มิชชั่นวุ่นวาย สายรหัสสุดป่วน [แจ่มใส มีนาคม 2561]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,929 Views

  • 66 Comments

  • 413 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    28

    Overall
    7,929

ตอนที่ 13 : 05 :: ขอแมวเป็นแฟน ♥ [50% rewrite 11/11/2560]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 พ.ย. 60



05

ขอแมวเป็นแฟน

 




ฉันเคยคิดว่ามิชชั่นของพี่ฟิวส์กับพี่เกอร์นั้นโหดร้ายมาก แต่พอเทียบกับสิ่งที่พี่เดปสั่ง ฉันกลับรู้สึกว่ามันดีกว่าหลายร้อยเท่า! ฮือออ อยากจะบ้าตาย วันนี้อุตส่าห์คิดว่าจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับพี่เกอร์อีกแล้ว นี่มันมิชชั่นอะไรของพี่เดปเนี่ยยย TOT

“ดังๆ นะจอมใจ ทำให้พิกุลร้องเหมียวตอบรับด้วยล่ะ สู้ๆ ~!

พี่เดปตะโกนตามหลังฉันมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่คนฟังอย่างฉันหาได้มีกำลังใจเพิ่มขึ้น ตอนนี้กลับอยากจะร้องไห้ออกมาด้วยซ้ำ ยิ่งระยะทางใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งอยากวิ่งหนี แต่จิตใต้สำนึกในใจกลับพูดกรอกหูตัวเองตลอดว่า ถ้าไม่ทำโดนตัดสายแน่จอมใจ!’

สุดท้ายฉันก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ากลุ่มพี่ผู้คุมระเบียบเชียร์

ขวับ~!

อะไรจะหันมาจ้องฉันพร้อมกันขนาดนั้น แล้วทำไมต้องทำหน้าดุทุกคนด้วยเล่า TOT

“อ้าว น้องจอมใจมีอะไรหรือเปล่าครับ เทคของให้ไอ้เกอร์มันไปแล้วนี่นา”

แน่นอนว่าเพื่อนในกลุ่มของพี่เกอร์รู้จักฉันหมดแล้ว ก็เพราะมิชชั่นของพี่เกอร์นั่นแหละ ที่ทำให้ฉันต้องเจอเขากับเพื่อนทุกวัน แต่อย่าถามว่าฉันรู้จักเพื่อนพี่เกอร์มั้ย เพราะถึงเจอกันแต่ฉันก็ไม่รู้จักอ่ะ แค่จำหน้าได้เฉยๆ แล้วที่สำคัญไม่เคยถูกจ้องทั้งโต๊ะแบบนี้ด้วย เพราะตอนที่ฉันทำมิชชั่น เพื่อนเขาบางคนก็เดินไปซื้อข้าว แล้วตอนนี้พวกเขาดันจ้องกันหน้าดุๆ ทุกคน เลยเกิดอการกลัวๆ เกร็งๆ มือไม้เย็น หายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา

“คือ... ขะ ขะ ขออนุญาตทำมิชชั่นกับพิกุลค่ะ”

“เฮ้ย! ไม่ต้องทำหน้ากลัวพวกพี่ขนาดนั้นก็ได้ เมื่อกี้เผลอตัวทำหน้าดุเฉยๆ น้องจะทำมิชชั่นใช่ป่ะ ตามสบายเลยครับ” เป็นพี่ท่าทางใจดีคนหนึ่งเอ่ยบอก

และพอได้รับอนุญาตฉันก็หันไปทางเจ้าพิกุล แต่ทว่าอยู่ๆ เจ้าแมวขนเหลืองแซมน้ำตาลก็ทำตัวไม่น่ารักโดยการเหลือบมองฉันด้วยท่าทางหยิ่งๆ แล้วจากนั้นก็เดินไปนอนแหมะอยู่ตรงหน้าพี่เกอร์...

เทวดาบนฟ้าต้องเกลียดฉันมากแน่ๆ ฉันรู้ T_T

“มันรอฟังอยู่ พูดสิ”

พี่เกอร์บอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่งหลังจากละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือ ฉันเผลอสะดุ้งน้อยๆ กับเสียงของอีกฝ่าย แล้วอยู่ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมา ภาพเมื่อวันที่เขาปลอบฉันตอนร้องไห้ผุดขึ้นในหัวอีกครั้งจนเผลอแก้มร้อน และพอแอบเหลือบมองก็เห็นเขาเท้าคางกับมือข้างหนึ่งบนโต๊ะ ดวงตาเรียวดุจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาพราวระยับ

ทะ ท่าทางแบบนี้คืออะไร้! ย...ย...อย่างกับว่าเขาเองนั่นแหละที่รอฟัง ไม่ใช่เจ้าพิกุลที่นอนหยิ่งๆ อยู่ตรงนั้น

ย้ากกกก ละ แล้วฉันจะมาเขินกับท่าทางแบบนั้นของเขาทำไม จอมใจยัยบ้า! ตั้งสติสิยะ ตั้งสติ!

ฉันรวบรวมความกล้าในใจ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหลับตาแน่น ต้องรีบทำให้จบๆ จะได้หนีไปจากสายตาแบบนี้ของพี่เกอร์สักที

“จะ จะ เจ้าพิกุล~!

“...”

“ปะ เป็น!

“...”

“เป็นแฟนกับจอมใจนะ!!!

ความรู้สึกทั้งกลัวทั้งรู้สึกแปลกๆ กับสายตาของพี่เกอร์รวมถึงอายกับมิชชั่นที่ทำอยู่ ทำให้ฉันเหมือนโดนสูบพลังจนต้องหอบหายใจแรงและเผลอกำกระโปรงตัวเองแน่น ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง และเห็นว่าทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างหันมามองพวกเราเป็นจุดเดียว ส่วนเจ้าพิกุล มันยังคงนอนนิ่งและใช้ตากลมๆ จ้องกลับมา ฮือออ อย่าเอาแต่จ้องสิ ร้องเหมียวออกมาด้วย ร้องออกมา~!     

            “ตะโกนแบบนั้นพิกุลไม่ตอบหรอกนะ”

พี่เกอร์บอกด้วยใบหน้าเรียบนิ่งพร้อมกับจ้องฉันตรงๆ ฮือออ อย่าจ้องกันได้มั้ย พี่ไม่รู้เหรอว่าตาพี่มันน่ากลัวแค่ไหน แต่...เขารู้ได้ยังไงว่าฉันต้องทำให้พิกุลตอบรับโดยการร้องเหมียว?

            “พูดอ้อน เจ้านี่มันชอบให้พูดอ้อน อ้อ แล้วอีกอย่างมันชอบให้เรียก พี่คะด้วย”

            พี่คะอะไร แล้วใครมันจะไปมีอารมณ์อ้อนกันเล่า!

            “ลองพูดสิ”

            “คะ?” เดี๋ยวนะ อยู่ๆ มาออกคำสั่งอะไรแบบนี้มัน...

            “พูด”

            แงงง กลัวแล้ว จะพูดแล้วค่า โอ๊ยยย ทั้งที่มาทำมิชชั่นของพี่เดปแท้ๆ แต่โดนพี่เกอร์สั่งนี่คืออะไร T^T

            “พี่คะ!! ป..ปะ...เป็นแฟนกับจอมใจนะคะ~!!

ฉันหลับหูหลับตาพูดตามคำสั่งของอีกฝ่าย บังคับตัวเองให้พูดเสียงดังและก็ให้ฟังดูอ้อนที่สุด (ทั้งๆ ที่หน้านี่จะร้องไห้อยู่แล้ว) ใต้อาคารเงียบลงกว่าเดิม รู้สึกว่าหัวใจมันเต้นแรงด้วยความรู้สึกหลากหลายตีกันจนยุ่งเยิง และตอนนั้นเองที่ฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ

            “หึ~

            ความอยากรู้อยากเห็นทำให้ฉันแอบลืมตา แล้วพบว่าทั้งโต๊ะกำลังอมยิ้มแปลกๆ และที่แปลกที่สุดก็คงเป็นคนที่ออกคำสั่ง แววตาที่เคยดุกลับพราวระยับอย่างคนเจ้าเล่ห์อีกครั้ง และมุมปากที่เคยเป็นเส้นตรงกลับยกยิ้มน้อยๆ ดูมีเลศนัย มือข้างหนึ่งของเขายกโทรศัพท์ขึ้นแนบกับหู ก่อนที่จะขยับปากพูดเบาๆ

            “ครับ”

            และหลังจากนั้นฉันก็วิ่งกลับไปด้วยใบหน้าร้อนผ่าวกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะมากกว่าเดิม

            โอ๊ยยย นี่มันหมายความว่ายังง๊ายยย! >///<

           



“รายชื่อกลุ่มอาจารย์จะเอาไปติดไว้ที่หน้าห้องนะคะนักศึกษา แล้วก็หัวข้อที่กลุ่มไหนต้องทำก็เขียนบอกไว้แล้ว อาทิตย์หน้าให้เอางานมาส่งพร้อมกับนำเสนอ วันนี้พอแค่นี้ เลิกเรียนได้ค่ะ”

            คำสั่งงานของอาจารย์ดังแว่วเข้ามาในหูเป็นระยะๆ ซึ่งไม่ได้ทำให้ตั้งใจฟังเลยสักนิด จะว่าไปต้องบอกว่าตั้งแต่เดินเข้าห้องเรียนมาฉันไม่ได้ตั้งใจฟังที่อาจารย์สอนเลยต่างหากล่ะ (ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่างนะคะ!) เหตุผลน่ะไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ย ก็เพราะเรื่องเมื่อตอนพักกลางวันนั่นแหละ

หลังจากวิ่งกลับมาหาพี่เดป เจ้าตัวก็หัวเราะเสียงดังแถมยังล้อฉันอีกว่าให้ไปขอพิกุลเป็นแฟนไม่ได้ให้ไปขอพี่เกอร์ แต่เรื่องโดนล้อเนี่ยไม่ได้ทำให้ฉันสติหลุดตลอดคาบหรอก แต่เพราะ...

 

            มิชชั่นนี้แค่ทดลองน่ะ มิชชั่นจริงๆ จะบอกพรุ่งนี้ พี่ได้เบอร์จอมใจจากประวัติที่ฟิวส์ส่งมาให้แล้ว เดี๋ยวโทรบอกอีกทีนะ

 

          มิชชั่นเมื่อพักกลางวันมันก็แค่เรื่องหลอกลวง ป่นปี้อีกแล้วหัวใจฉัน ป่นปี้กว่าครั้งที่รู้ว่าพี่ตาตั้นเป็นพี่แฝงซะอีก แต่...มันก็น่าสงสัยอยู่อย่าง ที่พี่เดปบอกว่า อุตส่าห์จะแกล้งแหย่สักหน่อยแต่เกอร์มันดันกล้าแกล้งเรากลับ แถมยังเล่นใหญ่อีก ถึงสองคนนี้จะไม่ได้นัดกันก็เถอะ แต่สรุปว่าพวกเขารุมแกล้งฉันสินะ ฮือออ ชีวิตเหมือนโดนทำร้าย อับอายขายขี้หน้าประชาชนนักศึกษาไปหมดแล้ว U_U

“จอมใจกลุ่มเราได้อยู่กับพวกพี่ปีสี่ล่ะ” หนูแดงหนึ่งในเพื่อนสาขาที่เรียนด้วยกันเดินเข้ามาบอกฉัน

“หือ? กลุ่มอะไรอ่ะ”

“เอ้า! นี่ไม่ได้ฟังอาจารย์สั่งงานเหรอ ก็กลุ่มนำเสนอวิชานี้ไง อาจารย์แบ่งให้กลุ่มละสิบคน เราสองคนกับเพื่อนอีกสามคนเป็นเศษเหลือที่ถูกจับยุบรวมกับพี่ปีสี่ที่มาเรียนวิชานี้ ฉันเพิ่งคุยกับพี่ๆ ไปเมื่อกี้ เห็นบอกจะไปตั้งกลุ่มไลน์ไว้คุยงาน ให้ดึงคนอื่นๆ เข้ากลุ่มด้วย”

นี่ฉันพลาดรายละเอียดของการเรียนวันนี้ไปขนาดนี้เลยเหรอ เห็นเกรดมาลางๆ เลยเหอะ หมาแมวคงจะมาวิ่งเล่นกันให้ทั่ว

“เย็นๆ ก็อย่าลืมเช็คไลน์ด้วยนะ ฉันกลับล่ะ”

“อื้อ ขอบใจนะหนูแดง”

ฉันโบกมือลาหนูแดงแล้วรีบเก็บของลงกระเป๋าตัวเอง พอเดินออกจากห้องมาก็เห็นว่านักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้นบางตาลงมาก คลาสเรียนวิชาอื่นคงเลิกกันไปแล้ว ยัยมัดหมี่ก็คงนอนอืดๆ รอฉันอยู่ที่ห้องแล้วล่ะ รีบกลับดีกว่ารู้สึกจะหิวๆ แล้วอ่ะ

“อ้าว จอมโก๊ะ~!

เสียงทักทายที่ดังมาจากด้านหลังระหว่างที่กำลังจะเดินลงบันไดเรียกความสนใจให้หันไปมอง รู้สึกดีใจลึกๆ ที่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แน่ล่ะ! ไม่มีใครที่ไหนเรียกชื่อของฉันแบบนั้นอีกแล้ว

“พี่ฟิวส์ สวัสดีค่ะ”        ฉันยกมือไหว้พร้อมกับยิ้มให้ ดูท่าทางพี่ฟิวส์เหมือนกำลังรีบร้อนเลย “จะไปไหนเหรอคะ”

“พี่เพิ่งเลิกเรียนอ่ะว่าจะไปห้องพักนักศึกษา แต่เป่ายิงฉุบแพ้เลยต้องไปซื้อของกินมาให้เพื่อน จอมโก๊ะกำลังจะ กลับหอเหรอ?”

“ค่ะ” เป็นการตอบคำถามที่ต้องเก็บอาการมาก ถึงจะรู้ว่าเขา (อาจจะ) มีเจ้าของ แต่แอบกรี๊ดแบบแฟนคลับคงไม่เป็นไร โอ๊ย~! แพ้ท่าทางทำตาโตตอนถามขอพี่ฟิวส์อ่ะ น่าร้ากกก~~

“กลับกับพี่มั้ย เดี๋ยวไปส่ง แต่ต้องไปแวะตลาดหอในก่อนนะ ไม่อยากเดินคนเดียว เหงา (‘3’)

ไม่รู้จะดีใจกับคำไหนในประโยคนี้ดี ฮือออ ขี้อ่อยอ่ะ ถ้าพี่เกอร์ตามมากระซวกท้องฉันจะทำยังไง พี่ฟิวส์จะรับผิดชอบด้วยการดูแลฉันมั้ย U_U #เพ้อออกนอกโลกไปแล้ว

“ตกลงไปมั้ย ไปเถอะ นะๆ น้า~

“อ่า...ค่ะ”

จะพาไปลงนรก บุกสวรรค์ ข้ามน้ำ ลุยลาวา ก็พาหนูไปเลยค่ะ!

“เย่~ น้องใครเนี่ยน่ารักจัง” พี่ฟิวส์ยิ้มตาหยีก่อนจะหันมาทำตาโตใส่ “เออ! วันที่เทคของพี่เกอร์เราเป็นไงบ้าง พี่ว่าจะเดินตามไปด้วยแต่ก็กลัวไปขัดจังหวะ”

ขัดจังหวะ? ทำไมคำพูดของพี่ฟิวส์ฟังดูแปลกๆ หรือจริงๆ เขาตั้งใจจะพูดว่าเดินตามมาขัดจังหวะไม่ทัน? เดี๋ยวสิ! แล้วฉันมาคิดบั่นทอนตัวเองเรื่องพี่ฟิวส์ทำไมเล่า เลิกคิดๆ

“ว่าไง?” ถามย้ำแบบนี้ ไม่ใช่ว่าแอบหึงเหรอใช่มั้ย ฮือออ

แต่จริงๆ วันนั้น...

“ก็...”

พี่เกอร์...ดูใจดีมากๆ ยังไงไม่รู้...

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่เกอร์...ไม่ได้ว่าอะไร” แค่พูดขอโทษ แค่ให้อมยิ้ม แค่มองด้วยสายตาอ่อนโยน และก็แค่...ลูบหัว ก็แค่เท่านี้แหละ แค่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติอีกต่อไป U_U

“ก็ดีแล้วล่ะ งั้นเรารีบไปกันดีกว่า เดี๋ยวเพื่อนพี่มันบ่น อีกอย่างกลัวเสียเวลาจอมใจด้วย”

ไม่เสียเวลาหรอกค่ะ สำหรับพี่ฟิวส์อยากได้เวลาเท่าไหร่จอมใจมีให้หมด หงึ~ เขิน

 



เราสองคนนั่งรถไม่ถึงสิบห้านาทีก็มาถึงตลาดหอใน ตอนนี้ตลาดเพิ่งจะเริ่มจัดร้าน ของเลยค่อยข้างไม่เยอะแต่พวกร้านของกินก็จัดกันเกือบเสร็จหมดแล้ว อ้อ ลืมบอกไปว่าตลาดหอในก็เหมือนตลาดขายของทั่วไป แต่ที่เรียกตลาดหอในเพราะเปิดอยู่ในโซนหอในของมหาลัย ซึ่งจะเปิดทุกวัน โดยจะแยกเป็นสองโซน ด้านในเป็นพื้นที่ขายอาหาร มีโรงอาหารเล็กๆ ให้นักศึกษาได้นั่งทานข้าว ส่วนด้านนอกจะเป็นพวกร้านเสื้อผ้า ร้องเท้า ของใช้กุ๊กกิ๊ก ของกินจุบจิบ อะไรประมาณนั้น

พี่ฟิวส์กับฉันเดินตรงไปยังโซนด้านในเพื่อซื้อกับข้าวให้พี่ๆ บางคนที่สั่ง จากนั้นก็มาเดินซื้อผลไม้ ของหวาน ของกินเล่นนิดหน่อย ฉันเองก็ได้ติดมือมาสองสามอย่าง

“จอมใจอยากดูอะไรมั้ย หรืออยากซื้ออะไรอีกหรือเปล่า”

“อืมมม ซื้อขนมเบื้องไปฝากมัดหมี่แล้วกันค่ะ”

“งั้นพี่เลี้ยงแล้วกัน ถือว่าเป็นการตอบแทนที่จอมใจสละเวลามากับพี่” พี่ฟิวส์หันมายิ้มให้ฉันก่อนเดินตรงไปยังร้านขายขนมเบื้องที่คิวยาวอยู่ไม่น้อย

หลังจากซื้อขนมเบื้องเสร็จ พี่ฟิวส์ก็มาส่งฉันที่หอ ฮือออ เวลาแห่งความสุขแบบนี้ช่างผ่านไปไวเหลือเกิน อยากต่อเวลาอีกสักชั่วโมง~

“ผ่านไฟแดงหน้าแล้วเลี้ยงซ้ายก็ถึงหอจอมใจแล้วค่ะ”

คนฟังพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับค่อยๆ เหยียบเบรกเพราะสัญญาณไฟเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงพอดี ถือว่าไฟจราจรยังเป็นใจให้ฉัน ฮุๆ

“อ้อ ลืมถามเราไปเลย มิชชั่นที่พี่ให้ทำไปถึงไหนแล้วล่ะ ผ่านมาเก้าวันแล้ว ไม่รีบเดี๋ยวโดนตัดสายนะ”

ไหงวกมาพูดเรื่องนี้ได้เนี่ย แถมยังขู่กันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไปอีก T_T

“ประวัติพี่เกอร์จอมใจแอบไปสืบมาแล้วค่ะ เหลือแค่ของพี่เดป แล้วก็โทรรายงานตัวกับพี่บัณฑิต”

“ฮ่าๆ นี่เราไม่ได้ถามพี่เกอร์ตรงๆ เหรอ”

ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ ก็ฉันกลัวเขาอ่ะเลยไม่กล้าถาม แล้วแค่มิชชั่นของพี่เกอร์ก็ลำบากใจจะเข้าหาเขาแล้ว นี่จะให้ไปนั่งจ้องตาถามกัน ไม่มีทางอ่ะ! แล้วไหนๆ ก็ได้ประวัติเขามาจากมัดหมี่แล้ว ก็คงไม่ต้องไปถามอีกหรอก

“แล้วไม่ถามในเฟซบุ๊กล่ะ”

“จอมใจโดนพี่เกอร์บล็อกค่ะ” พูดแล้วเศร้า เขายังไม่เลิกบล็อกฉันเลยค่ะสังคม

“โห~ ร้ายกาจจริงๆ พี่คนนี้” คนพูดอมยิ้มซุกซนก่อนจะพูดต่อ “จอมใจก็สู้ๆ นะ พี่เดปคงให้ประวัติไม่ยาก แต่พี่บัณฑิตคงตามหายากหน่อย”

“เง้อ พี่ฟิวส์จะไม่ใบ้เรื่องพี่บัณฑิตให้จอมใจหน่อยเหรอคะ”

“ไม่ได้ครับ J

คนน่ารักมักใจร้ายจริงๆ สินะ ฮึก!

“จริงสิ! พูดเรื่องมิชชั่นพี่ก็นึกขึ้นมาได้ เมื่อตอนกลางวันน่ะ เราทำมิชชั่นของพี่เกอร์เพิ่มเหรอ?”

“มิชชั่นของพี่เกอร์? ไม่นะคะ จอมใจได้มิชชั่นจากพี่เกอร์แค่เรื่องเทคของเฉยๆ ”

“อ้าว เห็นในคลิปพี่นึกว่าจอมโก๊ะทำมิชชั่นของพี่เกอร์ซะอีก”

“คลิป? คลิปอะไรคะ”

“นี่จอมโก๊ะยังไม่เห็นคลิปเหรอ” พี่ฟิวส์เว้นวรรคพูดพร้อมกับสัญญาณไฟที่เปลี่ยนเป็นสีเขียว รถออกตัวช้าๆ เลี้ยวตามทางที่ฉันบอกก่อนหน้านั้นและจอดเยื้องกับประตูหอพัก คนขับหันมาอมยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อ “คลิปจอมโก๊ะขอพี่เกอร์เป็นแฟนไง”

“ฮะ?! O_o!

“หรือว่านั่นไม่ใช่มิชชั่น แต่ขอจริงๆ ? นั่นสิเนอะ ในคลิปพี่เกอร์ตอบตกลงด้วยนี่นา ร้ายกาจๆ ”

ในตอนนั้นสมองฉันเหมือนเสียการรับรู้ไปแล้ว ไม่ได้สนใจสิ่งที่พี่ฟิวส์พูดเลยสักนิด แต่กลับรวบถุงขนมที่ซื้อมาอย่างลนลาน พูดขอบคุณพี่ฟิวส์อย่างรีบร้อนก่อนจะวิ่งขึ้นมาบนห้องตัวเอง ยัยมัดหมี่ที่กำลังนั่งหน้าโน้ตบุ๊กถึงกับหันมามองด้วยความแปลกใจ แต่วินาทีนั้นฉันไม่สนใจอะไรเลย ฉันผลักเจ้าของโน้ตบุ๊กออก ก่อนถือวิสาสะกดเข้าไปในกลุ่มเฟซบุ๊กคณะ เลื่อนดูนิดหน่อยก็จะเจอคลิปที่พี่ฟิวส์ว่า และพอกดเพลย์ ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนเที่ยงก็ค่อยๆ เคลื่อนไหวพร้อมกับเสียงดังฟังชัดอย่างกับเอาไมโครโฟนไปจ่อที่ปาก

ฮือออ  ฉันกลายเป็นคนดังอีกแล้วค่ะ ดังไปทั้งคณะอีกแล้วววว TOT


50 %

rewrite: 11/11/2560



แอบแว๊บมาแปะไว้ 

ขออนุญาตเปลี่ยนวันอัพใหม่หน่อยนะฮะ 

คือตอนนึงอัพไปแล้วรู้สึกมันยาวมาก555 ขอแบ่งอัพตอนละครึ่งแทนเนอะ 

เป็นอัพทุกพุธเที่ยงๆ กับเสาร์ค่ำๆ นะคะ

ขอบคุณทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจเลยน้า

ส่วนใครที่ผ่านมาอ่าน อ่านแล้วเมนต์กันบ้างน้า~ เหงาาา 555

มึนสาม (:

11/10/2560



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #15 kikacaica (@kikacaica) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 11:02
    ชอบค่าา รีบมาต่อนะคะ น่ารักดีค่ะ
    #15
    1
    • #15-1 มึนสาม (@kengkatid) (จากตอนที่ 13)
      14 ตุลาคม 2560 / 17:12
      โง้ยยยย ขอบคุณที่ชอบน้า~ ปาใจจจจ
      #15-1
  2. #14 Modtualek (@SupatraPanyao) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 15:12
    งื้อออออ เขินๆๆๆ เขินจังเลยค่ะ >///< พี่เกอร์มันร้ายยย
    #14
    0