ตอนที่ 38 : ตอนที่ ๓๓ ความตั้งใจของพิมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    21 พ.ค. 60


ตอนที่ ๓๓ ความตั้งใจของพิมาย

 



“ฉันสังเกตมาหลายครั้งแล้ว”



พิมายกล่าวพลางจัดเสื้อของตนให้เข้าที่ เช่นเดียวกับฝาแฝดที่ลดมือลงในที่สุด แต่สองแก้มก็ยังไม่วายขึ้นสีจางๆ กับการกระทำอันเหนือคาดของเด็กสาวผู้ขาดความเป็นกุลสตรีโดยสิ้นเชิงอยู่ดี



“พวกเล็กๆ น้อยๆ อย่างรอยช้ำรอยถลอกจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถ้าแผลเริ่มใหญ่ขึ้น กว้างขึ้น เฉียดเข้าใกล้ความตายมากขึ้น มันก็ต้องต่อชีวิตด้วยชีวิต หรือในกรณีนี้คงต้องเรียนว่ากสิณละนะ มันมีทฤษฏีอะไรนะ ที่อาจารย์สอนในห้องน่ะ ที่ว่ากสิณ...อ่า...”



“กสิณคือพื้นฐานของทุกชีวิต” ภาคินทร์ต่อประโยคให้จนจบเมื่อรู้ดีว่าความขยันเรียนของคนตรงหน้ามีมากพอๆ กับความเป็นกุลสตรีน่ะแหละ “ไหลเวียนอยู่ในหยาดเลือด สถิตอยู่ในเนื้อหนัง ประดับอยู่ในกระดูก และหมุนวนออกมาเป็นพลัง”



“โอ้ นั่นแหละๆ” พิมายตบเข่าฉาดด้วยท่าทางดีอกดีใจ “และฉันคิดว่าประโยคนั้นไม่ได้หมายถึงแค่มนุษย์อย่างเดียว จะสัตว์ ต้นไม้ พื้นดิน อากาศ ทุกๆ อย่างล้วนแต่มีกสิณในตนเองทั้งนั้น”



“ลูกพี่พูดเหมือนพี่รักษ์ก็เป็นผู้ใช้กสิณ?!



“แต่ว่าพี่รักษ์ควบคุมสรรพธาตุไม่ได้สักหน่อย!



“ฉันก็ไม่ได้พูดถึงอะไรธรรมดาๆ อย่างดินน้ำลมไฟอยู่แล้ว ยอมรับเถอะว่ายัยรักษ์เองก็เป็นผู้ใช้กสิณคนหนึ่งเหมือนกัน เพียงแค่เป็นประเภทที่ไม่เคยมีใครพบเจอมาก่อนและเผลอๆ ก็อาจจะไม่มีอีกแล้ว ควบคุมบงการกสิณที่หล่อเลี้ยงชีวิตของสิ่งหนึ่งเพื่อเอามามอบให้อีกสิ่ง”



“ข้อสันนิษฐานของเธอมันฟังเข้าเค้าก็จริง แต่ว่า...” ไม่ทันที่ภาคินทร์จะได้กล่าวจนจบประโยค พิมายก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน



“ก่อนที่นายจะแย้ง ฉันอยากให้นายลองนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ดีๆ พื้นดินที่แห้งเหือดจนทำเอานายคิดว่า ถ้านรกมีจริงมันคงจะหน้าตาแบบนี้ อากาศที่ขมุกขมัวจนให้ความรู้สึกเหมือน ฉันไม่สามารถหายใจในที่แบบนี้ได้ นายบอกว่าไม่มีคนตายก็จริงแต่ฉันพนันได้เลยว่าต้องมีตัวอะไรอย่างอื่นตายแน่ๆ อะไรก็ตามที่หนีไม่ทันล้วนถูกสังเวยเพื่อต่อชีวิตให้พวกเราทั้งนั้นแหละ”



ดวงตาสีวังน้ำวนเหลือบมองเด็กสาวคนเดียวในวงสนทนานี้ เช่นเดียวกับดวงตาสีน้ำตาลอีกสองคู่ จากที่พิมายพูดมา มันก็ชัดเจนว่าเธอเคยประสบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน เพราะในตอนนั้นเด็กสาวสลบไปแล้ว ย่อมไม่มีทางที่จะบรรยายทุกอย่างออกมาได้เด็ดขาดถ้าไม่ใช่เพราะเคยเห็นมาก่อน



“ฉันเจอรักษ์นาราตอนอายุประมาณสามพันวัน” และก่อนที่ใครจะถาม เด็กสาวก็เฉลยทุกอย่างให้ฟัง “ เรากลายเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างรวดเร็ว รวมถึงเด็กผู้ชายอีกคนในหมู่บ้านด้วย ชื่อของเขาคือ ธรรศ เขาแก่กว่าเกือบสองพันวัน เป็นคนเงียบๆ ท่าทางอึมครึมจนไม่มีใครกล้าเล่นด้วย ก็เหมือนฉันกับพวกนายน่ะแหละ เหลือขอ แตกพัง และไม่เข้าพวก แต่รักษ์นาราก็ยังยื่นมือมาและยิ้มให้โดยไม่คิดแบ่งแยก ยัยนั่นอ่อนโยนเกินไปแล้วก็เชื่อใจคนง่ายเกินไปด้วย เพราะงั้นตอนที่ค้นพบเหรียญตรายักษา เขาเลยเอามาให้ฉันกับธรรศดูทันที ฉันตกใจมาก โวยวายใหญ่โตบอกให้เขาเก็บมันไปให้พ้นๆ อย่าให้ใครเห็นอีก แต่ธรรศกลับนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ ฉันมารู้เอาทีหลังว่าธรรศเคยอยู่ในวังมาก่อน พี่สาวเขาทำงานเป็นนางในให้เจ้าหญิงพระองค์หนึ่ง”



ภาคินทร์พอจะเดาได้ลางเลาแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเพื่อขัดขวางหรือยุติเรื่องราวนี้ เขาปล่อยให้พิมายพูดต่อไปเรื่อยๆ เสมือนเป็นการระบายความในใจที่ทับถมมาเนิ่นนาน



“เขาอยู่ที่นั่น ตอนที่เหตุการณ์แม่น้ำแดงเกิดขึ้น ยืนดูหน่วยของพ่อรักษ์นาราฆ่าพี่สาวเขาไปต่อหน้าต่อหน้าตาโดยที่ทำอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย” เธอเลือกใช้คำที่ง่ายและรวบรัด เพื่อให้ฝาแฝดสามารถเข้าใจไปได้พร้อมๆ กัน “ความเกลียดชังฝั่งอยู่ในหัวใจเขามาตั้งแต่นั้น เช่นเดียวกับชาวนิวาริน ต่อให้ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหน่วยรากษสล้วนทำให้ทุกคนในยุคนั้นเจ็บช้ำกันทั้งนั้น หลังรักษ์นาราเอาเหรียญมาให้ดูธรรศก็หายตัวไปสามวัน เขากลับมาอีกทีพร้อมชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง ฉันจำแววตาคนพวกนั้นได้ บางครั้งฉันยังฝันถึงอยู่เลย...”



พิมายเอื้อมมือมากุมชายโครงตรงตำแหน่งที่มีแผลโดยไม่รู้ตัว



“คนพวกนั้นไม่ได้เห็นเด็กผู้หญิงอ่อนแอไร้ทางสู้อยู่ในสายตา แต่เป็นตัวแทนของสิ่งที่พวกเขาเคียดแค้น ธรรศตะโกนเสียงดัง ต่อว่ารักษ์นาราต่างๆ นาๆ ยัยปีศาจบ้าง ลูกของฆาตกรบ้าง” มือบางเปลี่ยนไปกำเสื้อ ไม่รู้ว่าจากแรงอารมณ์หรือเพราะการนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นจะทำให้แผลเก่าปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง “จะบ้าหรือไง...ตอนที่เกิดเรื่องยัยนั่นยังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ มันควรแล้วหรือที่ลูกต้องมาชดใช้กรรมของพ่อน่ะ แต่ก็นั้นแหละ ใครจะสน คนพวกนั้นอาวุธครบมือส่วนฉันยังแทบสร้างสายลมให้เป็นรูปร่างไม่ได้ด้วยซ้ำ”



“ใครแทงเธอ” ภาคินทร์ตัดสินใจถาม เร่งเรื่องราวให้เร็วขึ้นเพราะสีหน้าของพิมายเริ่มซีดเซียวและดูพะอือพะอมมากขึ้นทุกที ท่าทางแล้วเหตุการณ์ในวันนั้นจะไม่ได้ทิ้งไว้แค่รอยแผลให้รักษ์นาราเท่านั้น



“ธรรศน่ะแหละ และไม่ใช่ฉันหรอกนะที่เขาคิดจะฆ่า...”



“พี่รักษ์” แฝดคนหนึ่งครางแผ่ว อีกคนกำหมัดแน่น พิมายพยักหน้ายืนยัน



“ฉันโดดเข้าไปขวางก็เลยโดนแทน ตลกดีนะ มีมีดยาวเกือบห้านิ้วเสียบเข้าไปในอกแท้ๆ ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด แต่ว่ามันทรมาน เหมือนกำลังจะจมน้ำ ต่อให้อ้าปากฮุบอากาศไปมากแค่ไหนก็ยังหายใจไม่ออกอยู่ดี หลังจากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงรักษ์นารากรีดร้อง พอตื่นขึ้นมาอีกทีแผลโดนแทงก็กลายเป็นแค่รอยมีดบาดเสียแล้ว รักษ์นารานั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ ส่วนคนพวกนั้น...”

            


    ครั้งนี้พิมายหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตากับใครทั้งนั้น



“กลายเป็นศพอยู่บนพื้นแทน”



ผิวหนังเป็นสีเทาแห้งเหี่ยว แขนขาหงิกงอดูเหมือนกิ่งไม้ที่ผุพัง ตาเบิกโพลง ปากอ้าออกประหนึ่งจะเปล่งเสียงกรีดร้องทั้งที่ไม่อาจทำได้ แม้ตามตัวไม่มีรอยแผลอื่นใด แต่กลับกลายเป็นซากร่างบนพื้นแข็งแทนเธอเสียได้ ไม่มีใครอื่นแถวนั้นอีก มีแค่รักษ์นาราที่สะอื้นไห้ไม่หยุดหย่อนแล้วพูดขอโทษซ้ำไปซ้ำมาว่าไม่ได้ต้องการให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้



พิมายเคยคิดว่าเพื่อนตัวเล็กพูดกับเธอ เพราะราพณาสูร เพราะพ่อของรักษ์นารา เธอจึงพลอยหางเลขไปด้วย แต่เมื่อนึกย้อนไปครั้งใดเธอก็เริ่มตระหนักได้มากขึ้นเรื่อยๆ ว่าไม่ใช่



รักษ์นาราพูดกับคนพวกนั้น โดยเฉพาะธรรศ เอ่ยขอโทษที่พรากชีวิตของพวกเขามาและพร่ำขออภัยในสิ่งที่ผู้เป็นพ่อทำไว้ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย



“ฉันยอมรับว่าบางครั้งก็กลัวพลังของยัยนั่น” พิมายสารภาพด้วยน้ำเสียงขื่นขม เธอรู้ดีว่าการคิดเช่นนี้ไม่ถูกต้องแต่ก็ห้ามมันไม่ได้



“แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็เป็นหนี้ชีวิตเขาเหมือนกัน หนี้ที่ไม่ได้เกิดจากการที่เขารั้งฉันไว้จากความตายเท่านั้น แต่เป็นเพราะเขาเป็นเพื่อนฉัน เป็นแสงสว่างนำทางให้ยัยบ้าที่ไม่เคยฟังใครอย่างฉันกลับมาคิดได้ และถ้าคราวหน้ามีคนคิดจะทำร้ายเขาอีก ฉันสาบานได้เลยว่าต่อให้ต้องมือเปื้อนเลือดเสียเองฉันก็จะหยุดไว้ให้ได้”



ดวงตาสีลูกหว้าเงยขึ้นมาเพื่อกวาดมองไปรอบๆ คล้ายจะลอบสังเกตปฏิกริยาของภาคินทร์และสองแฝด ว่าหลังจากได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้วจะตัดสินใจเป็นปรปักษ์ให้เลือดต้องเปื้อนมือเธอ หรือจะหลั่งเลือดเพื่อปกป้องรักษ์นาราเช่นที่เธอตั้งใจไว้กันแน่



“พวกผมถูกตราว่าเป็นตัวปัญหาตั้งแต่เกิดมา”



“เป็นเด็กไร้ตัวตน ที่ไม่เข้ากับสกุลไหนทั้งนั้น”



ประโยคของตุลย์และติณห์นั้นเรียบง่ายทว่าสื่อถึงความหม่นเศร้าในใจได้อย่างชัดเจน แม้จะใช้กสิณได้คนละธาตุ แต่รูปลักษณ์ของทั้งสองคือการผสมผสานระหว่างสกุลหลักแห่งเตโชและปฐวีอย่างแท้จริง เส้นผมและดวงตาสีน้ำตาลเข้มในแบบที่สืบทอดกันมาหมู่คีรีรัตน์ ทว่าผิวกลับขาวเนียนและมีใบหน้าคล้ายพ่อซึ่งมาจากวัชริศ



เพราะแบบนั้นสมาชิกจากทั้งสองครอบครัวจึงแสดงความเดียดฉันท์ใส่พวกเขาโดยไม่รู้ตัว แม้ในตอนนั้นจะยังไม่เข้าใจเหตุผล แต่ฝาแฝดก็สัมผัสได้ถึงช่องว่างที่ดูเหมือนจะไม่มีวันถมเต็ม ทั้งความรักที่ขาดหายและความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับส่งผลให้ตุลย์และติณห์เลือกจะเรียกร้องความสนใจด้วยการก่อปัญหา แม้จะถูกรังเกียจมากขึ้นอย่างน้อยก็ยังได้อยู่ในสายตา ไม่ใช่คนไร้ตัวตนเช่นที่แล้วมา



และหลังจากได้รู้ความจริงพฤติกรรมของทั้งคู่ก็ยิ่งหนักข้อ การค้นพบอีกครึ่งของกันและกันไม่ได้ช่วยให้ความหว้าเหว่ลดน้อยลงได้เลย กลับกันมันยิ่งเพิ่มพูนขึ้น ทวีคูณเป็นเท่าตัวด้วยข้อเท็จจริงที่ว่าไม่มีที่สำหรับพวกเขาไม่ว่าจะในสกุลไหนก็ตาม



จนกระทั่งได้มาพบรักษ์นารา



“แต่พี่รักษ์ ไม่เคยถามสักคำว่าทำไมเราถึงใช้กสิณได้คนละธาตุ”



“พี่เขาถามแค่ว่าเราชอบกินอะไร ชอบสีอะไร ชอบเล่นอะไร”



อย่างง่ายดายด้วยรอยยิ้มและคำพูดเหล่านั้น ความเจ็บปวดที่สั่งสมมาเนิ่นนานก็เริ่มจางลง ตัวตนที่เคยพร่าเลือนและไม่มั่นคงก็ชัดเจนยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับพิมาย รักษ์นาราคือแสงสว่างนำทางสำหรับพวกเขา



“เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงหรอกครับ”



“ไม่ว่าจะเป็นความลับหรือตัวพี่รักษ์เอง”



       “พวกผมจะปกป้องไว้ให้ได้/พวกผมจะปกป้องไว้ให้ได้”







##########

          สนทนา : ชื่อตอนเป็นของพิมายก็จริง แต่แต่งไปแต่งมาทำไมกลายเป็นฝาแฝดเด่นกว่าก็ไม่รู้ 555ช่วงท้ายของตอนรู้สึกเด็กๆ น่าเอ็นดูว์มาก เหมือนลูกหมาโดนทิ้งไม่มีคนแลแล้วหนูรักษ์ไปเก็บมาได้ //นี่ก็เทียบซะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

1,493 ความคิดเห็น

  1. #1435 Jamaneer (@Jamaneer) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 13:29
    น้ำตาซึมอ่ะ😭
    #1435
    0
  2. #858 lady-zeara (@lady-fair) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 20:43
    จะร้อง
    #858
    0
  3. #694 Mizza (@wawy111) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 07:50
    ตอนนี้น่ารักกก
    #694
    0
  4. #519 thehappymoon (@skeeranon) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 22:07
    หนุรักที่เป็นที่รักของทุกคนนน ฮือ
    #519
    0
  5. #435 Empty_Mind (@mrsuchart1970) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 11:35
    การกระทำอัน(เหนือขาด >> คาด)ของเด็กสาวที่ขาดความเป็นกุลสตรี
    #435
    0
  6. #400 mummy_yaoi (@mimm5341) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 18:10
    แฝดดดด T___T ซึ้งงงง
    #400
    0
  7. #399 Omioe (@onphima) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 14:53
    สงสารรักเลยอะ
    #399
    0
  8. #398 rattana (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 09:50
    ชอบมาก...บรรยายดีมาก เข้าถึงอารมณ์ น้ำตาไหลเลย...ใช้คำได้สละสลวย ดำเนินเรื่องได้ดีมาก และน่าติดตามมากเลย...
    #398
    0
  9. #397 sosib (@sosib) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 09:04
    อ่าาาหนูรักษ์ผู้หายไปแล้วสองบท//ฮาาา
    #397
    0
  10. #396 nass_san (@nass) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 08:45
    กิ๊ฟนี่ คือแฝดแย่งกันหล่อใช่ไหมคะ 5555555555

    แอบสงสัยว่า นี่อ่านชื่อ ธรรศ ถูกไหม อ่านว่า ทัด ใช่ไหมคะ? 5555555
    #396
    2
  11. #395 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 08:23
    พี่คินไม่เห็นพูดไรเลย แต่ยังไงพี่คินก็ไม่ทิ้งรักษ์หรอก
    สงสารหนูรักษ์ พอรู้แล้วยิ่งสงสารนาง TT ทางที่ดีคือควรให้นางฝึกควบคุมพลังนะ แต่อย่างว่าพลังแบบนี้ ไม่ใช่จะฝึกกันง่ายๆ
    #395
    0
  12. #394 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:01
    โอยยย ไม่ไหวแล้ว
    น้ำตาร่วงงค่ะ

    เพิ่งมาอ่านแล้วก็อ่านไล่มาจนถึงตอนนี้นะคะ
    ตอนแรกนึกว่าเป็นเรื่องง่าย ๆ เด็ก ๆ สบาย ๆ 
    แต่อ่านไปเรื่อย ๆ แล้วเจอความขัดแย้งในสังคมกระจายอยู่ในเรื่อง
    ทำให้แต่ละคนเป็นเด็กผ้าห่มขาดมีปัญหากันไปคนละแบบ
    แต่จริง ๆ ที่มีปัญหาก็คือทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ที่มาจากสภาพสังคมนะคะ

    ชื่นชมรักษ์นาราที่แม้จะต้องเผอิญความโหดร้าย
    โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ได้รู้ล่าสุด
    ก็ยังรักษาความอ่อนโยนไว้ได้ค่ะ

    เป็นเรื่องที่เขียนได้มีเอกลักษณ์มากๆ 
    แฝงความเป็นแฟนตาซีแบบไทยๆ ที่ไม่เคยเจอมาก่อน
    ชอบมาก ๆ นะคะ :)
    โดยเฉพาะการเขียนที่วางพล็อตให้ที่มาที่ไปของเหตุการณ์ในอดีตมีเงื่อนงำ
    และให้รักษ์นาราครุ่นคิดถึงพ่อมากจนสามารถไขเรื่องเบื้องหลังได้ค่ะ
    ก็ขอลุ้นว่าจะเป็นอย่างไรต่อ
    โดยเฉพาะทีเหมือนกลุ่มนี้มีกำลังน้อยนิดที่จะไปงัดไม้ใหญ่
    แต่น่าจะมีไพ่ตายอะไรอีกหรือเปล่าคะ

    รอค่ะ :)

    #394
    2
    • #394-1 ฟ็อกซ์ทร็อต (@foxx-tron) (จากตอนที่ 38)
      10 พฤษภาคม 2560 / 10:39
      อ่านแล้วดีใจจัง>\\\< ขอบคุณมากนะคะ กำลังมาเพียบเลย
      ปล. อ่านเม้นท์นี้ซ้ำตั้งหลายรอบแหน่ะ รู้สึกชื่นจายยย><
      #394-1
    • #394-2 minggg- (@minggg-) (จากตอนที่ 38)
      13 พฤษภาคม 2560 / 22:47
      อ่านคอมเมนต์ตอบอยู่หลายรอบเหมือนกันค่าา
      แบบ อุ้ย ความอินของเราส่งไปถึง
      ดีใจที่อ่านและตอบนะคะ :)

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 พฤษภาคม 2560 / 22:48
      #394-2
  13. #393 bookkota (@moonrabbit) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:35
    งื้อออ กอดน้องแฝด กอดหนูมายย

    แต่เดี๋ยว .gif เหมือนจะไม่ใช่นะ 555
    #393
    0
  14. #392 Ggggib (@123ggg) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:26
    เหมือนลูกหมาโดนทิ้ง 55555 เปรียบเทียบซะเห็นภาพเลย
    #392
    0
  15. #391 ยัยนักคลั่ง (@kingdomofpirates) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:15
    ก็เหมือนอยู่ล่ะนะ ...
    #391
    0