มิชชั่นวุ่นวาย สายรหัสสุดป่วน [แจ่มใส มีนาคม 2561]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,933 Views

  • 66 Comments

  • 413 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    32

    Overall
    7,933

ตอนที่ 17 : 07 :: ต้นไม้สายรหัส [60%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    18 พ.ย. 60



7

ต้นไม้สายรหัส



 

วันต่อมา      

16.15 น.

 

ตอนเที่ยงพี่ไม่ว่าง ไว้เจอกันตอนเลิกเรียนที่ม้านั่งไม้ใต้อาคาร PH01 นะ

 

มันเป็นข้อความที่ฉันได้ตอนสิบเอ็ดโมงเช้าของวันนี้ ตอนที่เห็นว่าใครเป็นคนส่งมา ทำเอามือเย็น ใจสั่น ไม่กล้าเปิดอ่านอยู่สักพัก กว่าจะกล้ากดเปิดก็ผ่านไปเกือบห้านาที และแน่นอนว่าฉันตอบกลับไปแทบจะทันทีว่าตอนเย็นมีนัดกับพี่เดปแล้ว ตอนแรกก็คิดว่าพี่เกอร์จะเลื่อนไปวันอื่น แต่ที่ไหนได้เขากลับบอกว่าถ้าเสร็จแล้วให้โทรฯ หา

สรุปว่าวันนี้ฉันก็จะรู้ว่าพี่จอห์นนี่คือคุณทิกเกอร์หรือเปล่าสินะ

เฮ้อ...แต่แปลกแฮะ ทำไมฉันไม่ตื่นเต้นเลยก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่ฉันรอคอยให้วันนี้มาถึงแท้ๆ แต่พอคิดถึงท่าทางของพี่เกอร์เมื่อวาน ในใจมันก็รู้สึกอึดอัด อ๊ากกกก อยากจะบ้า!

            “ทำอะไรอยู่น่ะเรา”

            เสียงทักจากด้านหลังทำเอามือที่ทึ้งผมตัวเองอยู่ชะงักพร้อมกับหันไปมอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหัวฉันมันชี้ฟูและน่าขำแค่ไหน ดูจากหน้าตาที่กำลังกลั้นยิ้มของพี่เดปก็เดาออก

“แหะๆ เปล่าค่ะ แค่...คันหัว~” แต้มแถติดลบมากมาย “แล้วพี่เดปถืออะไรมาด้วยคะ”

ฉันมองของในมือพี่เดปแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ มันคือกระถางต้นไม้สองต้น กระถางนึงมีต้นเขียวๆ ใบกลมๆ เป็นพุ่มเล็กๆ อยู่เต็มไปหมด อีกกระถางมีแค่ดินสีดำๆ อยู่ในนั้น

            “นี่แหละคือมิชชั่นที่พี่จะให้เรา”

            “มิชชั่น?”

            “อาฮะ พี่จะให้จอมใจเลี้ยงต้นไม้”

ล...เลี้ยงต้นไม้! O_O เลี้ยงต้นไม้เนี่ยนะ?! ตายแน่ๆ ตายทั้งต้นไม้และฉันเนี่ยแหละ ปกติเคยปลูกอะไรขึ้นซะที่ไหนกันเล่า

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เลี้ยงไม่นานหรอก แค่จนกว่าจะถึงวันเปิดสายเอง” พี่เดปบอกยิ้มๆ ก่อนจะอธิบายต่อ “ต้นไม้ในกระถางนี้เป็นต้นไม้ประจำสายรหัสของพวกเรา มันมีความสำคัญมาก ถึงมิชชั่นปีสองปีสามจะไม่ผ่าน แต่ก็มีโอกาสแก้ตัวถ้าเลี้ยงเจ้าต้นนี้แล้วไม่ตาย แต่ว่า...ถ้าตายก่อนวันเปิดสายรู้ใช่มั้ยว่าจะเป็นยังไง J

            ก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าการโดนกดดันทั้งรอยยิ้มนี่มันเป็นยังไง ฮือออ น่ากลัวกว่าโดนพี่เกอร์จ้องเขม็งใส่ซะอีก แล้วที่ว่าไม่นานแต่เลี้ยงจนกว่าจะเปิดสาย...วันเปิดสายรหัสมันก็ต้นเดือนหน้าเลยนะ! แล้วเหลืออีกสองอาทิตย์กว่าๆ แหนะ...

อ้อ คงสงสัยล่ะสิว่าวันเปิดสายคือวันอะไร จริงๆ ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอก แต่ได้ยินพี่ฟิวส์เคยพูดเรื่องนี้ให้ฟังว่ามันคือวันที่ปีหนึ่งทุกคนมารวมตัวกันที่ลานหน้าคณะ แล้วพี่รหัสปีสองก็จะให้ตามหาพี่รหัสปีสามและปีสี่ พอเจอแล้วก็รายงานตัว ก็แค่นั้นแหละ แต่ว่ามันก็ไม่ได้ง่ายมากนัก เพราะมีเวลาจำกัดในการตามหา อีกอย่างบางคนยังไม่รู้จักหน้าตาจริงๆ ของพี่รหัสตัวเองเลย แถมเราก็ไม่รู้ด้วยว่าพี่รหัสจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน กิจกรรมวันเปิดสายมันก็น่าจะประมาณนี้แหละ (มั้งนะ)

“แล้ว...เรื่องคลิป วันนี้โอเคขึ้นแล้วใช่มั้ย”

“ค่ะ พอพี่เกอร์ออกมาโพสต์ก็ดูเหมือนว่าทุกคนจะเข้าใจกันแล้ว” ก็ไม่ใช่ว่ามันจะเป็นปกติดีสักทีเดียวหรอก ก็มีบ้างบางคนที่ยังคงมองและซุบซิบเวลาเจอฉัน แต่มันก็ไม่ได้หนักหนาให้ต้องคิดมากอะไร ถึงฉันจะไม่รู้ก็เถอะว่าเขาโพสต์ว่ายังไง (เพราะยังโดนบล็อกอยู่) แต่ก็รู้สึกขอบคุณเขาล่ะนะ

            “ก็ดีแล้วๆ ” พี่เดปยิ้มบางๆ ก่อนจะถามต่อ “รีบมั้ย เดี๋ยวพี่แบ่งกิ่งชำลงกระถางของจอมใจแป๊บนึง”

            “ไม่ค่ะ ไม่รีบ”

            “ตอนแรกพี่ก็ว่าจะชำมาให้เราเลยตั้งแต่ที่อยู่หอแล้วล่ะ แต่กว่าจะถึงเวลานัด พี่กลัวมันเหี่ยว เลยเอามาแบ่งชำที่นี่ดีกว่า” พี่เดปพูดไปมือก็ขยับแบ่งกิ่งแล้วก็ค่อยๆ ลงปักลงในกระถางที่จะให้ฉัน

“พี่เดปดูชำนาญจังเลยนะคะ” แอบทึ่งอยู่เหมือนกัน ไม่นึกว่าพี่เดปจะทำอะไรแบบนี้เป็นอ่ะ ดูภายนอกพี่เดปไม่เหมือนคนสนใจต้นไม้ต้นเล็กๆ ตะมุตะมิน่ารักอะไรแบบนี้เลย

“พอดีพี่ชายขายพวกต้นไม้แบบนี้น่ะ พี่เลยฝึกๆ มาด้วย จอมใจสนใจเหรอ เดี๋ยวเสร็จจากนี่พี่พาไปดูร้านได้นะ”

“อ่า ขอบคุณค่ะ แต่จอมใจมีนัดกับพี่เกอร์ต่อแล้ว...”

“หือออ~ ” อีกฝ่ายเงยหน้ามาสบกับฉันตาโตก่อนจะถามต่อ “เดี๋ยวนี้เกอร์มันกล้านัดจอมใจแล้วเหรอ?!

นอกจากจะทำตาโตแล้ว ทำไมรู้สึกตาพี่เดปมันเป็นประกายแปลกๆ เหมือนกำลังเจอเรื่องน่าสนุกอะไรแบบนั้น -_-; แต่ทำไมพี่เดปต้องพูดแบบนั้นล่ะ ทำไมพี่เกอร์ถึงต้องไม่กล้านัดฉันด้วย #งงนิดหน่อยแต่ไม่เข้าใจมากๆ

“เอ่อ คือมัน...เกี่ยวกับมิชชั่นน่ะค่ะ”

“อ้อ แบบนี้นี่เอง แล้วเกอร์จะมาหาเราที่นี่?”

“ค่ะ พี่เกอร์บอกว่าเสร็จแล้วให้จอมใจโทรไป”

“นี่แลกเบอร์กันแล้วด้วย?!” แล้วพี่เดปก็ทำตาโตยิ่งกว่าเดิม ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยเล่า

เอ๊ะ แต่ก็น่าสงสัยน่ะ พี่เดปได้เบอร์ฉันจากประวัติที่พี่ฟิวส์ส่งให้ แล้วทำไมพี่เกอร์ไม่ได้?

“อุตส่าห์บอกทุกคนไม่ให้เอาเบอร์จอมใจให้ นึกว่าจะกากแต่ก็ไม่กากเท่าไหร่นี่หว่า”

            “อะไรนะคะ?”

โอยยย งง งงยิ่งกว่าเดิมไปอีก พี่เดปพูดเรื่องอะไรเนี่ย ไม่เห็นเข้าใจสักนิด

“เปล่าๆ ไม่มีอะไร เสร็จแล้วล่ะ” เขายื่นกระถางมาให้พร้อมกับอมยิ้ม ตอนแรกคิดว่ามิชชั่นของพี่เดปจะแปลกๆ พิลึกกึกกือซะอีก แต่ดูเหมือนจะปกติกว่าที่คิดแฮะ

“ขอบคุณค่ะ จอมใจจะดูแลอย่างดีเลย”

เอ๊ะ ดูแล...แล้วมันดูแลยังไงอ่ะ (. .)

            “พี่เดปคะว่าแต่วิธีดูแลต้น...”

            เออ แล้วนี่มันต้นอะไร?

            “คือ...”

            ฉันได้แต่ค้างคำพูดไว้แค่นั้นเมื่อสบเข้ากับสายตาขี้เล่นและรอยยิ้มหล่อร้าย เปล่าหรอก ไม่ได้อึ้งไปกับความหล่อ แต่ฉันกำลังอึ้งไปกับสิ่งที่เหมือนจะนึกขึ้นได้ลางๆ

มิชชั่นนี้มันคงไม่ปกติอย่างที่คิดแล้วสิ

“จนกว่าจะถึงวันเปิดสาย จอมใจช่วยดูแลต้นไม้ต้นนี้ อย่าให้มันตายด้วยนะครับ J

เน้นคำว่า ช่วยดูแลต้นไม้ต้นนี้ขนาดนี้ เดาได้เลยว่า...ฉันต้องไปหาวิธีดูแลและก็ชื่อต้นไม้เอง เฮ้อ...

การที่ฉันจะเข้าสายรหัสนี้ได้ มันไม่ง่ายเลยสินะ กระซิกๆ U_U

           



หลังจากที่พี่เดปกลับไปฉันก็นั่งห่อเหี่ยวใจอยู่พักใหญ่ๆ แอบไลน์ไปถามพิมพ์ดาว หนูแดง กุ๊กกิ๊กว่ารู้จักต้นในกระถางเล็กๆ นี่มั้ย ก็ไม่มีใครรู้จัก ไลน์ไปหาพี่ตาตั้นกับยัยมัดหมี่ สองคนนั้นก็บอกไม่รู้จักเหมือนกัน เห็นแววลางๆ แล้วว่าชีวิตการเลี้ยงไอ้ต้นไม้ปริศนาต้นนี้ไม่ให้ตายนั้น...ไม่น่าจะรอด

            แต่ยังดีที่ตอนนี้มิชชั่นก่อนหน้านั้นที่ได้มาจากพี่ฟิวส์ใกล้จะเสร็จแล้ว ประวัติพี่เดป เจ้าตัวบอกให้ฉันเอาเบอร์มือถือแอดไลน์ไป แล้วจะส่งข้อมูลให้ รู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่เขายอมให้ประวัติฉันง่ายๆ ที่เหลือก็แค่ตามหาพี่บัณฑิต ซึ่งฉันเหลือเวลาอีกแค่สองวันและก็ไม่รู้จะตามหาได้ยังไง แอบหลอกถามพี่เดปเมื่อกี้เขาก็เอาแต่อมยิ้มแล้วก็บอกว่า ไม่ได้ครับ ทำเอาอดคิดไม่ได้ว่าพี่บัณฑิตของฉันเนี่ยทำงานเป็นสายลับหรือยังไง ทำไมไม่มีใครยอมบอกฉันเลย ฮึก!

แต่จริงๆ ...มันก็ใช่ว่าจะไม่มีทาง เพราะยังเหลืออีกหนึ่งคนที่บอกฉันว่ามีเบอร์พี่บัณฑิต ซึ่งมันก็ขึ้นอยู่ที่ฉันแล้วล่ะว่าจะกล้าถามเขาหรือเปล่า

            เอ่อ พูดแล้วก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่โทร

            “ทำไมไม่โทรหาพี่”

            อึก!

ฉันสะดุ้งนั่งตัวตรงและเกร็งตัวอัตโนมัติ เสียงที่ได้ยินไม่ได้ตะคอกหรือพูดเสียงดัง มันฟังดูราบเรียบธรรมดาแต่กลับทำเอาขนแขนลุกตั้งตรงทุกเส้น สะ สัมผัสได้ถึงรังสีความน่ากลัวที่แผ่ขยายออกมาจากด้านหลังได้เลย โดนโมโหแน่ๆ แบบนี้ ฮือออ งะ งานเข้าแล้วไอ้จอมใจ~!

            “ว่ายังไง”

อีกฝ่ายเดินหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเท้าแขนลงกับโต๊ะ ฉันค่อยๆ เงยหน้าไปสบตากับเขาช้าๆ และทันทีที่เห็นว่าโดนจ้องเขม็งอยู่ ความรู้สึกกลัวจากจิตสำนึกก็ผุดขึ้นมาจนฉันต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา และหลับหูหลับตาพูดขอโทษรัวๆ

“ขะ ขะ ขอโทษค่า ขอโทษ จอมใจขอโทษ~!!

พอเจอท่าทางน่ากลัวแบบนั้นมือไม้ก็เย็น ลมหายใจก็ติดๆ ขัดๆ ระ รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเลยอ่ะ ว่าแล้วเชียว ถึงเขาจะดูใจดีขึ้นแต่ยังไงพี่เกอร์คือพี่เกอร์ ยังไงเขาก็ดูน่ากลัวสำหรับฉันอยู่ดี U_U

“ไม่ต้องขอโทษก็ได้ พี่ไม่ได้จะว่าอะไร” พี่เกอร์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เขาเองก็คงแอบตกใจที่เห็นทาทางกลัวๆ เป็นเต่าหัวหดของฉันแบบนี้ ก็มันควบคุมไม่ได้นี่ อยู่ๆ มาทำหน้าตาน่ากลัวจ้องเขม็งใส่กันแบบกะทันหันแบบนี้ คนมันตั้งรับไม่ทันก็กลัวสิ (ถึงตั้งรับทันก็อาจจะยังกลัวอยู่ดีอ่ะ)

“แล้วนี่...มิชชั่นของพี่เดปเหรอ”

“ค...ค่ะ” ฉันพยักหน้าทั้งที่ยังก้มหน้าหลับตาอยู่ โต๊ะม้านั่งไม้ที่นั่งขยับเบาๆ รู้สึกเหมือนว่าอีกฝ่ายจะนั่งลงตรงข้ามกัน

“เฮ้อ...เป็นแบบนี้อีกแล้ว เมื่อวานก็นึกว่าจะคุยกันดีๆ ได้แล้วซะอีก” พี่เกอร์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะบ่นกับตัวเองแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ เงยหน้าขึ้นมาเถอะ พี่ไม่ได้จะดุหรือลงโทษอะไรเราสักหน่อย”

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่มันทำไม่ได้อ่ะ ก็คนมันตกใจกลัวไปแล้วนี่

            แตะ~

            สัมผัสที่คล้ายกับนิ้ว จิ้มลงมาตรงหน้าผากทำเอาฉันเบิกตาโพลง ก่อนจะได้ยินเสียงนุ่มเอ่ยเบาๆ

“เงยหน้าได้แล้ว”

ความร้อนที่ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไรและวิ่งมาจากทิศทางไหน อยู่ๆ ก็พุ่งพวยขึ้นมาบนสองข้างแก้ม หัวใจเริ่มเต้นตึกตักๆ เสียงดัง มัน มะ มาอีกแล้ว อาการหัวใจเต้นแรงแล้วก็เขินแปลกๆ แบบไม่มีที่มาที่ไปแบบนี้ ฮือออ

“จอมใจ”

“ค...คะ!” ฉันขานรับพร้อมกับเงยหน้าขึ้นอัตโนมัติก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองตาลาย ตาฝาด หรือตาเบลอ อะ อะไรกัน ไอ้การอมยิ้มกับสายตาที่เหมือนเอ็นดูนั่นมันคืออะไร ฮือออ ฉะ ฉันคงบ้าไปแล้วที่คิดว่าการอมยิ้มแบบนั้นของพี่เกอร์มันดูดีมาก U///U

“ก็ทำได้นี่”

วันนี้พี่เกอร์มาแปลกอีกแล้วแฮะ นี่สลับตัวกับพี่เกอร์คนเมื่อวานที่ตั้งท่าจะงอนกันหรือเปล่า ก่อนหน้านั้นฉันก็แอบคิดมากมาทั้งวันว่าถ้าเจอกันจะทำหน้ายังไง พอมาเจอแบบนี้ทำเอาปรับอารมณ์ตามไม่ทันเลย

“แล้วคุยกับพี่เดปว่าไงบ้างล่ะ” มือเรียวหยิบกระถางขึ้นมาดูก่อนจะถาม

คล้ายๆ กับพี่เกอร์พยายามจะเปลี่ยนบรรยากาศระหว่างฉันกับเขาเลย เหมือนพยายามจะชวนฉันคุยเพื่อให้รู้สึกเป็นกันเองมากขึ้น

“พี่เดปบะ บอกว่าให้จอมใจดูแลกระถางนี้และก็ห้ามทำมันตายจนกว่าจะถึงวันเปิดสายค่ะ” ฉันพยายามควบคุมตัวเองให้ตอบออกไปแบบปกติที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนอาการตื่นกลัวและอาการเขินแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในใจ

“เจ้านี่มันก็ดูแลไม่อยากหรอก”

พูดแบบนี้...แสดงว่าเขาต้องรู้จักวิธีดูแลมันด้วยแน่ๆ !

“ล...แล้วดูแลยังไงบ้างคะ” ฉันเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างหวั่นใจ หวังว่าพี่เกอร์คงไม่จับได้ว่าฉันกำลังแอบถามเขาหรอกนะ

“มิชชั่นของเราไม่ใช่เหรอ” อีกฝ่ายเลิกคิ้วถาม

แงงงง เขารู้ทัน T^T

“อะไรกัน ทำหน้าน่าสงสารแบบนั้นขี้โกงจริงๆ เลยเรา”

เดี๋ยวนะ ฉันทำหน้าหงอยแล้วมันเกี่ยวอะไรกับการขี้โกงเนี่ย

“งั้นจะบอกวิธีดูแลให้แล้วกัน”

“จริงเหรอคะ O_O?” ฉันเงยหน้าไปทำตาโตใส่อีกฝ่าย พี่เกอร์พยักหน้าเบาๆ พร้อมกับอมยิ้มเล็กๆ

“ก็แค่ตั้งมันไว้ในที่ร่ม รดน้ำให้ดินชุ่มวันละครั้ง แล้วก็พาออกไปรับแสงตอนเช้าบ้าง แค่นี้แหละ”

            บอกจริงๆ ด้วยอ่ะ นึกว่าเขาจะแกล้งแบบเรื่องเบอร์พี่บัณฑิตเหมือนเมื่อวานซะอีก รู้สึกซาบซึ้งใจที่ได้เป็นน้องรหัสของพี่เกอร์ก็วันนี้ตอนนี้นี่แหละ เขาดูใจดีจนเหมือนมีออร่าของคนดีเปล่งออกมารอบๆ ตัวเลย ฮือออ อยากให้พี่เกอร์คนดุหายไปบ่อยๆ จัง #พนมมือภาวนา (*/\*)

“ขอบคุณพี่เกอร์มากๆ เลยนะคะ” ฉันแอบก้มหน้าบอกเสียงเบา ก็ไม่กล้าเงยหน้าไปสบตาอ่ะ เวลาเขาทำหน้าตาใจดีแล้วมันรู้สึกแปลกๆ

แต่ฉันนี่ก็บ้าบอเนอะ พอเขาทำหน้าดุฉันก็ไม่กล้าสบตา เขาทำหน้าตาอ่อนโยนใจดีก็ไม่กล้าสบอีก ฮือออ U///U

“รู้แล้วก็ดูแลมันให้ดีๆ ล่ะ ว่าแต่...ไหนของเทควันนี้” ฝ่ามือขาวๆ ยื่นมาตรงหน้าฉัน ดวงตาเรียวดุที่มองมาดูคาดหวังเล็กๆ

            “เอ๋? คะ คือจอมใจไม่ได้เตรียมคิดว่าไม่ต้องเทคก็เลย...” ก็นึกว่าเขาเลื่อนเวลาไปแล้วจะยกเลิกการเทคของไปด้วยซะอีก แงงง แล้วแบบนี้ฉันจะโดนตัดสายมั้ยเนี่ย

“อืมมม งั้นไม่เป็นไร”

คำพูดของพี่เกอร์ทำเอาฉันนึกโล่งใจจนเผลอยิ้ม แต่ทว่ายังไม่ถึงสามวินาทีรอยิ้มก็หุบลงแทบจะทันทีที่ได้ยินประโยคสั้นๆ รวบรัดและโคตรงง

“ไปกันเถอะ”

“คะ?”

“ชดเชยเรื่องของเทควันนี้แล้วก็ตอบแทนเรื่องที่พี่ช่วยบอกวิธีดูแลต้นไม้...เราต้องไปกับพี่”

เดี๋ยววว เดี๋ยวก่อนนน จะไปไหนอะไรยังไง? อีกอย่างคือถามความเต็มใจและเวลาว่างของฉันก่อนมั้ยยย (ถึงต่อจากนี้จะว่างก็เถอะ!) ที่สำคัญ...เรื่องของคุณทิกเกอร์ที่เราจะคุยกันวันนี้ล่ะ?!

“พะ พี่เกอร์ทำอะไรคะ?!” ฉันเผลอตกใจเมื่อเห็นเขาเอื้อมมือมาหยิบกระเป๋าของฉันไปถือพร้อมกับลุกขึ้น

“เดินถือเจ้ากระถางนั่นตามพี่มาก็พอ”

“แต่...”

คนที่เพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าวหันกลับมาเลิกคิ้วคล้ายจะถามแต่สายตากลับไม่เป็นอย่างนั้น

“ค่ะ! จะถือตามไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!!

              สุดท้ายฉันก็ตอบรับและเดินตามหลังพี่เกอร์ไปอย่างว่าง่ายโดยที่ขัดขืนอะไรไม่ได้ จะให้ขัดขืนยังไงล่ะ ก็มองมาแบบบังคับกันซะขนาดนั้น แงงงง TOT



60 %
อ่านแล้วอย่าลืมเม้นบ้างนะฮะ เราจะได้รู้ว่ามีคนยังอ่านอยู่~
เจอกันอีกทีวันพุธเน้อ
รัก
มึนสาม(:
18/11/2560



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #20 Prou (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 20:28
    รอนะคะ ฮืออออิพี่เกอร์น่าร๊ากก
    #20
    0