ตอนที่ 107 : ตอนที่ ๙๘ คำสารภาพของตุลย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    22 มี.ค. 62


ตอนที่ ๙๘ คำสารภาพของตุลย์

 



“ตุลย์ๆ ดูนั่นสิจ้ะ”



รักษ์นาราชี้ไปทางร้านเล็กๆ ร้านหนึ่งซึ่งนำปลากัดมาขาย ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านจะเป็นผู้ใช้กสิณอาโป เพราะแทนที่จะได้พบปลาขนาดเล็กหลากสีแหวกว่ายอยู่ในอ่างดินเผาหรือขวดแก้ว พวกมันกลับว่ายวนอยู่ในมวลน้ำทรงกลมรัศมีเพียงคืบจำนวนนับสิบที่ลอยอยู่เหนือพื้นประมาณครึ่งวาแทน



น้ำเงิน แดง ส้ม ขาว สีสันเหล่านั้นสะท้อนกับผิวน้ำไปมายามแหวกว่าย เป็นภาพสวยงามแปลกตาที่เรียกให้ผู้คนหยุดมองได้ไม่ยาก



“อยากได้เหรอครับ?” ตุลย์ถามและรักษ์นาราส่ายหน้า



“แค่อยากดูเฉยๆ จ้ะ พี่เคยเห็นแบบนี้ครั้งหนึ่งสมัยยังเดินทางอยู่กับแม่ แต่ตอนนั้นเหมือนจะเป็นปลาทองละมั้ง ว่ายรวมกันอยู่ในกสิณอาโปใหญ่ๆ ขนาดประมาณเท่านี้ได้”



เด็กสาวยกมือขึ้น แยกออกห่างเว้นระยะประมาณเท่าช่วงตัวเธอ



“พูดแล้วก็นึกถึงตอนที่พิมายกับภาคินทร์ท้าแข่งกันเลย”



“หือ?” ตุลย์เอียงคอสงสัย



“พวกเขาพยายามสร้างปลาขึ้นมาจากกสิณแล้วให้พี่เป็นคนตัดสินว่าใครทำได้เหมือนกว่ากันน่ะจ๊ะ ภาคินทร์น่ะทำปลากัดออกมาได้สวยมากเลยแต่ตัวใหญ่ยังกับปลาตะเพียนแหน่ะ ส่วนมายก็...” เด็กสาวหัวเราะ ไม่ได้อธิบายอะไรอีกแต่จากท่าทางแล้วก็ชัดเจนว่าลูกพี่ของเขาคงทำปลาออกมาได้ไม่เป็นปลาแน่นอน



“ผมก็ทำได้นะครับ” ตุลย์ไม่รอช้าที่จะดีดนิ้ว เสียดสีแหวนนพสินธุ์เข้าด้วยกันจนเกิดเป็นสะเก็ดไฟ เปลวนั้นไม่ได้ดับหายไปในทันทีหรือระเบิดตัวออกอย่างที่ควรจะเป็น มันแค่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศก่อนจะไหม้ลามขยาย กลายเป็นลูกไฟกลมๆ กับส่วนที่เหมือนจะเป็นหาง ซ้ำยังคงอยู่ได้แค่ชั่วเวลานับนิ้วเท่านั้นแล้วก็จางหายไป



เด็กชายอุทานอย่างเสียดายปนคับแค้น อุตส่าห์จะทำเท่อวดว่าเหนือกว่าสองคนนั้นสักหน่อยแต่กลับเหลวไม่เป็นท่าเสียได้



“เดี๋ยวๆ ผมขอแก้ตัวผมว่าผมทำได้ดีกว่านี้”



แต่กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังออกมาเป็นลูกไฟกลมๆ กับส่วนที่เหมือนจะเป็นหางเหมือนเคย รักษ์นาราหัวเราะ ไม่ใช่ในเชิงเยาะเย้ยแต่เหมือนกำลังเอ็นดูอยู่มากกว่า



“ได้แค่นี้ก็เก่งแล้วแหละ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่อยๆ ฝึกไปเถอะยังเด็กอยู่เลยนี่นา”



การคงกสิณให้ออกมาในรูปร่างของสรรพสัตว์เป็นศาสตร์ที่ยากเย็นและละเอียดอ่อนยิ่งนัก ไม่ต้องพูดถึงว่านี่คือครั้งแรกที่ตุลย์พยายามลองทำอีก เขาเข้าใจสิ่งที่รักษ์นาราพยายามปลอบ แต่ถ้อยคำในประโยคนั้นต่างหากที่ทำให้เขาไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย



“ในสายตาพี่รักษ์ผมเด็กขนาดนั้นเลยเหรอครับ”



“ไม่หรอก” เธอตอบทันควันพร้อมยกมือขึ้นลูบศีรษะเขา “เทียบกับตอนแรกที่เจอกันแล้วตุลย์โตขึ้นตั้งเยอะ เห็นไหม สูงกว่าพี่ไปหลายนิ้วแล้วเนี่ย”



“แล้วผม...” เขากลืนน้ำลาย รวบรวมความกล้า นึกถึงสิ่งที่พิมายพูดด้วยก่อนดันหลังให้เขาเดินตามรักษ์นารามา



พยายามเข้าฉันรู้ว่าแกทำได้



“ผมโตพอที่จะชอบพี่ได้หรือยังครับ”



รักษ์นาราไม่ได้ชะงักหรือมีท่าทีตกใจแต่อย่างใด เธอยังคงยิ้ม ยิ้มน้อยๆ อย่างอ่อนโยนและผ่อนคลายแบบที่เห็นกันจนคุ้นชิน ไม่ได้สะเทินอาย สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่เสี้ยวส่วนให้กับคำสารภาพของเขาด้วยซ้ำ รอบด้านยังคงคลาคล้ำไปด้วยผู้คน แสงไฟวูบไหวและเสียงมโหรีลอยแว่วหางไกล เพราะทั้งหมดที่ตุลย์ได้ยินคือสิ่งที่รักษ์นารากำลังพูดกับเขาเท่านั้น



“ความรู้สึกชอบพอหรือรักใคร่ไม่ใช่เรื่องที่ขึ้นอยู่กับเวลาอยู่แล้วจ้ะ คนเราสามารถรักได้ตั้งแต่แรกเกิด ตั้งแต่ยังเล็กเกินกว่าจะรู้ว่าสิ่งนี้เรียกว่าอะไร ชอบใครสักคนได้ตั้งแต่มองครั้งแรก ยังคงรู้สึกได้เสมอไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไรก็ตาม แต่ในขณะเดียวกันตุลย์ก็ต้องรู้ด้วยว่าความรู้สึกเป็นสิ่งที่ไม่เท่ากัน ถึงให้ไปทั้งหมดก็ไม่อาจจะไม่ได้รับกลับมาเลยก็ได้ ความรักสามารถไม่ยุติธรรมได้ถึงขนาดนั้น ถ้าเตรียมใจรับตรงจุดนี้ไว้แล้วเราจะรักใครก็ได้ทั้งนั้นแหละ”



“แปลว่า...ผมชอบพี่รักษ์ได้ แต่พี่รักษ์ก็อาจจะไม่เลือกผมสินะครับ”



“พี่ไม่ได้เลือกจ้ะ” เด็กสาวตอบสั้น ไม่อธิบายอะไรเพิ่ม แต่แค่นั้นก็มากพอแล้วที่จะทำให้ตุลย์แน่ใจว่ารักครั้งแรกของเขาจะไม่มีวันสมหวัง



ไม่เคยมีตัวเลือกอื่นสำหรับรักษ์นารา มีแค่ภาคินทร์และจะยังคงเป็นภาคินทร์เสมอ



“ลูกพี่โกหก”



“จ๊ะ?”



“ไหนว่าพูดไปแล้วจะดีขึ้นไงแต่นี่มันตรงข้ามกันชัดๆ” ตุลย์ทำหน้าบึ้งแบบตลกๆ ส่งผลให้รักษ์นาราหลุดหัวเราะออกมานิดหนึ่ง รวมทั้งดูจะโล่งใจขึ้นด้วย สิ่งนั้นทำให้ตุลย์ตระหนักได้ว่าต่อให้รักษ์นาราไม่ได้คิดอะไรกับเขามากไปกว่าพี่น้อง แต่เขาก็ยังเป็นคนสำคัญคนหนึ่งที่เธอห่วงใยความรู้สึกอยู่ดี



“เดี๋ยวก็ดีขึ้นเองแหละจ้ะ ให้เวลากับมันหน่อย”



ตอนตกหลุมรักไม่เห็นต้องใช้เวลาเลย ไม่รู้ทำไมเวลาจะตัดใจถึงต้องใช้เยอะขนาดนี้ด้วย ตุลย์บ่นกับตัวเอง รู้สึกเหมือนเติบโตขึ้นมาอีกหน่อยจากการได้สารภาพความในใจให้รักษ์นาราฟัง



“นั่นติณห์กับลุงนี่!



ก่อนจะกลับไปเป็นเด็กเหมือนเดิมเมื่อเห็นคู่แฝดของตนและสิงขรวิ่งไล่กวดผ่านหน้าไป



“เดี๋ยวผมมานะครับ!`



รักษ์นาราพยักหน้ารับ ตุลย์วิ่งไปได้สองสามก้าวก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้ เขาวิ่งกลับมา ก้มลงหอมแก้มเด็กสาวเร็วๆ หนึ่งทีอย่างเอาแต่ใจแล้วยิ้มแฉ่ง



“ผมเตรียมใจไว้แล้วก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าจะยกพี่รักษ์ให้คนอื่นง่ายๆ หรอกนะครับ”



ไม่รอดูปฏิกิริยาตอบสนองซึ่งก็คงไม่พ้นรอยยิ้มเล็กๆ อย่างเอ็นดู ตุลย์รีบวิ่งไปช่วยคู่แฝดจากน้ำมือคนเป็นลุงหรืออีกแง่หนึ่ง...วิ่งหนีจากคำปฏิเสธของรักษ์นารา






 

ติณห์สะดุดล้มจนหน้าคว่ำเพราะกสิณของสิงขร



“ลุงขี้โกง!!



แฝดปฐวีโวยวายเสียงดังในขณะที่ยกมือขึ้นคลำหน้าผาก ทั้งแดงก่ำและบวมปูด ดีเท่าไรแล้วที่ไม่หัวร้างข้างแตกไปเสียก่อนในเมื่อสิงขรเพิ่งจะทำให้พื้นขรุขระจนเขาถึงกับล้มคะม่ำ ผู้เป็นลุงตามมาทันแล้วและใช้สองมือยันหัวเข่าไว้ พักหอบหายใจอยู่อีกครู่หนึ่งก่อนจะโต้กลับ



“ฉันสายแล้วเว้ย แฮ่กๆ ไม่มีเวลามาเล่นไล่จับแกไปมากกว่านี้หรอก”



“สายเหรอ?” เด็กชายเอียงคอสงสัย “จะรีบไปไหนละ ไหนลุงบอกว่ามาเดินดูของไง”



“เออก็นั่นแหละ” สิงขรแก้ตัวแบบขอไปทีก่อนจะคว้าถุงอัฐในมือติณห์มาเหน็บเอวตามเดิม มือหยาบคว้าต้นแขนหลานชายไว้ ช่วยฉุดให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะย้ายไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่ตามตัวให้ หลังจากดีดหน้าผากที่แดกเถือกด้วยความหมั้นไส้ไปอีกที สิงขรก็วางเหรียญอัฐจำนวนนึงใส่มือของติณห์แล้วพูดว่า “เอาไปแบ่งกับเจ้าตุลย์แล้วก็ใช้ดีๆ ล่ะ อย่าไปซื้อของไร้สาระเสียหมด”



“อ้าว ลุงจะไม่มาเดินงานกับพวกผมเหรอ?”



“เดินน่ะเดินแน่ แต่ไม่เดินกับแกหรอก งานสมโภชน่ะเดิมทีเป็นโอกาสให้หนุ่มสาวได้ดูตัวแล้วก็เกี้ยวพาราสีกัน เพราะสมัยก่อนหาโอกาสพบปะกันได้ยากมาก แค่หญิงยืนคุยกับชายก็สองต่อสองถูกครหาไปสามบ้านแปดบ้านแล้วไม่เหมือนสมัยนี้ แกมาเดินกับคนแก่แล้วจะได้ไปเกี้ยวใครเขาได้ละไปเดินกับพวกเด็กๆ ด้วยกันโน้น”



“สมัยก่อนก็สมัยก่อนสิลุงนี่มันสมัยนี้ต่างหาก อีกอย่างตุลย์นะกำลัง...เหวอ ตุลย์!



ไม่ทันจะได้อธิบายคู่แฝดของเขาก็วิ่งพรวดเข้ามาโถมเข้ากอดเขาอย่างแรงจนแทบจะล้มไปอีกรอบ สิงขรโบกมือลา ทำสีหน้าประมาณว่าหมดหน้าที่ฉันดูแลแกแล้วไปก่อนนะ แล้วสาวเท้าถอยหลังหายไปกับฝูงชนอย่างรวดเร็ว จะเรียกก็ไม่ทัน ให้ตามไปก็ทำไม่ได้เพราะตุลย์ยังคงกอดเขาไม่ปล่อย



“ตุลย์เกิดอะไรขึ้น?”



“อกหักแล้ว” เจ้าตัวตอบเสียงอู้อี้เพราะใบหน้ายังแนบอยู่กับลาดไหล่ของเขา ติณห์ส่งเสียงอ่อ เข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้ทันทีแม้ไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆ ก็นึกไว้อยู่แล้วแหละว่าต้องเป็นแบบนี้เพราะรักษ์นาราแสดงออกชัดไม่แพ้คู่แฝดของเขาเลยทีเดียวว่ากำลังชอบใครอยู่



ถ้าจะโทษก็ต้องโทษลูกพี่ของพวกเขาน่ะแหละที่คะยั้นคะยอให้ตุลย์ทำอะไรเกิดตัว



“ไปลองยาดองกันไหม ลุงให้อัฐมาตั้งเยอะ”



“ทำไมต้องยาดองด้วย” ตุลย์เงยหน้า ปล่อยเขาจากอ้อมกอดที่รัดแน่นในที่สุด



“ไม่รู้สิ” ติณห์ไหวไหล่ นึกดีใจไม่น้อยที่เห็นแค่สีหน้างงๆ จากคู่แฝดแต่ไม่ใช่น้ำตาอย่างที่นึกกลัว “แต่เห็นเวลาเศร้าทีไรพวกผู้ใหญ่ก็ชอบดื่มเมรัยกันทุกที”



“ไม่เอา อายุยังไม่ถึงสักหน่อย”



“งั้นน้ำใบบัวบก”



“ขมจะตาย”



“ไม่ขมหรอกถ้าใส่ปนกับน้ำกระเจี้ยบ” ติณห์ว่า ยกมือขึ้นโอบไหล่ตุลย์แล้วผลักให้เดินตาม



“รสชาติจะได้เรื่องไหมเนี่ย”



“คงไม่แย่ไปกว่ารสชาติของการอกหักหรอก”



เท่านั้นแหละแฝดเตโชก็หัวเราะออกมาทันที ติณห์หัวเราะตาม รู้สึกว่าความเศร้าในบรรยากาศรอบตัวจางลงได้หน่อยหนึ่ง






 

พิมายกำลังยืนรอภาคินทร์อยู่ตอนที่เตชินท์ปรากฏตัว



สวมเสื้อสีดำแขนยาวซึ่งมีคอปกตั้งกับโจงกระเบนสีแดงเข้มเหมือนเลือดนก รอบเอวมีผ้าคาดสีทองลายกนกเปลว พิมายกวาดตามองรายละเอียดของเสื้อผ้าอีกรอบ รู้ได้ในตอนนั้นเองว่าเตชินท์ไม่ได้ตั้งใจจะเข้ารวมงานสมโภชครั้งนี้ เพราะนี่เป็นชุดคล้ายเดิมที่ใส่อยู่เป็นประจำต่างไปเพียงไม่ได้พกอาวุธประจำตัวมาด้วยเท่านั้น สองมือของเด็กหนุ่มไพล่อยู่เบื้องหลัง ดวงตาหลุบต่ำมองเด็กสาวซึ่งกำลังเคี้ยวน้ำตาลปั้นกรวมๆ อย่างไม่สำรวมกริยา



“รักษ์นาราอยู่ไหน” เสียงทุ้มลึกถาม พิมายดันตัวขึ้นมาจากรั้วไม้ พยายามยืดตัวให้สูงทัดเทียมทั้งที่รู้ดีว่าไม่ได้ผลก่อนจะยอกย้อน



 “ขึ้นกับว่านายมาด้วยธุระอะไร”



“บอกใครไปก็คงไม่ต่างกันอยู่ดี” ประโยคนั้นเหมือนการพึมพำกับตนเองมากกว่าจะพูดกับเธอ เตชินท์ถอนหายใจแผ่ว เสมองไปทางอื่น ครุ่นคิดเป็นครั้งสุดท้ายในการตัดสินใจที่เลือกก่อนจะหันมาทางพิมาย “ฉันมาเพื่อปฏิเสธข้อเสนอของพวกเธอ”



พิมายเลิกคิ้ว ก็อยากจะบอกว่าแปลกใจอยู่หรอกนะ แต่คิดอีกทีเตชินท์ก็ดูเป็นประเภทคลั่งสายเลือดและความศักดิ์ศิทธิ์ของสกุลอยู่พอตัว การกระทำที่ทรยศต่อคนของตัวเองอย่างขายความลับน่าจะทำให้เขาบอกปัดตั้งแต่วันแรกเลยด้วยซ้ำไม่ใช่ประวิงเวลามาถึงสามวันถ้าไม่ใช่เพราะ...



“ไหนบอกว่าอยากหาความจริงเกี่ยวกับพ่อ” เด็กสาวตัดสินใจถามเพิ่ม



“ใช่” เขาตอบสั้นเหมือนเคย



“แล้วปฏิเสธทำไม”



เตชินท์ไม่ตอบคำถามนี้ แต่ความผิดหวังที่ซ่อนลึกอยู่ในแก้วตาสีถ่านคุไฟพอจะทำให้พิมายเดาได้แล้วว่าทำไม



ชวินทร์ให้ตุลย์กับติณห์ลองสืบไปพร้อมๆ กันเพื่อเทียบเคียงข้อมูลที่เตชินท์อาจจะยอมเปิดเผยผลสรุปคือทางวัชริศยังไม่ได้อะไรจากนักโทษคนนั้นเลยแม้แต่น้อย ไม่แม้กระทั่งชื่อ ไม่มีแม้แต่เสียงร้องตลอดเวลาที่ได้รับทัณฑ์ทรมานด้วยซ้ำ



เตชินท์ไม่ได้อยากปฏิเสธขอเสนอของรักษ์นาราหรอก เขาแค่ไม่มีอะไรมาแลกเท่านั้น



รู้ทั้งรู้แต่พิมายก็ยังอยากลองตะล่อมหลอกถามข้อจากอีกฝ่ายดูบ้างเหมือนกัน ชวินทร์อธิบายให้พิมายฟังถึงเล่ห์ลวงของรักษ์นาราแล้ว วิธีฉกฉวยหาผลประโยชน์จากผู้อื่นด้วยคำพูด พิมายยอมรับเลยว่าทั้งสะใจและถูกใจกับสิ่งที่เพื่อนตัวเล็กทำไปไม่น้อย อย่างที่รู้กัน เธอไม่ชอบหน้าอีกฝ่าย ขี้เก๊ก ยโส แถมยังเคยพยายามย่างสดลูกน้องตัวน้อยของเธอมาแล้วด้วย



“ระหว่างมื้ออาหารบ้านนายไม่คุยเคยกันหรือไงว่าวันนี้ทำอะไรมา ประทับตราเอกสารไปกี่แผ่น ซักอะไรจากนักโทษที่เก็บไว้ในห้องได้ดินมาได้บ้าง”



“ฉันไม่เคยทานข้าวกับแม่”



พอได้ยินคำตอบแบบนั้นรอยยิ้มอวดดีก็เลือนหายไปจากใบหน้าของพิมายทันที



เตชินท์เหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าหลุดคำที่ไม่สมควรให้คนนอกได้ยินออกไป เขาจึงพูดต่อ กึ่งอธิบายกึ่งแก้ตัว



“แต่ถึงคุยกันก็คงไม่ได้อะไรอยู่ดี พวกเวรยามพูดกันว่านักโทษคนนั้นปากแข็งมาก แทบไม่ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำตอนที่ถูกทรมาน แถมนี่ก็ผ่านมาสิบวันแล้ว มีแค่น้ำไม่กี่หยดให้ดื่ม คงอยู่ได้อีกไม่นานเท่านั้นแหละ”



“สรุปก็คือแค่นี้สินะ” พิมายเปลี่ยนเรื่อง หลีกเลี่ยงความอึดอัดที่เธอเองเป็นคนก่อ “นายจะถอดใจและเลิกตามหาความจริงเรื่องพ่อแค่นี้?”



“ไม่” เขาตอบแทบจะในทันที สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ประกายในดวงตาเปลี่ยนไปอีกวูบ พิมายรู้สึกว่าเธอเริ่มจะอ่านความคิดของอีกฝ่ายขึ้นมาได้บ้างแล้ว “ฉันแค่จะไม่อ้อนวอนพวกเธอเท่านั้น”



เด็กสาวไม่รู้จะทำอะไรก่อนดีระหว่างเบ้หน้าให้กับความยโสของอีกฝ่ายกับหัวเราะลั่นเพราะความเถรตรงนี้



ที่ชวินทร์กับรักษ์นาราเคยวิเคราะห์เกี่ยวกับเตชินท์ไว้นั้นถูกต้องอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เด็กหนุ่มอาจจะถูกเรียกว่าอัจฉริยะ แต่ก็แค่ในเรื่องของการต่อสู้และสนามรบเท่านั้น ในด้านโต๊ะเจรจาและคำคนนั้นถือได้ว่าตามใครเขาไม่ทันเลยสักนิด ขนาดพิมายที่เรียนไม่เก่งจนเข้าขั้นทึ่มยังรู้จักต่อรองเรียกร้องได้มากกว่านี้เลย



แต่อย่างน้อยเตชินท์ก็พูดความจริง



อาจเพราะแบบนั้นพิมายเลยเรียกรั้ง



“นี่!!



เด็กหนุ่มหยุดเท้า ผินใบหน้ากลับมา



“ทำไมนายถึงไม่ชอบฉัน”



เพราะเตชินท์ขมวดคิ้วพิมายจึงต้องอธิบายเพิ่ม



“ตั้งแต่ที่เจอหน้ากันครั้งแรกนายก็เอาแต่มองเหยียดฉันมาตลอด ทำไม การมีฉันอยู่ใกล้ๆ มันทำให้สายเลือดสกุลหลักอันแสนบริสุทธิ์ของนายบอบช้ำนักหรือไง”



พิมายนึกมาตลอดว่าเตชินท์เป็นเหมือนนภันต์ ว่าที่ผู้นำสกุลคนต่อไป เลือดนิวารินบริสุทธิ์ซึ่งเต็มไปด้วยอภิสิทธิ์พิเศษ และมองว่าทุกคนนอกจากตนต้อยต่ำไปเสียหมด พวกเขารังเกียจสีม่วงในดวงตาของเธอและชิงชังความเป็นเลือดผสมจากต่างแคว้น ตัวตนของเธอ ทั้งหมดที่เป็นเธอ พวกเขาเกลียดมัน



“เธอเองก็ทำแบบนั้นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”



“อะไรนะ?”



“ฉันแค่สะท้อนการกระทำของเธอกลับไปเท่านั้น”



เพราะตั้งแต่แรกเจอพิมายก็ตีตราไปแล้วว่าเตชินท์จะเป็นเหมือนนภันต์ ผู้นำ ผู้ชาย เลือดนิวาริน เธอตั้งป้อมรังเกียจเขา แสดงออกผ่านสีหน้าและแววตาทำให้เขาไม่มีทางเลือกนอกจากจำต้องทำในแบบเดียวกัน สรุปสุดท้ายแล้วเธอเองน่ะแหละที่เป็นเหมือนญาติผู้พี่ ส่งต่อความเกลียดชังให้ผู้อื่นอย่างไม่มีเหตุผล



“ยัยรักษ์พูดถูกอีกแล้วเหรอเนี่ย”



พิมายแหงนหน้าไปด้านหลังแล้วพ่นลมหายใจออกมา แต่พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีเตชินท์ก็ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน ทันใดนั้นแผนการบ้าๆ ก็จุดประกายวาบขึ้นมาในหัวของเด็กสาว ดูเสี่ยงไปสักหน่อย ไม่สิ ไม่หน่อยหรอก แต่ถ้าสำเร็จอาจจะได้ผลก็ได้



“ฉันนึกอะไรออกแล้ว” พิมายกระตุกยิ้ม ก้าวฉับๆ มาคว้าแขนเสื้อเตชินท์แล้วออกแรงฉุดลาก



“จะทำอะไรของเธอ?”



น่าแปลกที่เขายอมตามมา



“ทำให้นายมีข้อมูลมาแลกกับยัยรักษ์น่ะสิ” ถึงแม้ความจริงแล้วจะไม่มีอะไรให้แลกก็เถอะ “อีกอย่างฉันเบื่อที่ต้องนั่งๆ นอนๆ รอให้ศัตรูปรากฏตัวแล้ว ฉันจะเดินหมากก่อนบ้าง รับรองว่าวิธีนี้ต้องได้ผลแน่นอน โอ้ อยู่นี้นี่เอง”



พิมายหาตัวฝาแฝดเจอแล้ว เธอปล่อยมือจากแขนเสื้อเตชินท์ กระโจนเข้าไปตะครุบตุลย์และติณห์ไว้อย่างไม่เบามือนักจนน้ำหวานในกระบอกไม้ไผ่ที่ทั้งคู่ถืออยู่ถึงกับหกกระฉอกออกมา



“เหวอ ลูกพี่!



“เฮ้ย พี่เต!



ทั้งคู่อุทานตกใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลัง ทว่าพิมายไม่คิดเสียเวลาอธิบาย เธอลากคอฝาแฝดและลืมตัวฉวยคว้าข้อมือเตชินท์ให้ตามมาด้วยกัน



“มาเร็วเข้า เรามีคุกให้ไปแหก”



“หา?/หา?”



“...”




 

 ##########


สนทนา : อีเว้นท์งานวัดสั้นมาก มีอยู่สองตอนได้แล้วก็กลับไปบู๊อีกแล้ว อ้าวละ ท่านออฟฟิเชียลผู้นี้ประทานโมเม้นท์เตมายให้ตามคำเรียกร้องแล้ว จงตอบแทนด้วยการคอมเม้นท์มาซะ 55555 

จริงๆจะบอกว่าตามคำเรียกร้องก็ไม่ได้เต็มปากนักเพราะกะให้พี่เตโดนลากมาร่วมภารกิจแต่แรกอยู่แล้ว แต่นุ้งคินทร์ก็คงไม่ชวนหรอก ฝาแฝดก็กลัวพี่เตเกินไป หนูรักษ์ก็คงไม่คิดแผนอะไรระห่ำขนาดนั้นก็เลยเหลือแต่พิมายนี่แหละ 

ปล. ใกล้เลือกตั้งแล้วอย่าลืมไปใช้สิทธิ์กันนะฮับ นานๆจะมีให้เลือกสักที ฟฟฟฟฟฟ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

1,495 ความคิดเห็น

  1. #1415 Dear (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 14:46

    เตมาย เหมาะกันมากจริงๆค่ะฟ๊อกซ์ ถึงจะเชียร์ลุงสิงอยู่บ้าง แต่เตมายดีกว่า

    #1415
    0
  2. #1414 ใบไม้เปลี่ยนสี (@beaw_nile) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 20:59
    อยากอ่านต่อแล้วค่ะ
    ปล. ผมโตพอที่จะชอบพี่ได้หรือยัง T__T
    #1414
    0
  3. วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 17:37
    โอ้ยยยย โมเม้นนี้ตายเลยยยย อ่านหลายรอบบบบ เตมายวนไปค่าาาาาา
    #1412
    0
  4. #1411 frist star (@pootai_44) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:16
    ความจับมือถือแขน เดินตามกันมานี้ >\\\<
    #1411
    0
  5. #1410 FullmoonG (@FullmoonG) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 00:19
    แหกๆๆๆๆ อกอิแป้นนี่แหละจ้ะที่แหกก่อนคุกหนูมาย จับข้อไม้ข้อมือชาย ตายแล๊วววว
    #1410
    0
  6. #1409 nass_san (@nass) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 17:05
    อนาคตมันต้องเป็นงี้แน่ๆ

    แม่อินทร์ < ลุงสิง < พิมาย < พี่เต

    // กำไม้พายทำไม เรือเรามีหลายเรือ เหยียบเรือหลายแคม แล้วติดใบพัดยนต์ทุกเรือ เย่ 5555555555
    #1409
    1
    • #1409-1 titania (@nilekia) (จากตอนที่ 107)
      18 เมษายน 2562 / 09:36
      สามเส้าไม่พอ เอาสี่เส้าเลยรึ??!!
      #1409-1
  7. #1408 Casper (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 11:20

    กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่ที่เตชินทร์ปรากฎตัว และยิ่งหนักขึ้นไปอีกตอนพิมายจับข้อมือเตชินทร์

    กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

    #1408
    0
  8. #1407 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 07:01
    เมื่อไหร่โมเม้นคินทร์กับน้องรักษ์จะมาคะ ฮืออออ
    #1407
    0
  9. #1406 ATIPP (@122792) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 06:27

    พิเต~~~~ -เราก็นึกว่าจะฉลาดทันคน ไหงซื่อซะงั้น น่าร๊าากกกกก
    #1406
    0
  10. #1405 JuthamasSom (@JuthamasSom) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 05:47
    โอ้ยยยยเขินนนน #เตมาย ฟินนนนน
    #1405
    0
  11. #1404 My_SouL (@39584) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 02:31
    ชอบคำว่าพี่เต อยากให้น้องมายเรียกพี่เตมั่ง ท่าจะผื่นขึ้น 555
    #1404
    0
  12. #1403 Hiii29220 (@Hiii29220) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 01:26
    เหมือนจะรวมเป็นแก๊งเด็กแสบจริงๆแล้วเลย555555555555555ชอบความตุลย์อ่ะน่ารักดี ถ้าเราเป็นพี่ก็คงเอ็นดูเหมือนกันมีเรียกเตชินท์ว่าพี่เตด้วยน่ารักชิบหายกกหฆดดหฟพหฟหดเห
    #1403
    0
  13. #1402 isszz94 (@isszz94) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 01:24

    พี่เตงื้อออออออชอบพี่เค้าาาา

    #1402
    0
  14. #1401 Yuemoon (@SkyMagic26) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 01:19
    เตมายมีโมเม้นครึ่งตอน TT
    #1401
    0
  15. #1400 ที่พึ่ง(ไม่ได้) (@Amale) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 00:14
    เตมายยยยยยย เราลงเรือเน้
    #1400
    0
  16. #1399 Burn (@hying34) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 23:15
    โอ๋ๆ น้องตุลย์นะคะ แต่ชอบมากเตมายมีโมเม้น &#128149;&#128149;
    #1399
    0
  17. #1398 Salamander eyes (@poupe_sama) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 22:23

    #เตมาย ว้ายยยเขามีจับมงจับมือ เตก็ยอมเขาเนอะ ขอโมเม้นเตมายเยอะๆ เลยค่าา จะไปแหกคุกถ้าพิมายเจออะไรพี่เตก็ปกป้องน้องด้วยนะคะ
    #1398
    0
  18. #1397 WaBi (@phowiset) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 22:10
    เตมายยยยยยย
    ในที่สุดเตชินท์ก็เข้าแก๊งได้แล้ว #เตมาย มีการลากกันด้วย เขินจังงง/////
    ชอบการบรรยายเรื่องการมีความรักด้วยค่ะ สมจริงและซึ้งกินใจ ToT
    อิจฉานุ้งคินที่มีคนมาชอบแบบหนูรักษ์
    #1397
    0
  19. #1396 WaBi (@phowiset) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 22:06
    ปลอบใจเจ้าตุลย์ด้วยการเสียสละตัวเอง #ผิด 5555
    #1396
    0
  20. #1395 fefefy (@rainy_dacht) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:55
    เสียวความคิดพิมายจริงๆ อย่าทำอะไรพิเรนทร์ๆนะ ลุ้นจนเกร็งหมดแล้ว5555
    #1395
    0
  21. #1394 mummy_yaoi (@mimm5341) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:53
    โอ๋ๆน้องแฝดนะคะ
    #1394
    0