันหันแบบนี้ ค...ใครมันจะไปทำได้เล่า!

“พี่เคยบอกไปแล้วนะ ว่าเวลาเรายิ้มแล้ว...”

“...”

“น่ารักดี J

แปร๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด -////-

รู้สึกได้เลยว่าทั้งหน้า ทั้งหู ทั้งคอของฉันมันต้องแดงมากแน่ๆ มะ มาพูดชมกันด้วยหน้าตาแบบวันที่ปลอบฉันตอนร้องไห้อีกแล้ว เขาต้องการอะไร ต้องการให้หัวใจฉันเต้นแรงจนหายใจไม่ทันแล้วตายไปเลยหรือไง๊~!!





100%

มาครบร้อยแล้วจ้าาาาาาาาา

มีข่าวดีนิดหน่อยคือ...ตฉบ.ใกล้จะผ่านการพิจารณาแล้วววว

ตอนแรกว่าจะไม่แก้แต่มันแค่จุดเดียวเลยยอมไปต่อ

ฝากเม้นด้วยนาจาาา

รัก

มึนสาม

22/11/2560



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น