ตอนที่ 112 : ตอนที่ ๑๐๓ ทฤษฏีของพิมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62

             

 ตอนที่ ๑๐๓ ทฤษฏีของพิมาย


       วันนี้โรงเรียนสัตยาบรรณเปิดเรียนตามปกติ



              เป็นเวลาสิบวันแล้วหลังจากเหตุโกลาหลที่สนามประลองสัตตบงกช ความสงบที่ผ่านมาผนวกกับงานสมโพชใหญ่ซึ่งผ่านไปอย่างครึกครื้นและไร้เพศภัยทำให้เหล่าชาวบ้านวางใจที่จะกลับมาใช้ชีวิตตามปกติอีกครั้ง



รักษ์นาราเพิ่งจะก้าวเข้ามาในเขตโรงเรียนพร้อมภาคินทร์ตอนที่ถูกพิมายตะครุบตัวไว้แล้วฉุดลากไปอีกทาง ยังซุ้มดอกกันภัยด้านหลังซึ่งห่างไกลจากเหล่านักเรียนและครูอาจารย์ มันเป็นที่ประจำสำหรับรักษ์นาราก็จริง แต่มีความปกติหลายประการด้วยกันในท่าทีของเพื่อนสนิท



ทั้งความร้อนรนในสีหน้า รวมทั้งข้อเท็จจริงที่ว่าแทบจะนับครั้งได้ที่พิมายมาโรงเรียนก่อนเสียงระฆังดัง



“มาย? เกิดอะไรขึ้น” รักษ์นาราพยายามขืนตัวไว้แต่ก็ไม่อาจสู้แรงคนตัวสูงกว่าได้ “มายอธิบายมาหน่อยเถอะเราเริ่มกังวลแล้วนะ”



“ยัยลิงลม เธอทำรักษ์นาราเจ็บอยู่นะ” ภาคินทร์คว้าท่อนแขนพิมายไว้อีกต่อ เด็กสาวจึงจำใจหยุดเดินแล้วหันมาขู่ฝ่อใส่



“นายน่ะแหละอย่าเพิ่งมาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้ได้ไหมรีบๆ ตามมาก่อนเถอะน่าเรื่องนี้มันพูดตรงนี้ไม่...ได้....”



พิมายโวยวายก่อนจะกลายเป็นตัวแข็งทื่อ ถ้อยคำขาดห้วงหายไปในลำคอ เมื่อหันไปแล้วพบว่าครูประจำชั้นยืนอยู่ตรงนั้น



“อะไรของพวกเธอเนี่ย ดีกันได้วันเดียวกลับมาตีกันอีกแล้ว” สิงขนบ่นอย่างระอาเมื่อเห็นบรรยากาศมาคุระหว่างภาคินทร์และพิมาย ยาเส้นที่ไม่ได้จุดสูบคาอยู่กับริมฝีปากส่งผลให้เสียงของเขาอู้อี้เล็กน้อย แม้จะสวมเสื้อผ้าสีสันบาดตาเหมือนเคย แดงดอกชบาและเขียวสดของใบไม้ แต่ก็มีสีสันแปลกปลอมที่ไม่นึกว่าจะได้เห็นปนอยู่ด้วย



สีขาวของผ้าพันแผลรอบแขนซ้าย เห็นได้เพียงร่ำไรชั่วครู่เดียวเท่านั้นเมื่อลมพัดมา ก่อนจะถูกแขนเสื้อบดบังตามเดิม



“แขนไปโดนอะไรมาเหรอคะ” รักษ์นาราร้องทัก พิมายตัวแข็งทื่อยิ่งกว่าเก่า ได้ยินประโยคพึมพำว่าไม่จริงน่าดังขึ้นมาเบาๆ อีกด้วย



“เมื่อวานวิ่งไล่จับกับเจ้าติณห์จนโดนกิ่งไม้เกี่ยวน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” สิงขรปัดมือไปมาคล้ายจะบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร รักษ์นาราตั้งใจจะถามอีกคำถาม ทว่าทั้งเธอและภาคินทร์กลับโดนพิมายลากแขนออกมาจากตรงนั้นโดยไม่ยอมแม้แต่จะบอกลาสิงขรเสียก่อน



และเมื่อมาถึงซุ้มดอกกันภัยอันปลอดผู้คน พิมายก็โพลงออกมาอย่างแตกตื่น



“ครูสิงคือพ่อของแก!



ไม่ต้องส่องกระจกรักษ์นาราก็พอจะบอกได้ว่าตนเองมีสีหน้างงงันขนาดไหน ภาคินทร์เองก็ไม่ต่างกัน ก่อนจะกลายเป็นการถอนหายใจด้วยความเอือมระอา คงคิดไปแล้วว่านี่เป็นมุขแบบแผลงๆ ของพิมาย เห็นแบบนั้นเด็กสาวตัวสูงจึงคำรามฮึมฮัมในลำคอพร้อมลูบหน้าแรงๆ อยู่หลายทีด้วยความหงุดหงิดที่ผู้รับสารดูจะไม่ได้เข้าใจสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อเอาเสียเลย



“เอาใหม่ๆ ฉันคงโดดข้ามไปบทสรุปเร็วไป เมื่อวานฉันเจอราพณาสูร”



“อะไรนะ?!” ภาคินทร์คือคนที่อุทาน



“ที่ไหน” รักษ์นาราคือคนที่ถาม



“ที่เรือนหลักสกุลวัชริศ ฉันนึกว่ามันเป็นแผนที่ดี ชวินทร์เองก็บอกว่ามันเป็นแผนที่ดี ใครจะไปนึกว่าโกมุทจะอยากชมการแสดงเชือดนักโทษเอาวันนั้นแล้วก็ขนองครักษ์ส่วนตัวมาทั้งหน่วย แล้วราพณาสูรก็โผล่มา แล้วก็ช้างกับ...แล้วก็....แล้ว...”



“พิมาย!” รักษ์นาราคว้าตนแขนเจ้าของชื่อแล้วเขย่าสุดกำลังเท่าที่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอจะเอื้ออำนวย “หายใจก่อน สูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติแล้วค่อยเล่า”



พิมายทำตาม พยายามผ่อนลมหายใจอย่างเชื่องช้าพร้อมกับหลับตาลง หัวคิ้วยังคงขมวดมุ่นทว่าสีหน้าดูผ่อนคลายขึ้น และเมื่อดวงตาสีลูกหว้าลืมขึ้นมาอีกครั้งเธอก็เริ่มต้นเล่าทั้งหมดให้ฟัง ทั้งแผนที่คิดจะปล่อยนักโทษเพื่อสืบหาที่อยู่ของท่านจ้าว ความบังเอิญที่เกือบถูกโกมุทจับได้ การต่อสู้ของราพณาสูรกับปราณนต์ แล้วยังเด็กสาวนามมินตะยาที่มาเพื่อช่วยพรรคพวก



ทุกเหตุการณ์ช่างฟังน่ายุ่งเหยิง รักษ์นาราจึงยังนิ่งงัน ไต่ตรองทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน แต่ภาคินทร์ไม่ได้ใจเย็นขนาดนั้น



“เธอโง่หรือโง่กันแน่” เด็กหนุ่มกอดอก “บุกเข้าไปถึงถิ่นศัตรูโดยให้ศัตรูพาไปแบบนั้น”



“น้องนายที่เป็นถึงลูกศิษย์มหาปราชญ์เป็นคนเห็นด้วยกับแผนนี้และยังให้ความช่วยเหลือฉันอีก นายจะบอกว่าไม่เชื่อมันสมองชวินทร์หรือไง”



“การปรากฏตัวของโกมุทอาจเป็นเหตุสุดวิสัยแต่เธอก็ยังมีความผิดที่เชื่อใจเตชินท์และเสี่ยงเปิดโปงตัวตนของทุกคนอยู่ดี คิดบ้างไหมว่าอาจเกิดอะไรขึ้นกับรักษ์นาราได้บ้างถ้าโกมุทรู้ว่าพวกเราพยายามทำอะไรกันอยู่”



“ต่อให้ตายฉันก็ไม่มีวันขายเพื่อนเด็ดขาด! อีกอย่างฉันไม่ได้เชื่อหมอนั่นฉันแค่หลอกใช้มันเหมือนที่ยัยรักษ์ทำเท่านั้น” พิมายพยายามเถียงแต่ภาคินทร์ดูจะไม่เชื่อเอาเสียเลย และก่อนที่สงครามน้ำลายจะไล่ลามจนกลายไปเป็นการใช้กำลังเหมือนที่แล้วมามา รักษ์นาราก็เงยหน้าขึ้น



“เราอยากดุมายกับชวินทร์จริงๆ ที่พาตุลย์กับติณห์ไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้นแต่คงต้องเอาไว้ทีหลัง ที่เราอยากรู้คือทำไมมายถึงคิดว่าครูสิงเป็นราพณาสูรละ?”



“ก่อนจะหนีออกมา ฉันเห็นปราณนต์ฟันแขนของราพณาสูรได้ ตำแหน่งเดียวกับแผลที่ครูมี อีกอย่างทั้งรูปร่างกับส่วนสูงก็ยังเหมือนกันอีกด้วย ฉันเลยมั่นใจว่าครูสิงคือราพณาสูรแน่ๆ”



“เป็นไปไม่ได้” ภาคินทร์แย้ง “เมื่อวานสิงขรยังเดินอยู่ที่งานสมโภชอยู่เลย”



“เขาหนีกลับก่อนต่างหาก ตุลย์เล่าให้ฟัง เขาอ้างว่ามีธุระต้องไปสะสางและกลับแทบจะในเวลาเดียวกับพวกฉันด้วยซ้ำ”



“ถ้างั้นสิงขร...ก็คือพ่อของรักษ์นาราเหรอ” ข้อสรุปที่ได้รับทำให้ภาคินทร์มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งนัก เพราะหากนี่เป็นความจริงก็แปลได้แค่ว่าชายที่เขาทะเลาะต่อยตีและทำตัวไร้มารยาทด้วยตลอดหลายพันวันแท้จริงแล้วก็คือพ่อของเด็กสาวที่เขามีใจให้



พิมายเองก็มีหน้าย่ำแย่ไม่ต่างกัน เผลอๆ อาจจะมากกว่าภาคินทร์ด้วยซ้ำ เพราะมันเท่ากับว่าเธอกำลังหลงรักพ่อของเพื่อนสนิทอยู่



แต่คนที่ควรจะมีปฏิกิริยาต่อเรื่องนี้ยิ่งกว่าใครอื่นอย่างรักษ์นารากลับมีสีหน้าที่นิ่งเรียบจนน่าประหลาด



“มายแน่ใจได้ยังไงว่านั่นคือราพณาสูรตัวจริง”



คำถามจากคนตัวเล็กทำให้เจ้าของชื่อนิ่งไปอีกรอบ



“ฉัน…” อ้าปากจะอธิบายก่อนต้องปิดลง นิ่งไปอีกครู่ และจำใจยอมรับ “ฉันไม่รู้ ฉันแค่...แต่เขาเหมือนในคำอธิบายทุกอย่างเลยนะทั้งเสื้อผ้าอาวุธแล้วยังหน้ายักษ์อีก เตชินท์เองก็พูดว่านั้นแหละคือราพณาสูร แถมปราณนต์ยังดูระริกระรี้มากที่ได้สู้ด้วย”



“ไม่ว่าใครก็ซ่อนตัวหลังเสื้อผ้ากับหน้ากากได้ทั้งนั้นแหละจ๊ะ อีกอย่างเราไม่คิดว่าครูสิงคือพ่อของเราหรอก”



“ไม่เหรอ/ไม่เหรอ” พิมายและภาคินทร์ถามเป็นเสียงเดียวกัน



“ไม่จ้ะ” รักนาราส่ายหน้า อมยิ้มขบขัน มีความขัดแย้งมากเกินไปในทฤษฎีนี้ ทั้งการที่อินทุภรณ์มักแอบคร่ำครวญถึงคนรักผู้จากไปอยู่เสมอ ทั้งการที่ไม่มีส่วนใดในตัวสิงขรและรักษ์นาราที่ใกล้เคียงกันเลยแม้แต่น้อย อีกอย่างเด็กสาวไม่คิดว่าพ่อผู้ให้กำเนิดของเธอจะเป็นเพียงผู้ใช้กสิณธรรมดา



เขาแตกต่างจากคนอื่น แต่ว่าเหมือนคล้ายกับเธอ นั่นคือสิ่งที่รักษ์นาราแน่ใจ



และแม้จะไม่ได้เอ่ยขยายเหตุผลเหล่านั้นออกไป แต่แค่คำยืนยันสั้นๆ จากปากรักษ์นาราก็ดูจะมากพอแล้วที่จะทำให้ผู้ใช้วาโยและอาโปถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมาพร้อมๆ กัน



“ขอบคุณมาหาพฤกษาฉันนึกว่าฉัน…” พิมายกลืนน้ำลายเอื้อก ไม่ยอมต่อประโยคที่เหลือแต่รักษ์นาราก็เข้าใจได้ดีถึงความรู้สึกชอบพอที่เพื่อนมีให้สิงขร “ถ้างั้นครูสิงจะบุกไปที่นั่นในชุดนั้นเพื่ออะไรกัน?”



              “นั่นเป็นสิ่งที่เราต้องหาคำตอบกันต่อไป แต่ตอนนี้ไปเข้าเรียนกันได้แล้วจ้ะ”



              รักษ์นารากล่าวทั้งรอยยิ้ม ดันหลังพิมายกับภาคินทร์ให้เดินออก ทว่าแทนที่จะเดินขึ้นอาคารไปด้วยกันเธอกลับแยกไปอีกทาง



              “ไปไหนนะ?!” พิมายร้องถาม



              “ห้องพักครูจ้ะ เอาการบ้านไปส่ง ไปกันก่อนเลยเดี๋ยวเราตามไปทีหลัง” รักษ์นาราโบกมือพร้อมกับสาวเท้ายาวๆ จนเพียงพริบตาก็หายลับไปกับมุมอาคาร กว่าทั้งพิมายและภาคินทร์จะรู้ตัวว่านี่เพิ่งเปิดเรียนวันแรกและไม่มีการบ้านวิชาไหนที่ต้องส่ง เสียงระฆังเริ่มเรียนก็ดังขึ้นเสียแล้ว



##########

               สนทนา : โดยส่วนตัวชอบช็อตที่พิมายกะภาคินทร์หลุดเด๋อออกมาพร้อมกันมาก 555 ถ้าเป็นความจริงนี่นุ้งคินทร์ลำบากเลย พ่อตาไม่ยกลูกสาวให้แน่ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

1,493 ความคิดเห็น

  1. #1482 adaisy (@adaisy) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 08:58
    ตลกภาคินทร์5555 ความกลัวพ่อไม่ยกลูกสาวให้นั้นน
    #1482
    0
  2. #1481 nass_san (@nass) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 07:34
    คูมฟอกซ์ คำผิดมีนะคะ อาจจะรีบไหมอ่า ไม่ต้องรีบน้าาาา

    บางจุดเราว่า ถ้าเป็นหนูรักษ์น่าจะเรียกครูสิง ส่วนภาคินทร์น่าจะแทนสิงขรว่าตาลุงไหม พิมายก็ไม่น่าจะเรียกสิงขรห้วนๆ นะคะ แต่คิดว่าคูมฟอกซ์น่าจะเบลอ

    ไปค่ะ หนูรักษ์ยืนหนึ่งมาก แต่ตอนคู่กัดเด๋อทั้งคู่คือตลกกกกกก 555555555
    #1481
    2
    • #1481-1 (@foxx-tron) (จากตอนที่ 112)
      16 มิถุนายน 2562 / 09:27
      แอะ มาตรวจซ้ำแล้วผิดจริงด้วย ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวจะรีบแก้ให้><
      #1481-1
    • #1481-2 (@foxx-tron) (จากตอนที่ 112)
      16 มิถุนายน 2562 / 22:51
      แต่ภาคินทร์เรียกสิงขรว่าสิงขรอยู่แล้วค่ะ เป็นการเรียนห้วนๆแบบไม่เคารพเท่าไร ดังนั้นถ้าเป็นพ่อตาจริงนี่ไม่ได้คบกันลูกสาวเขาแน่ๆ 555 ส่วนของหนูรักษ์นี่พลาดจริงค่ะ ต้องเรียกว่าครูสิง ขอบคุณที่ทักท้วงนะคะ : )
      #1481-2
  3. #1480 FullmoonG (@FullmoonG) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 13:19
    คือรู้สึกว่ามันมีความเกี่ยวข้องกันระหว่างน้องรักษ์กับโกมุทไม่ว่าทางใดก็ทางนึง ใช่ม้า?
    #1480
    0
  4. #1479 ATIPP (@122792) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 12:25

    หนูรักษ์ลู๊กกกกกก ไปคั้นให้หมดดดดดดดดดด~~
    #1479
    0
  5. #1478 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 12:01
    น้องรักษ์คุมสถานการณ์ได้ตลอด 55555555555
    #1478
    0
  6. #1477 Yuemoon (@SkyMagic26) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 11:25
    ยัยรักษ์ไปไหนลูกกก
    #1477
    0